บทที่ 32 กูร์เมต์พิษ

วันอันแสนฮาร์ดบอยล์เริ่มต้นขึ้นด้วยเครื่องดื่มยามเช้าสักแก้วค่ะ 「อุแหวะะะะะ……」 กาแฟที่ดื่มในวันหยุดนี่มันช่างยอดเยี่ยมจริงๆ เลยนะคะ…… ฉันจิบกาแฟร้อนๆ ที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ เข้าปากอีกครั้ง อึก อุ้ก แหวะะะะะ…… …………………… ฉันเอากาแฟที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ ใส่ปาก อ้วกกกกกกก…… …………………… ฉัน แหวะะะ……！ …………………… 『อืม…… ฮัลโหล มีธุระอะไรกะทันหันในวันหยุดเหรอ……？』 ฉันต่อสายวิดีโอคอลหาคู่หูฮาร์ดบอยล์ค่ะ ชารอนรับสายตั้งแต่เสียงสัญญาณดังครั้งแรกด้วยท่าทางสะลึมสะลือ 「ฟ้าววว」 แต่เห็นแบบนี้เธอก็เป็นคู่หูฮาร์ดบอยล์ที่ฉันจับตามองเชียวนะคะ คมในฝักใช่ไหมล่ะคะ? ใช่แล้วค่ะ เธอก็แค่กำลังสวมบทบาทสมมติเป็นเด็ก ม.ปลาย ธรรมดาๆ บังหน้าอยู่เท่านั้นเองค่ะ การพรางตัวของเธอนั้นเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติเลยค่ะ ภาพของเธอที่อยู่ปลายสายในชุดนอนพลางจ้องมองหน้าจอด้วยใบหน้าสะลึมสะลือนั้น ต่อให้ใครมองก็คงเห็นเป็นแค่เด็กสาวที่เพิ่งตื่นนอนธรรมดาๆ เท่านั้นแหละค่ะ พรางตัวได้แนบเนียนจริงๆ นะคะ 『เหมือนได้ยินเสียงซ่าๆ ดังขึ้นมาเลย เสียงอะไรเหรอคะนั่น……？』 「กำลังเทกาแฟดำทิ้งอยู่น่ะค่ะ」 『เอ๊ะ? ทำไมล่ะคะ? น่าเสียดายออก』 「จะว่าไป ช่วงนี้สถานการณ์ในซิตี้เป็นยังไงบ้างคะ？」 『อะไรนะคะ？』 「……สถานการณ์ในซิตี้ไงคะ」 『ซิ... ตี้……？ คืออะไรเหรอคะ……？』 ดูเหมือนชารอนที่เพิ่งตื่นนอนจะตั้งค่าตัวเองไว้ให้เป็นพวกหัวช้าสินะคะ ถึงจะอยากบอกว่าไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้ แต่เพื่อไม่ให้เป็นการสร้างศัตรูโดยไม่จำเป็น การแสดงให้สมบูรณ์แบบตลอดเวลาก็คงเป็นเรื่องจำเป็นล่ะมั้งคะ ฉันตอบกลับไปพลางถอนหายใจค่ะ 「ช่วงนี้ที่โรงเรียนมีข่าวลืออะไรบ้างไหมคะ？」 『ข่าวลือออ……？』 ชารอนขยับปากเคี้ยวหงุบหงับๆ จากนั้นเธอก็พึมพำออกมาเหมือนคนละเมอว่า 『อา จะว่าไปแล้ววว……』 『เห็นบอกว่าแถวๆ โรงเรียน มีร้านอาหารน่าสงสัย？ มาเปิดใหม่น่ะค่ะ……』 「ว่ายังไงนะคะ」 『เห็นว่าเป็นร้านนน... ที่เปิดส่วนตัว？ แล้วก็เสิร์ฟพวกร้านอาหารแปลกๆ... งึมงำ…… อาหารแปลกๆ... งึมงำ…… น่ะค่ะ』 「ขอโทษนะ ตรงส่วนสำคัญไม่ได้ยินเลยสักนิดค่ะ」 『ก็บอกว่าาา…… อาหารแปลกๆ…… งึมงำ……』 「……นี่? ชารอน？」 ชารอนที่อยู่ปลายสายหลับตาลงเรียบร้อยค่ะ แถมยังขยับปากพึมพำละเมอประโยคสุดคลาสสิกอย่าง 『กินไม่ไหวแล้วค่า……』 ออกมาอีกต่างหากค่ะ 「ให้ตายสิ…… ชารอนเนี่ยนะ」 อัจฉริยะเกินไปแล้วค่ะ ไม่นึกเลยว่าจะแสดงเป็นเด็กสาวธรรมดาๆ ได้แนบเนียนขนาดนี้ ความจริงแล้วตัวฉันเองก็กำลังสวมบทบาทสมมติเป็นเด็ก ม.ปลาย ธรรมดาๆ เพื่อพรางตัวอยู่เหมือนกันค่ะ แต่ถ้าถามว่าสามารถแสดงท่าทางได้สมจริงสมวัยขนาดนี้ไหม บอกตามตรงว่าไม่มีความมั่นใจเลยค่ะ สมกับเป็นชารอน…… คู่หูที่ฉันจับตามองจริงๆ ค่ะ 「ร้านอาหารแถวๆ โรงเรียน งั้นเหรอคะ……」 ฉันกดวางสายพลางเปิดแอปแผนที่ในสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูอย่างรวดเร็วค่ะ การมาสร้างร้านอาหารแถวๆ โรงเรียนโดยไม่บอกกล่าวฉันที่คอยปกป้องความสงบสุขของเมืองนี้อยู่เบื้องหลังเนี่ย มันช่างน่าสงสัยจริงๆ เลยนะคะ หรือว่าจะเป็นฐานทัพขององค์กรชั่วร้ายกันนะ? หรือจะเป็นพวกประเภทที่ถ้าสั่งเมนูเฉพาะเจาะจงแล้วจะแอบส่งของผิดกฎหมายมาให้จากหลังร้านหรือเปล่านะคะ? 「ลองไปดูหน่อยดีกว่าค่ะ……」 ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว วันนี้ลองไปทานข้าวคนเดียวดูดีกว่าค่ะ ฮาร์ดบอยล์น่ะต้องโดดเดี่ยวเสมอ ใช่ค่ะ แม้กระทั่งเวลาทานอาหารก็เช่นกันค่ะ การทานอาหารอย่างโดดเดี่ยว พูดง่ายๆ ก็คือ กูร์เมต์โดดเดี่―― ◯

「เหมือนได้มาเที่ยวสวนสนุกเลยนะคะ ตื่นเต้นจังเลยค่ะ」 ฉันเดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆ โรงเรียนค่ะ ในสายตาของคนทั่วไปคงเห็นเป็นแค่เด็กสาวในชุดไปรเวทที่เดินเล่นตามปกติแน่นอนค่ะ แต่ทว่าตัวฉันในตอนนี้อยู่ในสภาพเตรียมพร้อมรบขั้นสูงสุดเลยค่ะ ฉันพึมพำกับตัวเองพลางค่อยๆ ขยับระยะเข้าไปใกล้ร้านอาหารเป้าหมายแถวๆ โรงเรียนทีละนิดค่ะ ร้านเล็กๆ ตรงหัวมุมถนน แม้กระทั่งป้ายร้านก็ยังเล็กจิ๋ว ถ้าไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญระดับฉันละก็ คงไม่มีทางสังเกตเห็นหรอกค่ะว่าที่นี่เป็นร้านอาหาร ถ้าเกิดที่นี่เป็นร้านอาหารที่บริหารโดยสายลับของบางประเทศขึ้นมา แล้วฉันเปิดประตูเข้าไปดื้อๆ โดยไม่ลังเลล่ะก็ มันก็มีความเป็นไปได้ที่อีกฝ่ายจะระแวงขึ้นมาว่า 『หืม? ยัยนี่รู้เรื่องร้านของพวกเรางั้นเหรอ?』 ใช่ไหมล่ะคะ เพราะงั้นแหละค่ะ 「เฮ้อออ หิวจังเลยน้า มีร้านอาหารอะไรที่มีของอร่อยๆ ให้กินบ้างไหมนะ…… เอ๊ะ？」 นั่นแหละค่ะ ต้องทำเป็นบังเอิญเจอร้านอาหารแบบเป็นธรรมชาติสุดๆ แบบนี้ยังไงล่ะคะ 「เอ๋ー? มีร้านอาหารอยู่ในที่แบบนี้ด้วยเหรอคะเนี่ยー? ไม่เห็นรู้เรื่องเลยล่ะค่ะ」 โฮ่โฮ่ นี่มันระดับรางวัลออสการ์เลยไม่ใช่เหรอคะเนี่ย? ทักษะการแสดงมันยอดเยี่ยมซะจนฉันแทบจะอ้วกออกมาเลยค่ะ เอาเป็นว่าด้วยเหตุนี้ฉันจึงได้เปิดประตูเข้าไปในร้านอาหารที่ว่านั่นเรียบร้อยค่ะ การตกแต่งภายในก็ดูธรรมดาดีค่ะ อารมณ์เหมือนร้านกาแฟสมัยก่อนล่ะมั้งคะ? พอเสียงกระดิ่งหน้าร้านดังกรุ๊งกริ๊ง เจ้าของร้านผู้หญิงที่อยู่ด้านในก็ผงกศีรษะทักทายทีหนึ่งค่ะ ฉันตอบกลับไปค่ะ 「อ๋อ มาคนเดียวค่ะ」 การที่ฉันส่งยิ้มหวานอย่างไร้ความตึงเครียดแบบนี้ ใครจะไปคิดฝันล่ะคะว่าฉันเป็นสาวฮาร์ดบอยล์น่ะค่ะ เจ้าของร้านเอ่ยเชื้อเชิญว่า 「เชิญเลือกที่นั่งตามสบายเลยค่ะ」 ภายในร้านที่ไม่ได้กว้างขวางอะไรมากมายนั้นดูโล่งตาดีค่ะ ดูเหมือนจะไม่มีลูกค้าคนอื่นนอกจากฉันเลยนะคะ ทั้งที่เป็นช่วงกลางวันของวันหยุดแท้ๆ? ถึงจะแอบสงสัยอยู่บ้าง แต่ร้านที่เปิดส่วนตัวแล้วว่างตลอดเวลาแบบนี้มันก็ไม่ได้แปลกประหลาดอะไรขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันรับคำพูดที่ว่านั่งตรงไหนก็ได้มาเป็นหนังสือท้าทายจากเจ้าของร้านโดยตรง ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งตรงหน้าเจ้าของร้านทันทีค่ะ เด็กที่ไม่คุ้นเคยกับร้านแบบนี้ส่วนใหญ่มักจะกลัวจนแอบไปนั่งตรงมุมร้านกันหมด แต่ฉันไม่มีทางทำพลาดแบบนั้นหรอกค่ะ เพราะในร้านที่เปิดส่วนตัวแบบนี้ ความประมาทเพียงนิดเดียวก็อาจหมายถึงชีวิตได้เลยนะคะ 「…………」 คิ้วของเจ้าของร้านเลิกขึ้นเล็กน้อยค่ะ โห…… ยัยนี่ไม่เบาเลยนี่นา สีหน้าของเธอเหมือนอยากจะพูดแบบนั้นเลยค่ะ ฉันดูออกนะคะ 「นี่เมนูค่ะ」 เจ้าของร้านยื่นกระดาษแผ่นเรียบๆ แผ่นหนึ่งมาให้พร้อมกับแก้วน้ำค่ะ เมนูมีแค่กระดาษแผ่นเดียวงั้นเหรอคะเนี่ย 「อืมー」 ณ จุดนี้ มีความเป็นไปได้สองอย่างค่ะ เป็นร้านประเภทที่เมนูจะเปลี่ยนไปตามฤดูกาลหรือช่วงเวลาบ่อยๆ หรือไม่ก็ เป็นร้านที่สินค้าที่แอบซื้อขายกันหลังร้านจะเปลี่ยนไปตามจังหวะเวลาค่ะ เอาล่ะ ร้านนี้จะเป็นแบบไหนกันแน่นะคะ? 「ร้านของพวกเราเสิร์ฟอาหารค่อนข้างแปลกน่ะค่ะ เมนูเลยเปลี่ยนไปตามฤดูกาลหรือช่วงเวลาค่อนข้างบ่อย แน่นอนว่าสามารถใช้วัตถุดิบที่ไม่มีเขียนไว้ในเมนูมาทำอาหารให้ได้เหมือนกันนะคะ ถ้ามีอะไรที่อยากทานก็บอกได้ตามสบายเลยค่ะ」 โหー？ คำพูดนั้นทำให้ฉันสะดุดใจขึ้นมาทันทีเลยค่ะ การเสิร์ฟของที่ไม่มีเขียนไว้ในเมนู ก็หมายความว่ามีเมนูลับซ่อนอยู่ยังไงล่ะคะ การมีเมนูลับ ก็หมายความว่ามีความเป็นไปได้สูงที่จะแอบขายของน่าสงสัยอยู่ยังไงล่ะคะ！ มั่นใจเลยค่ะ ที่นี่ต้องเป็นร้านที่แอบทำธุรกิจมืดหลังร้านอย่างแน่นอนเลยค่ะ 「อาหารที่ไม่มีในเมนูนี่ ยกตัวอย่างเช่นมีอะไรบ้างเหรอคะ？」 「เป็นคำถามที่ดีค่ะ」 เจ้าของร้านผู้น่าสงสัยส่งยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัยค่ะ ตั้งแต่นี้ไปขอเรียกยัยคนนี้ว่า มาสเตอร์หลังร้าน ละกันนะคะ 「นั่นสินะคะ อย่างแรกที่ฮิตที่สุดก็คือ เม็กซิโก!@&*#^*&!@。!@$%#@#? แล้วก็ แอฟริกา!$@$%$#@%@$。!@@!??@##@? ละมั้งคะ อาหารที่ใช้วัตถุดิบแถวๆ นี้ถือเป็นเมนูเด็ดเลยล่ะค่ะ」 อุปกรณ์และหนังสือที่คุณกำลังใช้งานอยู่เป็นปกติดีค่ะ ขออธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นให้ฟังนะคะ 「อย่างนี้นี่เองค่ะ」 ฟังไม่รู้เรื่องเลยสักนิดค่ะ อะไรนะคะ？ รู้เรื่องแค่แหล่งผลิตเท่านั้นเองไม่ใช่เหรอคะนั่น? รู้สึกเหมือนโดนพ่นคำศัพท์เฉพาะทางที่เข้าใจยากใส่เลยค่ะ ถึงจะไม่รู้ว่าเป็นอาหารประเภทไหน แต่เอาเป็นว่าดูเหมือนจะใช้วัตถุดิบที่มีชื่อซับซ้อนมาทำอาหารสินะคะ อารมณ์เหมือนร้านอาหารหรูๆ ที่ชอบทำกันนั่นแหละค่ะ ประมาณว่า อาหารจานนี้ใช้แซลมอนแอตแลนติกจากที่นั่นที่นี่อะไรทำนองนั้นน่ะค่ะ วันก่อนตอนที่ไปทานอาหารฝรั่งเศส ทุกครั้งที่พนักงานยกอาหารมาเสิร์ฟก็มักจะพ่นคาถาปริศนาออกมาตลอดเลยนี่คะ 「งั้น เอาอันนั้นแหละค่ะ」 ฉันตอบกลับไปโดยไม่ลังเลค่ะ การที่มาสเตอร์หลังร้านแนะนำเมนูนี้มา แสดงว่าเธอคงมองออกว่าฉันไม่ใช่คนธรรมดา และนี่คือหนังสือท้าทายที่ส่งมาให้ฉันสินะคะ จะยอมรับคำท้าก็แล้วกันค่ะ 「รับทราบค่ะ」 มาสเตอร์แห่งความมืดส่งยิ้มอย่างมีเลศนัยออกมาเล็กน้อยค่ะ มีท่าทางแปลกๆ โผล่ออกมาเป็นระยะๆ เลยนะคะ…… 「จะว่าไป อยากลองดูวัตถุดิบที่ใช้ในวันนี้หน่อยไหมคะว่าหน้าตาเป็นยังไง？」 เธอยังคงส่งยิ้มมีเลศนัยพลางเอ่ยถามค่ะ นี่มันเหมือนกับที่เคยเห็นในทีวีเวลาร้านอาหารประเภทปูเขาชอบทำกันเลยไม่ใช่เหรอคะ！ แบบนั้นใช่ไหมล่ะคะ? ประมาณว่า เดี๋ยวจะเริ่มชำแหละเจ้าตัวนี้ให้ดูเลยนะคะ อะไรแบบนั้นใช่ไหมคะ? แล้วก็แถมท้ายด้วยการถามว่าถ่ายรูปเก็บไว้หน่อยไหมคะ อะไรทำนองนั้นสินะคะ！ 「ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้นหรอกนะคะ」 ฉันตอบกลับไปอย่างคูลๆ เพื่อแสดงให้เห็นถึงระดับชั้นที่แตกต่างกับพวกเด็กสาวในย่านมินาโตะที่ในหัวโดนอินสตาแกรมครอบงำไปหมดแล้วยังไงล่ะคะ 「อืมー……？」 งั้นเหรอคะ เจ้าของร้านพยักหน้ารับง่ายๆ ก่อนจะหยิบมีดทำครัวขึ้นมาค่ะ ถึงตรงเคาน์เตอร์ฝั่งนั้นจะกำลังชำแหละวัตถุดิบอยู่จริงๆ ก็เถอะค่ะ แต่ฉันเลือกที่จะไม่หันไปมองค่ะ การแสดงความสนใจเกินเหตุในสถานการณ์แบบนี้มันเป็นเรื่องของพวกมือสมัครเล่นค่ะ ฉันแค่นั่งเงียบๆ รออาหารมาเสิร์ฟ นี่แหละค่ะคือการรับมือแบบมืออาชีพตัวจริง 「แต่การที่แวะมาที่แบบนี้คนเดียวนี่หาได้ยากนะคะ」 มาสเตอร์หลังร้านเอ่ยถามพลางกวัดแกว่งมีดทำครัวไปด้วยค่ะ 「มีใครแนะนำมาหรือเปล่าคะ？」 「เปล่าค่ะ บังเอิญผ่านมาเห็นน่ะค่ะ แล้วก็รู้สึกดึงดูดใจขึ้นมา การมาคนเดียวมันแปลกขนาดนั้นเลยเหรอคะ」 「รู้สึกดึงดูดใจ งั้นเหรอคะ」 มาสเตอร์หลังร้านส่งยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัยอีกครั้งค่ะ 「มีอะไรแปลกงั้นเหรอคะ？」 「เปล่าค่ะ แค่ดีใจน่ะค่ะ ที่มีคนที่รู้สึกดึงดูดใจกับสิ่งเดียวกับฉันอยู่ด้วย」 「…………」 ไม่ใช่ค่ะ ยัยคนนี้มันน่าสงสัยสุดๆ ไปเลยไม่ใช่เหรอคะ…… ตอนแรกก็นึกว่าเป็นแค่ร้านอาหารที่ทำของแปลกๆ ธรรมดาๆ ทั่วไป แต่ทำไมมันถึงได้น่าสงสัยขนาดนี้กันนะ? คงไม่ได้แอบใส่ยาพิษลงไปหรอกใช่ไหมคะ? ปลอดภัยดีใช่ไหมคะเนี่ย? 「วันนี้จะแถมบริการพิเศษให้ก็แล้วกันนะคะ」 ปัง！ มาสเตอร์หลังร้านสับมีดปังตอลงบนเขียงอย่างแรงค่ะ ถึงจะไม่รู้แน่ชัดว่าเธอสับอะไรลงไป แต่ดูเหมือนกำลังชำแหละของที่ค่อนข้างแข็งอยู่ล่ะมั้งคะ มีเสียงดังแฉะๆ ชวนขนลุกดังสะท้อนออกมาด้วยค่ะ 「เอ๊ะ บริการพิเศษที่ว่าคืออะไรเหรอคะ？」 