บทที่ 2 สองคนที่แย่งชิงกัน

"ใช่แล้ว ฉันเองค่ะ" บนหน้าหนึ่งของนิตยสารแฟชั่น มีเด็กสาวน่ารักคนหนึ่งกำลังยิ้มให้พร้อมกับประโยคที่ฟังดูคุ้นหู ผมสีเทา ดวงตาสีน้ำเงินเข้ม เธอยืนในชุดนักเรียนข้างๆ ตุ๊กตาหิมะ พันผ้าพันคอที่คอ สวมถุงน่องที่ขา และมีใบหน้าที่งดงามจนน่าตกใจ บางทีเธออาจจะเป็นนางฟ้าก็ได้ เด็กสาวคนนั้นเป็นใครกันนะ? ไม่จำเป็นต้องบอกก็ได้สินะ ใช่แล้ว นั่นคือฉันเอง "คุณอิเรน่าดูเหมือนนางแบบเลยนะคะ!" ว้าว คุณซายะพูดด้วยความตื่นเต้นขณะจ้องมองนิตยสาร "นิตยสารเล่มนี้ราคาเท่าไหร่คะ? จะเก็บไว้เป็นสมบัติประจำตระกูลเลย" สมบัติประจำตระกูลเหรอ งั้นเหรอ ฉันตอบไป "หนึ่งร้อยล้านเยนค่ะ" "เข้าใจแล้วค่ะ งั้นเราจะซื้อหนึ่งร้อยล้านเล่มเลย!" "คุณพูดอะไรของคุณเนี่ย" "สำหรับฉันแล้ว พวกคุณทั้งสองคนนี่พูดอะไรกันเนี่ย" อัมเนเซียมองฉันด้วยสีหน้าเหลืออดและกระทุ้งฉันจากด้านข้าง เมื่อเธอมองไปที่นิตยสาร จากนั้น "แต่ก็แปลกนะที่คุณอิเรน่าจะมาถ่ายแบบลงนิตยสารแฟชั่น" เธอพูดพลางหรี่ตา "อย่างนั้นหรือคะ?" "ดูเหมือนคุณจะไม่ชอบการถูกถ่ายรูปนี่นา" "ก็ใช่นะคะ" "แปลกจังที่ยอมให้ถ่ายรูปนะ" "ฉันชอบเงินน่ะค่ะ" "ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงยอมลงนิตยสารแฟชั่น" อัมเนเซียหรี่ตามองด้วยความหมายที่ต่างจากก่อนหน้านี้ หวา ถูกมองในแง่ลบไปแล้วสินะ? "ก็นอกเหนือจากเรื่องเงินแล้ว ฉันคิดว่าการได้ประสบการณ์แบบนี้บ้างก็เป็นเรื่องดีนะคะ" ฉันเสริมอย่างเสแสร้งว่า ไม่ได้ทำเพื่อเงินอย่างเดียวนะคะ ทำเพื่อประสบการณ์ด้วยค่ะ พูดจริง นะคะ "แต่นี่เป็นชุดนักเรียนนี่ แล้วเขามาชวนคุณตอนไหนเหรอ?" ซายะยังคงจ้องมองนิตยสารอย่างสนใจพลางเอียงคอ ในระยะประชิด "เดือนที่แล้วตอนที่ฉันเดินคนเดียว บังเอิญมีคนมาชวนน่ะค่ะ" "อ๋อ เหรอคะ..." ซายะพยักหน้าอย่างครุ่นคิด "นั่นเป็นตอนที่เรากำลังเดทกันอยู่ใช่ไหม?" "หา?" "อ๋อ พูดถึงตอนที่เดินด้วยกันสองคน ฉันว่าคุณอิเรน่าโดนทักนะ" "คุณพูดอะไรของคุณเนี่ย" "พูดถึงเรื่องนี้ เราว่าตุ๊กตาหิมะนี่เราเป็นคนทำนะ..." ดวงตาของคุณซายะที่จ้องมองนิตยสารแฟชั่นดูเหมือนกำลังคิดถึงอดีตอันแสนไกล แต่ในขณะเดียวกันก็ดูเหมือนกำลังเพ้อฝันไปเรื่อย