บทที่ 27 ผู้จัดเดธเกมที่ปะปนอยู่ในสายกับนักเรียนหญิงม.ปลาย

「โย่」 『อ่า เฮ้เฮ้ ยูกะจิ ได้ยินเสียงฉันไหม? นี่คือ นานะจังที่รักของเธอเอง』 「ได้ยินอยู่」 『ไม่ปฏิเสธด้วยว่าเป็นนานะจังที่รัก! ยูกะจินี่ชอบฉันเกินไปหรือเปล่า?』 「ตัดสายเลยได้ไหม？」 「ขอโทษค่ะ』 「รู้ตัวก็ดีแล้ว」 —ฟุฮะฮะฮะฮะ。 『เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นวันนี้ก็จัดกลุ่มติวกันต่อเลย! ยูกะจิ』 「ไม่ได้อยู่ช่วงก่อนสอบซะหน่อย」 『ก็ต้องจัดกลุ่มติวเป็นประจำแบบนี้แหละ ยูกะจิ ถึงจะยกระดับผลการเรียนได้』 「ขอให้เห็นผลก็แล้วกัน」 『แล้วก็ ปกติก็อยากได้ยินเสียงยูกะจิวันเสาร์อาทิตย์ด้วย.......』 「งั้นเหรอ (ทำหน้าทำนองว่า อยากจะพูดว่า เธอก็ฟังเสียงฉันใน ASMR บ่อยๆ อยู่นั่นแหละ)」 —ดูท่าว่าจะตื่นแล้วสินะ ที่นี่คือโรงงานร้าง.......คือสถานที่จัดเกมของฉัน........ 『ว่าแต่ ยูกะจิตอนนี้ทำอะไรอยู่เหรอ?』 「คิดว่าทำอะไรล่ะ」 『ย้อนถามมา แบบนี้เหมือนแฟนจอมจุกจิกเลยนะ』 —โอ๊ะ อย่าขยับปลอกคอไปเรื่อยเปื่อยจะดีกว่านะ? ที่ปลอกคอนั่นมีกลไกพิเศษอยู่ ถ้าพยายามฝืนถอดล่ะก็........ต่อจากนั้นจะเป็นยังไงก็รู้นะ? 「.....แล้วก็ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งทำการบ้านอยู่」 『อืม』 —พวกแกที่อยู่ในห้องนี้ตอนนี้ จะออกไปไม่ได้จนกว่าจะไขกลไกนั้นได้.....เรียกได้ว่าเป็นห้องปิดตายก็ว่าได้。 「แล้วเธอล่ะทำอะไรอยู่」 『หือ? ก็ทำการบ้านตามปกติไง?』 「งั้นเหรอ」 『อืม』 —เวลาจำกัด 10 นาที! ระหว่างนั้นจะไขปริศนาที่ซ่อนอยู่ในห้องปิดตาย แล้วหนีออกมาซะ.........？ 「ว่าแต่ ขอโทษนะ ขอถามอย่างนึงได้ไหม？」 「อะไรเหรอ？」 —เป็นอะไรไปล่ะ? ขาอ่อนแรงจนขยับไม่ได้หรือไง？ 「เสียงที่ดังเข้ามาตั้งแต่เมื่อกี้นี่อะไร？」 『ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน』 —เอาล่ะ เกมจะเริ่มแล้ว! 「ไอ้นี่มันใครกันวะ！！」 『บอกว่าเป็นเกมมาสเตอร์ของเดธเกมนะ เขียนอยู่ในชื่อแอคเคานต์』 —ชิฟุฟุ....อ๊ะ? ไม่ได้ยินเหรอ? ฉันบอกว่าเกมจะเริ่มแล้วนะ 「นี่กำลังคุยกับใครอยู่วะเนี่ย」 『น่าจะกับผู้เล่นเดธเกมมั้งนะ』 —ฟุฟุ........