「เดี๋ยวจะทำเค้กที่ใช้ อิตาลี!(@*&($*$@$? #@$%@$%#%#@ ให้ด้วยค่ะ ช่วงนี้กำลังฮิตทำพวกของหวานอยู่พอดีเลยล่ะค่ะ」 มาสเตอร์หลังร้านส่งยิ้มมีเลศนัยออกมาอีกครั้งค่ะ การที่เธอถือมีดปังตอเปื้อนเลือดอยู่แบบนั้น มันทำให้ภาพตรงหน้าดูเหมือนฉากฆาตกรรมสยองขวัญไม่มีผิดเลยค่ะ อะไรกันคะเนี่ย? นี่ฉันกำลังจะโดนชำแหละเป็นรายต่อไปงั้นเหรอคะ? ฉันนั่งรออาหารพลางขนลุกซู่ไปทั้งตัวเลยค่ะ เพราะเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมานิดหน่อย ฉันเลยตัดสินใจส่งพินัยกรรมไปหาลูกน้องฮาร์ดบอยล์ค่ะ 『วันนี้ฉันอาจจะโดนจับกินก็ได้นะ』 『ขอโทษด้วยนะลูกน้อง……』 ฉันส่งข้อความไปพลางแฝงความรู้สึกผิดและความเหงาเอาไว้ค่ะ และข้อความตอบกลับจากลูกน้องอย่างอิเลนาก็ส่งกลับมาหลังจากนั้นเพียง 5 วินาทีค่ะ ยัยนี่ว่างงานหรือไงคะเนี่ย? 『งั้นเหรอคะ』 ยัยนี่มันอะไรกันคะเนี่ย นี่มันเลยคำว่าเย็นชาไปจนเข้าขั้นเสียมารยาทแล้วไม่ใช่เหรอคะ? ทั้งที่ฉันกำลังจะเผชิญหน้ากับมื้ออาหารแห่งความเป็นความตายในร้านอาหารสุดอันตรายแท้ๆ แต่กลับส่งข้อความไร้เยื่อใยแบบนี้กลับมาได้ลงคอนะคะ ในระหว่างที่ฉันกำลังจ้องมองสมาร์ตโฟนพลางคิดหาคำตอบกลับไปอยู่หลายสิบวินาทีนั้นเองค่ะ 「ขอโทษที่ให้รอนะคะ ซุปเย็นที่ใช้ เม็กซิโก$(#*@&(*#$&(#@。@!$#$#@$@#? ได้แล้วค่ะ」 ไม่ใช่ค่ะ ตรงส่วนสำคัญมันไม่ได้ยินเลยสักกะนิดตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะคะ？ ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่แต่ดูเหมือนเธอจะทำอาหารมาเสิร์ฟให้แล้วล่ะค่ะ ถึงจะรู้ว่าเป็นซุปเย็นก็เถอะ แต่วัตถุดิบที่ใช้นี่ได้ยินเป็นแค่คาถาปริศนาที่ซับซ้อนเท่านั้นเองค่ะ อยากจะขอร้องให้ช่วยหยุดทำท่าทางประมาณว่า 「พวกเธอเองก็ต้องรู้จักดีอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ？」 ใส่ทีเถอะค่ะ ร้านแพงๆ มักชอบทำตัวแบบนี้กันบ่อยๆ เลยนะคะ ฉันแอบบ่นอุบอิบในใจพลางหยิบช้อนขึ้นมาค่ะ 「จะ... จะทานแล้วนะคะ……」 ฉันตักซุปที่ดูน่ากลัวและไม่รู้วัตถุดิบขึ้นมาดูค่ะ มันเป็นของเหลวสีเหลืองข้นหนืด ดูเหมือนวัตถุดิบจะละลายหายไปกับตัวซุปหมดแล้วล่ะค่ะ ฉันพยายามจะมองหาเศษเนื้อเพื่อระบุประเภทของสัตว์ดูบ้าง แต่สิ่งที่ตักขึ้นมาได้มีเพียงก้อนเนื้อปริศนาที่ดูคล้ายกับเนื้อปริศนาในบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเท่านั้นเองค่ะ 「……ว่าแต่ เจ้านี่มันอร่อยจริงๆ ใช่ไหมคะเนี่ย？」 「จะ... จะทานแล้วนะคะ……」 ฉันพูดคำว่า จะทานแล้วนะคะ ออกไปค่ะ จากนั้นฉันก็เอาซุปเย็นปริศนาที่มีก้อนเนื้อปริศนาไม่ทราบที่มาใส่เข้าปากค่―― 「เอ๊ะ อร่อยยยยยยยยยยมากเลยค่ะ！」 