บทที่ 10 คุณซายะที่จะปรากฏตัวเมื่อคุณทำของตกลงไปในน้ำพุ

มีนักเรียนหญิงคนหนึ่งอยู่ในลานโรงเรียน ผมสีเทา ดวงตาสีน้ำเงินเข้ม ในมือของเธอที่กำลังเดินมีถุงขนมปังที่ดูน่าอร่อยอยู่หนึ่งถุง เพิ่งซื้อมาจากร้านค้าในโรงเรียนเมื่อสักครู่นี้ [ ฮิๆๆ... วันนี้มื้อเที่ยงคงจะเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขแน่เลย… ] เธอจ้องมองถุงขนมปังพลางยิ้มแก้มปริ ครัวซองต์จำนวนจำกัด ขนมปังที่หายากซึ่งแทบจะไม่ค่อยได้วางขายในร้านค้า จะพูดว่าที่เธอแวะไปที่ร้านค้าเกือบทุกวันก็เพื่อครัวซองต์นี้โดยเฉพาะก็คงไม่เกินจริง ด้วยเหตุนี้เธอจึงอารมณ์ดีเป็นที่สุด ใบหน้าที่หัวเราะคิกคักพลางมองถุงขนมปังเต็มไปด้วยความสุข หรืออาจจะเรียกว่าเต็มไปด้วยความประมาทก็ได้ [ ว้า! ] เหตุการณ์เกิดขึ้นตอนที่เธอเดินผ่านสระน้ำเล็กๆ ในลานโรงเรียน ฉับพลัน เธอลื่นและล้มลง เธอล้มก้นจ้ำเบ้าบนพื้นหิน ถุงขนมปังที่ควรจะอยู่ในมือหลุดลอยละลิ่วในอากาศ แล้วตกลงในสระน้ำราวกับถูกดูดเข้าไป [ ตุ้บ! ] [ ข-ขนมปังของฉัน...! ] เธอผู้ที่ตกจากความสุขลงสู่ก้นเหวแห่งความทุกข์อย่างเห็นได้ชัดคือใครกันนะ ...ใช่แล้ว นั่นคือฉันเองค่ะ [ ไม่นะ… ] มองลงไปในสระ เห็นขนมปังลอยอยู่บนผิวน้ำ ดูท่าจะกินไม่ได้แล้ว... ช่างน่าเสียดายเหลือเกิน... [ ทั้งๆ ที่ตั้งตารอมากแท้ๆ… ] ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้... ฉันปล่อยไหล่ตกแล้วยื่นมือไปที่สระ เก็บสิ่งที่ควรจะเป็นขนมปังแห่งความสุขแต่กลับกลายเป็นขยะผิดกฎหมายขึ้นมา ขนมปังที่กินไม่ได้นี่ทิ้งถังขยะเผาได้ใช่ไหมนะ ฉันถอนหายใจมองถุงพลาสติกที่เปียกชุ่ม ในตอนนั้นเอง [ คุณอิเรน่า... คุณอิเรน่า… ] มีเสียงเรียกฉันจากข้างสระ ใครกันนะ ฉันหันไปมองทางนั้น ที่ยืนอยู่คือเพื่อนร่วมชั้นที่มีผมสีดำราวกับหมึก [ คุณซายะ ] นั่นเอง แต่เธอส่ายหน้าเบาๆ พร้อมกับแสดงสีหน้าเปี่ยมด้วยความเมตตา [ ไม่ค่ะ เราไม่ใช่ซายะ… ] [ เอ๊ะ ไม่ใช่คุณซายะเหรอคะ ] [ เราคือวิญญาณแห่งน้ำพุ… ] [ ที่นี่ไม่ใช่น้ำพุนะ แค่สระน้ำธรรมดาเอง ] [ คุณอิเรน่า เมื่อกี้คุณทำของตกลงไปในน้ำพุใช่ไหมคะ...? ] [ จะเมินฉันเหรอคะ ] [ ทำตกใช่ไหมคะ? ] [ ...ก็...