บทที่ 15 จุดเริ่มต้นของเรื่องราวประหลาด

[ เมื่อเร็วๆ นี้มีคำขอจากสถานีโทรทัศน์ว่าอยากจะมาถ่ายทำชีวิตประจำวันของพวกเราน่ะ ] เรื่องนี้เกิดขึ้นในวันหนึ่งหลังเลิกเรียน ในขณะที่ฉัน คุณแอมเนเซีย และคุณซายะทั้งสามคนกำลังนั่งล้อมรอบขนมและใช้เวลาเหม่อลอยเหมือนทุกวัน คุณแอมเนเซียก็โพล่งเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน และคนที่รับลูกต่อคือฉัน [ ชีวิตประจำวันของพวกเรา... หมายถึงชีวิตประจำวันของนักเรียนมัธยมปลายหญิงทั่วไปใช่ไหมคะ? ] ฉันทวนคำพูดของแอมเนเซียราวกับกำลังตรวจสอบลูกบอลที่เพิ่งรับมา เธอยิ้มแห้งๆ [ เอ๋? ไม่คิดว่าจะได้ยินคำว่านักเรียนทั่วไปจากปากของคุณอิเรน่าเลยนะ ] [ ขอแก้ใหม่ค่ะ นักเรียนสาวสวยต่างหาก ] [ ก็แค่รายละเอียดปลีกย่อย จะแบบไหนก็ได้นั่นแหละ ] เธอยักไหล่พลางเล่าต่อ [ พวกเขาบอกว่าอยากรู้ว่าคนรุ่นใหม่ใช้ชีวิตประจำวันกันยังไง เลยอยากถ่ายวิดีโอชีวิตประจำวันของนักเรียนมัธยมปลายหญิง... ประมาณนั้น ] ในขณะที่พูด เธอก็หยิบนามบัตรออกมาจากกระเป๋าสตางค์ สิ่งที่เขียนอยู่บนนั้นคือชื่อของผู้กำกับหญิงจากสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่นแห่งหนึ่ง ดูเหมือนว่าตอนที่คุณแอมนีเซียกำลังเดินเล่นกับน้องสาวคุณอวิเลียในวันหยุด ก็มีคนเข้ามาทักพวกเธอ เรื่องที่ต้องการก็คือตามที่กล่าวไว้ข้างต้น แม้จะเป็นเรื่องน่าสงสัยว่าทำไมภาพของวัยรุ่นที่ใช้เวลาไปเรื่อยเปื่อยถึงได้เป็นที่ต้องการ แต่พวกเขาขอติดตามถ่ายทำชีวิตประจำวันปกติสักระยะหนึ่ง หากเป็นไปได้ ขอระยะเวลาประมาณสามวัน พวกเขาจะถ่ายจากระยะไกลพอสมควรเพื่อไม่ให้กล้องรบกวนสายตา และเมื่อถ่ายทำเสร็จจะให้ดูผลงานที่เสร็จสมบูรณ์ อีกอย่าง ค่าตอบแทนก็ไม่เลวเลย [ คิดว่าไง? ] คุณแอมนีเซียเอียงคอ ก็อย่างที่พูดกันนั่นแหละ มันก็เหมือนกับการได้เงินจากการใช้ชีวิตตามปกติ ใช่ไหม? [ ก็ไม่เห็นเป็นอะไร ] ฉันพยักหน้าพลางกินขนมกรุบกรอบ ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปฏิเสธ อย่างน้อยก็ได้เงินค่าขนมเพิ่มขึ้นมาหน่อย คุณแอมเนเซียก็ไม่ได้คิดว่าพวกเราจะคัดค้านตอนที่เสนอมา [ การบันทึกชีวิตประจำวันของพวกเราเป็นวิดีโอ... พูดจริงๆ เหรอคะ...? ] เมื่อคุณซายะถามด้วยสีหน้าจริงจัง พวกเราต่างมองหน้ากันและเอียงคอด้วยความสงสัย ความเงียบอึดอัดเหมือนตอนที่ไม่มีใครไปเก็บลูกบอลที่ถูกโยนทิ้งไว้ แผ่ซ่านไปทั่วห้องเรียน เสียงที่ได้ยินมีเพียงเสียงกรุบกรอบที่ฉันกำลังกินขนมเท่านั้น ไม่นานคุณซายะก็ถอนหายใจพร้อมทำสีหน้าจริงจังเกินเหตุ [ คุณแอมเนเซีย คุณอิเรน่า... พวกคุณรู้มั้ยว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราบันทึกชีวิตประจำวันของพวกเราเป็นวิดีโอ...? ] พูดพลางสะบัดผมไปมา อืม [ คุณแอมเนเซีย ทำไมเธอถึงทำหน้าจริงจังแบบนั้นล่ะ ] [ ฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ] จากน้ำเสียงของคุณซายะ ไม่ยากที่จะจินตนาการว่าเธอรู้สึกต่อต้านการถูกบันทึกภาพ กังวลเรื่องอะไรหรือคะ? [ คุณอิเรน่าจะลำบากถ้าถูกถ่ายด้วยกล้อง ] เธอพูดพร้อมถอนหายใจ ฉันเหรอคะ? [ มีปัญหาอะไรกับการถูกถ่ายด้วยกล้องเหรอ? ] [ มีปัญหาใหญ่มากเลยค่ะ ] คุณอิเรน่าจะบอกว่าไม่เข้าใจเหตุผลที่เรากังวลงั้นเหรอคะ? เห้อ ให้ตายสิ คุณซายะยักไหล่ราวกับจะบอกว่า ช่างเป็นคนที่น่าปวดหัวจริงๆ [ ถ้าคุณอิเรน่าถูกออกอากาศทางทีวี– ] หลังจากเว้นจังหวะไปพักใหญ่ เธอก็พูดกับพวกเรา [ --เสน่ห์ของคุณอิเรน่าจะถูกเปิดเผยไปทั่วโลก ] อิเรน่าก็คือฉันนั่นเอง ถ้าความงามของคุณถูกบันทึกด้วยกล้อง ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง? คุณซายะพูดทำนายเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นราวกับเป็นนักทำนายอนาคต ฉากชีวิตประจำวันธรรมดาๆ ของนักเรียนหญิงมัธยมปลายถูกออกอากาศทางทีวี นักเรียนหญิงคนหนึ่งในวิดีโอ - ฉัน สวยมากจนกลายเป็นที่พูดถึงในโลกออนไลน์ จากชุดนักเรียนที่ใส่และพื้นที่ที่อาศัยอยู่ ทำให้มีคนรู้ตัวตนของฉัน แฟนๆ เริ่มมารวมตัวกันรอบๆ โรงเรียนและบ้านของฉัน บริษัทบันเทิงต่างๆ ตกตะลึงกับความงามที่เหนือธรรมดาของนักเรียนหญิงมัธยมปลายคนนี้ จึงแย่งกัน สรรหาฉัน สุดท้ายฉันถูกทาบทามโดยบริษัทบันเทิงยักษ์ใหญ่ที่สุด ไม่นานหลังจากนั้น ฉันก็เดบิวต์ในวงการบันเทิงในฐานะนักเรียนสาวสวยที่มีแค่หนึ่งในพันปี หลังจากนั้นฉันก็ได้แสดงในภาพยนตร์และละครมากมาย จนกระทั่งเติบโตขึ้นมาเป็นที่รู้จักในนาม คุณอิเรน่านักแสดงสาวรุ่นใหม่ [ และนี่คือวิธีที่คุณอิเรน่ากลายเป็นคนที่ห่างไกลจากพวกเราไปค่ะ… ] จบ นี่คือจินตนาการของคุณซายะ [ เข้าใจละ เข้าใจละ ] ฉันพูดหลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมดจบ [ คุณอัมเนเซีย กำลังพูดอะไรอยู่หรือเปล่าคะ ] [ ฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ] [ ก็แค่ว่าฉันเป็นนักเรียนหญิงที่สวยเกินไปจนเป็นที่พูดถึง นั่นเป็นความจริงที่แน่นอนแล้วนะคะ ] [ คุณอิเรน่าพูดอะไรแปลกๆ อีกแล้ว ] [ แต่การเดบิวต์ในวงการบันเทิงน่ะ มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะเกิดขึ้นจริงๆ ] ฉันยักไหล่พลางพูดว่า ฉันไม่ชอบการเป็นจุดสนใจโดยไม่จำเป็นค่ะ [ ดังนั้นคุณซายะไม่ต้องกังวลนะคะ เรื่องแบบนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก ] ฉันชอบที่จะได้เพลิดเพลินกับช่วงเวลาแห่งความสงบสุขแบบนี้พร้อมกับกินขนมกรุบกรอบ ฉันได้อธิบายให้เธอฟังเช่นนั้น [ คุณอิเรน่า… ] คุณซายะรับฟังคำพูดธรรมดาๆ ของฉันอย่างจริงจังและดูประทับใจ เธอถามด้วยดวงตาที่เอ่อด้วยน้ำตา [ งั้น...ต่อจากนี้จะอยู่กับพวกเราต่อไปใช่ไหม...? ] ช่างเกินจริงเสียจริง [ ก็คงงั้นแหละค่ะ ] [ แล้วต่อจากนี้ก็จะกินขนมกับพวกเราต่อไปใช่ไหม? ] [ ใช่ค่ะ ] [ แล้วต่อจากนี้จะเป็นคนรักของเราต่อไปใช่ไหม? ] [ หืม? ] เมื่อกี้ได้ยินคำแปลกๆ รึเปล่านะ? [ เข้าใจแล้วค่ะ ถ้าคุณอิเรน่าจะอยู่กับพวกเราต่อไป ฉันก็สบายใจแล้ว ยอมรับการถ่ายทำสารคดีทางทีวีได้เลยค่ะ ] [ เมื่อกี้พูดอะไรเกี่ยวกับคนรักหรือเปล่านะ ] [ คุณอัมเนเซีย ช่วยบอกคนของสถานีโทรทัศน์ให้ถ่ายให้สวยๆ ด้วยนะคะ! ] [ เดี๋ยวก่อน ] ฉันห้ามปราม คุณซายะที่กำลังคลั่ง ข้างๆ เธอคุณอัมเนเซียยิ้มแห้งๆ พลางพูดว่า [ ได้ๆ ] แล้วหยิบสมาร์ทโฟนออกมา ชีวิตประจำวันของพวกเราก็เป็นแบบนี้แหละ แม้จะผ่านกล้องก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เหมือนทุกวัน พวกเราแค่เพลิดเพลินกับชีวิตประจำวัน ทั้งวุ่นวายและสงบสุข ชีวิตประจำวันที่แปลกประหลาดเล็กน้อย ถ้าอย่างนั้น ขอให้ฉันแสดงให้เห็นช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตประจำวันแบบนั้นสักเล็กน้อย [ อ้อ แล้วก็ช่วยบอกคนของสถานีโทรทัศน์ว่าขอค่าตัวฉันเยอะหน่อยนะคะ เพราะรู้สึกว่าจะได้เป็นตัวเอกน่ะค่ะ ] ว่าแต่ พูดถึงเรื่องอื่นบ้าง นักเรียนหญิงที่พูดเรื่องเงินออกมาตรงๆ แบบนั้นออกมา นั่นเป็นใครกันนะ? ใช่แล้ว ฉันเองค่ะ