บทที่ 3 เมื่อหิว

อัมเนเซียที่กลายเป็นสาวแกลเมื่อหิว "เฮ้อ~ เบื่อจังเลยอ่ะ" อัมเนเซียนั่งที่โต๊ะพลางส่งเสียงเหมือนคนเหนื่อยหน่าย เธอไขว่ห้างอย่างเบื่อหน่ายและจ้องมองเล็บของตัวเองด้วยดวงตาที่ดูง่วงนอน ท่าทางนั้นเหมือนสาวแกลไปหมด! "คะ-คุณอัมเนเซีย เป็นอะไรไปเนี่ย!?" ซายะแสดงความสับสนออกมาอย่างชัดเจน "เมื่อวานชั้นไม่ได้นอนเลยอ่ะ ง่วงสุดๆ" "ชะ-ชั้น...?" "แล้วก็ตั้งแต่เมื่อวานยังไม่ได้กินอะไรเลยอ่ะ" "งั้น...งั้นเหรอคะ...?" "งั้นไปซื้ออะไรมาให้หน่อยสิ ซายะจัง" "ซายะจัง...!?" อัมเนเซียกลายเป็นคนแปลกๆ ไปแล้ว! ซายะหันมาทางนี้ราวกับขอความช่วยเหลือ อะไรกันนะที่เกิดขึ้นกับอัมเนเซีย ดูเหมือนจะต้องอธิบายแล้วล่ะ ดังนั้นฉันจึงพูดว่า "คุณอัมเนเซียจะกลายเป็นสาวแกลเมื่อหิวน่ะค่ะ" "ไม่น่าเป็นไปได้" ถึงจะบอกว่าไม่น่าเป็นไปได้ แต่มันก็เกิดขึ้นจริงๆ ไม่มีทางเลือก ใช่ไหมคะ คุณอัมเนเซีย? "เย้~" "พอกลายเป็นสาวแกลปุ๊บ ดูโง่ขึ้นมาทันทีเลยนะ" ซายะมองด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายราวกับว่าอัมเนเซียกลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้ว "เอ้อนี่ ซายะจัง? ชั้นบอกว่าไม่ได้นอนใช่ไหม? รู้ไหมทำไม?" "ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ" "ผิดจ้า! คำตอบคือเล่นเกมกับน้องสาวทั้งคืนยันเช้าเลย! เย้~" อัมเนเซียชนไหล่ซายะด้วยท่าทางประหลาดๆ "มาชนแรงเหมือนอยู่ในรถไฟชั่วโมงเร่งด่วนเลย นี่มันอะไรกัน" ขออธิบายนะคะ "เมื่อคุณอัมเนเซียกลายเป็นสาวแกล ระยะห่างทางกายภาพจะลดลงน่ะค่ะ" "ไม่น่าเป็นไปได้" แม้ในช่วงที่ทุกคนกำลังตกใจ คุณแอมเนเซียก็ยังส่งเสียงโง่ๆ "เว้ย" พลางเอาหัวไปชนคุณซายะไม่หยุด "นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องระยะห่างทางกายภาพแล้วนะคะ" "ถึงคุณจะบอกฉันแบบนั้น..." ฉันยักไหล่พลางพูด ในระหว่างที่พวกเรากำลังคุยกันอยู่นั้น ดูเหมือนคุณแอมเนเซียจะเปลี่ยนเป้าหมายจากคุณซายะมาที่ฉันแทน "เฮ้ อิเรเร ทำอะไรอยู่เหรอ?" คุณแอมเนเซียพูดพลางวางหัวลงบนไหล่ฉัน "เอ๊ะ" คุณซายะมองมาทางนี้ด้วยสีหน้าประหลาดใจ "คุณอิเรอินะถูกเรียกว่าอิเรเรเหรอคะ...?" "ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นค่ะ" "ฟังดูแย่มากเลย..." ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน "ดูสิๆ อิเรเร หนวดล่ะ" คุณแอมเนเซียเริ่มเล่นโดยเอาผมของฉันมาแปะที่ปากตัวเอง ... ฉันถึงกับพูดไม่ออก "อ๊ะๆ? อิเรเรก็ทำหน้าเหมือนอยากมีหนวดเหมือนกันนี่" "หน้าแบบไหนกันคะ" "ช่วยไม่ได้นะ งั้นทำให้เหมือนกันเลย" "ไม่เป็นไรค่ะ" "นี่ไง เหมือนกันแล้ว" คุณแอมเนเซียแปะผมของฉันไว้ที่ริมฝีปาก "หูพังไปแล้วหรือเปล่าคะ...?" "เย้! อิเรเรใส่หนวดเข้ากับหน้ามากเลย☆" "ตาก็พังไปด้วยสินะคะ" ในขณะที่ฉันกำลังแซวอยู่นั้น คุณแอมเนเซียก็ถ่ายรูปด้วยสมาร์ทโฟนไม่หยุด ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปคงจะลำบากแน่ๆ คุณซายะถอนหายใจออกมา "ไม่มีวิธีแก้ไขอะไรบ้างหรือคะ?" "มันง่ายมากค่ะ" ฉันพยักหน้า คุณแอมเนเซียเป็นแบบนี้เพราะหิวข้าว ถ้าแก้ปัญหาความหิวได้ก็จะกลับมาเป็นปกติเอง ซึ่งก็หมายความว่า "ถ้าทำให้อิ่มก็จะหาย" "ไม่น่าเป็นไปได้" คุณคงคิดแบบนั้นใช่ไหม "งั้นลองให้ขนมปังก่อนดีกว่า" ฉันหยิบขนมปังออกมาจากเสื้อเบลเซอร์ "คุณอิเรอินะซ่อนขนมปังไว้ตรงไหนเหรอคะ" "เรื่องนั้นไว้ก่อน" ยกให้เลย "อั้ม~" "หายแล้ว" "ไม่น่าเป็นไปได้" คุณซายะที่จะกลายเป็นโฮสต์เมื่อหิว "ทุกคนรู้ไหม? ในโลกนี้มีคนอยู่สองประเภท นั่นคือฉัน และคนที่ไม่ใช่ฉัน--" คุณซายะพิงหลังกับกระดานดำพลางทำหน้าภูมิใจอย่างไร้สาระ สายตาที่มองมาทางนี้เต็มไปด้วยความมั่นใจที่ไม่รู้ที่มา พูดง่ายๆ คือดูเหมือนโฮสต์ ว่าแต่รู้ไหมว่าทำไมถึงคิดว่าเธอดูเหมือนโฮสต์? "ฉันเป็นโฮสต์..." เพราะเธอประกาศตัวเองแบบนั้น "เป็นอะไรขึ้นมาเหรอคุณซายะ" คุณแอมนีเซียแสดงสีหน้างุนงง "ไม่ ชื่อฉันไม่ใช่คุณซายะ" "แล้วอะไรล่ะ" "ซายะ โฮสต์นักเรียนมัธยมอันดับหนึ่ง" "ไม่ล่ะ! มันก็ชื่อเดิมนั่นแหละ!" "อ๋อ ไม่ใช่ ชื่อฉันคือ ซายะ โฮสต์นักเรียนมัธยมอันดับหนึ่ง ทั้งหมดนี่แหละ" "นั่นมันไม่ใช่ชื่อ แต่เป็นตำแหน่งนะ" "มันยาวเกินไป เรียกฉันว่าซายะก็พอ" "ก็เหมือนเดิมอยู่ดีนั่นแหละ!" บทสนทนาเมื่อกี้นี้ไม่จำเป็นเลยใช่ไหม? มันคืออะไรกัน? คุณแอมนีเซียดูสับสนอย่างมาก ดูเหมือนจะต้องอธิบายแล้วสินะ ฉันแทรกเข้าไปจากด้านข้าง "คุณซายะจะกลายเป็นโฮสต์เมื่อหิวน่ะค่ะ" "นั่นมันอะไรกัน" ข้างๆ คุณแอมนีเซียที่ดูอึ้ง คุณซายะกำลังทำท่าเท่ๆ อย่างไร้สาระพลางพูดว่า "รู้ไหมว่าทำไมท้องฟ้าถึงสว่าง? เพราะฉันส่องสว่างให้ยังไงล่ะ--" งั้นคุณซายะก็ต้องปล่อยความร้อนและแสงสว่างเทียบเท่าดวงอาทิตย์สินะ พวกเราที่อยู่ตรงนี้ทั้งหมดควรจะตายไปแล้วสิ ถ้าเป็นแบบนั้นจริง โง่หรือเปล่า? "ฉันไม่ค่อยเข้าใจเรื่องโฮสต์เท่าไหร่ แต่ทุกคนเป็นแบบนั้นเหรอ?" คุณแอมนีเซียเอียงคอถาม "ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน แต่คงจะประมาณนั้นมั้ง" "แล้วโฮสต์เขาทำอะไรกันเหรอ?" ขออธิบายนะคะ "พูดง่ายๆ ก็คือคำที่ใช้เรียกคอมพิวเตอร์หรือเราเตอร์ที่เชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ต" "ไม่ได้ถามถึงศัพท์ไอทีนะ" ในขณะที่เราคุยกันอยู่นั้น ซายะก็แทรกเข้ามาจากด้านข้างอย่างเงียบๆ "โฮสต์เหรอคะ...?" เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ บางทีเธออาจจะบอกเราก็ได้ "วันนี้ก็น่ารักจังเลยนะ... แมวน้อยจ๋า" ดูเหมือนเธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน แม้จะกลายเป็นโฮสต์แล้ว แต่ในหัวก็ยังเป็นซายะคนเดิม จากนั้นเธอก็หมายตาแอมนีเซีย โอบไหล่เธอไว้ แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ เช่นเดิม "แมวน้อยชื่ออะไรจ๊ะ บอกพี่หน่อยสิ" "...แอมนีเซียค่ะ" "อ๋อเหรอ ชื่อน่ารักจังเลย แอมเนซิ อะมิว... แอม อะมิว..." ... "แมวน้อยจ๋า..." "ยอมแพ้แล้วล่ะสิ..." "วันนี้ก็น่ารักนะ..." "นี่เธอจะตอบว่า 'น่ารัก' ไปเสียทุกอย่างเลยเหรอ?" ... "เป็นไงบ้างคุณซายะ" "วันนี้ก็น่ารักนะ..." "คลังคำศัพท์น้อยมากเลยนะ!" อ๊า! แอมนีเซียที่ทนไม่ไหวแล้วก็แยกตัวออกจากซายะ และแบบนี้แหละ โฮสต์มัธยมปลายอันดับหนึ่งอย่างซายะก็เสียลูกค้าคนสำคัญไปหนึ่งคน ช่างน่าอับอายจริงๆ... "ดูเหมือนว่าความเจิดจรัสของเราจะทำให้เธอตาพร่าไปแล้วสินะ" แต่ซายะกลับดูใจเย็นมาก นั่นเป็นเพราะอะไรกันนะ? "เปลี่ยนเรื่องนะ เธอก็น่ารักนะ แมวน้อยจ๋า..." ... เพราะฉันอยู่ในระยะใกล้ๆ นั่นเอง ไม่รู้ตัวเลยว่าซายะได้โอบไหล่ฉันไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ "มาหาฉันได้ยังไงในจังหวะแบบนี้เนี่ย" "ถ้าเราเป็นดวงจันทร์ เธอก็คือโลก