บทที่ 30 สองสาวคุยสัพเพเหระในแฟมิลี่เรสเตอรองต์

「แฟมิลี่เรสเตอรองต์นี่ มันก็คือร้านอาหารสำหรับครอบครัวไม่ใช่เหรอคะー」 「อืมー」 ฉันพยักหน้าพลางเคี้ยวมันฝรั่งทอดตุ้ยๆ 「ในเมื่อเป็นร้านอาหารสำหรับครอบครัว ก็หมายความว่าพวกเราสองคนก็เป็นครอบครัวเดียวกันสินะคะ?」 「อืมー」 ฉันพยักหน้าพลางเคี้ยวมันฝรั่งทอดตุ้ยๆ 「ฟังอยู่หรือเปล่าคะคุณอิเลนา」 「อืมー」 ฉันพยักหน้าพลางเคี้ยวมันฝรั่งทอดตุ้ยๆ อาจเป็นเพราะคำตอบเดิมๆ ที่ตอบกลับไปอย่างต่อเนื่องทำให้คุณซายะเริ่มไม่พอใจ เธอจึงทำแก้มป่องมูมูพลางเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างเอาเรื่อง 「นี่ー ฟังอยู่หรือเปล่าคะเนี่ยー?」 ค่าๆ ฟังอยู่แล้วค่ะ 「เรื่องที่ฉันผสมน้ำในตู้กดเครื่องดื่มมั่วซั่วจนน้ำของคุณซายะรสชาติห่วยแตกสุดๆ ใช่ไหมคะ」 「โธ่ー ไม่ได้ฟังเลยสักนิด! ฉันไปพูดเรื่องตู้กดเครื่องดื่มตอนไหนกันคะเนี่ย」 ให้ตายสิคะー เธอบ่นอุบ 「คุณซายะเป็นพวกชอบจิ้มซอสมะเขือเทศตอนกินมันฝรั่งทอดหรือเปล่าคะ? หรือไม่จิ้ม?」 「ไม่ใช่สิ ตกลงแอบไปผสมน้ำมั่วซั่วมาจริงๆ เหรอคะ?」 「…………」 「ห-หน้าตาแบบนั้น แอบผสมมาจริงๆ ด้วย……！」 จะว่าไปแล้ว 「ฉันเป็นพวกไม่จิ้มซอสมะเขือเทศกับมันฝรั่งทอดค่ะ เพราะรู้สึกว่าถ้าเอาของทอดไปจิ้มโน่นจิ้มนี่เยอะแยะ มันจะกลายเป็นรสชาติของเครื่องปรุงไปหมดน่ะค่ะ」 「ไม่ได้ถามสักหน่อยค่ะ」 「ด้วยเหตุผลเดียวกัน ตอนนี้ฉันกำลังฮิตแบบเงียบๆ กับการกินเทมปุระคู่กับเกลือ และไม่ใส่อะไรเลยกับเมนจิคัตสึค่ะ……」 「คำว่ากำลังฮิตนี่ แสดงว่าในอนาคตก็มีสิทธิ์เปลี่ยนใจไปเป็นพวกชอบจิ้มซอสสินะคะ」 ยัยคนหลายใจー! คุณซายะบ่นพลางหยิบมันฝรั่งทอดขึ้นมากินบ้างค่ะ 「แล้วตกลงผสมอะไรลงไปคะ」 「ความประสงค์ร้ายมั้งคะ」 「ใจร้ายที่สุดเลยไม่ใช่เหรอคะ！」 「แต่บางทีก็อาจจะแอบใส่ความรักลงไปด้วยนิดหน่อยนะคะ……」 「ความประสงค์ร้ายกับความรักผสมกันเนี่ยนะ?」 「ลองชิมดูหน่อยไหมคะ?」 「โดนบอกว่ารสชาติห่วยแตกสุดๆ ขนาดนั้นแล้วใครจะไปอยากชิมกันเล่าคะ」 「แต่ต่อมรับรสของคุณซายะอาจจะรู้สึกว่ามันอร่อยขึ้นมาก็ได้นะคะ」 「นี่พูดโดยตั้งสมมติฐานว่าต่อมรับรสของฉันมันเพี้ยนอยู่ใช่ไหมคะ?」 