บทที่ 11 ลอตเตอรี่ที่ไม่ถูกรางวัลเลย

[ ฉันทนไม่ไหวแล้ว── ] เรื่องนี้เกิดขึ้นในเช้าวันหนึ่ง มีสิ่งมีชีวิตประหลาดนอนหงายอยู่บนพื้นห้องเรียน ผมสีขาว ริบบิ้นสีดำ ผมยาว ดวงตาไร้ชีวิตชีวา แขนขาไร้เรี่ยวแรง หมดสภาพ เอ... เธอคนนี้เป็นใครกันนะ ใช่แล้ว เธอคือคุณอวิเลีย [ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ] ตอนที่ฉันกับคุณแอมนีเซียถูกเรียกมา เธอก็อยู่ในสภาพแบบนี้แล้ว เหมือนปลาที่ถูกซัดขึ้นฝั่งเลยนะ [ เป็นอะไรไปน่ะ อวิเลีย...? ] คุณแอมนีเซียผู้เป็นพี่สาวเป็นห่วง คุณมินะที่พาพวกเรามาที่นี่อธิบายว่า [ ระหว่างมาโรงเรียนมีเรื่องมากมายเกิดขึ้นจนเป็นแบบนี้ ] มีเรื่องมากมาย? [ คุณมินะ คุณไปทำอะไรคุกคามคุณอวิเลียมาหรือเปล่า ] [ คุณคิดว่าฉันเป็นคนแบบไหนกัน ] ปุ! โดนตบที่ไหล่ ดูเหมือนว่าคุณมินะจะไม่ใช่สาเหตุโดยตรง แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่? [ ที่จริงแล้ว── ] จากนั้นคุณมินะก็เล่าพลางชำเลืองมองคุณอวิเลีย เรื่องโศกนาฏกรรมที่เพิ่งเกิดขึ้นที่ร้านสะดวกซื้อ── [ ว้าว! ดูนี่สิคุณมินะ! ] ตอนที่คุณอวิเลียกับคุณมินะกำลังเดินไปโรงเรียนด้วยกัน ที่ร้านสะดวกซื้อที่แวะเข้าไปโดยบังเอิญ ดวงตาของคุณอวิเลียก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที คุณมินะเอียงคอถามว่า [ อะไรเหรอ? ] พลางมองตามสายตาของเธอ สิ่งที่อยู่ตรงนั้นคือตุ๊กตาขนาดใหญ่ที่ต้องอุ้มด้วยสองมือ ร้านสะดวกซื้อสมัยนี้วางขายของน่ารักๆ ด้วยหรือ? ไม่ใช่หรอก [ ลุ้นรางวัล ครั้งละ 2,000 เยน ] ดูเหมือนจะเป็นของรางวัลจากการจับฉลากที่มักจัดในร้านสะดวกซื้อ นอกจากตุ๊กตาแล้วยังมีของรางวัลอื่นๆ เช่น ผ้าขนหนู แก้ว จาน รวมกันหลายสิบชิ้นวางเรียงอยู่ ตุ๊กตาที่คุณอวิเลียจ้องมองอย่างสนใจนั้นเป็นรางวัลที่ 1 [ ถ้าอยากได้ก็ลองจับฉลากดูทีหลังไหม? ] คุณมินะเสนออย่างเรียบๆ ว่าเดี๋ยวจะเป็นภาระ ให้กลับมาตอนเลิกเรียนดีกว่า คุณอวิเลียพยักหน้าพลางตอบว่า [ ค่ะ ] [ ฉันจะลองจับ ตอนนี้เลย ] [ อืม... เอ๊ะ ตอนนี้เลยเหรอ? ] [ คุณมินะ ฉันจะบอกอะไรดีๆ ให้นะ การจับสลากนี่จังหวะสำคัญมากเลย ถ้าไม่จับตอนนี้ ตุ๊กตาอาจจะถูกคนอื่นเอาไปก็ได้นะ...! ] [ ไม่หรอก... มันเป็นรางวัลA