พวกแก? เฮ้ พวกแก !？ได้ยินเสียงฉันไหม？.....ถ้าได้ยินช่วยยกมือขวาขึ้นให้หน่อยได้ไหม？ 「แถมไม่เห็นจะได้ยินกันเลยนี่หว่า！！」 『เริ่มรู้สึกไม่มั่นใจแล้วนะ」 —ขอโทษครับ อยากถามนิดนึงว่าเสียงนี่มันไปถึงฝั่งผู้เล่นไหมครับ？ 「..............」 「...............」 —ฉะ ฉันถามพวกเธอสองคนนั่นแหละ 「พวกชั้นหรอกเรอะ！！」 —กับฝั่งผู้เล่นการเชื่อมต่อไม่ค่อยดี พอรู้สาเหตุอะไรไหม......？ 『ถ่อมตัวสุดๆ เลย』 「ใครมันจะไปรู้เล่า！！」 —คือตรงนี้ฝั่งฉันดูภาพจากเครื่องได้ แต่เสียงจากทางนั้นไม่เข้ามาเลย...... รู้ไหมว่าเกิดจากอะไร？ 「ไม่รู้โว้ย！！」 『ว่าแต่เมื่อกี้ฟังบทสนทนาพวกเราตลอดเลยเหรอคะ？』 「ทำไมเธอถึงได้ใจเย็นขนาดนั้นกัน」 —ก็ได้ยินปกตินะ 「แกก็ยังตอบมาปกติอีกนะ」 『แอบดักฟังบทสนทนาของนักเรียนม.ปลายอะไรแบบนี้ ขยะแขยงสุดๆ เลยอ่ะ!』 「อย่าอยู่ดีๆ พูดเหมือนเป็นสาวแกลนะ」 —ไม่ใช่ว่าแอบดักฟังนะ? ฉันนึกว่าสองผู้เล่นที่จับมา กำลังคุยกันอยู่เฉยๆ 『ผู้เล่นที่จับมานี่ก็เป็นสาวใสแบบพวกเราเหรอคะ』 –เป็นชายโสดตกงานวัยสี่สิบสองคนน่ะ 「ไปหาหมอหูคอจมูกซะไป」 –ก็แบบว่า สำหรับผู้เล่นแล้วเสียงเด็กกับน่ารักจัง แปลกดีนะ ก็คิดอยู่เหมือนกัน 『ยูกะจิ ยูกะจิ! คนนี้อาจจะเป็นคนดีก็ได้นะ」 「ไม่มีทางที่คนจัดเดธเกมจะเป็นคนดีหรอกเว้ย」 –เอาเป็นว่าพวกเธอสองคนคือเด็กม.ปลายที่ไม่เกี่ยวอะไรกับเดธเกมเลย ใช่ไหม 『ก็ทำนองนั้นค่ะ นอกจากน่ารักแล้วพวกเราก็เป็นแค่นักเรียนม.ปลายธรรมดา』 「เดาว่าไปกดลิงก์ URL ผิดมั้ง ที่นี่เซิร์ฟเวอร์พูดคุยของพวกเรานะ」 –แปลกจังเลยนะ ผมล็อกอินมาจากคอมที่ใช้ในสถานที่จัดเดธเกมแท้ๆ เลยนะเนี่ย 「นั่นคอมของแกเองเหรอ」 –ไม่อ่ะ ก็แค่คอมของใครก็ไม่รู้ที่วางอยู่เฉยๆ 「อย่าเอาของเก็บได้มาทำเดธเกมสิเฮ้ย！！」 『เอาของคนอื่นมาใช้งี้ ขยะแขยงสุดๆ เลยอะ!』 「วันนี้ตั้งใจจะเล่นคาแร็กเตอร์แบบนั้นทั้งวันเลยรึไง」 –ฮ้า~ อะไรมันพังกันนะ หรือสายไฟมีปัญหา... คงต้องเริ่มใหม่ตั้งแต่แรกอีกแล้วแหงเลย 『........... อ๊ะ การสื่อสารของคุณประธานเดธเกมหลุดไปแล้ว』 「ในที่สุดก็ไปสักที อะไรของมันเนี่ย」 『หรือว่าจะเป็นแนวจีบรูปแบบใหม่ก็ได้นะ ก็พวกเราก็เป็นสาวเด้งดึ๋งนี่นา』 「จะว่าไป เดี๋ยวนี้ม.