จะว่าไปก็แค่กำลังเพ้อฝันจริงๆ นั่นแหละ และคุณแอมนีเซียก็ยักไหล่ให้กับการโต้เถียงของพวกเรา "สำหรับฉันแล้ว ไม่เข้าใจเลยว่าพวกคุณกำลังพูดอะไรกันอยู่" "เดี๋ยวๆๆ" ฉันด้วยเหรอ "ฉันไม่ได้พูดอะไรแปลกๆ นะ" "ไม่หรอก คุณอิเรน่ากำลังพูดอะไรแปลกๆ มากเลยนะ..." "งั้นเหรอคะ" "ตอนที่ถ่ายรูปนี้ ฉันอยู่ด้วยนะ ใช่ไหม?" "คุณพูดอะไรของคุณเนี่ย" "พอคิดดูดีๆ ฉันจำได้ว่าฉันเป็นคนทำตุ๊กตาหิมะ" คุณแอมนีเซียเริ่มเหม่อลอยขึ้นมาทันที "กำลังเพ้อฝัน..." ทั้งสองคนเป็นอะไรไปหรือเปล่าคะ "แน่ใจว่านี่เป็นรูปที่ถ่ายตอนที่เรากับคุณอิเรน่าไปเดทกันสองคนนะนะ จำได้ดีเลย" "คุณซายะคะ ฉันว่าการจินตนาการมากไปก็ไม่ดีนะ นี่เป็นภาพที่ถ่ายตอนที่ฉันกับคุณอิเรน่าไปเดทกันสองคนแน่ๆ" "ดูไม่ดีเลยนะคุณแอมนีเซีย นี่เป็นภาพความทรงจำระหว่างเรากับคุณอิเรน่าต่างหาก!" "ไม่ใช่หรอก" "ไม่ๆๆ" ทั้งสองคนเป็นอะไรไปหรือเปล่าคะ "ตุ๊กตาหิมะนี่เราเป็นคนทำเองนะ" "ไม่ใช่ค่ะ ฉันเป็นคนทำเอง ไม่ผิดแน่" ทั้งที่เป็นสิ่งที่ทีมงานในที่เกิดเหตุเตรียมไว้ให้แท้ๆ "โอ้ย! ลำบากมากเลย! การทำตุ๊กตาหิมะในอากาศหนาวแบบนั้น ลำบากมากเลย! จำได้ดีจังเลยนะ!" "แปลกจังเลยนะ ฉันก็จำได้ดีเหมือนกัน การทำมันยากมากและใช้เวลาพอสมควรเลย" บอกแล้วไงว่าเป็นของที่เขาเตรียมไว้ให้? สองคนนี้เป็นอะไรกันเนี่ย? เดี๋ยวก่อนสิ? และในขณะที่ฉันกำลัง "อืมมม" จ้องมองสองคนที่กำลังเถียงกันอยู่อย่างกังวลนั้น "ดูเหมือนคุณจะลำบากใจนะคะ คุณอิเรน่า" จู่ๆ ก็มีคนหนึ่งโผล่มาทักฉันจากด้านข้าง พอมองดูก็พบว่าเป็นเด็กสาวผมยาวสีขาวเหมือนคุณแอมนีเซีย มีรูปร่างหน้าตาค่อนข้างเด็ก "คุณอวิเลีย" น้องสาวของคุณแอมเนเซียนั่นเอง "ฮึๆๆ ดูเหมือนคุณจะไม่เข้าใจว่าทำไมพี่สาวกับคุณซายะถึงทะเลาะกันสินะ" "เฮ้อ ก็อยู่ๆ ทั้งสองคนก็ดูเหมือนไอคิวจะตกลงอย่างเห็นได้ชัด ฉันก็เลยกังวลว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่" "รู้ไหมว่าทำไมทั้งสองคนถึงกลายเป็นแบบนี้" คุณอวิเลียชำเลืองมองทั้งสองคน งั้นขอยกตัวอย่างให้ดูสักหน่อย "พอคิดดูดีๆ เราว่าเราเป็นคนถ่ายรูปนะ" "แปลกจัง ฉันก็รู้สึกว่าฉันเป็นคนถ่ายรูปเหมือนกัน แถมยังรู้สึกว่าฉันเป็นคนทำนิตยสารเล่มนี้ด้วย" "นั่นมันโกหกชัดๆ เลยนะ" "เรื่องที่บอกว่าถ่ายรูปก็โกหกใช่ไหม" "ไม่ไม่ๆ" "ไม่ไม่ๆๆ" ตามนี้ค่ะ ไม่เข้าใจเลยแฮะ "เข้าใจไหมว่าทำไมพวกเขาถึงเป็นแบบนั้น" "ไม่เข้าใจเลย" "ว่าแต่คุณอิเรน่ารู้จักเรื่องนี้ไหม? มีนักเรียนชายม.