บทที่ 4 ติดอยู่ในห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา

[ มีธุระอะไรถึงเรียกฉันมาที่แบบนี้ ] เสียงใสกังวานดังก้องในโรงยิมหลังเลิกเรียน นักเรียนหญิงผมสีทอง ชื่อว่าช็อกโกลา เธอมองไปยังนักเรียนชายคนหนึ่งด้วยท่าทีสงสัย [ วันนี้ที่ฉันเรียกเธอมาที่นี่ก็เพื่อบอกบางอย่าง ] ชื่อของเขาคือโรเบอร์ตา เขามีผมสีทองเหมือนช็อกโกลา ใบหน้าหล่อเหลา มีความสามารถด้านกีฬาเป็นเลิศ และฉลาดหลักแหลม ทั้งรูปลักษณ์และนิสัยไม่มีที่ติ จนได้รับฉายาว่าเจ้าชาย จากฉายานี้ก็พอจะเดาได้ว่าเขาเป็นที่สนใจของนักเรียนหญิงหลายคน [ ที่ว่าบางอย่างเนี่ย...หมายถึง ] และนั่นคือสิ่งที่เธอสงสัย เหตุผลที่คนดังอย่างเขาเรียกเธอมาพบ เธอไม่เข้าใจเลย ........ โรเบอร์ตาหลบสายตาเมื่อช็อกโกลามองมา ทั้งที่ไม่เคยสนใจสายตาหรือเสียงเชียร์จากนักเรียนหญิงคนอื่น แต่เมื่อถูกเธอมองกลับทำให้หัวใจเขาเต้นแรง ดังนั้นเขาจึงสูดลมหายใจลึก ในมือของเขามีลูกบาสเกตบอลหนึ่งลูก เหตุผลที่เขาเรียกช็อกโกลามา สิ่งที่เขาต้องบอกเธอในวันนี้ ที่นี่ มันเป็นความรู้สึกที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมา ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง [ ถ้าชู้ตลูกนี้ลง เธอคบกับฉันได้ไหม ] [ ....! ] ช็อกโกลาตกใจ มันคือคำสารภาพรักอย่างชัดเจน...! ทั้งสองจ้องมองกันด้วยสีหน้าจริงจัง ตอนนี้ เวลานี้ โรงยิมกลายเป็นเวทีสำหรับพวกเขาสองคน [ ........ ] [ ........ ] โดยที่ในห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา มีครูสองคนกำลังมองดูพวกเขาอยู่ ครูพละชื่อชีล่า และครูสอนภาษาญี่ปุ่น หรือก็คือฉันเอง ฟราน เราสบตากันและพูดคุย [ นี่มันสถานการณ์อะไรกันเนี่ย ] [ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ] ทำไมถึงกลายเป็นสถานการณ์แบบนี้กันนะ? ฉันได้จัดระเบียบความคิดเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่นำไปสู่การหลีกหนีความเป็นจริงครั้งนี้ มันเกิดขึ้นเมื่อประมาณหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว ตอนที่ฉันกำลังทำงานตามปกติในห้องพักครู [ มาที่โรงยิมหน่อยได้ไหม? ] ข้อความแบบนั้นได้ส่งมาจากชีร่า ฉันกับเธอเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม จนถึงตอนนี้ พูดอีกอย่างนึง คุณรู้ไหมว่าโรงยิมหลังเลิกเรียนเป็นสถานที่สำหรับทำอะไร? ฉันรู้นะ เพราะเคยเห็นในการ์ตูน ดังนั้นฉันจึงตอบกลับไปทันที [ จะสารภาพรักเหรอ? ขอโทษนะ ฉันไม่ค่อยชอบความรักในที่ทำงาน ] โรงยิมหลังเลิกเรียนเป็นสถานที่แบบนั้นใช่ไหมล่ะ? ฉันรู้นะ [ ไม่ใช่การสารภาพรักซักหน่อย! ] เธอตอบกลับมาทันที ดูท่าจะว่างมากเลยนะ [ แล้วก็ไม่ชอบคนสูบบุหรี่ด้วย ] [ บอกแล้วไงว่าไม่ใช่การสารภาพรัก!! ] เอาล่ะ มาหยุดล้อเล่นกันแค่นี้ดีกว่า [ แล้วมีธุระอะไรล่ะ? ] ขณะที่ตอบกลับไป ฉันก็พอจะเดาได้แล้วว่าทำไมเธอถึงติดต่อมา