ปลายไม่ใช้คำเชยๆ อย่าง ‘สาวเด้งดึ๋ง’ แล้วมั้ง」 แจะ...แจะ. 「...............」 『เอ้า งั้นตั้งสติแล้วเริ่มติวกันเถอะ ยูกะจิ』 「ค่าๆ」 ตับตับตับตับ! 「................ เอ้อ ขอโทษนะ ขอถามอย่างนึงได้ไหม」 『เป็นอะไรเหรอー？』 แจะ—. 「เหมือนมีเสียงน้ำดังจากข้างหลังเธอ นี่มันอะไรน่ะ？」 『ASMR』 「ฟังบ้าอะไรอยู่เนี่ย！！」 『เมื่อกี้คือจังหวะที่สึบาโกะใช้เจลบอลนวดคลึงทั้งใบหูให้อยู่』 「อย่าอธิบายเป็นเรื่องปกติสิเฮ้ย！！」 『เพิ่มเติม อันนี้คือสตรีมกล่อมนอนนะ』 ฟุฟุ..... จะหลับไปเลยก็ได้นะ..... 『อ๊ะ เสียงกระซิบของสึบาโกะมาแล้ว』 「ถามไว้หน่อย เธอฟังเสียงนั้นผ่านอุปกรณ์ไหนอยู่」 『ลำโพงอันบะเอ้ก』 「เธอนี่มีอะไรเพี้ยนๆ จริงๆ นะ」 แจะแจะ！ แจะ！ 『อะ อะ สุดยอด.....！』 「ASMR นี่ไม่ได้ตั้งใจจะกล่อมให้นอนเลยนี่หว่า」 『ปากก็บอกให้นอนได้ แต่ก็เอาเจลบอลมาตบๆ ใส่หูแรงๆ ไม่ยอมให้หลับ...... สึบาโกะนี่เป็น S โดยกำเนิดเลยนะ!』 「ก็คงงั้นมั้ง (ทำหน้าประหนึ่งว่า แค่อีกฝ่ายไม่คิดอะไรทั้งนั้นแหละ)」 –เอ่อ ขอโทษครับ พอจะรบกวนได้ไหม...... 『อ๊ะ ประธานเดธเกมกลับมาแล้ว』 「ทำไมอีกวะ！！」 –คือยังไงการสื่อสารกับห้องปิดตายมันก็ยังไม่เชื่อมอยู่ดี ทำไงดีครับ? 「นายคงไม่ได้กำลังเข้าใจผิดว่าเราเป็นคอลเซ็นเตอร์อะไรทำนองนั้นอยู่หรอกนะ？」 『อะไรเหรอー? พี่ชายหรือว่าอยากเล่นกับพวกเราเหรอ? โคตรขยะแขยงอะ!』 「คาแรกเตอร์นั่นของเธอนี่มันอะไรกันแน่」 –ลองทำหลายอย่างแล้วก็ยังไม่ไหวเลยครับ แบบนี้เดธเกมก็เดินต่อไม่ได้เลยนะครับ 『ยกเลิกไปซะไม่ดีกว่าหรือคะ』 –เอ๋~? ยกเลิกเหรอครับ.....？ อันนั้นก็แอบแบบว่า....... 「ว่าแต่เมื่อกี้ก่อนตัดสายไม่ได้พูดเรื่องสายไฟอะไรสักอย่างเหรอ? นั่นมันมีปัญหาทางกายภาพไม่ใช่หรือไง」 –ผมก็คิดแบบนั้นเลยเช็กสายทั้งหมดแล้ว แต่ก็ไม่หายครับ 『งั้นเหรอ』 –เพิ่มเติมคือข้างในห้องปิดตายก็ปกติดีนะครับ 「เข้าไปแล้วเรอะ！！」 