เราต่างถูกแรงดึงดูดซึ่งกันและกัน..." "งั้นก็คงอยู่ด้วยกันตลอดไปไม่ได้สินะ เพราะมันจะพังน่ะ" "เราอยากจะคอยดูแลเธอตลอดไป... เหมือนดวงจันทร์" "เปลี่ยนเรื่องนะคะ แต่ได้ยินมาว่าดวงจันทร์ถอยห่างจากโลกปีละประมาณ 3 เซนติเมตรเลยนะคะ" "อ๋อเหรอ... น่ารักจัง" "หมดเรื่องจะคุยแล้วเหรอคะ" คำว่า "น่ารัก" ของเธอคือสัญญาณว่าถึงขีดจำกัดแล้ว ตอนนี้ฉันเข้าใจชัดเจนแล้ว คุณไม่เหมาะที่จะเป็นโฮสต์เลยนะ "นี่ อิเรน่า แล้วจะทำยังไงให้คุณซายะกลับเป็นเหมือนเดิมล่ะ?" อัมเนเซียถามจากด้านข้าง วิธีทำให้กลับเป็นเหมือนเดิมหรือ? "แค่หิวเท่านั้นแหละ ถ้าให้ขนมปังก็จะกลับเป็นปกติ" "นั่นมันอะไรกัน" อัมเนเซียหรี่ตามองด้วยท่าทางกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย ฉันพูดว่า "ดูนี่สิคะ" พลางดึงขนมปังฝรั่งเศสที่ซ่อนไว้ในเสื้อเบลเซอร์ออกมา "เธอซ่อนขนมปังไว้ที่ไหนกัน" แต่ช่างเถอะ "กินนี่สิ" "เราไม่เป็นไรหรอก แต่ซายะจะว่ายังไงนะ" เสียงดังน่ารำคาญ ฉันเลยยัดขนมปังเข้าปากเขาไปเลย หลังจากเคี้ยวผ่านไปสามวินาที "อ๋อ รสชาติเหมือนคุณอิเรน่าเลย..." "หายแล้ว" "นั่นมันอะไรกัน" อิเรน่าที่เมื่อหิวแล้วจะเริ่มเห็นความจริงของโลกใบนี้ "ทั้งสองคนอาจจะยังไม่รู้... แต่ความจริงแล้วประเทศนี้ถูกควบคุมโดย 'องค์กร' แล้วนะคะ..." อิเรน่ากระซิบกระซาบบอกฉันกับคุณซายะเช่นนั้น ดวงตาของเธอเป็นประกายวาววับผิดปกติ หรือพูดอีกอย่างคือดูเหมือนว่าวงจรความคิดของเธอจะเสียไปบ้างแล้ว เมื่อเห็นคำพูดที่ไม่เหมือนเธอคนเดิม คุณซายะก็แสดงความประหลาดใจและความสับสนพลางเอียงคอ "เป็นอะไรขึ้นมาเหรอคะ คุณอิเรน่า" "ชู่ว์! กรุณาเงียบหน่อยค่ะ คุณซายะ--" "เอ๋? ดังไปเหรอคะ...?" "ไม่ใช่ค่ะ ไม่ได้ดังหรอก" เธอส่ายหน้าเบาๆ "แค่ว่าถ้าไม่ระวังเสียง พวกคนขององค์กรอาจจะรู้ว่าพวกเราเริ่มรู้ตัวแล้ว" "คุณอิเรน่า...?" "คนขององค์กรสามารถแฮ็กอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์รอบตัวเราได้ตลอดเวลา" "คุณอิเรน่า...!?" ในขณะที่คุณซายะตกใจ อิเรน่าก็ใช้มือปิดส่วนลำโพงของสมาร์ทโฟนด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ไม่เข้าใจ "แบบนี้ก็ปลอดภัยแล้ว" ตรงนั้นมันเป็นที่ที่เสียงออก ถึงปิดก็ไม่ค่อยมีประโยชน์นะ...? ฉันได้แต่อึ้ง