ปลายธรรมดาคนหนึ่งชื่อยูจิ เขามีผู้หญิงที่ชอบ ชื่อคิโยมิ เป็นเพื่อนร่วมชั้นที่อาศัยอยู่ละแวกเดียวกันมาตั้งแต่เด็ก ยูจิแอบชอบเธอมาตั้งแต่เด็ก แต่เขาก็มีคู่แข่งที่แข็งแกร่ง นั่นคือโคทาโร่ ผู้ที่ถูกเรียกว่าเจ้าชายในโรงเรียนและมักจะได้รับเสียงกรี๊ดจากเหล่านักเรียนหญิงว่า 'กรี๊ด! เท่จัง!'" "หืม" "ทั้งสองคนทะเลาะกันเรื่องคิโยมิตลอด ทุกครั้งที่มีอะไรเกิดขึ้น พวกเขาก็จะพูดว่า 'ฉันรักคิโยมิจากใจจริง' 'ไม่ใช่ ฉันต่างหาก!' 'ฉันรู้จักคิโยมิดีที่สุด' 'ไม่ใช่ ฉันต่างหาก!' แล้วก็ไปชกต่อยกันที่ริมแม่น้ำเป็นประจำ โดยทั่วไปแล้วพวกเขาเป็นศัตรูกันแบบนี้" "...หืม" "ทำไมทั้งสองคนถึงไม่ถูกกันขนาดนี้ ไม่ใช่แค่เพราะพวกเขาแย่งผู้หญิงคนเดียวกัน แต่เพราะพวกเขาต่างก็รู้จักกันดี และตระหนักว่าอีกฝ่ายมีเสน่ห์ที่ตนไม่มี พวกเขาจึงแข่งขันกันตลอด!" "คุณอวิเลียดูตื่นเต้นขึ้นมานะ" "ถ้าปล่อยให้หละหลวมแม้แต่นิดเดียว อีกฝ่ายอาจจะได้เปรียบไป พวกเขาต่างก็รู้สึกกังวลแบบนี้ตลอด!" "งี้นี่เอง แล้ว?" ฉันเอียงคอ คุณอวิเลียพูดด้วยสีหน้าภูมิใจราวกับรอจังหวะนี้ "ก็คือตอนนี้พี่สาวกับคุณซายะก็มีความรู้สึกแบบนั้นต่อกันน่ะ" "เล่ายืดยาวขนาดนั้นแต่สรุปก็เป็นเรื่องธรรมดานะ" แค่บอกว่า "ทั้งสองคนมองกันเป็นคู่แข่ง" ก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ "ว่าแต่คุณอิเรน่ารู้จักเรื่องเล่านี้ไหม ฉันเรียกมันว่า 'ความรักของยูจิและโคทาโร่'" "ไม่รู้จักหรอก" ไม่เคยได้ยินด้วยซ้ำ "แล้วไปได้เรื่องนี้มาจากไหนล่ะ?" “นี่คือการ์ตูนผู้หญิงที่ฉันกำลังอ่านอยู่ค่ะ” “เล่าราวกับเป็นเรื่องเล่าที่มีชื่อเสียงได้ดีเลยนะคะ” “ฉากการต่อสู้ระหว่างยูจิกับโคทาโร่นั้นน่าดูทีเดียว มันเร้าใจมาก การที่ทั้งคู่ต่อยกันแบบไม่ป้องกันจนช้ำไปหมดนั้นทำให้รู้สึกเร้าอารมณ์จริงๆ” “ฉันว่าคุณอวิเลียคงจะสนุกกับการ์ตูนในแบบที่แตกต่างจากผู้หญิงทั่วไปนะคะ” ‘แล้วสุดท้ายทั้งสองคนก็จบลงด้วยการนอนเคียงข้างกันที่ริมแม่น้ำ มองท้องฟ้าพลางหัวเราะ "เฮ่ะๆๆ" แล้วสาบานเป็นเพื่อนกัน’ “อย่างนั้นหรือคะ” “แต่ประเด็นสำคัญก็คือคุณอิเรน่าถูกสาวสองคนแย่งชิงกันอยู่นะคะ!” “อย่าตะโกนเสียงดัง แบบนั้นสิคะ…” “ช่างเป็นคนที่โชคดีจริงๆ เชอะ” “อย่าโกรธกะทันหันแบบนั้นสิคะ..”. ฉันถอนหายใจ ถึงแม้จะอยากปิดหูไม่ฟังการโต้เถียงของคุณแอมนีเซียกับคุณซายะ แต่ทั้งสองคนก็ยังคงพูดว่า "ไม่ๆ" "เปล่าๆ" กันไม่หยุด จนไม่รู้จะทำยังไงดี “คุณอิเรน่าคะ เกี่ยวกับเรื่องเล่าที่เรียกว่า "ความรักของยูจิและโคทาโร่" นี้ ฉันมีอะไรอยากจะบอกคุณอิเรน่าสักอย่าง” “หืม…” อะไรกันนะ เธอวางมือลงบนไหล่ของฉันที่กำลังเอียงคอสงสัย แล้วคุณอวิเลียก็พูดว่า “ช่างเป็นคนที่โชคดีจริงๆ ที่มีสาวสวยสองคนมาแย่งชิงค่ะ!” ... “งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” กรอบแกรบ ปัง! คุณอวิเลียเดินออกจากห้องเรียนไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “มาทำอะไรกันแน่เนี่ย…” ฉันยืนอึ้งอยู่ที่เดิม รู้สึกอย่างเพลียใจ ในขณะเดียวกัน คู่ที่แย่งชิงฉันอยู่ ไม่ใช่ยูจิกับโคทาโร่ แต่เป็นคุณแอมนีเซียกับคุณซายะ แม้พวกเขาจะไม่ได้ต่อยกัน แต่หลังจากที่ฟังพวกเขาคุยกันต่อไปอีกสักพัก บรรยากาศก็เริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย “โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ถ้าคุณแอมนีเซียอยู่ในที่เกิดเหตุด้วย การที่ไม่มีรูปคุณแอมนีเซียในนิตยสารแฟชั่นมันก็แปลกนะคะ! เพราะคุณก็สวยไม่แพ้คุณอิเรน่าเลย!” ...! คุณแอมนีเซียสะดุ้ง “ถ...ถ้าพูดแบบนั้น คุณซายะก็... ถ้าอยู่ในที่เกิดเหตุแล้วไม่มีรูป ก็แปลกเหมือนกันนะคะ…” “...! คุณแอมนีเซีย...!” ... ทั้งสองคนหน้าแดงและหันไปมองทางอื่น ... นี่มันอะไรกัน "ดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะฉลาดน้อยลงอีกแล้วนะ" นี่มันอะไรกันเนี่ย? เดี๋ยวก่อนสิ? "ฮึๆๆ คุณอิเรน่า" กรอบแกรบ คุณอวิเลียกลับมาหาฉันอีกครั้งและตบไหล่ฉัน "ดูเหมือนว่าคุณจะถูกปฏิเสธนะ" ฉันถอนหายใจยาวๆ แล้วตอบว่า "พูดเรื่องอะไรของเธอเนี่ย"