ก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียนนี่นา [ ช่วยจัดระเบียบอุปกรณ์ในห้องเก็บของโรงยิมหน่อยสิ ] ฉันคิดว่าต้องเป็นเรื่องแบบนี้แน่ๆ [ ได้ๆ ] ฉันส่งข้อความตอบกลับสั้นๆ แล้วลุกขึ้น และแล้วพวกเราก็มาทำงานกันสองคนที่ห้องเก็บของโรงยิม เหตุการณ์เกิดขึ้นทันทีหลังจากที่งานเสร็จ เรื่องที่ไม่เข้าใจเลยก็คือ เราไม่สามารถออกจากคลังเก็บของโรงยิมได้ [ ผมจะยิงบาสเดี๋ยวนี้ ช่วยดูให้หน่อย ] ไม่คิดเลยว่าจะมีการสารภาพรักเกิดขึ้นจริงๆ ที่ด้านหลังประตูที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย นักเรียนชาย - โรแบร์ต้ากำลังหันหลังให้คุณช็อคโกล่าและเด้งลูกบาสเกตบอล อาจจะเป็นการอบอุ่นร่างกายก่อนยิง เสียงลูกบอลกระดอนดังตุ้บๆ ก้องไปทั่วโรงยิม [ ชีร่า ] [ อะไร ] [ การเด้งลูกบอลแบบนั้นเรียกว่าอะไรเหรอ ] [ ดริบเบิ้ล ] [ ดริบเบิ้ล ] โรแบร์ต้ากำลังเลี้ยงลูกบอลซ้ำไปซ้ำมา เมื่อไหร่เขาจะยิงกันนะ? อย่างน้อยเราก็ไม่ควรออกไปจากที่นี่จนกว่าการสารภาพรักจะจบลงอย่างราบรื่น เพราะว่ามันดูน่าสนุกมากเลย...! [ ช่างมันเถอะ รีบออกไปกันเถอะ จะสารภาพรักหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวกับเราสักหน่อย ] ฉันเงยหน้ามองท้องฟ้า เพื่อนร่วมงานช่างไม่มีความโรแมนติกเอาเสียเลย ฉันถอนหายใจยาวด้วยความรู้สึกอ่อนใจ [ รอก่อน ชีร่า ] [ อะไรล่ะ ] [ การออกไปในจังหวะนี้มันอันตรายนะคะ ] [ อันตราย... ทำไมล่ะ? ] เรานั้นนอกจากจะเป็นครูแล้ว ยังต้องเป็นผู้พิทักษ์ที่คอยดูแลชีวิตประจำวันของนักเรียนด้วย ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม เราไม่ควรไปขัดขวางหน้าหนึ่งในช่วงวัยรุ่นของนักเรียนค่ะ ด้วยเหตุนี้ฉันจึงรั้งชีร่าที่กำลังจะเปิดประตูเอาไว้ [ ลองคิดดูสิคะ ถ้าเราออกไปในตอนนี้ คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น...? ] ในขณะที่อีกฝั่งของประตูยังคงมีเสียงตึงตังอยู่ ฉันก็ปล่อยจินตนาการให้ล่องลอยไป แม้แต่เสียงประกอบ เอี๊ยดดดด พวกเราปรากฏตัวต่อหน้าโรเบอร์ตะที่กำลังเตรียมตัวยิงลูก [ นี่ พวกนาย! ] ชีร่าแสดงท่าทีเด็ดขาดอย่างที่ครูควรเป็น [ สวัสดีค่ะ ] ฉันโผล่หน้าออกมาอย่างใจเย็นจากด้านข้าง [ เอ๊ะ อาจารย์!? ] โรเบอร์ตะคงจะตกใจมากแน่ๆ เพราะในขณะที่กำลังจะสารภาพรัก จู่ๆ ก็มีครูสองคนโผล่มาจากที่ที่ไม่คาดคิด [ ให้ตายสิ... มาทำอะไรกันที่นี่เนี่ย? ] ชีร่าดุนักเรียนอย่างที่ครูควรทำ เห็นได้ชัดว่าเธอมีความตั้งใจแน่วแน่ที่จะแสดงท่าทีเด็ดขาดต่อหน้านักเรียน แต่ต่อหน้าเธอคนนั้น โรแบร์ต้ากลับเอียงคอสงสัย [ ...