ทำตกจริงๆ นั่นแหละ ] ฉันถอนหายใจพลางพยักหน้า แล้วเธอก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาพูดกับฉัน [ สิ่งที่คุณทำตกคือ 'ตั๋วเดทกับคุณซายะ' หรือว่า 'ตั๋วออกเที่ยวกับคุณซายะ' กันคะ ] [ ไม่ใช่ค่ะ มันเป็นขนมปังแสนอร่อยต่างหาก ] แล้วสองอย่างนั้นก็มีความหมายเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ฉันมองห่อขนมปังที่เปียกชื้นด้วยความระอา และคุณซายะที่เบิกตากว้าง [ โอ้! ช่างเป็นคนที่ซื่อสัตย์อะไรเช่นนี้! ] เธอค่อยๆ เข้ามาหาฉันแล้วยื่นตั๋วทั้งสองใบมาให้ [ สำหรับคนซื่อสัตย์อย่างคุณ เราจะให้ตั๋วทั้งสองใบนี้เลย! ] [ เอ่อ...ไม่เอาค่ะ… ] [ ดีใจด้วยนะคุณอิเรน่า ตอนนี้คุณสามารถเดทกับเราได้ไม่จำกัดเลยนะ ] [ ไม่ต้องการหรอก… ] สิ่งที่ฉันต้องการคือขนมปังต่างหาก... แล้วอีกอย่าง พวกเราก็ออกไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ [ ถ้าใช้ของแบบนี้ คนอื่นอาจจะเข้าใจผิดว่าพวกเรามีความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมก็ได้ ฉันขอปฏิเสธค่ะ ] ฉันส่ายหน้าพลางคืนตั๋วทั้งสองใบให้เธอ ก็คือปฏิเสธนั่นแหละ [ อืมๆ งั้นเหรอคะ ] ฉันคิดว่าเธอจะพยายามยัดเยียดให้ฉันอีก แต่เธอกลับรับคืนไปง่ายๆ อย่างไม่น่าเชื่อ [ ว่าแต่คุณอิเรน่า ] [ ? ค่ะ ] [สิ่งที่คุณทำตกคือ 'ตั๋วผูกขาดคุณซายะหนึ่งวัน' หรือว่า 'ตั๋วสั่งให้คุณซายะทำอะไรก็ได้หนึ่งอย่าง' กันคะ ] คุณซายะหยิบตั๋วใหม่ออกมา [ นี่มันลูปไม่รู้จบใช่ไหมเนี่ย ] [ โอ้! ช่างเป็นคนที่ซื่อสัตย์อะไรเช่นนี้! สำหรับคุณอิเรน่าผู้ซื่อสัตย์ เราจะมอบตั๋วทั้งสองใบนี้ให้! ] [ นี่มันไอเทมต้องสาปที่โยนทิ้งไม่ได้รึไงเนี่ย...? ] [ ดีจังเลยนะคุณอิเรน่า! ตอนนี้คุณสามารถทำให้เรายอมจำนนได้ทุกที่ทุกเวลาเลย! ] ไม่อะ... [ ไม่ต้องการ… ] [ เชิญเลยค่ะคุณอิเรน่า! ] [ ฉันอยากจะปฏิเสธการรับมันนะ ] [ อ๊ะ จะสละสิทธิ์เป็นเจ้าของเหรอ? ถ้าจะทิ้งให้เราจะเปลี่ยนเป็นไอเท็มที่ดีกว่านี้แทน ดีไหม? ] [ นี่มันการข่มขู่แบบใหม่หรือยังไงกันคะ?" ] การโต้ตอบระหว่างฉันที่ถอนหายใจกับคุณซายะที่จ้องมองด้วยดวงตาเป็นประกายยังคงดำเนินต่อไปอีกสักพัก วันต่อมา [ ว่าแต่คุณอิเรน่า ตั๋วที่ให้ไปครั้งก่อน ยังไม่ได้ใช้เหรอคะ? ] ตั๋วที่สามารถผูกขาดคุณซายะได้หนึ่งวัน ตั๋วที่ทำให้คุณซายะยอมทำตามคำขอหนึ่งอย่าง สุดท้ายฉันก็รับตั๋วสองใบนั้นมา แต่เธอคงสงสัยที่เห็นว่าฉันดูเหมือนจะไม่มีทีท่าว่าจะใช้มัน หลังเลิกเรียน คุณซายะเอียงคอมองฉันด้วยความสงสัย [ เราพร้อมตลอดเวลานะ! สั่งมาได้เลย! ] ถึงจะบอกให้สั่งได้ตลอดเวลาก็เถอะ [ ตอนนี้มันไม่ได้อยู่กับฉันแล้วนะ ] [ หะ? ทิ้งไปแล้วเหรอคะ? ] คุณซายะล้วงกระเป๋าตัวเอง [ ถ้าทิ้งไปแล้วก็ต้องเตรียมตั๋วใหม่ให้สินะ… ] [ ไม่ๆ ฉันไม่ได้ทิ้งหรอก ไม่ต้องให้ใหม่หรอก ] [ ? ไม่ได้ทิ้งแต่ไม่ได้อยู่กับคุณ? หมายความว่ายังไงคะ? ] เธอแสดงสีหน้าสงสัย พอดีตอนนั้นเอง [ นี่ ซายะ อยู่มั้ย ] ประตูห้องเรียนเปิดออกด้วยเสียงดังกรอบแกรบ คนที่ปรากฏตัวคืออาจารย์ชีร่า เมื่อเธอเห็นพวกเราที่กำลังคุยกันอยู่ที่มุมห้อง ก็ยกมือขึ้นเบาๆ พลางพูดว่า [ อ๋อ อยู่นี่เอง ] [ อาจารย์ชีร่า? มีอะไรเหรอคะ? ] คุณซายะถาม [ มีเรื่องอยากให้เธอช่วยหน่อยน่ะ ตอนนี้ว่างไหม ] [ อาจารย์… ] คุณซายะถอนหายใจพลางหรี่ตา สีหน้าของเธอบ่งบอกว่า [ ไม่เข้าใจเลยนะ ] [ ดูสถานการณ์แล้วยังไม่เข้าใจเหรอคะ? ตอนนี้เราไม่ว่างนะ กำลังยุ่งอยู่กับการอ้อนคุณอิเรน่าอยู่ ] [ จริงเหรออิเรน่า ] [ ไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยค่ะ ] [ เธอบอกว่าไม่ได้เป็นแบบนั้นน่ะ ] อาจารย์ชีร่าพูดว่า [ ยังไงก็ว่างอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ] [ ไม่ว่างค่ะ! ] ซายะพองแก้มเหมือนเด็กที่กำลังงอแง [ ฉันมีแผนที่จะต้องอยู่กับคุณอิเรน่าทั้งวันนะคะ! ] [ อืม งั้นฉันจะใช้อันนี้ดีกว่า ] อาจารย์ชีร่าหยิบตั๋วสองใบออกมาจากกระเป๋าอย่างรวดเร็ว ตั๋วที่สามารถผูกขาดคุณซายะได้หนึ่งวัน ตั๋วที่ทำให้คุณซายะยอมทำตามคำขอหนึ่งอย่าง ตั๋วทั้งสองใบอยู่ในมือของเธอ [ แล้วถ้าฉันใช้ตั๋วใบไหน เธอจะช่วยฉันล่ะ? จะให้ใช้ทั้งสองใบก็ได้นะ ] [ ทำ...ทำไมอาจารย์ชีร่าถึงมี...! ] ซายะมองฉันด้วยความตกใจพลางส่งเสียงร้อง [ หวา หวา หวา ] ฉันวางมือบนไหล่เธอแล้วพูดว่า [ เห็นว่ากำลังจะถูกทิ้ง เลยเอาไปขายให้คนที่น่าจะต้องการน่ะค่ะ ] ตามหลักโบราณ วิธีที่ดีที่สุดในการจัดการกับของที่ทิ้งไม่ได้คือการยัดเยียดให้คนอื่น โชคดีที่อาจารย์ชีร่าซึ่งสนิทกับซายะต้องการตั๋วพอดี ฉันเลยยกให้ฟรีๆ [ งั้น ช่วยเตรียมการสอนพรุ่งนี้หน่อยนะ ซายะ ] อาจารย์ชีร่าก้าวเข้าไปในห้องเรียนและคว้าแขนของซายะ [ เดี๋ยวก่อนนะคะ อาจารย์ชีร่า! ตั๋วพวกนั้นเตรียมไว้สำหรับคุณอิเรน่า… ] [ เอาล่ะจะให้ทำงานอะไรดีนะ ] และแล้วคุณซายะก็ถูกอาจารย์ชีร่าลากตัวไป [ ม่ายน้าาาาาาาาาาาาาาาาาา! ] เสียงกรีดร้องของคุณซายะ ผู้อ้างตนว่าเป็นวิญญาณแห่งน้ำพุ ก้องกังวานไปทั่วโรงเรียนยามเย็น