และมีแค่ชิ้นเดียว... คงไม่เป็นไรมั้ง ] ถ้าพูดถึงความน่าจะเป็นแล้ว คงไม่มีใครได้ง่ายๆ หรอก แต่ถ้าเธออยากทำ ก็ไม่มีเหตุผลที่จะห้าม คุณมินะพยักหน้า [ งั้นก็ลองจับดูสักครั้งเป็นการทดสอบดวงก็แล้วกัน ] [ คุณมินะ ] [ อืม ] [ ฉันมีเงินค่าขนมหนึ่งหมื่นเยนอยู่ตรงนี้ ] [ อวิเลีย? ] [ และการจับสลากครั้งละสองพันเยน ] [ อืม ] [ นั่นหมายความว่าเราจับได้ถึงห้าครั้งนะ ] [ อวิเลีย? ] [ ไม่เป็นไรหรอก ถ้าได้รางวัลเมื่อไหร่ก็หยุด จะได้ไม่ต้องใช้เงินหมื่นเยนทั้งหมด ] คุณมินะรู้สึกถึงลางไม่ดี ในหัวนึกถึงภาพคนที่บอกว่า [ ไม่เป็นไร! จะหยุดตอนที่พอดี! ] แต่สุดท้ายก็ทุ่มเงินทั้งหมดจนหมดตัว [ ไม่ต้องกังวลนะคะ ฉันไม่ได้เป็นเหมือนผู้ใหญ่ที่ติดการพนันหรอก ] ในขณะที่คุณมินะคิดเงียบๆ ว่า [ ทุกคนก็พูดแบบนั้นแหละ ] อวิเลียก็หยิบสลากใบเดียวแล้วเดินไปที่แคชเชียร์ [ ฉันจะทำให้ได้! ] และตอนนี้ เราจะได้เห็นการต่อสู้อันดุเดือดระหว่างอวิเลียที่กำเงินหมื่นเยนกับการจับสลาก ครั้งแรก [ รางวัล F กระดาษทิชชู ] [ ฮก้าาาาาาาาาาาาาาา!! ] ครั้งที่สอง [ รางวัล F กระดาษทิชชู ] [ ไม่นะะะะะะะะะะะะะะ!! ] และต่อไป [ รางวัล F กระดาษทิชชู ] [ ........................... ] อวิเลียมาถึงโรงเรียนโดยไม่พูดอะไรเลย และนั่นคือที่มาของเรื่องราวจนถึงตอนนี้ [ เอเฮะเฮะเฮะ… ] อาวิเลียมองเพดานด้วยสีหน้าที่ยอมแพ้ต่อทุกสิ่ง พูดถึงตอนนี้ก็สายไปแล้ว แต่สลากในร้านสะดวกซื้อราคาสองพันเยนนี่แพงอยู่นะ ปกติที่เห็นๆ กันราคาจะถูกกว่านี้ [ ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจ แต่ดูเหมือนจะเป็นสลากที่ร่วมกับแบรนด์ดังๆ น่ะ ] คุณมินะอธิบายให้ฉันที่กำลังเอียงคอสงสัยฟัง อ๋อ เป็นอย่างนั้นนี่เอง [ ...แล้วก็เลยต้องมาถือทิชชู่มาโรงเรียนตั้งแต่เช้างั้นเหรอ ] แล้วทิชชู่ที่ว่านี่ก็ไม่ใช่ทิชชู่พกพาที่มักจะได้เป็นของแถมเวลาเราแพ้ด้วยนะ เป็นทิชชู่กล่อง 200 แผ่น × 5 กล่อง [ ฉันก็สงสัยอยู่ว่าทำไมมีทิชชู่กองอยู่ข้างๆ อวิเลียเยอะจัง ที่แท้ก็เป็นเพราะแบบนี้นี่เอง ] แอมนีเซียมองไปที่ข้างๆ อวิเลียที่กำลังมองออกไปไกลๆ เพราะถูกรางวัลที่ F รวม 5 ครั้ง ทำให้มีทิชชู่กล่องกองอยู่ข้างๆ อวิเลียถึง 25 กล่อง