และคุณซายะที่อยู่ข้างๆ ก็งุนงง "เกิดอะไรขึ้นกับคุณอิเรน่ากันแน่" เธอบอกว่าไม่เคยเห็นอิเรน่าในสภาพแบบนี้มาก่อน อ้อ คุณซายะยังไม่เคยเห็นสินะ-- งั้นคงต้องอธิบายแล้วล่ะ นี่คือเหตุผลที่ฉันบอกเธอ "อิเรน่าจะเริ่มเข้าใจความจริงของโลกเมื่อเธอหิว" "ไร้สาระสิ้นดี" แม้จะบอกว่าไร้สาระ แต่อิเรน่าที่อยู่ตรงหน้าก็กำลังเข้าใจความจริงของโลกอย่างแน่นอน ช่วยไม่ได้นี่นา ใช่ไหม อิเรน่า? "เอ๊ะ หมายความว่าไงที่บอกว่าเข้าใจความจริงของโลก! พอคิดดีๆ แล้วมันไม่มีความหมายเลยนะ!" ซายะพูด "คำถามดีมากค่ะ คุณซายะ" อิเรน่าตอบพร้อมรอยยิ้มที่มีความนัย แล้วเธอก็เริ่มเล่า ความจริงของโลกที่เธอรู้ ทั้งหมดทั้งมวล! "สิ่งที่ฉันค้นพบคือ ○○ปี๊บ และ ○○ปี๊บ ที่ ○○ปี๊บ เป็น ○○○○○○○○○○ปี๊บ" "อืม... เอ๊ะ ไม่เข้าใจเลย!" ซายะแทรกขึ้น ฉันก็แทบจะได้ยินแต่เสียงปี๊บเหมือนกัน "อึก...! ในที่สุดแม้แต่คำพูดของฉันก็ถูกมือมืดขององค์กรแทรกแซงเข้ามาแล้วสินะ...!" "เปล่านะ คุณพูด ○○ปี๊บ ตลอดเวลาเองนะ ฉันเพิ่งเคยเห็นคนพูด ○○ปี๊บ ด้วยตัวเองเป็นครั้งแรก" "หา? ○○ปี๊บ" "เมื่อกี้พูดคำหยาบ! เมื่อกี้พูดคำหยาบแน่ๆ!" ซายะคร่ำครวญว่าปกติอิเรน่าไม่ใช่คนแบบนี้ "อิเรน่าจะมี ○○ปี๊บ เพิ่มขึ้นเมื่อหิว" "อะไรก็เป็น ○○ปี๊บ ไปหมดแล้ว" จะใช้คำที่ไม่มีความหมายก็ยังได้เหรอ? คิดก่อนพูดจริงๆ หรือเปล่า? ซายะสังเกตอย่างแหลมคมอย่างไม่น่าเชื่อ "...คุณซายะคะ ฉันจะบอกอะไรดีๆ ให้นะ อย่าซักไซ้มากจะดีกว่า" ฉันเตือนด้วยความเป็นห่วง "ทำไมล่ะคะ? หรือว่า" "เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้น..." ส่งสายตาให้แวบหนึ่ง พร้อมกันนั้นอิเรน่าก็พูดว่า "ถ้าสนใจเนื้อหาในคำพูดของฉัน กรุณาเข้าร่วมออนไลน์ซาลอนที่ฉันบริหารค่ะ สมาชิกแบบเสียเงินจะสามารถเห็นความจริงของโลกได้อย่างง่ายดาย" อะไรทำนองนั้น ในลักษณะนี้ "...เมื่ออิเรน่าเป็นแบบนี้ สุดท้ายก็นำไปสู่การหาเงินทุกที" "ก็เหมือนปกติไม่ใช่เหรอ!" "เป็นไงล่ะคะ? คุณซายะ มาเปิดโปงความจริงของโลกด้วยกันไหมคะ?" อิเรน่าเข้ามาชวนอย่างกระตือรือร้น ซายะปฏิเสธว่า "ไม่เอาค่ะ!" "งั้นแอมนีเซียล่ะ?" ฉันตอบกลับด้วยความคิดเห็นที่สมเหตุสมผลว่า "ฉันก็ไม่ค่อยชอบอะไรแบบนั้นเท่าไหร่ เสียดายเงินน่ะ" "เฮ้อ……" ด้วยท่าทางที่ผิดหวังอย่างชัดเจน คุณอิเรน่าพูดว่า "คุณรู้ไหมคะ? คุณอัมเนเซีย ข้อมูลที่มีประโยชน์มักจะไม่ได้มาฟรีๆ หรอกนะคะ?" "ว่าแต่ข้อมูลแบบนั้นปกติคุณไปหามาจากไหนเหรอ?" มีเพื่อนร่วมงานหรือเปล่า? ฉันถามไปอย่างไม่คิดอะไร คุณอิเรน่าตอบกลับมาอย่างปกติ "ดูมาจากยูทูบค่ะ" "ดูโง่มาก!" "แล้วก็ในทวิตเตอร์ก็พูดถึงเหมือนกันค่ะ" "ว่าแต่ข้อมูลทั้งหมดที่ได้มามันฟรีทั้งนั้นเลยไม่ใช่เหรอ!" "อ๊ะ ตอนนี้ไม่ใช่ทวิตเตอร์แล้ว แต่เป็น X ใช่ไหมคะ ขอแก้ไขอย่างสุภาพค่ะ" "ไม่เห็นจะสำคัญเลย!" ข้อมูลที่มีประโยชน์มักจะต้องเสียเงินนี่มันอะไรกัน มันไม่ขัดแย้งกันเหรอ? ฉันชี้ให้เห็นคำพูดที่ไม่จริงจังของคุณอิเรน่า "อืม……" แล้วคุณอิเรน่าก็ทำหน้าตาเหมือนอยากจะพูดว่า "อืมมม" หลังจากนั้น คำพูดที่ออกมาด้วยความหงุดหงิด "〇〇ปิ๊บ" "คุณซายะ เด็กคนนี้พูดคำหยาบอีกแล้ว!" ไม่รู้ว่าเธอพูดอะไร แต่คงเป็นอะไรที่ค่อนข้างรุนแรงแน่ๆ "ดูเหมือนว่าควรจะปิดปากเธอได้แล้วนะคะ" "ใช่ค่ะ" ฉันพยักหน้า "ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ คุณอิเรน่าจะถูกมองว่าเป็นเด็กโง่แน่ๆ" "ไม่สิ ฉันว่ามันค่อนข้างสายไปแล้วนะคะ" "คุณซายะ บางครั้งคุณก็ใจร้ายไปหน่อยนะ" อย่างไรก็ตาม พวกเราตัดสินใจที่จะไปหาอาหาร "คิดว่าอาหารอยู่ที่ไหนเหรอคะ?" ซายะเอียงคอถาม พูดถึงแล้ว ฉันนึกออก ฉันเอามือสอดเข้าไปในเสื้อเบลเซอร์ของคุณอิเรน่า "เอ๊ะ วะ ว้าย…… คุณอัมเนเซียลามก……" ซายะที่ดูเหมือนจะตกใจ ฉันส่ายหน้าในขณะที่ค้นหาในเสื้อของคุณอิเรน่า "ไม่ใช่แบบนั้น ฉันไม่ได้ทำเพื่อจุดประสงค์แบบนั้น" "คนที่ทำเรื่องลามกมักจะพูดแบบนั้นกันทั้งนั้นแหละค่ะ" ไม่จริงเลย "คุณอิเรน่ามักจะซ่อนขนมปังไว้ในที่แบบนี้เสมอ" "เหมือนกระรอกที่เตรียมตัวก่อนจำศีลเลย" "คุณซายะ บางครั้งคุณก็ใจร้ายไปหน่อยนะ" อ๊ะ มีขนมปังด้วย "เชิญค่ะ" ฉันยื่นให้ "รู้ไหม? จริงๆ แล้วผงชูรสมีสารก่อมะเร็งอยู่ข้างใน..." "ไม่เป็นไร รีบกินเถอะ" ให้เธอกิน อิเรน่ากำลังเคี้ยวๆ อยู่ "ใช่ ฉันเอง" "หายแล้วล่ะ" "ไม่น่าเป็นไปได้" อย่างไรก็ตาม พวกเราต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก "แถวนี้มีสัญญาณ Wi-Fi ไหมนะ?" "ที่แท้ก็ยังไม่หายนี่เอง" "○○ปี๊บ"