「อ๊ะ พูดถึงเรื่องเพี้ยนเนี่ย」 「เปลี่ยนเรื่องเฉยเลย！」 เรื่องอะไรกันคะเนี่ย 「เมื่อเร็วๆ นี้ตอนที่ฉันคุยกับคุณอาวิเลีย จู่ๆ ก็มีหัวข้อสนทนาประมาณว่า 『เฮ้อ อยากหาเงินก้อนโตได้ง่ายๆ ในทีเดียวจังเลยนะคะ』 ขึ้นมาน่ะค่ะ」 「นั่นเป็นบทสนทนาของเด็ก ม.ปลาย จริงๆ เหรอคะนั่น?」 บทสนทนาเหมือนคนวัยทำงานที่ไม่มีเงินเลยค่ะ…… คุณซายะทำหน้าเอือมระอาใส่ค่ะ 「แล้ว ช่วงนี้ไอ้นั่นกำลังฮิตไม่ใช่เหรอคะ ที่เต้นแล้วอัปโหลดลง SNS น่ะค่ะ」 「ค่ะ」 「คุณอาวิเลียก็เลยบอกว่า 『ถ้าเป็นอันนี้ อาจจะจับเสือมือเปล่าหาเงินก้อนโตได้ในทีเดียวเลยนะคะ』 น่ะค่ะ」 「ฉันคิดว่าไม่ค่อยมีเด็ก ม.ปลาย คนไหนเริ่มทำสิ่งนี้เพราะอยากหาเงินหรอกนะคะ」 ปกติเขาเริ่มทำเพราะเห็นว่ามันน่าสนุกดีไม่ใช่เหรอคะ คุณซายะทำหน้าเอือมระอาอีกรอบค่ะ 「นั่นสินะคะ」 「แล้วตกลงเป็นยังไงบ้างคะ วิดีโอที่เต้นนั่นน่ะ」 「จะว่าไปแล้วเปลี่ยนเรื่องเถอะค่ะ」 「แป้กสินะคะ」 「แทนที่จะเต้น พวกเราคิดว่าในเมื่อพวกเรามีน้ำเสียงที่น่ารักอยู่แล้ว สู้ไม่เปิดเผยใบหน้าแล้วใช้เสียงหาเงินก้อนโตในทีเดียวน่าจะเร็วกว่าน่ะค่ะ」 「อย่าพูดชมตัวเองว่ามีน้ำเสียงที่น่ารักจะดีกว่านะคะ」 「โดยเฉพาะคุณอาวิเลีย เธอมีศักยภาพถึงขนาดไปเป็นไอดอลที่ไหนสักแห่งได้เลยนะคะ」 「งั้นเหรอคะ」 「หรือจะบอกว่ามีน้ำเสียงเหมือนสิ่งมีชีวิตทรงเจลที่ไม่ระบุเพศก็คงได้มั้งคะ……」 「นั่นชมอยู่ใช่ไหมคะ?」 「เพราะงั้นฉันเลยคิดว่า ต่อไปน่าจะเป็นคอนเทนต์ที่ขายด้วยเสียงค่ะ」 「ทำไมถึงคิดจะเริ่มทำธุรกิจจริงจังขนาดนั้นล่ะคะ?」 นี่มันสภาพของเด็ก ม.ปลาย จริงๆ เหรอคะเนี่ย? คุณซายะทำสีหน้าแปลกใจหนักกว่าเดิมอีกค่ะ แต่นั่นก็ช่างมันเถอะค่ะ 「พูดตามตรงนะคะ แทนที่จะเปิดเผยใบหน้า สู้ใช้แค่เสียงอย่างเดียวน่าจะดีกว่าค่ะ ช่วงนี้คอนเทนต์ที่เอาอวตารสองมิติมาแปะแล้วขยับดุ๊กดิ๊กอยู่ตรงมุมจอก็กำลังฮิตมากเลยนี่คะ」 「คุณอิเลนาคะ ถ้าไม่หยุดพูดเรื่องแบบนั้น ระวังจะโดนใครสักคนดักแทงเข้าจริงๆ สักวันนะคะ」 「สุดท้ายพวกเราสองคนก็เลยตกลงกันว่าจะหาเงินก้อนโตจากคอนเทนต์เสียงค่ะ」 「ค่ะ」 「แต่ปัญหาก็คือเรื่องพรสวรรค์ในการเขียน…… พวกเราทั้งสองคนไม่มีเลยสักนิดค่ะ พรสวรรค์ในการเขียนน่ะนะคะ」 「พูดเหมือนตัวเองมีพรสวรรค์ทางธุรกิจอย่างนั้นแหละค่ะ」 「บทละครเนี่ยถ้าไม่มีพรสวรรค์ในการเขียนก็เขียนไม่ได้หรอกค่ะ」 「แต่คุณอิเลนาก็เขียนบันทึกการเดินทางอยู่ตลอดนี่คะ เรื่องแบบนั้นน่าจะถนัดไม่ใช่เหรอคะ?」 「เหอะ」 「โดนหัวเราะขึ้นจมูกใส่เฉยเลย」 「หรือว่าคุณเป็นประเภทที่คิดว่า คนที่ดูหนังบ่อยๆ จะสามารถสร้างหนังขึ้นมาเองได้งั้นเหรอคะ?」 เฮ้อ ให้ตายสิคะ น่าลำบากใจจริงๆ เลยนะ 「สิ่งที่ฉันเขียนมันก็แค่การเรียบเรียงข้อมูลธรรมดาๆ ค่ะ มันต่างจากเรื่องเล่าโดยสิ้นเชิงเลยนะคะ」 「มันเป็นแบบนั้นเองเหรอคะ」 「เพราะงั้นฉันกับคุณอาวิเลียที่กำลังหมดหนทาง ก็เลยตัดสินใจไปขอร้องเด็กผู้หญิงที่มีพรสวรรค์ในการเขียนและดูดีที่อยู่ใกล้ตัวน่ะค่ะ」 「เอ๋ー? มีคนแบบนั้นอยู่ด้วยเหรอคะ?」 「…………」 「เอ๊ะ ไม่นะ…… หรือว่า จะเป็น ฉัน……」 「เปล่าค่ะ ไม่ใช่คุณหรอกค่ะ」 「ไม่ใช่เหรอคะ……」 ดูเหมือนการที่ฉันจู่ๆ ก็เงียบไปจะทำให้เกิดความเข้าใจผิดไปกันใหญ่ แต่ความจริงฉันแค่กำลังกินมันฝรั่งทอดอยู่เฉยๆ เพราะงั้นไม่ต้องใส่ใจหรอกนะคะ คนเขียนบทคอนเทนต์เสียงที่พวกเราไปขอร้องน่ะ เป็นอีกคนหนึ่งต่างหากค่ะ ลองมานึกย้อนถึงเหตุการณ์ในตอนนั้นพลางเคี้ยวมันฝรั่งทอดตุ้ยๆ กันดีกว่าค่ะ ตุ้ยๆ

「――มีธุระอะไรกับเรางั้นเหรอ? เห็นแบบนี้เราก็ยุ่งอยู่นะ」 หนึ่งสัปดาห์ก่อน ณ แฟมิลี่เรสเตอรองต์แห่งเดียวกับที่ฉันและคุณซายะกำลังนั่งคุยกันอยู่ในวันนี้――ตรงที่นั่งเดียวกันนี้ มีถึงขั้นดาราสาวชื่อดังมานั่งอยู่ด้วยเลยล่ะค่ะ คุณรูเชร่า ค่ะ คนที่เคยมาหลบฝนด้วยกันกับฉันในตอนนั้นนั่นแหละค่ะ 「ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ คุณรูเชร่า」 ฉันที่เป็นตัวการหลักในการเรียกเธอออกมาดื้อๆ ผ่านทาง SNS โบกมือทักทายหยอยๆ ค่ะ ข้างๆ กันนั้นมีเด็กสาว ม.