แล้วอาจารย์ล่ะครับ ทำอะไรกันอยู่ในห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา? ] [ เอ๊ะ? ] ชีร่าทำหน้างง [ ในเมื่อทั้งสองคนออกมาจากที่นั่น... แสดงว่าก่อนที่พวกผมจะมาที่ยิม อาจารย์ทั้งสองคนก็อยู่ข้างในด้วยกันใช่ไหมครับ...? ทำอะไรกันอยู่เหรอครับ? ] [ เอ่อ ไม่... ไม่มีอะไร… ] [ ไม่ได้ทำอะไรที่น่าสงสัยหรอกเหรอครับ...? ] [ ........... ] เมื่อถูกถามแบบไม่ทันตั้งตัว ชีร่าก็ลังเลและพูดไม่ออก ส่งผลให้บรรยากาศกระอักกระอ่วนแผ่ซ่านระหว่างพวกเรา และความเงียบในสถานการณ์เช่นนี้ ส่วนใหญ่มักจะถูกตีความว่าเป็นการยอมรับ [ หรือว่า 2 คนนั้นน่ะ... มีความสัมพันธ์แบบนั้นกัน!? ] ช็อกโกล่าร้อง [ กรี๊ด ] พลางเอามือปิดปากด้วยความตกใจ [ ไม่ใช่! พวกเราไม่มีทางมีความสัมพันธ์แบบนั้นเด็ดขาด! ] [ ยิ่งทำท่าร้อนรนแบบนั้นยิ่งดูน่าสงสัยเข้าไปใหญ่! ] เมื่อเข้าใจผิดไปแล้วก็คงห้ามไม่ได้ หลังจากนั้นคุณช็อกโกล่าก็เดินออกจากยิมไปพลางพูดว่า [ ทุกคนคะ! ฟังทางนี้หน่อย! ] แน่นอนว่าเธอคงจะไปปล่อยข่าวลือแปลกๆ ทั่วโรงเรียนแน่ [ และแล้วพวกเราก็จะถูกรู้จักไปทั่วโรงเรียนในฐานะคู่ต้องสงสัยที่แอบมาพบกันที่ห้องเก็บของยิมทุกคืน… ] [ ไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอกน่า!! ] ซีร่าแทรกขึ้นมาอย่างแรงในขณะที่ฉันร้องไห้สะอึกสะอื้นเพราะคาดการณ์ถึงความเข้าใจผิดอันร้ายแรงที่อาจเกิดขึ้น แต่ในสถานการณ์นี้ การที่พวกเราจะเข้าไปขัดจังหวะคงเป็นเรื่องไม่สมควร ถึงแม้จะไม่เป็นไปในทิศทางนั้น แต่บรรยากาศก็คงจะแปลกๆ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ [ อย่างไรก็ตาม ฉันไม่แนะนำให้พวกเราออกไปตอนนี้ ] ฉันเตือนว่า [ ห้ามนะคะ ] [ แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ ] [ ฉันว่าเราควรรอจนกว่าการสารภาพรักจะจบก่อนค่ะ ] [ แต่วันนี้ฉันอยากรีบกลับไปดื่มสักหน่อย... เหนื่อยจากการจัดของด้วย ] ซีร่าถอนหายใจ เข้าใจความรู้สึกเธอนะ ฉันวางมือบนไหล่เธอเพื่อปลอบประโลม [ ใจเย็นๆ รอสักหน่อยนะ? ] อันที่จริงฉากสารภาพรักไม่ได้ยาวนานขนาดนั้นหรอก [ ในระหว่างที่เรากำลังคุยกันอยู่นี่ พวกเขาอาจจะจบลงเป็นคู่รักกันไปแล้วก็ได้นะ? ] นั่นไง ดูสิ ฉันพาซีร่าไปที่หน้าประตู ที่นั่นมีร่างของสองคน-- [ เดี๋ยวก่อน นายได้รับอนุญาตจากใครให้มาสารภาพรักกับช็อกโกล่ากัน? ] ............ --กลายเป็นสามคนไปแล้ว ฉันกับซีร่ากะพริบตาปริบๆ ที่ทางเข้าโรงยิม ที่นั่นมีนักเรียนหญิงผมแดงเพลิง-- จำได้ว่าเป็นเพื่อนสนิทของคุณช็อกโกล่า [ โรซาเมียหรอ… ] โรแบร์ต้าทำเสียงจึ๊กจั๊ก โรซาเมียที่บุกเข้ามาดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เธอเข้าไปประชิดตัวเขา [ เราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าจะสารภาพรักกับช็อกโกล่าพร้อมกัน! นายจะแอบมาทำคนเดียวได้ไง! ] อาจจะมีการตกลงกันเรื่องนี้ระหว่างพวกเขามาก่อนแล้ว เธอตะโกนว่า "คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงมาสารภาพรักโดยไม่มีฉัน!" โรแบร์ต้ายิ้มอย่างมั่นใจใส่เธอที่เป็นแบบนั้น [ โทษที แต่รักนี่ใครมาก่อนได้ก่อนนะ ] เขากำลังพูดอะไรกันนะ [ ใครมาก่อนได้ก่อน งั้นเหรอ…] โรซาเมียพยักหน้าราวกับเข้าใจการกระทำที่ไม่เข้าใจความหมาย [ งั้นมาทำให้เรื่องนี้เป็นว่าใครยิงได้ก่อนจะได้คบกับช็อกโกล่ากันดีกว่า ] เธอก็เหมือนกัน พูดอะไรที่ไม่เข้าใจ อย่างกับคู่แฝดกันเลยนะ [ เอ่อ ทั้งสองคน...? ] ถูกคนแปลกๆสองคนรุมล้อม ช็อกโกล่าพูดด้วยสีหน้างุนงง [ ทำไมถึงกลายเป็นว่าใครชนะจะได้คบกับฉันล่ะ...? ] ข้อสงสัยของเธอมีเหตุผลมาก ทั้งๆที่ช็อกโกล่าอาจจะมีคนที่ชอบอยู่แล้ว [ จริงๆแล้วฉัน ชอบโรซาเมียมาตั้งนานแล้ว– ] [ ช-ช็อกโกล่า ไม่ต้องพูดต่อแล้ว ] [ โรซาเมีย…] ช็อกโกล่ามองโรซาเมียที่ขัดจังหวะเธอด้วยสายตาเคลิบเคลิ้ม และโรซาเมียพยักหน้าพร้อมพูดว่า [...อืม ] ราวกับเข้าใจความรู้สึกทั้งหมดของเธอ แล้วพูดด้วยสีหน้าเท่ว่า [ ที่นี่ต้องตัดสินด้วยการแข่งยิงตามจิตวิญญาณอัศวิน ] [ คุณไม่ใช่อัศวินนี่นา… ] ช็อกโกล่าทำหน้าเบื่อๆอยู่ตรงนั้น สุดท้ายแล้วพวกเขาสองคนก็จับบาสเก็ตบอลคนละลูกท่ามกลางสายตาของพวกเราที่แอบดูอยู่ ช่างน่าตกใจจริงๆ ทั้งที่คิดว่าเป็นแค่ฉากสารภาพรัก กลับกลายเป็นสถานการณ์ที่ซับซ้อนไปซะแล้ว ตึ้ม ตึ้ม ตึ้ม -- เสียงลูกบอลสองลูกกระดอนบนพื้นยิม [ นี่มันดับเบิลดริบเบิลชัดๆ เลยนะ… ] [ ฉันไม่ค่อยเข้าใจความหมายนั้นเท่าไหร่นะ ] คุณก็เริ่มแปลกๆแล้วด้วยเหรอ? [ แต่แย่แล้วสิ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเราคงออกไปไม่ได้แน่ ] ซีร่าบ่นซ้ำๆว่าอยากกลับบ้านเร็วๆ ดูเหมือนประโยคแปลกๆที่เธอพูดไปก่อนหน้านี้จะกลายเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นในหัวเธอแล้ว [ ตอนนี้พวกเราต้องคิดหาวิธีอะไรสักอย่างก่อน ] ในห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาที่แคบ มีอะไรที่พอจะทำได้เพื่อหนีออกไปบ้างไหม? ฉันมองไปรอบๆ [ ...! ] และทันใดนั้นฉันก็เจอสิ่งที่เหมาะที่สุดสำหรับการหลบหนี [ ซีร่า! ใช้อันนั้นกันเถอะ! ] ฉันชี้ไป [ หา? ] ซีร่าทำหน้างงงวย เธอหันไปมอง สิ่งที่อยู่ตรงที่ฉันชี้-- มันคือชุดมาสคอต! [ ลองใส่ชุดนั้นออกไปกันเถอะ ] [ ใครล่ะ? ] [ ชีร่า ] [ ทำไมล่ะ? ] [ ฟังนะ? นี่คือแผนของฉัน ] ตอนนี้ ฉันจะแสดงกลยุทธ์อันงดงามของฉันให้ดู [ กรี๊ดด (เสียงแหลม) ] ชีร่าสวมชุดมาสคอตเดินออกไป [ กรี๊ด! ชุดมาสคอตค่ะ! ] ช็อกโกล่าและอีกสองคนดีใจ ไม่ว่ายุคไหนสมัยไหน นักเรียนหญิงมัธยมปลายมักจะหลงใหลในสิ่งน่ารักๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเป็นชุดมาสคอต ไม่ว่าข้างในจะเป็นอะไร พวกเธอก็จะกอดและถ่ายรูปด้วย [ ฮ่ะๆ (เสียงแหลม) ] ในขณะที่ชีร่ากำลังรับมือกับทั้งสามคน ฉันจะแอบหนีออกจากที่นี่ และไม่ว่าจะยังไงชีร่าก็จะหาทางหนีออกมาได้... จบแผน [ แผนที่สมบูรณ์แบบเลยนะคะ ] [ สมบูรณ์ตรงไหนเนี่ย!! ] [ ลองทำดูก่อนเถอะ ชีร่า ] [ ฉันเห็นแต่อนาคตที่มันจะล้มเหลวนะ ] [ ของดีต้องรีบทำนะ ชีร่า ] [ ฉันเห็นแต่อนาคตที่มันจะล้มเหลวนะ!? ] แต่ช่างเถอะ [ กรี๊ดด (เสียงแหลม) ] ลองทำดูแล้ว