เหมือนร้านค้าที่สั่งของผิดจำนวนยังไงยังงั้น [ อิเฮะเฮะ... เฮะเฮะ... มีทิชชู่เยอะขนาดนี้ ถึงจะร้องไห้ก็ไม่เป็นไรนะ… ] อวิเลียลุกขึ้นอย่างช้าๆ แล้วหยิบทิชชู่มาสั่งน้ำมูก จิตใจแตกสลายไปแล้วสินะ... [ จะทำยังไงดีเนี่ย ] มินะเอาศอกมาดันฉันพลางพูดว่า ช่วยทำอะไรสักอย่างสิ ถึงจะบอกให้ช่วยทำอะไรสักอย่าง แต่... [ จริงๆ แล้วก็เป็นกรรมของตัวเองที่อวิเลียใช้เงินค่าขนมไปอย่างสิ้นเปลืองเองนี่… ] [ อิเฮะเฮะเฮะ… ] คุณอวิเลียค้นกล่องทิชชู่ไปพลางพึมพำว่า [ อวิเลียถือเงินหมื่นเยนไปร้านสะดวกซื้อ แล้วซื้อกล่องที่มีทิชชู่ 200 แผ่น 5 กล่อง รวม 5 ชุด ] [ เริ่มทำโจทย์คณิตศาสตร์ขึ้นมาเฉยเลย ] [ แล้วน้ำตาที่หลั่งออกมาตอนนี้มีมูลค่าเท่าไหร่คะ? ] ไม่ใช่โจทย์คณิตศาสตร์แล้ว เธอพูดอะไรของเธอเนี่ย [ คำตอบคือประเมินค่าไม่ได้ค่ะ...! ] หลังจากสั่งน้ำมูกดัง [ ซู้ด ] เธอก็ร้องไห้ด้วยความเสียใจตามปกติ ตอนนี้ถึงจะเสียใจก็คืนของไม่ได้แล้ว ซ้ำร้ายยังทำให้โอกาสที่คนอื่นจะได้ตุ๊กตาเพิ่มขึ้นโดยไม่จำเป็นอีกด้วย [ ไม่เอาแล้วกับการจับฉลากค่ะ! ] ก็ไม่แปลกที่เธอจะคิดแบบนั้น [ น่าสงสารจังเลยนะ ] หลังจากได้เห็นสภาพอันน่าเวทนาของคุณอวิเลีย ระหว่างเดินกลับห้องเรียน แอมนีเซียถอนหายใจพลางพูดกับฉันว่า [ อวิเลียไม่เคยเล่นอะไรแบบจับฉลากมาก่อนเลยนะ ] [ อย่างนั้นเหรอคะ ] [ ยิ่งกว่านั้น ฉันจำได้ว่าทุกครั้งที่เห็นเธอมักจะพูดว่า 'อะไรแบบนั้นไม่มีทางถูกหรอก เสียเวลาเปล่าๆ' ] [ แต่ถ้าของที่อยากได้มาอยู่ในรูปแบบจับฉลาก ก็อยากจะลองเล่นดูเหมือนกันนะคะ ] ตอนนี้ฉันยังไม่เคยเจอของแบบนั้น เลยไม่ต้องสิ้นเปลืองเงินไป [ ...ฉันไปจับฉลากแทนให้ดีไหมนะ ] [ ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้นก็ได้นะคะ ] ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เงินเท่าไหร่ด้วย [ อืมม... แต่ฉันเพิ่งค้นดูในเน็ตมา ฉันอยากได้แก้วรางวัลที่สองนิดหน่อยน่ะ… ] แอมเนเซียพูดพลางยิ้มเขินและยื่นหน้าจอมาให้ดู บนเว็บไซต์ทางการมีแก้วลายน่ารักๆ อยู่ นั่นหมายความว่าที่สนใจจับสลากนี่เป็นเพราะน้องสาวและตัวเองด้วยสินะ [ มีเงินทุนหรือเปล่าคะ ] ดูเหมือนจะเป็นสลากที่ค่อนข้างแพงนะ ขณะที่ฉันเอียงคอสงสัย