ปลาย ที่กำลังทำท่าทางเกร็งๆ อยู่หนึ่งคนค่ะ 「ย-ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ」 คุณอาวิเลียค่ะ ว้าว ดาราดังล่ะ สุดยอดไปเลย เธอกำลังตื้นตันใจจนฉันรู้สึกว่าถ้าให้เธอเป็นคนดำเนินบทสนทนาต่อไปน่าจะยากนิดหน่อย เพราะงั้นหลังจากนั้นฉันเลยรับหน้าที่เป็นศูนย์กลางในการพูดคุยแทนค่ะ เริ่มจากการอธิบายสถานการณ์ค่ะ ฉันเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังอย่างละเอียดค่ะ 「นั่นแหละค่ะ พวกเราที่มีน้ำเสียงน่ารักน่าจะไปได้สวยนะคะ……」 「เราคิดว่าปกติคนเราไม่ค่อยพูดชมตัวเองว่ามีน้ำเสียงน่ารักหรอกนะ」 「…………」 สำหรับคุณรูเชร่าที่เป็นเหมือนตัวละครต้นฉบับที่ไม่มีเสียงพากย์แล้ว เรื่องนี้คงจะเข้าใจยากไปหน่อยสินะคะ…… 「นี่ เจ้ากำลังดูถูกเราอยู่ใช่ไหมเนี่ย?」 「เรื่องอะไรกันคะเนี่ย」 「แล้วก็」 เธอพูดออกมาคำเดียว ก่อนจะสรุปเรื่องราวอย่างกระชับค่ะ 「สรุปก็คือ อยากจะให้เราช่วยเขียนบทของคอนเทนต์เสียงอะไรนั่นให้สินะ?」 「เข้าใจอะไรได้รวดเร็วแบบนี้ช่วยได้มากเลยค่ะ」 「อืม ไม่เอาหรอก」 「ถ้าตอบช้ากว่านี้หน่อยจะช่วยได้มากกว่านี้ค่ะ」 อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธทันควันสิคะ ยังคุยกันไม่ทันถึงไหนเลยนะ 「ไม่ต้องฟังก็รู้ว่าเรื่องแบบนี้มันน่ารำคาญจะตายไป」 เธอใช้นิ้วก้อยแคะหูพลางพูดออกมาด้วยท่าทางเหนื่อยหน่ายใจค่ะ 「เรายุ่งจะตายไป ไม่มีเวลามาเล่นสนุกกับเด็ก ม.ปลาย หรอกนะ」 「ทั้งที่มีเวลาแวะมาแฟมิลี่เรสเตอรองต์แท้ๆ……」 「แล้วทำไมต้องเป็นเราด้วยล่ะ」 「เพราะคิดว่าคนอายุอานามปานนี้แต่ยังชอบทำโรลเพลย์ในชีวิตประจำวันอย่างคุณน่าจะทำได้ดีน่ะค่ะ」 「นี่เจ้าดูถูกเราสุดๆ เลยไม่ใช่หรือไง」 「แถมการเป็นนักแสดงก็หมายความว่าต้องได้สัมผัสกับเรื่องราวต่างๆ เป็นประจำอยู่แล้วด้วย คนแบบนั้นน่าจะสร้างคอนเทนต์เสียงได้ง่ายๆ เลยนี่คะ」 มันก็แค่การคาดเดาของฉันน่ะนะคะ แต่เธอกลับครางอืมออกมาค่ะ 「พวกเจ้าเนี่ย เป็นประเภทที่คิดว่า คนที่ดูหนังบ่อยๆ จะสามารถสร้างหนังขึ้นมาเองได้งั้นเหรอ?」 「แต่คุณไม่ได้แค่ดูอย่างเดียวนี่คะ คุณเป็นคนแสดงเองด้วยไม่ใช่เหรอคะ」 「เอ่อ มันก็ใช่แหละนะ……」 คุณรูเชร่าทำหน้าบูดบึ้งพลางกวาดสายตาอ่านเอกสารโครงการค่ะ ก่อนที่เธอจะปัดกระดาษแผ่นนั้นทิ้งลงบนโต๊ะแล้วพูดว่า 「เราไม่ค่อยถนัดคอนเทนต์ที่มีเนื้อหาล่อแหลมแบบนี้หรอกนะ……」 มันเป็นพวกที่คอยกระซิบคำพูดหวานๆ ข้างหูอะไรแบบนั้นใช่ไหมล่ะ!? เธอบอกแบบนั้นค่ะ ดูเหมือนคอนเทนต์ประเภทนี้สำหรับผู้หญิงก็มีเยอะเหมือนกัน เธอเลยพอจะรู้จักอยู่บ้างค่ะ แต่ทว่า เปล่าเลยค่ะ 「พวกเราบอกว่าเป็นคอนเทนต์เสียงเฉยๆ นะคะ ไม่เคยพูดสักคำเลยว่าเป็นคอนเทนต์ที่มีเนื้อหาล่อแหลมน่ะค่ะ」 อย่าเข้าใจผิดสิคะ ฉันบอกไปแบบนั้น คุณอาวิเลียที่อยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าหงึกๆ เห็นด้วยค่ะ 「พวกเราอยากจะสร้างคอนเทนต์เสียงที่ดูจริงจังและดีกว่านั้นน่ะค่ะ」 「จริงจังและดูดีงั้นเหรอ……」 「แล้วก็ช่วยมอบความอบอุ่นใจให้แก่พวกผู้ใหญ่ที่เหนื่อยล้าจากการทำงาน…… คอนเทนต์แบบนั้นแหละค่ะที่ดี……」 ฉันพยักหน้าเห็นด้วยอยู่ข้างๆ ค่ะ นั่นสินะคะ ความอบอุ่นใจนั่นแหละค่ะ สิ่งนั้นแหละที่สำคัญ 「……ถ้าแค่อยากได้ความอบอุ่นใจ คงไม่มีใครคิดจะไปฟังเสียงแปลกๆ ของเด็ก ม.ปลาย ที่ไม่รู้จักชื่อหรอกนะ」 คุณรูเชร่าพูดจี้จุดสำคัญออกมาค่ะ 「…………」 「…………」 พวกเราเงียบกริบค่ะ 「ถ้าอยากจะมอบความอบอุ่นใจจริงๆ สู้ไปสร้างคอนเทนต์ที่มันปกติกว่านี้ดีกว่านะเราว่า」 คุณรูเชร่าพูดจี้จุดสำคัญออกมาอีกครั้งค่ะ 「…………」 「…………」 พวกเราเงียบกริบอีกรอบค่ะ 「พวกเจ้าก็แค่ต้องการหาเงินจากพวกคนที่เหนื่อยล้าจนสูญเสียความสามารถในการตัดสินใจไปแล้วต่างหาก――」 「คุณรูเชร่าคะ」 ฉันจับมือของเธอไว้ค่ะ 「อยากได้ส่วนแบ่งกี่เปอร์เซ็นต์ดีคะ」 「นั่นไง สุดท้ายก็คิดแต่เรื่องหาเงินจริงๆ ด้วย！」 「เปล่าสักหน่อยค่ะ ฉันกับคุณอาวิเลียแค่ต้องการโฆษณาประชาสัมพันธ์เรื่องที่คุณรูเชร่าเป็นคนเขียนบทให้ เพื่อเพิ่มยอดขายให้สูงขึ้นเท่านั้นเองค่ะ」 「ต่ำช้าที่สุด！ ต่ำช้าที่สุด！」 คิดจะใช้เราเป็นเครื่องมือหาเงินชัดๆ เลยนี่นา！ เธอร้องโวยวายออกมาค่ะ 「อย่าพูดประโยคที่เหมือนคนรักที่น่ารำคาญแบบนั้นสิคะ」 「เราไม่ได้พูดเรื่องแบบนั้นสักหน่อยนะ」 พูดเรื่องอะไรของเจ้าเนี่ย…… คุณรูเชร่าทำหน้าเอือมระอาสุดๆ ค่ะ แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะค่ะ 「แล้วตกลงจะทำหรือไม่ทำคะ」 เอาแบบไหนดีคะ? ฉันขยับเข้าไปกดดันเธอค่ะ 「ถ้าช่วยทำละก็ เดี๋ยวฉันเลี้ยงมันฝรั่งทอดนะคะ」 「ทำไมเจ้าถึงคิดว่าสามารถใช้มันฝรั่งทอดมาซื้อตัวเราได้กันนะ?」 