เผลออุทานเสียงดังลั่นด้วยความตกใจเลยค่ะ รสชาติของข้าวโพดเย็นๆ แผ่ซ่านไปทั่วทั้งปาก และทันทีที่กลืนลงคอ รสชาติของสมุนไพรก็ไล่ตามมาทันทีเลยค่ะ ดูเหมือนตัวจริงของก้อนเนื้อปริศนานั่นจะเป็นเนื้ออะไรสักอย่างที่คลุกเคล้ากับสมุนไพรสินะคะ สัมผัสที่เหนียวนุ่มตัดกับรสชาติอันอ่อนโยนของสมุนไพร รสชาติทั้งสองอย่างที่ดูไม่น่าจะเข้ากับซุปข้าวโพดได้กลับเข้ากันได้อย่างน่าประหลาดใจเลยค่ะ ช่างเป็นความรู้สึกที่น่าตกตะลึงราวกับบังเอิญไปเห็นเด็กผู้ชายท่าทางเกเรกับเด็กเนิร์ดหลังห้องในชั้นเรียน ดันมาสนิทสนมกันเพราะมีงานอดิเรกที่คาดไม่ถึงเหมือนกัน แล้วพากันไปสิงสถิตอยู่ที่ร้านเกมหลังเลิกเรียนไม่มีผิดเลยค่ะ 「หึหึ ดีใช่ไหมล่ะคะ？」 อา มาสเตอร์เองก็เข้าใจสถานการณ์ที่ชวนซาบซึ้งแบบนั้นเหมือนกันงั้นเหรอคะ? ฉันเงยหน้าขึ้นมองมาสเตอร์หลังร้านที่กำลังพูดอย่างภาคภูมิใจค่ะ 「$(#*@&(*#$&(#@。@!$#$#@$@#? น่ะปรุงยากมากเลยล่ะค่ะ ยังไงก็ต้องเอาไปบดละเอียดแล้วคลุกเคล้ากับสมุนไพรก่อน ถึงจะปรับรสชาติให้ออกมาเข้าที่เข้าทางได้น่ะค่ะ」 โหー 「มาสเตอร์เองก็คิดอะไรไว้เยอะแยะเลยนะคะเนี่ย」 「การทำอาหารที่แม้แต่พวกมือใหม่ก็ทานได้ง่ายๆ คือความชอบของฉันในตอนนี้ยังไงล่ะคะ」 「…………？」 ไม่ใช่ค่ะ การทานอาหารเนี่ยมันเกี่ยวอะไรกับมือใหม่ด้วยเหรอคะ? หมายความว่ายังไงกันนะ? ถึงจะแอบเอะใจอยู่แวบหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรมากมาย ฉันเลยเลือกที่จะปล่อยผ่านไปค่ะ ยิ่งไปกว่านั้นค่ะ 「นี่คือแฮมเบิร์กที่ใช้ แอฟริกา!@$@@#!。!@@??!@#$? ค่ะ」 ฮิ้วー！ อันนี้แหละค่ะ อันนี้เลยยย！ ถ้าจะบอกว่าความคิดในหัวของฉันโดนตัดฉับไปทันทีเพราะอาหารจานตรงหน้านี้ก็น่าจะถูกต้องกว่าค่ะ กระทะร้อนๆ ที่มีเสียงดังฉ่าๆ พลางมีน้ำมันเต้นระบำอยู่ด้านบน บนนั้นมีก้อนเนื้อทรงกลมวางตั้งตระหง่านอยู่ค่ะ มาสเตอร์หลังร้านยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งส่งมาให้จากหลังเคาน์เตอร์ราวกับรอจังหวะนี้อยู่แล้วค่ะ สิ่งนั้นคืออะไรกันแน่นะคะ? ผ้ากันเปื้อนกระดาษนั่นเองค่ะ！ ใช่แล้วค่ะ อันนี้เลยๆ ถึงบนกระดาษจะมีรูปวาดการ์ตูนน่ารักๆ ของพวกแมงมุมทารันทูล่า ผึ้ง หรือแมงป่องที่ดูไม่ค่อยเข้าใจอยู่ก็เถอะ แต่นั่นช่างมันก่อนค่ะ มาสเตอร์หลังร้านหยิบมีดขึ้นมาพลางพูดว่า 「งั้น…… จะเริ่มแล้วนะคะ？」 แล้วก็หั่นลงไปค่ะ แฮมเบิร์กที่โดนผ่าครึ่งตรงกลางจนแยกออกจากกัน มีน้ำซุปเนื้อไหลทะลักออกมาไม่หยุดเลยค่ะ เอ๊ะ！！ มันหกแล้วนะคะ！ หกเลอะเทอะแล้วนะ！ รีบรู้ตัวเร็วๆ เข้าสิคะ！

มาสเตอร์หลังร้านไม่สนใจฉันที่กำลังตื่นเต้น เธอจับเนื้อแฮมเบิร์กที่โดนผ่าครึ่งคว่ำหน้าตัดลงแนบกับกระทะร้อนๆ แล้วจี่ซ้ำจนเสียงดังฉ่า มันช่างเหมือนกับการจับใบหน้ากดน้ำในการทรมานยุคกลางไม่มีผิดเลยค่ะ ไขมันเต้นระบำอยู่บนกระทะร้อนๆ 「เอาละ เท่านี้ก็เสร็จเรียบร้อยค่ะ」 ควิงงงงงงง！ จากนั้นเจ้าของร้านก็หยิบวิบราสแลปจากไหนก็ไม่รู้ขึ้นมาเคาะค่ะ แฮมเบิร์กกกกกกกกก！ 