『งั้นมันก็ไม่ใช่ห้องปิดตายแล้วปะ』 –งั้นขออธิบายสถานการณ์ใหม่ตั้งแต่ต้นอีกครั้งได้ไหมครับ？ ฟุฟุ......รู้สึกดีไหมนะ？ 「....... ก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก」 『พวกเราอาจจะไม่เข้าใจก็ได้นะคะ ไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ？』 –ไม่เป็นไรครับ! บางทีอาจจะมีอะไรเป็นจุดเริ่มให้หาเจอสาเหตุของปัญหาก็ได้! งั้นต่อไปจะนวดหูให้นะ....... ....... –งั้นผมจะพูดนะครับ。 『ค่ะ』 จะเริ่มแล้วนะ.......♡ –ก่อนอื่น、 โอ้วววววววววววววววววววววววววว!! 「ไม่ได้ยินอะไรเลยโว้ย！」 –เอ๊ะ เอ๊ะ อะไรครับเสียงน่ารำคาญนี่ 『อ๊ะ ตอนนี้สึบาโกะกำลังนวดหูอยู่นะ」 –สึบา โกะ? นวด.....? เอ๊ะ? มีใครคนอื่นอยู่ที่นั่นด้วยเหรอครับ？ โอออออออออออออออออออออออออออ!! –อ้า เหมือนเสียงปีศาจหรืออะไรสักอย่างเลยนะครับ 「ใช่แหละ (ทำหน้าทำนองว่าถ้ากดไมค์บายนอรัลด้วยสองมือจะได้เสียงอู้อี้แบบนั้น)」 『ยูกะจิเริ่มหมดไฟแล้ว』 –ว่าแต่ชื่อแอคเคานต์ของคอมเครื่องนี้ขึ้นว่า ชิโนะ อยู่ ไม่ทราบว่ามีใครรู้จักไหมครับ? มันถูกวางอยู่ในโรงงานร้างน่ะครับ。 『ชิโนะ.......หรือว่าจะหมายถึงชิโนะจังรึเปล่านะ？」 「.......นั่นน่าจะเป็นเพื่อนของพวกเรานะ」 –เอ๊ะ! เป็นคอมของนักเรียนม.ปลายผู้หญิงเหรอครับ！ 「อย่าตื่นเต้นเชียวนะเฮ้ย！！」 『น่าขยะแขยงอะแกร！』 เอ๊ย♡ เอ๊ย♡ จะทำให้รู้สึกดีนะ♡ 「.........」 ต่อไปจะบุกตรงไหนดีน้าาา.........♡ 「.........」 –ผมว่า พวกคุณเองก็ค่อนข้างน่าขยะแขยงเหมือนกันนะครับ。 「อยู่ๆ อย่าเบี่ยงประเด็นสิเฮ้ย！」 『ไม่อยากได้ยินจากคนที่กำลังทำเดธเกมอยู่เลยนะ！』 เอ่อ งั้นช่วยติดต่อเด็กที่ชื่อชิโนะให้หน่อยได้ไหมครับ? ผมอยากให้ช่วยสอนวิธีต่อเสียง 「ว่าแต่ว่าทำไมคอมของชิโนะถึงไปวางอยู่ในโรงงานร้างกันล่ะ......？」 『ก็คงคิดว่าจะเปิดเดธเกมอะไรสักอย่างมั้ง？』 「ยัยนั่นทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย」 『งั้นเดี๋ยวลองติดต่อชิโนะจังดูก่อนนะ！』 –ว่าแต่ ชิโนะจังเป็นเด็กแบบไหนเหรอครับ？ 「อย่ามาทำเป็นสนใจสิวะ！」 『เป็นเด็กผู้หญิงใส่แว่น เรียบร้อยจริงจังนะ』 –จริงเหรอครับ? มีแฟนหรือยังครับ？ 