เห็นแบบนี้เราก็เป็นถึงดาราดังเชียวนะ? 「ถ้าไม่ช่วยทำละก็ ฉันจะเอาเรื่องที่คุณล่อลวงเด็ก ม.ปลาย มาที่แฟมิลี่เรสเตอรองต์เพื่อทำเรื่องล่อแหลมไปขายให้หนังสือพิมพ์รายสัปดาห์นะคะ」 「เจ้านี่มันปีศาจชัดๆ」 พูดเรื่องอะไรของเจ้าเนี่ย ดูเหมือนเธอจะเริ่มโกรธขึ้นมานิดหน่อยแล้วค่ะ ฉันเลยไม่มีทางเลือก ต้องหยิบเสียงของคุณรูเชร่าที่แอบอัดไว้มาตัดต่อเล่นๆ แล้วเปิดให้ฟังค่ะ 『เรา เจ้า คบกัน เรื่องล่อแหลม อยากทำ』 อืมๆ 「ดูเหมือนเอาเจ้านี่ไปขายน่าจะได้เงินดีกว่าขายคอนเทนต์เสียงอีกนะคะเนี่ย」 「นี่มันข่มขู่กันชัดๆ！」 「จะคิดว่าเป็นการข่มขู่หรือเปล่า…… ทั้งหมดมันขึ้นอยู่กับท่าทีของคุณนะคะ คุณรูเชร่า……」 「เจ้านี่เหมาะจะไปเป็นนักแสดงจริงๆ เลยนะ……」 เฮ้อ เธอถอนหายใจออกมาอย่างสุดซึ้งค่ะ สุดท้ายแล้วเธอก็ยอมเลือกเส้นทางที่โดนพวกเราใช้มันฝรั่งทอดซื้อตัวอย่างเหนื่อยหน่ายใจค่ะ

「จะว่าไปแล้ว มันฝรั่งทอดที่กินในตอนนั้นก็ไม่ได้จิ้มซอสมะเขือเทศเหมือนกันนะคะ……」 ดาราสาวชื่อดังเองก็คงจะเป็นพวกชอบกินมันฝรั่งทอดคู่กับเกลือเหมือนกันสินะคะ เข้ากันได้ดีจริงๆ เลยนะคะ 「…………」 คุณซายะที่นั่งฟังเรื่องเล่าของฉันอยู่เงียบๆ ตลอดเวลา ในที่สุดก็เปิดปากพูดขึ้นมาค่ะ ไม่ใช่เพื่อกินมันฝรั่งทอดหรอกนะคะ 「เอ๊ะ แล้วตกลงเรื่องที่เล่ามาเมื่อกี้มันคืออะไรกันแน่คะเนี่ย」 「ที่ว่าคืออะไรเนี่ย หมายความว่ายังไงคะ」 「เปล่าๆ ค่ะ」 คุณซายะโบกไม้โบกมือราวกับจะปัดเป่าควันไฟ 「ก็จู่ๆ คุณเริ่มพูดเรื่องประมาณว่า พูดถึงเรื่องเพี้ยนเนี่ย ขึ้นมาไม่ใช่เหรอคะ แล้วตกลงเรื่องเมื่อกี้มันเพี้ยนตรงไหนกันแน่คะ ความรู้สึกนึกคิดของคุณอิเลนากับคุณอาวิเลียงั้นเหรอคะ?」

「พวกเราปกติสุขดีออกนะคะ?」 「ฉันว่าคำตอบนั้นแหละค่ะที่เพี้ยนไปแล้ว……」 「ความจริงแล้วหลังจากนั้น คุณรูเชร่าก็ส่งต้นฉบับที่เขียนเสร็จแล้วมาให้ล่ะค่ะ……」 เฮ้อ ฉันยักไหล่อย่างเอือมระอาค่ะ เรื่องราวที่เล่าไปก่อนหน้านี้จะเรียกว่าเป็นแค่บทเกริ่นนำก็คงไม่ผิดหรอกค่ะ ปัญหาที่แท้จริงมันหลังจากนี้ต่างหาก――นั่นคือบทละครของคอนเทนต์เสียงที่คุณรูเชร่าเขียนขึ้นมาค่ะ 「ฉันรู้สึกว่าเนื้อหามันค่อนข้างจะเพี้ยนไปจากสิ่งที่เราคาดหวังไว้เยอะเลยน่ะค่ะ」 