「อร่อยจัง」 รสชาติมันก็อร่อยดีตามปกติค่ะ จะว่าอร่อยก็ใช่ แต่จริงๆ มันก็แค่แฮมเบิร์กธรรมดาๆ ทั่วไปนั่นแหละค่ะ แฮมเบิร์กเนี่ยถึงภายนอกจะดูฉ่ำน้ำซุปจนชวนให้ตื่นเต้นก็เถอะ แต่เดิมทีมันก็แค่เอาเนื้อบดมาคลุกเคล้ากับส่วนผสมต่างๆ เท่านั้นเอง เพราะงั้นมันเลยไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นไปมากกว่ารูปลักษณ์ภายนอกหรอกค่ะ ความรู้สึกประมาณว่าไม่ได้แย่ไปกว่าที่คาดหวังไว้ แต่ก็ไม่มีวันได้คะแนนเต็มร้อยแน่นอน อารมณ์เหมือนไอ้นั่นเลยค่ะ เหมือนผลงานซีรีส์เรื่องยาวสุดอาภัพที่โดนผู้อ่านทึกทักเอาเองว่าอยู่ในตำแหน่งระดับกลางๆ น่ะค่ะ ต่อให้เนื้อเรื่องจะเข้มข้นตื่นเต้นขนาดไหน ก็จะโดนอ่านด้วยอารมณ์ประมาณว่า 「อา เนื้อเรื่องดำเนินไปแบบนี้สินะ ก็โอเคแหละมั้ง」 ช่างเป็นความโชคร้ายจริงๆ เลยนะคะ…… 「เดี๋ยวจะทำเค้กที่ใช้ อิตาลี@#$#@$#@$?!$$#@!#%$@$!! ให้ด้วยค่ะ ช่วงนี้กำลังฮิตทำพวกของหวานอยู่พอดีเลยล่ะค่ะ」 พอทานเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว คราวนี้มาสเตอร์หลังร้านก็ยกชีสเค้กมาเสิร์ฟให้ค่ะ แหม บริการดีเยี่ยมทุกระดับประทับใจจริงๆ เลยนะคะ แน่นอนว่าฉันกินเรียบจนเกลี้ยงจานเลยค่ะ กลิ่นหอมหวานที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งปากหลังจากทานของรสจัดเข้าไป ช่างดีงามสุดๆ เลยค่ะ 「เป็นยังไงบ้างคะ? อร่อยไหมคะ?」 「แน่นอนอยู่แล้วค่ะ」 ถึงสุดท้ายแล้วจะยังไม่รู้แน่ชัดว่าใช้วัตถุดิบอะไรบ้างก็เถอะ แต่ก็นะคะ ร้านหรูๆ ส่วนใหญ่ก็มักจะเอาวัตถุดิบชื่อดังที่คนทั่วไปไม่ค่อยรู้จักมาปรุงอาหารด้วยวิธีที่เข้าใจยากอยู่แล้วล่ะค่ะ ถ้าจะบอกว่าเป็นเรื่องปกติมันก็คงปกติละมั้งคะ ◯ 「――เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละค่ะー」 เรื่องในวันถัดมาค่ะ ฉันรีบนำเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวันก่อนไปเล่าให้ลูกน้องกับคู่หูฮาร์ดบอยล์ฟังทันทีเลยค่ะ เป็นไงล่ะคะ? ตัวฉันเนี่ยสามารถไปทานอาหารที่ร้านอาหารส่วนตัวคนเดียวได้อย่างสบายๆ เลยนะคะ ระดับความฮาร์ดบอยล์พุ่งทะลุ 100 เลยล่ะค่ะ อะไรคือระดับความฮาร์ดบอยล์กันคะนั่น 「อืมー งั้นเหรอคะ」 ปฏิกิริยาของชารอนหลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมดจบลงก็ดูธรรมดามากค่ะ 「แหม ถ้าเป็นเราละก็ คงจะสั่งเมนูอื่นๆ เพิ่มอีกสักหน่อยแล้วล่ะค่ะ」 การชอบมาแข่งดีแข่งเด่นในเรื่องแปลกๆ นี่สมเป็นเธอจริงๆ เลยนะคะ ในทางกลับกัน ปฏิกิริยาของลูกน้องอย่างคุณอิเลนาที่อยู่ข้างๆ กลับดูแปลกไปนิดหน่อยค่ะ 「……ร้านที่ว่านั่น คือร้านไหนเหรอคะ？」 หืมー？ 「อะไรกันๆー？ คิดจะแข่งกับฉันแล้วตามไปที่ร้านนั้นงั้นเหรอคะ？」 การที่สนใจเรื่องร้านอาหารเนี่ยมันหมายความว่าแบบนั้นใช่ไหมล่ะคะ? แหม แย่จังเลยนะคะคุณลูกน้องจังเนี่ย อยากจะเลียนแบบฉันขนาดนั้นเลยเหรอคะ 「เปล่าค่ะ ไม่ได้คิดจะไปหรอกค่ะ แต่บางที ร้านนั้นอาจจะเป็นร้านที่ฉันรู้จักก็ได้นะคะ」 「เอ๊ะ？」 