บทที่ 1 สัปดาห์ใหม่เริ่มต้นขึ้น

วันจันทร์ที่เริ่มต้นสัปดาห์ใหม่ มีสาวน้อยสวยคนหนึ่งอยู่บนถนนในเมือง เธอมีผมสีเทาที่ยาวสลวย ดวงตาสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้าของเธองดงามไร้ที่ติจากทุกมุมมอง 360 องศา ราวกับดอกไม้ที่งดงามไร้มลทิน เธอสวมเสื้อเบลเซอร์สีกรมท่า เสื้อสเวตเตอร์สีไวน์แดง และกระโปรงสีน้ำเงินเข้ม กล่าวคือเธออยู่ในชุดนักเรียนและกำลังเดินทางไปโรงเรียน เปลี่ยนเรื่องสักหน่อย ทุกคนรู้ความหมายของสำนวน "ยักษ์ถือกระบอง" ไหม? ถ้าไม่รู้ลองเปิดพจนานุกรมดู ในนั้นควรจะมีคำอธิบายว่า "อิเรน่าในชุดนักเรียน" ถ้าไม่มีก็ช่วยเขียนเพิ่มเข้าไปด้วย ภาพของเธอที่กำลังเดินนั้นงดงามมากจนทุกคนที่เดินสวนต้องเหลียวมอง คงเป็นเด็กดีที่มีกิริยามารยาทงดงามแน่นอน เป็นไปไม่ได้ที่เด็กสาวที่มีรูปลักษณ์ภายนอกดีขนาดนี้จะมีจิตใจดำมืด "อืม..." ในที่สุดเธอก็หยุดกลางทาง และจ้องมองอย่างตั้งใจ ตรงหน้าเธอคือร้านขนมปัง เป็นร้านดังที่เปิดตั้งแต่เช้า กลิ่นหอมหวานของขนมปังที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ ลอยมาถึงตัวเธอ สายตาของเธอจับจ้องไปที่หน้าต่างโชว์ ขนมปังนานาชนิดเรียงรายเป็นระเบียบส่องประกายระยิบระยับ ราวกับกำลังกระซิบว่า "อิเรน่าจัง กินฉันสิ!" อย่างน้อยหูของเธอก็ได้ยินเสียงแบบนั้น สมองของเธอคงจะมีอะไรผิดปกติไปบ้างเพราะกินขนมปังมากเกินไปเป็นประจำ จุดบกพร่องเพียงอย่างเดียวของเธอผู้สมบูรณ์แบบก็คือการที่ไม่สามารถละสายตาจากขนมปังได้ แต่ส่วนนั้นของเธอก็ดูซุกซนและน่ารักนะ "ฟุฟุ..." แล้วเธอก็ยิ้มน้อยๆ คนเดียว คงเป็นเพราะขนมปังในร้านเล่าเรื่องตลกอะไรให้เธอฟังสินะ "วันนี้ฉันก็น่ารักเหมือนเคย—" ไม่ใช่อย่างนั้น เธอแค่กำลังมองใบหน้าของตัวเองที่สะท้อนอยู่บนหน้าต่างโชว์ เธอผู้สมบูรณ์แบบเป็นนักเรียนมัธยมปลายที่หลงใหลในขนมปัง แต่ที่ชอบยิ่งกว่านั้นคือใบหน้าของตัวเอง ขณะที่กำลังลังเลว่าจะซื้อขนมปังดีไหม เธอก็เหลือบไปเห็นใบหน้าตัวเอง และลืมเรื่องขนมปังไปเลย แต่แบบนั้นก็ดูซุกซนและน่ารักนะ! อะไรทำนองนั้น เธอผู้ที่ยังคงยืนอยู่หน้าร้านขนมปังพร้อมสีหน้าผ่อนคลายคือใครกันนะ? ใช่แล้ว นั่นคือฉันเอง "—สวัสดีค่ะ! คุณอิเรน่า" เสียงกระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊งใกล้ๆ ตัวฉัน เมื่อมองไปก็เห็นนักเรียนหญิงในชุดเบลเซอร์สีกรมท่าเหมือนกับฉัน ผมสั้นสีดำเหมือนถ่าน เธอคือเพื่อนร่วมชั้นที่มีรอยยิ้มเบ่งบาน หนึ่งในเพื่อนที่มักจะอยู่ด้วยกันเสมอ "ซายะ" นั่นเอง ........... เธออยู่ในร้านตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...? เธอคงไม่เห็นฉันยิ้มกริ่มอย่างหลงตัวเองตรงหน้ากระจกหรอกนะ ไม่ๆ ไม่มีทาง ไม่มีทางเป็นแบบนั้นใช่ไหม--? "หืม? มีอะไรหรือเปล่าคะ คุณอิเรน่า ดูสีหน้าเกร็งๆ นะคะ" ซายะที่อยู่ตรงหน้าฉันที่กำลังระแวงยังคงมีสีหน้าร่าเริงเหมือนเคยพลางเอียงคอ ...ดูท่าทางแบบนี้แล้ว คงไม่เป็นไรสินะ? "ซายะ บังเอิญเห็นฉันเมื่อกี้รึเปล่า?" ฉันถามอย่างหวาดๆ ส่วนเธอก็เอียงคอพลางพูดว่า "หืม?" ........... "เอ๊ะ? เมื่อกี้นี้หมายถึงอะไรเหรอคะ?" ค่ะ ไม่มีใครเห็นนะคะ "อ๋อ ไม่มีอะไรค่ะ ถ้าไม่มีใครเห็นก็ดีแล้ว" ฉันรู้สึกโล่งใจจากก้นบึ้งของหัวใจ การที่จะให้คนอื่นเห็นภาพของตัวเองที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับเงาสะท้อนในกระจกนั้นน่าอายเกินกว่าจะทนได้ เกือบจะต้องอับอายขายหน้าตั้งแต่เช้าแล้ว ในขณะเดียวกัน ซายะซังเพื่อนที่ดีของฉันก็เข้ามาใกล้ข้างๆ ฉันอย่างที่เป็นประจำ แล้วชูสมาร์ทโฟนพร้อมพูดว่า "ลืมเรื่องนั้นไปเถอะค่ะ มาดูนี่สิคะ! นี่ไงค่ะ!" เธอมักจะแนะนำสิ่งต่างๆ ให้ฉันดู ไม่ว่าจะเป็นบทความจากข่าว วิดีโอตลก หรือรูปภาพที่เก็บมาจาก SNS "ค่ะๆ วันนี้มีอะไรล่ะคะ" "เป็นภาพสุดยอดที่ได้มาจากช่องทางลับค่ะ" "ภาพสุดยอดเหรอคะ?" อะไรกันนะ? ฉันก้มลงมองหน้าจอ "รู้ไหมคะว่านี่ใคร?" สิ่งที่ปรากฏอยู่บนนั้นคือสาวน้อยคนหนึ่งที่กำลังมองกระจกด้วยสีหน้ายิ้มกริ่ม "ใช่แล้วค่ะ นี่คือคุณอิเรน่า" "ว้าว จริงด้วยค่ะ สุดยอดไปเลย" ฉันลบมันทิ้งโดยไม่ต้องถามอะไรทั้งสิ้น "อ๊าาาาาาาาา!! คุณอิเรน่าทำอะไรน่ะ!!" "ขอโทษค่ะ มือพลาดไปหน่อย" ก็เห็นอยู่แล้วนี่นา นอกจากจะเห็นแล้วยังถ่ายรูปด้วยสินะ "ทั้งๆ ที่ถ่ายออกมาน่ารักแท้ๆ..." คุณซายะทำหน้าเศร้าสร้อย ฉันเอามือเท้าเอวพร้อมกับป่องแก้ม "พูดอะไรกันคะ" ถึงไม่แอบถ่ายฉันก็น่ารักอยู่แล้วนี่นา "การแอบถ่ายเป็นอาชญากรรมนะคะ คุณซายะ" "เปล่าสักหน่อย" ไม่รู้พูดถึงอะไร เอาล่ะ มาหยุดล้อเล่นกันแค่นี้เถอะ ฉันก็ไม่ได้หลงตัวเองเรื่องหน้าตาตลอดเวลาหรอกนะ แค่พูดล้อเล่นแบบนั้นเวลาอารมณ์ดีเท่านั้นเอง วันนี้เลยโดนเห็นในจังหวะแบบนั้นเข้า "แล้วคุณอิเรน่าทำอะไรอยู่หน้าร้านเหรอคะ?" "แค่จัดทรงผมนิดหน่อยน่ะค่ะ" "เปล่านะ รู้สึกว่าจะพูดว่า 'วันนี้ฉันก็น่ารักอีกแล้ว' อะไรแบบนั้น--" "แล้วคุณซายะล่ะ มาทำอะไรที่นี่คะ" ฉันขัดจังหวะคำพูดที่ไม่อยากให้ได้ยิน เธอขมวดคิ้วพลางตอบว่า "เอ๊ะ?" "ถ้าจะซื้อของที่ร้านขนมปังก็มีแค่อย่างเดียวไม่ใช่เหรอ" ในมือของซายะมีถุงที่ดูเหมือนจะซื้อมาจากร้านขนมปังหนึ่งใบ อ๋อ เข้าใจล่ะ "เป็นของถวายให้ฉันงั้นเหรอ...?" "ไม่ใช่! นี่มันอาหารกลางวันของเราต่างหาก!?" "อาหารกลางวันที่เป็นครัวซองต์ ขนมปังไส้ไส้กรอก ขนมปังแกงกะหรี่ และเมลอนปังเหรอคะ? กินทีเดียวสี่ชิ้นจะไม่หนักไปหน่อยเหรอ" "ทำไมแค่เห็นถุงถึงรู้ว่าข้างในมีอะไรล่ะคะ...?" "เพราะฉันเป็นฉันไงล่ะ" ฉันพูดพลางยืดอกอย่างภาคภูมิ ฉันยังบอกด้วยว่าเมนูยอดนิยมของร้านนี้คือครัวซองต์ และทำหน้ารู้ดีเหมือนเคย "พวกเธอสองคนมายืนทำอะไรอยู่หน้าร้านเหรอ?" และในระหว่างที่ฉันกำลังอธิบาย กระดิ่งที่ประตูร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง คนที่เดินออกมาจากร้านคือนักเรียนหญิงผมสั้นสีขาวใส่คาดผม เธอสวมชุดนักเรียนแบบเดียวกับฉันและซายะ เธอก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นอีกคนหนึ่ง "คุณแอมเนเซีย" ฉันโบกมือพลางถามว่า "คุณก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอคะ" อัมเนเซียพูดด้วยสีหน้าร่าเริง "ใช่ พวกเราไปซื้อด้วยกันสองคนน่ะ" "ของถวายให้ฉันเหรอ...?" "เปล่า แค่อาหารกลางวันธรรมดานะ!?" เธอดูสับสนมากว่าทำไมต้องซื้อของถวายด้วย ไม่ได้ตั้งใจจะซ้ำเติมหรอกนะ แต่ฉันก็เป็นห่วงเลยมองถุงที่เพิ่งซื้อมาพลางถามว่า "มีแค่ช็อกโกแลตคอร์เนตชิ้นเดียวสำหรับอาหารกลางวันเหรอคะ? ทานน้อยจังเลยนะ..." "ทำไมแค่มองถุงก็รู้ว่าข้างในมีอะไรล่ะ...?" เธอดูสับสนอย่างมาก ถ้าถามว่าทำไม ก็คงได้แต่บอกว่าเพราะฉันเป็นฉันนี่แหละ "คุณอัมเนเซีย คุณอัมเนเซีย" ตอนนั้นเองที่คุณซายะตบไหล่เธอจากด้านข้าง "มีอะไรเหรอ?" อัมเนเซียเอียงคอถาม คุณซายะยักไหล่พลางพูดว่า "ปฏิกิริยานั่นเหมือนกับเราเลยนะ" "แล้วมันเป็นไงล่ะ...!?" "คุณอัมเนเซียเป็นคนที่สองนะคะ อยากให้คิดมุกโต้กลับให้แปลกใหม่กว่านี้หน่อย" "ฉันไม่ได้มาเล่นมุกซะหน่อย...?" เธอถอนหายใจออกมา ฉัน ซายะ และอัมเนเซีย แม้ไม่ได้นัดกันแต่เส้นทางไปโรงเรียนและช่วงเวลาก็มักจะตรงกันเสมอ ทั้งสองคนมีน้องสาวคนละคน บางครั้งก็เป็นห้าคน บางครั้งก็ไม่ พวกเราใช้เช้าวันธรรมดาแบบนี้ สัปดาห์ใหม่ที่กำลังจะเริ่มขึ้นก็เช่นกัน "ไปกันเถอะ" ฉันเอ่ยชวน พวกเราทั้งสามคนเดินเรียงกันบนเส้นทางคุ้นเคย พลางพูดคุยกันเล็กน้อย คำพูดที่แลกเปลี่ยนส่วนใหญ่เป็นเสียงหัวเราะ เมื่อมองไปรอบข้างก็เห็นใบหน้าคุ้นตา ทิวทัศน์เมืองที่ผ่านไปด้านหลังก็ยังคงเหมือนเดิม ทุกอย่างล้วนเป็นชีวิตประจำวันที่คุ้นเคย วันนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นบ้างนะ? จะได้พบเจอใครบ้างนะ? พวกเราก้าวเดินไปในวันนี้ด้วยความรู้สึกตื่นเต้น ท่ามกลางวันเวลาที่สงบและวุ่นวายเล็กน้อย "ว่าแต่ อิเรน่า รู้ไหมว่านี่ใครน่ะ?" อัมเนเซียยื่นหน้าจอสมาร์ทโฟนให้ฉันดูพอดีกับที่เห็นตัวอาคารเรียนลิบๆ อืมๆ เป็นรูปตลกอะไรหรือเปล่า? "อันไหนล่ะ?" ฉันก้มลงมองหน้าจอ "............" คนที่อยู่ตรงนั้นเป็นสาวน้อยรูปงามอย่างที่เห็นได้ชัดเจนเหมือนเคย "ว้าว สุดยอดไปเลย" และฉันก็ลบรูปนั้นทิ้งทันทีโดยไม่ต้องถามอะไร "แล้ว อันไหนล่ะ?" "เดี๋ยว ลบเร็วเกินไปนะ...!" ฉันรู้สึกว่าเห็นนักเรียนหญิงคนหนึ่งพูดอะไรไม่เข้าเรื่องด้วยสีหน้าภูมิใจว่า "วันนี้ฉันก็น่ารักอีกแล้ว..." แต่มันเป็นแค่ชั่วครู่ ฉันเลยไม่ค่อยแน่ใจ คุณหมายถึงอันไหน? "โธ่เอ๊ย รูปน่ารักๆ ของคุณอิเรน่าที่ฉันตั้งใจถ่ายให้..." คุณแอมเนเซียป่องแก้มและแสดงท่าทางงอนอย่างชัดเจน เห้อ ช่างเถอะ "คุณแอมเนเซียเป็นตัวตลกคนที่สอง อยากให้คิดมุกตลกให้ดีกว่านี้หน่อย" "ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้มาเล่นมุกซักหน่อย...!?" ไม่ว่าอย่างไร วันนี้พวกเราก็ใช้ชีวิตประจำวันอย่างสงบสุขอีกวัน เหมือนเช่นทุกวัน