ชีร่าในชุดมาสคอตวิ่งออกมาจากห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาด้วยเสียงดังกรุกกริก ไปปรากฏตัวต่อหน้าทั้งสามคน [ กรี๊ดดดดดดดด!! ปีศาจค่ะ!! ] ช็อกโกล่าร้องกรีดร้อง [ ไอ้ปีศาจ อย่ามาขวางทาง! ] และอีกสองคนที่เหลือก็ขว้างลูกบาสเกตบอลใส่ทันทีที่เห็นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า [ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก!! ] ชีร่ากลับมาที่ห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา หรือจะพูดให้ถูกก็คือถูกซัดกระเด็นกลับมา อืม... [ มันผิดพลาดตรงไหนกันนะ...? ] [ ทุกอย่างน่ะสิ!! ] ชีร่าถอดหัวมาสคอตออกแล้วฟาดลงกับพื้น [ บางทีอาจจะเป็นเพราะพวกเขาไม่เห็นหน้าฉัน เลยถูกปฏิบัติเหมือนเป็นปีศาจหรือเปล่านะ… ] [ มันมีปัญหาอื่นมากกว่านั้นอีกนะ!! ] [ คราวนี้ขอให้พูดเสียงแหลมๆ โดยไม่ต้องใส่ชุดมาสคอตได้ไหม? ] [ ไม่เอา ฉันจะไม่ทำเด็ดขาด ] [ ขอร้องละ ] [ ฉันบอกว่าจะไม่ทำเด็ดขาด!! ] แต่ช่างเถอะ [ ฮ่ะๆ (เสียงแหลม)" ] แต่เธอก็ทำให้ดู เสียงกรุ๊งกริ๊ง ซีร่าเดินออกไปตามปกติพร้อมกับใช้เสียงแหลมประกาศการมีตัวตนของตัวเอง [ หะ? จู่ๆ มาประกาศตัวด้วยเสียงแหลมแบบนี้ มันน่าขนลุกจัง… ] คุณช็อคโกล่าหน้าซีดเพราะทนไม่ไหวจริงๆ [ อย่ากวนนะ เจ้าเสียงแหลม! ] พอได้ยินเสียงปุ๊บ สองคนนั้นก็ขว้างลูกบาสเกตบอลมาด้วยความโกรธแค้น [ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก!! ] ชีร่ากลับมาที่ห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา หรือจะพูดให้ถูกก็คือถูกซัดกระเด็นกลับมา อืม... [ ฉันทำอะไรผิดเหรอ...? ] [ ก็ทุกอย่างนั่นแหละ!! ] ซีร่าเริ่มตะโกนด้วยความโมโหทันที ดูเหมือนว่าการกระทำที่โดดเด่นทุกอย่างจะกลายเป็นเป้าหมายของการขว้างลูกบาสเกตบอล [ ดูเหมือนเราจะต้องหาวิธีอื่นแล้วละ… ] ฉันใช้หัวคิด ต่อไปนี้จะขอเสนอแผนการหลบหนีอันงดงามหลายๆ แบบ อย่างแรก [ ลองออกทางหน้าต่างดูไหม? ] มีหน้าต่างเล็กๆ อยู่ที่ตำแหน่งสูงในห้องเก็บของยิม ถ้าออกทางนั้นก็น่าจะไม่ต้องเผชิญหน้ากับสามคนในยิม เป็นไงบ้าง? [ สำหรับเธอแล้ว นี่เป็นข้อเสนอที่ดูดีนะ ] ซีร่าพยักหน้า เธอรีบปีนขึ้นไปที่หน้าต่างทันที แล้วก็เกิดเรื่องขึ้น [ ฉันติดน่ะ ] เธอติดอยู่จริงๆ ตรงบริเวณท้อง [ อ่า อยู่นิ่งๆ แบบนั้นก่อนนะ ]

แชะๆๆๆ แปลกจัง โทรศัพท์มือถือของฉันถ่ายรูปต่อเนื่องอยู่ ทำไมกันนะ? [ อย่าถ่ายนะ!! ] หลังจากถ่ายรูปเสร็จ ฉันก็ดึงซีร่าออกมา อันที่สอง [ เรียกคนมาช่วยกันเถอะ ] ฉันยอมแพ้อย่างรวดเร็วว่าพวกเราไม่สามารถแก้ปัญหานี้ได้เอง จึงติดต่อเพื่อนที่อยู่ข้างนอก แล้วคนที่จะมาช่วยคือใครกันนะ? [ ใช่แล้ว ฉันเองค่ะ ] [ เฮ้ย ทำไมยัยนี่ถึงเดินเข้ามาปกติแบบนี้ล่ะ ] เสียงประตูดังกึกๆ คนที่เดินเข้ามาอย่างปกติคือนักเรียนหญิงผมสีเทา เธอคืออิเรน่า [ อิเรน่าเป็นนักเรียนที่เก่ง เธอต้องคิดวิธีแก้สถานการณ์นี้ได้แน่นอน ] [ ค่ะ ฉันคือนักเรียนเก่งที่ว่าค่ะ ] อิเรน่าพูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจพร้อมกับสะบัดผม [ ไม่สนหรอก แต่ทำไมยัยนี่เดินเข้ามาปกติแบบนี้ได้ล่ะ ข้างนอกเป็นยังไงบ้าง ซีร่าถามซ้ำ ] [ ดูเหมือนทั้งสองคนจะลำบากมากเลยนะคะ ] ฉันเพิกเฉย อิเรน่ามีสมองที่สะดวกสบายที่จะไม่สนใจคำพูดที่ไม่เป็นประโยชน์ทั้งหมด [ แล้วช่วยคิดไอเดียดีๆ ให้หน่อยได้ไหม? ] ฉันถาม เธอพูดพร้อมกับทำหน้าเหมือนรู้อะไรบางอย่าง [ ฟังนะทั้งสองคน ในเวลาแบบนี้ถ้าทำตัวมั่นใจๆ ไว้ก็มักจะไม่ถูกจับได้หรอกค่ะ! จริงๆ แล้วฉันก็เพิ่งเดินผ่านโรงยิมมาอย่างมั่นใจ และก็ไม่มีปัญหาอะไรเลย ] นั่นคือสิ่งที่อิเรน่าต้องการจะบอก ถ้าเดินออกไปอย่างมั่นใจ ก็อาจจะไม่ถูกสงสัย [ อืม... มีเหตุผลดีนะ ] ฉันรู้สึกประทับใจ งั้นให้อิเรน่าลองดูก่อนดีกว่า [ ดูให้ดีนะคะ ทั้งสองคน ] ดังนั้น อิเรน่าจึงเดินออกจากห้องเก็บของโรงยิมอย่างมั่นใจเพื่อทดสอบ แล้วก็เกิดเรื่องขึ้น [ อิเรน่า อย่ามายุ่งกับการแข่งขันของพวกเราเลย พวกเรากำลังจริงจังอยู่นะ ] ............ โดนจับได้ง่ายๆ เลย นอกจากโดนจับได้แล้ว ยังโดนโรซาเมียและโรแบร์ต้าดุอีกด้วย [ ........... ] เอี๊ยดดดด อิเรน่าปิดประตู เธอยักไหล่และหันมาทางนี้ แล้วพูดว่า [ งั้นฉันก็ไม่รู้แล้วล่ะ ] [ ไร้ประโยชน์สิ้นดี!! ] เสียงตะโกนของชีร่าก้องไปทั่วห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา ข้อที่สาม [ เนื่องจากเป็นคดียากที่แม้แต่ฉันก็แก้ไม่ได้ ฉันเลยเรียกผู้ช่วยที่เก่งๆ มาแล้วค่ะ ] คราวนี้อิเรน่าเป็นคนเรียกผู้ช่วยแทนฉัน แล้วคนนั้นจะเป็นใครกันนะ? [ มีกลิ่นราด้วย ] เป็นคุณอวิเลีย เธอเดินเข้ามาในห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาตามปกติ ชีร่าไม่ได้ทักท้วงอะไรอีกแล้ว อย่างไรก็ตาม อิเรน่าอธิบายสถานการณ์ คุณอวิเลียพยักหน้า [ อืม เข้าใจสถานการณ์ดีแล้ว งั้นเรามาใช้อันนี้กัน ] พูดพลางหยิบกล่องกระดาษลังออกมา ...กล่องกระดาษลัง? [ จะใช้มันยังไงเหรอ? ] ฉันถามด้วยความสงสัยอย่างตรงไปตรงมา คุณอวิเลียหันมาทางนี้พร้อมสีหน้าภูมิใจ [ ฮึฮึฮึ ] [ ฟังนะทุกคน เราจะสวมกล่องนี้แล้วหนีไปด้วยกัน ] [ อืม เข้าใจแล้ว… ] ฉันพยักหน้า นั่นคือสิ่งที่เธอต้องการจะบอก พวกเราทั้งสี่คนจะสวมกล่องกระดาษลังคนละใบแล้วเดินออกไป กลมกลืนไปกับฉากหลัง และหลบหนีออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ ฉันปรบมือ [ แผนที่ยอดเยี่ยมเลย! ] [ จริงเหรอ...? ] ชีร่าทำหน้าสงสัย [ ลองทำดูกันเลยดีกว่า ต้องสำเร็จแน่นอน ] [ จะจริงเหรอ...? ] โดยมีชีร่าที่ยังคงสงสัยอยู่นำหน้า พวกเราเข้าแถวและเดินออกไปพร้อมกับสวมกล่องกระดาษลัง แล้วก็เกิดเรื่องขึ้น [ กรี๊ดดดดดดดด!! กล่องกระดาษลังค่ะ!! ] คุณช็อกโกล่าร้องเสียงหลง [ อย่ามาขวางทาง! เจ้ากล่องกระดาษลัง! ] และทันทีที่เห็นพวกเขาในสายตา อีกสองคนก็โยนลูกบาสเกตบอลมาด้วยเจตนาฆาตกรรมอย่างชัดเจน [ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก!! ] ชีร่าลอยกระเด็น ไม่นะ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปพวกเราก็จะโดนขว้างลูกบอลด้วย สุดท้ายพวกเราก็ตัดสินใจรีบถอยกลับเข้าไปในโรงเก็บของ [ ทำไมฉันถึงต้องเป็นคนเดียวที่โดนตลอดเลยล่ะ? ] ปล่อยให้ชีร่าทำหน้าไม่พอใจไว้ก่อน พวกเราก็วางแผนกันต่อ และคนที่สี่ [ สวัสดีค่ะ ] คุณซายะมาแล้ว [ ไม่ ไม่ ไม่ ] พอเธอเข้ามา ชีร่าก็ส่ายหน้า [ ทำไมพวกเธอถึงได้เข้ามาตามๆ กันแบบปกติแบบนี้ล่ะ...? ] [ โธ่ ไม่ต้องสนใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ หรอกนะคะ อาจารย์ชีร่า ] คุณซายะตบไหล่เบาๆ อย่างไรก็ตาม อิเรน่าได้อธิบายสถานการณ์ คุณซายะพยักหน้า [ อ๋อ ฉันเข้าใจสถานการณ์ดีแล้วล่ะ! ] ดีใจที่เธอเข้าใจ [ แล้ว มีความคิดอะไรบ้างไหมคะ? ] ฉันถาม คุณซายะพยักหน้าอย่างกระตือรือร้นพร้อมกับพูดว่า [ ค่ะ! ] [ ไม่มีค่ะ! ] เธอตอบ ............ จบแผน [ แล้วมาทำอะไรเนี่ย!! ] เสียงตะโกนของชีร่าก้องไปทั่วโรงเก็บอุปกรณ์กีฬาอีกครั้ง และแล้วความคิดทั้งหมดก็หมดลง แม้จะพยายามทุกวิถีทางแล้ว พวกเราก็ไม่สามารถออกจากโรงเก็บอุปกรณ์กีฬาที่แคบนี้ได้ ได้แต่เพิ่มจำนวนคนขึ้นเรื่อยๆ [ จะทำยังไงดีเนี่ย… ] ชีร่าหมดหนทาง ผ่านประตูที่เปิดแง้มไว้ คุณโรซาเมียและโรแบร์ต้าคุงยังคงแข่งขันฟรีโธรว์กันอยู่ แม้จะบอกว่าใครทำได้ก่อนชนะ แต่ดูเหมือนทั้งสองคนจะไม่ค่อยเก่งบาสเกตบอลเท่าไหร่ ฉันเห็นคุณช็อกโกล่าที่เบื่อกับการยืนดูอยู่ข้างหลังกำลังหาวอย่างง่วงนอน [ สรุปว่าพวกเราต้องติดอยู่ที่นี่จนกว่าพวกนั้นจะเบื่องั้นเหรอ… ] ชีร่าถอนหายใจยาว ดูเหมือนว่าเธอไม่อยากจะบ่นอย่างโจ่งแจ้งต่อหน้านักเรียน แต่สีหน้าของเธอดูเหมือนกำลังงอนว่า [ วันนี้อยากกลับบ้านเร็วๆ ] ฉันยิ้ม [ ไม่เป็นไรค่ะ ชีร่า ] [ อะไรไม่เป็นไรล่ะ ] เธอหันมามองฉันพร้อมกับถอนหายใจ ฉันบอกเธอ นั่นคือแผนที่ห้า [ เพราะตอนนี้ทุกอย่างพร้อมแล้วค่ะ ] การตกอยู่ในสถานการณ์นี้เองคือแผนการหลบหนีอันชาญฉลาดที่ฉันคิดไว้ ○ หลังจากนั้นฉันกับชีร่าก็พาอิเรน่า คุณซายะ และคุณอวิเลียทั้งสามคนออกจากโรงยิมตามปกติ พวกเราทั้งห้าคนเดินออกจากโรงยิมอย่างสนิทสนม และเดินผ่านข้างๆ คุณโรซาเมียที่กำลังแข่งขันฟรีโธรว์กันอย่างไม่มีพิรุธ ถึงขนาดที่ฉันมีเวลาพอจะตะโกนบอกว่า [ พวกคุณช้าจังเลย ทำแต่พอประมาณนะคะ ] พวกเธอเพียงแค่พยักหน้าให้ฉัน โดยไม่ได้แสดงท่าทีสงสัยอะไร ทำไมกันนะ? [ ชีร่า สิ่งที่น่าสงสัยมันจะดูน่าสงสัยก็ต่อเมื่อมีคนแอบทำกันแค่ไม่กี่คนนะคะ ] ฉันอธิบายให้เธอฟัง ถ้ามีคนสองคนออกมาจากโรงยิม คนส่วนใหญ่ที่เจอสถานการณ์แบบนี้มักจะคิดในแง่ลบ แล้วถ้าเป็นครูที่พานักเรียนสามคนออกมาจากโรงยิมล่ะคะ? คงมีคนจำนวนมากที่จะคิดว่าพวกเรากำลังทำงานอะไรบางอย่างอยู่ข้างใน [ หมายความว่าตั้งแต่แรกเธอก็วางแผนเพิ่มจำนวนคนเพื่อจุดประสงค์นี้สินะ ] ชีร่าพยักหน้าเข้าใจ ถูกต้องค่ะ ผลก็คือพวกเราสามารถออกจากโรงยิมได้อย่างง่ายดาย แม้จะช้าไปหน่อยแต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตที่ยอมรับได้ ขณะที่มองดูตึกเรียนที่ย้อมด้วยแสงยามเย็น ฉันเอ่ยปากขึ้น [ แล้วชีร่าจะทำอะไรต่อล่ะคะ? ] [ จะทำอะไรเหรอ ] ชีร่าตอบด้วยท่าทางสงสัย [ ก็ตามแผนเดิม กลับบ้านไปกินข้าวคนเดียวน่ะ ] [ อะไรกัน ] ฉันขมวดคิ้วอย่างเห็นได้ชัด ทั้งๆ ที่เพิ่งผ่านพ้นวิกฤตมาด้วยกันกับนักเรียน แต่คุณยังจะทำตามแผนเดิมอยู่อีกเหรอคะ? [ ชีร่า ] ฉันเอ่ยถามเธอ [ อะไรล่ะ ] [ ........... ] เธอเอียงคอ อาจจะเป็นการยุ่งวุ่นวายเกินไป แต่ขอเสนออะไรสักอย่างได้ไหม [ ถ้าไม่ว่าอะไร ไปทานข้าวด้วยกันไหมคะ? กับอิเรน่าและคนอื่นๆ ] และฉันก็พูดพร้อมกับยิ้มให้ [ ยิ่งมีคนเยอะก็ยิ่งสนุกใช่ไหมคะ? ] ● ฟิ้ว── ลูกบอลลอดห่วงราวกับถูกดูดเข้าไป การแข่งขันฟรีโธรว์ที่เริ่มต้นด้วยสถานการณ์แปลกๆ จบลงอย่างง่ายดาย [ แ-แพ้แล้ว...! ] โรแบร์ต้าก้มหน้าตรงนั้น การแข่งขันจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของเขา แม้เขาจะเป็นเจ้าชายที่หน้าตาดีและมีพรสวรรค์ด้านกีฬา แต่ก็มีบางสิ่งที่เขาไม่อาจได้มา [ ฮึ... ดูเหมือนว่าหัวใจของช็อกโกล่าจะเป็นของฉันแล้วสินะ...! ] เขาพ่ายแพ้ต่อความมุ่งมั่นของโรซาเมีย เธอหันกลับไปด้วยความดีใจและตื่นเต้น [ ช็อกโกล่า! เธอเห็นไหม? ฉันชนะแล้ว! ] [ ฟี้… ] หลับไปแล้ว การต่อสู้ที่น่าเบื่อยืดเยื้อจนเธอหลับไปเฉยๆ [ ตื่นสิช็อกโกล่า ตื่นเถอะ ] โรซาเมียเขย่าตัวเธอให้ตื่น ไม่นานช็อกโกแลตก็ลืมตาขึ้นมาอย่างรำคาญ [อืม…] [ หาว... อรุณสวัสดิ์ค่ะ... โรซาเมีย ] [ มาเถอะ กลับกันเถอะ ช็อกโกล่า ] [ อ๋อ ค่ะ จบแล้วสินะคะ… ] ช็อกโกล่าหาวพลางบอกว่าง่วงนอน โรซาเมียจับมือเธอไว้ โรแบร์ต้ามองภาพความสนิทสนมของทั้งสอง เขาผู้แพ้ไม่มีคำพูดใดจะกล่าวกับพวกเธอ การส่งพวกเธอไปเป็นบทบาทเดียวที่เหลืออยู่ของเขา แต่ขณะที่เขามองแผ่นหลังของทั้งสอง ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา ──ยิ่งมีคนเยอะก็ยิ่งสนุกไม่ใช่หรือ? โรแบร์ต้าคิด อ๊ะ ยังมีวิธีนั้นอยู่นี่นา [ รอก่อน! ] โรเบอร์ตาเรียกทั้งสองคนให้หยุดทันที พร้อมพูดว่า [ จะเป็นไงถ้าเราสามคนคบกัน? ] เป็นข้อเสนอ ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว พวกเราสามคนมาสนิทกันดีกว่า! ไอเดียเจ๋ง! เรื่องจบ! โรแบร์ตาหายใจแรงด้วยความภูมิใจ [...........] โรซาเมียหันกลับมามองเขาพร้อมรอยยิ้ม แล้วเธอก็พูดว่า [ ไม่ได้หรอก เป็นไปไม่ได้ ] จากนั้นโรซาเมียและช็อกโกล่าก็จับมือกันเดินจากไป สองนักเรียนหญิงที่รักกันจากก้นบึ้งของหัวใจ เป็นภาพที่ดูศักดิ์สิทธิ์อยู่บ้าง รู้สึกว่าไม่ควรเข้าไปแทรกแซง [ ความสัมพันธ์ระหว่างเด็กผู้หญิงด้วยกันช่างดีจัง...! ] และแล้วโรแบร์ตาก็ได้ค้นพบบางสิ่งในตัวเอง