แอมเนเซียก็หยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจากกระเป๋าให้ดู [ ตอนนี้มีแค่นี้ ] [ อืมๆ ] ฉันมองดู ......... [ เอ่อ ดูเหมือนจะมีแค่สองพันเยนนะ… ] [ เดือนนี้ซื้อของมากไปหน่อยน่ะ… ] [ อ่าา… ] แล้วกล้าบอกว่าจะซื้อแทนได้ยังไงกับเงินในกระเป๋าแค่นี้... [ เดี๋ยวก่อนนะอิเรน่า อย่าเพิ่งทำหน้าเหนื่อยใจสิ ] [ ไม่ได้เหนื่อยใจหรอก ] [ จ-จริงเหรอ...? ] [ แต่ไม่มีการวางแผนเลยนะ ] [ นั่นไง! เหนื่อยใจอยู่นี่! ] [ โถ่! ] แอมเนเซียพองแก้ม แม้จะรู้สึกผิดที่เธองอนแต่ด้วยเงินสองพันเยน จับสลากได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น แบบนี้จะมีแต่ทิชชู่เพิ่มขึ้นที่บ้านเปล่าๆ ไม่ใช่เหรอ [ ขอบอกไว้ก่อนนะ ฉันไม่ให้ยืมเงินหรอก ] [ ฉันไม่ได้จะขอยืมสักหน่อย ] แอมเนเซียตอบพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ ให้กับฉันที่พูดขึ้นมาก่อน [ ฉันคิดว่าจะไปทำงานพิเศษหลังเลิกเรียนวันนี้ เพื่อจะได้จับสลากแทนอวิเลียน่ะ ] [ งานพิเศษเหรอ ] [ แล้วก็จะเอาเงินทุนที่ได้มาจับสลากให้พรุ่งนี้หลังเลิกเรียน! ] คงทนเห็นน้องสาวหดหู่ไม่ไหวสินะ และแล้วแอมเนเซียผู้มีจิตใจอ่อนโยนก็ลุกขึ้นมาเพื่อน้องสาวของเธอ แต่รู้สึกว่าเงินที่จะหาได้ภายในวันเดียวคงมีแค่ไม่กี่พันเยนนะ... [ คุณอิเรน่า พรุ่งนี้หลังเลิกเรียนรอดูด้วยความคาดหวังนะ! ] [ ค่ะ ] และแล้วหลังเลิกเรียนวันรุ่งขึ้น [ ฉันหาเงินได้ห้าหมื่นเยนแล้วล่ะ ] [ หา? ] อัมเนเซียยิ้มน้อยๆ พร้อมกับซองจดหมายในมือ แน่นอนว่าสิ่งที่อยู่ในมือเธอคือเงิน 50,000 เยน ...50,000 เยนเหรอ? ในหนึ่งวัน? ......... ฉันวางมือบนไหล่ของคุณอัมเนเซีย [ ไปมอบตัวเถอะค่ะ… ] [ ทำไมล่ะ!? ] คุณทำอะไรมาคะ? บางทีคุณอาจจะขายของราคาแพงให้คนแก่ หรือไม่ก็ขโมยอะไรมา ยังไงก็ต้องทำอะไรไม่ดีมาแน่ๆ ใช่ไหมล่ะ [ เปล่านะ คุณอิเรน่า ไม่ต้องกังวลไป นี่เป็นเงินเดือนที่ได้มาจากการทำงานปกติ เป็นเงินสะอาดนะ ] [ จริงเหรอคะ...? ] ฉันหรี่ตามองอย่างสงสัย จากนั้นเธอก็เล่ารายละเอียดเกี่ยวกับงานพิเศษที่ทำเมื่อวานหลังเลิกเรียนให้ฟัง เธอเล่าว่าได้เงิน 50,000 เยนมาด้วยวิธีแบบนี้ [ ขอบคุณที่รับไปค่ะ ] อัมเนเซียแจกทิชชู่หน้าสถานีรถไฟตามปกติ เมื่อวานดูเหมือนเธอจะเลือกทำงานพิเศษแจกทิชชู่ พี่น้องคู่นี้ดูจะมีวาสนากับทิชชู่จริงๆ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น [ อ๊ะ? มีอะไรตกอยู่ด้วย ] ระหว่างทำงานพิเศษ อัมเนเซียก็ย่อตัวลง กลางถนน ที่นั่นมีกระเป๋าสตางค์ตกอยู่ [ ว้า แย่แล้ว! ] ถ้าเป็นฉัน ฉันอาจจะตีความแปลกๆ ว่า [ เพราะโลกคือบ้านของฉัน ดังนั้นของที่ตกในบ้านก็เป็นของฉัน ] แล้วเก็บไว้เอง แต่คุณอัมเนเซียผู้มีจิตใจดีงามดูเหมือนจะเลือกที่จะนำไปส่งคืนเจ้าของอย่างซื่อสัตย์ เธอมุ่งหน้าไปที่ป้อมตำรวจ [ โอ้! กระเป๋าใบนั้นเป็นของข้า! เจ้าเป็นคนนำมาส่งหรือ! ] โชคดีที่พอดีได้เจอกับเจ้าของตอนที่อัมเนเซียไปที่ป้อม จากนั้นชายวัยกลางคนก็รู้สึกขอบคุณเธอที่ซื่อสัตย์มาก [ ขอให้รางวัลหน่อยเถอะ เอ้านี่เป็นของเจ้าแล้ว ] แล้วเขาก็มอบเงินทั้งหมดที่อยู่ในกระเป๋าสตางค์ นั่นคือ 50,000 เยนให้กับเธอ จบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง [ นี่คือที่มาของเงิน 50,000 เยนที่ได้มา ] [ โชคดีขนาดไหนกัน...? ] บางทีการทำความดีอยู่เสมออาจนำมาซึ่งโชคดีที่คาดไม่ถึงก็ได้ ฉันก็ควรจะเอาเป็นแบบอย่างนะ แต่ก็ที่ว่ามาโกหกน่ะ [ เอาล่ะ ไม่ว่าจะเป็นยังไงก็ตาม ตอนนี้ได้เงินมาแล้ว ไปจับสลากกันเถอะ! ] คุณแอมนีเซียยิ้มอย่างมีความสุข ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวัง ด้วยเงิน 50,000 เยน สามารถจับสลากได้มากถึง 25 ครั้ง และถ้าจับมากขนาดนั้น ก็น่าจะได้รางวัลA สักครั้ง ดังนั้นฉันกับคุณแอมนีเซียจึงรีบมุ่งหน้าไปยังร้านสะดวกซื้อที่อยู่ระหว่างทางไปโรงเรียน โชคดีที่ตุ๊กตารางวัลA ที่อวิเลียอยากได้จนแทบจะนอนหงายหลังยังคงอยู่ในร้านอย่างปลอดภัย และแก้วที่คุณแอมนีเซียแอบหมายตาไว้เหลืออยู่เพียงชิ้นเดียว [ ...นั่นแหละ ] คุณแอมนีเซียจ้องมองด้วยสายตาคมกริบ เธอหันมาหาฉันแล้วพูดว่า [ คุณอิเรน่า ดูฉันนะ ฉันจะเอาทั้งตุ๊กตาและแก้วมาให้ได้เลย ] แล้วเธอก็ดึงสลากออกมาอย่างองอาจและเดินไป ตอนนี้ขอให้ทุกท่านได้ชมบันทึกการต่อสู้อันดุเดือดระหว่างคุณแอมนีเซียกับการจับสลาก ครั้งแรก [ รางวัลC จาน ] [ ว้าว รางวัลC เลยนะคุณอิเรน่า! นี่อาจจะเป็นลางดีก็ได้! ] ครั้งที่สอง [ รางวัลD ผ้าขนหนู ] [ น่ารักจัง! ใช้ในชีวิตประจำวันได้เลย ] ครั้งที่สาม [ รางวัลD ผ้าขนหนู ] [ มีสองผืนก็ใช้กับอวิเลียได้สองคนเลยนะ! ] ครั้งที่สี่ [ รางวัลE ที่รองแก้ว ] [ ดีจัง! อยากใช้คู่กับแก้วเลย! ] ครั้งที่ห้า [ รางวัลE ที่รองแก้ว ] [ อ้า ที่รองแก้วอีกแล้ว ] ครั้งที่หก [ รางวัลE ที่รองแก้ว ] [ เยอะจังนะ ] ครั้งที่เจ็ด [ รางวัลE ที่รองแก้ว ] [ ...เอ๊ะ? ] ครั้งที่แปด [ รางวัลE ที่รองแก้ว ] [ ......................................................................................... ] และต่อไป [ รางวัล F กระดาษทิชชู ] [ ฮ่ะๆๆ... ฮ่ะๆ... พอดีเลยที่ฉันกำลังต้องการมันอยู่พอดี… ] เท่านี้ และวันต่อมา [ ทำต่อไปไม่ไหวแล้วค่ะ ] [ นั่นสิเนอะ ] สิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรที่นอนหงายอยู่บนพื้นห้องเรียนเพิ่มขึ้นอีกแล้ว ไม่จำเป็นต้องอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนะคะ [ พี่สาวก็ไม่ได้เหมือนกันสินะ ] มินะถอนหายใจขณะมองคุณแอมนีเซียและคุณอวิเลียที่นอนมองเพดานเคียงข้างกัน คิดว่าถ้าใช้เงิน 50,000 เยนน่าจะได้แก้วหรือตุ๊กตาสักอย่างหนึ่ง... [ ความเป็นจริงช่างโหดร้ายจริงๆ… ] ไม่คิดเลยว่าจะไม่ได้ทั้งสองอย่าง สองพี่น้องผมขาวที่ใช้เงินไปรวม 60,000 เยนในเวลาแค่สองวัน นอนมองเพดานด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ ดูเหมือนวันนี้จะไม่มีแรงทำอะไรอีกแล้ว [ อยากกลับบ้านจังค่ะ ] [ เข้าใจเลย ] สองคนนอนกลิ้งอยู่ที่มุมห้องเรียน น่าเสียดายมากที่เช้านี้ตอนที่พวกเราไปที่ร้านสะดวกซื้อ รางวัล A และรางวัล B หายไปจากชั้นวางแล้ว หลังจากที่คุณแอมนีเซียใช้เงินไป 50,000 เยน คงมีใครสักคนได้รางวัลไปแล้ว [ อืออ... อยากได้ตุ๊กตาจังค่ะ… ] [ อยากได้แก้วจัง… ] พูดอีกอย่างก็คือ ทั้งสองคนได้ช่วยเพิ่มโอกาสให้ใครบางคนได้รางวัล A และ B โดยไม่ตั้งใจ ช่างเป็นเรื่องที่น่าเศร้าจริงๆ ฉันนั่งลงข้างๆ ทั้งสองคน [ ทั้งสองคนคะ… ] เปลี่ยนเรื่องนะคะ แต่ใครกันนะที่เป็นคนโชคดีได้รางวัล A และ B ไป? [ เชิญรับสิ่งนี้ค่ะ ] ใช่แล้ว ฉันเองค่ะ วางไว้ข้างศีรษะของทั้งสองคน มีตุ๊กตาตัวใหญ่และแก้วน่ารักๆ [ ...!? ] ทั้งสองคนตกใจ เบิกตากว้าง [ ค-คุณอิเรน่า!? นี่มันอะไรกัน ทำไมถึง!? ] อวิเลียรีบลุกขึ้นและกอดตุ๊กตาทันที [ อ๊ะ ได้มาเมื่อไหร่...!? หรือว่าคุณ...