ร้านที่รู้จักงั้นเหรอคะ……？ บ้าน่า ไม่มีทางหรอกค่ะ 「ฉันคิดว่าร้านนั้นมีบรรยากาศค่อนข้างแปลกและหาได้ยากอยู่นะคะ」 「หรือว่าเป็นร้านอาหารส่วนตัวที่เพิ่งเปิดใหม่แถวๆ โรงเรียนงั้นเหรอคะ」 「…………」 สะดุ้งโหยงเลยค่ะ ฉันพยายามสะกดกลั้นความลนลานในใจพลางเงี่ยหูฟังค่ะ น่าประหลาดใจมากที่ลักษณะของร้านที่คุณอิเลนาไล่เรียงออกมาหลังจากนั้น มันคือร้านเดียวกับที่ฉันเพิ่งไปเยือนมาเมื่อวันก่อนเป๊ะเลยค่ะ ร้านที่ตั้งอยู่ริมถนน และมีป้ายร้านที่เล็กมากซะจนถ้ามองผ่านๆ ก็คงไม่มีทางรู้เลยว่าเป็นร้านอาหาร 「แล้วก็เจ้าของร้านเป็นผู้หญิงอายุยี่สิบกว่าๆ ท่าทางดูมั่นใจในตัวเองนิดหน่อย และเป็นคนที่ค่อนข้างแปลกๆ ใช่ไหมคะ……？」 คุณอิเลนาเอ่ยถามด้วยท่าทางกล้าๆ กลัวๆ ค่ะ เอ๊ะ โกหกน่า นี่เธอรู้จักจริงๆ ด้วยเหรอคะเนี่ย 「……ก็ ใช่ค่ะ แต่มันทำไมเหรอคะ？」 ฉันพยักหน้ารับพลางพยายามสะกดกลั้นความเจ็บใจเอาไว้ค่ะ ช็อกสุดๆ เลยค่ะ ความรู้สึกว่างเปล่าถาโถมเข้าใส่ราวกับเพิ่งมารู้ตัวทีหลังว่า วีทูเบอร์ที่ตัวเองคิดว่าค้นพบเป็นคนแรก ดันมียอดผู้ติดตามเยอะแยะมากมายซะงั้นค่ะ ที่แท้คนที่รู้เรื่องนี้ก็ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวสินะคะ…… 「อา อย่างนั้นเองเหรอคะ……」 แล้วคุณอิเลนาก็ทำสีหน้าหม่นหมองเหมือนกับฉันที่กำลังแอบหดหู่ใจอยู่เงียบๆ ค่ะ หืมー？ สีหน้าแบบนั้นมันคืออะไรกันคะ？ 「อะไรกันคะ? เป็นอะไรไปเหรอคะ」 ฉันเอียงคอถามตามที่คิดค่ะ คุณอิเลนาทำสีหน้าค่อนข้างพะอืดพะอมพลางตอบว่า 「เปล่าค่ะ……」 「ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ」 「นั่นมันปฏิกิริยาของคนที่มีอะไรในใจชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอคะ」 「ก็มีอยู่นะคะ」 「มีจริงด้วยเหรอคะ แล้วมันคืออะไรล่ะคะ」 「เอ่อ…… ฉันคิดว่าไม่รู้จะดีกว่านะคะ……」 「หาー！？ ปฏิกิริยาแบบนั้นมันอะไรกันคะ ฉันละเกลียดท่าทีประเภท 『มีแค่ฉันคนเดียวที่รู้ความจริง』 แบบนั้นที่สุดเลยล่ะค่ะー」 「เอ๊ะ งั้นจะให้ฉันพูดจริงๆ เหรอคะ？」 「พูดมาเถอะค่ะ」 แน่จริงก็เข้ามาเลยค่ะ ยัยบ้าเอ๊ย！ 「ต่อให้ช็อกขึ้นมาฉันก็ไม่รู้ด้วยนะคะ……？」 「ไม่เป็นไรค่ะ เพราะฉันมีระดับความฮาร์ดบอยล์ตั้ง 100 เชียวนะคะ」 「อะไรคือระดับความฮาร์ดบอยล์กันคะนั่น」 「สัญญาเลยค่ะว่าจะไม่มีวันอ้วกออกมาเด็ดขาด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม」 「เดิมทีฉันว่าการมีตัวเลือกอย่างการ 『อ้วก』 ในชีวิตประจำวันเนี่ย มันก็ดูแปลกๆ แล้วนะคะ」 「เอาน่า」 「เฮ้อ…… งั้นฉันไม่รู้ด้วยนะคะ」 คุณอิเลนายักไหล่อย่างเอือมระอาค่ะ จากนั้นเธอก็ค่อยๆ ยื่นหน้ามากระซิบข้างหูของฉันเบาๆ ค่ะ 「กระซิบกระซาบ」 「อืมๆ…… อื้อ！ อย่างนี้นี่เองค่ะ！」 อ้วกแตกเลยค่ะ