「เหรอคะ」 「แต่ฉันก็กังวลว่า อาจจะเป็นเพราะประสาทสัมผัสของฉันกับคุณอาวิเลียสองคนเพี้ยนไปเองหรือเปล่า…… อะไรแบบนั้นน่ะค่ะ」 「ฉันว่าข้อสันนิษฐานนั้นน่าจะถูกต้องแล้วล่ะค่ะ」 「ในเมื่อมีโอกาสแล้ว ฉันเลยอยากจะลองฟังความคิดเห็นอย่างตรงไปตรงมาของบุคคลที่สามดูบ้างน่ะค่ะ」 「หา…… แล้วตกลงคือฉันงั้นเหรอคะ」 「ใช่แล้วค่ะ」 「แต่ทำไมต้องเป็นฉันล่ะคะ?」 「เพราะฉันคาดหวังในมุมมองแบบลูกค้ามนุษย์ป้าเจ้าปัญหาที่อยู่ในตัวของคุณซายะยังไงล่ะคะ」 「พูดว่ามุมมองของลูกค้าธรรมดาๆ ไม่ได้หรือไงคะ」 แหม จะพูดแบบนั้นก็ได้เหมือนกันนะคะ 「เพราะงั้นแหละค่ะ ถ้าไม่รังเกียจ ช่วยตรวจสอบต้นฉบับที่เขียนเสร็จแล้วนี้หน่อยได้ไหมคะ」 ฟึ่บ ฉันดึงบทละครออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ค่ะ 「เฮ้อ ก็ได้ค่ะ ถ้าแค่ดูก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอกนะคะ……」 คุณซายะรับไปค่ะ 「และแล้ว ด้วยเหตุนี้ คุณซายะก็ถูกดึงเข้ามาเป็นหนึ่งในสมาชิกทีมสร้างสรรค์คอนเทนต์เสียงของพวกเราอีกคนหนึ่ง……」 「อะฮะฮะฮะ พูดเรื่องอะไรกันคะนั่นー คิดจะให้ฉันเป็นคนรับหน้าที่ตรวจสอบบทละครจริงๆ เหรอคะー?」 「…………」 「เอ๊ะ เอาจริงเหรอคะ?」 「…………」 「ทำหน้าจริงจังด้วย！」 ฉันไม่ได้หยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดโดยไม่มีเหตุผลหรอกนะคะ ให้ตายสิ ในเมื่ออุตส่าห์จะสร้างอะไรขึ้นมาสักอย่างแล้ว การเพิ่มสมาชิกในทีมเพื่อแบ่งเบาภาระหน้าที่น่าจะเป็นเรื่องที่ดีกว่าค่ะ อีกอย่างคุณซายะก็มีความเข้าใจในเรื่องพวกนี้ดี แถมยังน่าจะช่วยออกความคิดเห็นได้อย่างไม่เกรงใจด้วย ในจุดนั้นถือว่าน่าคาดหวังมากเลยล่ะค่ะ 「เปลี่ยนเรื่องหน่อยนะคะ น้ำผลไม้ที่ฉันผสมมาให้เมื่อกี้อร่อยไหมคะ?」 「อ๋อ แปลกดีแต่ก็ดื่มได้นะคะ」 「แย่จังเลยนะคะ…… แบบนี้อาจจะคาดหวังอะไรจากคุณซายะไม่ได้แล้วล่ะมั้งคะ」 「เสียมารยาทจังค่ะ」 ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ด้วยเหตุนี้ การหาเงินค่าขนมเล็กๆ น้อยๆ ของพวกเรา――ไม่ใช่สิ การสร้างสรรค์คอนเทนต์เสียงเพื่อมอบความอบอุ่นใจให้แก่ผู้คน จึงได้เปิดฉากขึ้นแล้วค่ะ……！