คงไม่ได้ทำอะไรไม่ดีมาใช่ไหม...? ] คุณแอมนีเซียตกใจจนพูดไม่ออกเมื่อเห็นความจริงตรงหน้า ไม่ๆ [ จริงๆ แล้วฉันบังเอิญได้มาน่ะค่ะ ฉันไม่ต้องการอยู่แล้ว เลยให้คุณไป ] ฉันส่ายหน้าพลางเล่าเรื่องราวสั้นๆ เมื่อคืน บังเอิญไปร้านสะดวกซื้อแล้วเหลือลอตเตอรี่แค่สองใบ มีแต่รางวัล A กับรางวัล B เท่านั้น ก็เลยลองจับสองครั้ง แค่นั้นเอง ฉันไม่ต้องการเป็นพิเศษ เลยจะให้พวกคุณทั้งสองคน ฉันเล่าข้อแก้ตัวแบบนั้น ต่อหน้าทั้งสองคนที่ดีใจ [ ............ ] และต่อหน้าคุณมินะที่ยิ้มแห้งๆ อยู่ข้างฉัน ลองย้อนกลับไปดูเหตุการณ์เมื่อคืนกัน หลังจากที่คุณแอมนีเซียทำเงินห้าหมื่นเยนหล่นกระจาย ฉันก็กลับไปที่ร้านสะดวกซื้ออีกครั้ง มองไปรอบๆ ร้าน บริเวณที่ขายลอตเตอรี่แทบจะว่างเปล่า เหลือแต่รางวัลที่ 1 รางวัลที่ 2 และอื่นๆ อีกไม่กี่อัน รวมทั้งหมดประมาณเจ็ดใบ โอ้โห ยังเหลืออยู่พอสมควรเลยนะ ฉันลองเสี่ยงดวงจับลอตเตอรี่ดู [ โอ้ว… ] และแล้วก็สามารถจับได้ทั้งรางวัลที่ 1 และรางวัลที่ 2 ช่างเป็นโชคที่ยิ่งใหญ่ คงเป็นเพราะความประพฤติดีในชีวิตประจำวันสินะ ฉันออกจากร้านไปด้วยความอารมณ์ดี [ กำลังทำอะไรอยู่เหรอ ] [ สะดุ้ง ] ฉันถูกทักทันทีหลังจากออกจากร้านสะดวกซื้อ ในขณะที่รีบซ่อนถุงที่ใส่ของรางวัลไว้ข้างหลัง ฉันก็หันไปมอง รู้จากเสียงว่าเป็นใคร [ คุณมินะ ] เธอพยักหน้า [ ค่ะ ] ตอบรับคำเรียกของฉัน แต่ [ ทำอะไรอยู่เหรอ เวลาแบบนี้ ] เธอถามอีกครั้ง [ แล้วคุณล่ะคะ มาทำอะไรที่นี่ ] [ เบื่อๆ เลยมาซื้อน้ำแค่นั้นเอง ] [ งั้นเหรอคะ ] [ อืม ] คุณมินะตอบสั้นๆ จากนั้นก็เอ่ยว่า [ คุณอิเรน่าซื้ออะไรมาเหรอ ] พลางเอื้อมคอมาดูด้านหลังของฉัน [ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ] ฉันพยายามพูดแก้ตัวและซ่อนของในถุง แต่ทั้งขนาดและปริมาณมันไม่ใช่ของที่จะซ่อนได้ง่ายๆ มีของรางวัลอยู่ในถุง รางวัล A รางวัล B และของรางวัลอื่นๆ รวมทั้งหมดประมาณเจ็ดชิ้นถูกบรรจุอยู่ในนั้น เธอยิ้มแห้งๆ [ ใจดีจังเลยนะ ] ไม่คิดว่าเธอจะพูดแบบนี้ ฉันยักไหล่แล้ว วางนิ้วชี้บนริมฝีปากของตัวเองแล้วพูดว่า [ แค่บังเอิญได้มาเท่านั้นเองค่ะ ]