「เฮ้ย! หมอนี่เล็งชิโนะอยู่เว้ย！！」 –เด็กผู้หญิงฟีลจริงจังนี่ดีนะครับ 『ขยะแขยงอ่า!』 ฟุฟุ..... ต่อไปจะเล่นพิเรนทร์อะไรดีน้า......♡ –อ๊ะ ผมก็ชอบเด็กขี้แกล้งเหมือนกันนะ！ 「ไม่เลือกเลยนะเว้ย！！」 『......อ๊ะ ชิโนะจังตอบกลับมาแล้ว』 「ไวดีนะ」 –ช่วยถามให้หน่อยได้ไหมครับ ว่าคิดยังไงกับผู้ชายที่ทำเดธเกม? 「วัตถุประสงค์เริ่มเพี้ยนแล้วนะโว้ย！！」 คืนนี้จะไม่ให้ได้นอนเลยนะ.......♡ ล้อเล่นน่า 『จะอ่านให้นะ! เอ่อ เขาบอกว่า “คอมที่ปล่อยทิ้งไว้ในโรงงานร้างเป็นกับดัก” น่ะ』 「กับดัก？.......หมายความว่าไง？」 『ตั้งค่าไว้ว่า ถ้าคนไม่ดีเอาไปใช้จะมีการแจ้งเตือนไปให้ตำรวจน่ะ』 –เอ๊ะ อ๊ะ ตอนนี้สะดุ้งเลยใช่ไหม.....♡ 『เขียนไว้ว่าซักพักตำรวจจะมาที่โรงงานร้างนะ』 「ยัยนั่นไปวางกับดักไว้ที่แบบนั้นทำไมวะ」 『ใครจะไปรู้........？』 –ผม เอ่อ พอนึกขึ้นได้ว่ามีธุระ ขอตัวออกได้ไหมครับ 『อ๊ะ กำลังจะหนีแล้ว』 น่ารักนะ.......♡ –ฟะ ฟุฮาฮาฮา! งวดนี้จะยกโทษให้แค่นี้ก็แล้วกัน! 『ทำเท่แค่ตอนจะออกเรอะ』 「กลิ่นอายพวกกระจอกแรงมากเลย」 ーงะ งั้น ขอลาก่อน! 『.......อ๊ะ การเชื่อมต่อหลุดไปแล้ว』 「หนีไปละ」 「แล้วก็ด้วยประการฉะนี้ เซิร์ฟเวอร์พูดคุยของพวกเราก็กลับมาสงบสุข........」 「สุดท้ายหมอนั่นมันอะไรกันแน่.......」 『อาจจะเป็นพวกสายป่วนมือใหม่อะไรทำนองนั้นก็ได้.......」 「แต่มันก็น่าแปลกที่พูดจาสมจริงเกินไปอยู่หรอก」 『อะฮะฮะ! อย่าเลยน่า เดธเกมอะไรแบบนั้นจะมีอยู่จริงได้ไง ชิโนะจังก็แค่เล่นมุกให้เข้าบรรยากาศเฉยๆ แหละ』 「งั้นก็ดี」 『ยูกะจิ เป็นพวกแยกความจริงกับจินตนาการไม่ออกหรือไงนะ? น่าร้ากกก』 「หนวกหู」 『เอ้า ไหนๆ คนป่วนก็หายไปแล้ว งั้นมาเริ่มอ่านหนังสือต่อกันเถอะ』 「อืม ก็จริง」 งั้นต่อไป.......จะงับหูให้เลยนะ........♡ 「...........ว่าแต่เปิดเสียงนี่ไว้ถึงเมื่อไหร่」 ไปล่ะนะ.........？ 「เอ๊ะ พูดอะไรของเธอ ยูกะจิ สึบาโกะกับฉันเป็นกายใจเดียวกันนะ ก็ต้องเปิดทิ้งไว้ตลอดสิ？」 「งั้นเซิร์ฟเวอร์พูดคุยก็ไม่ได้สงบสุขเลยน่ะสิ」 『แค่สึบาโกะอยู่ใกล้ๆ แบบนี้—แค่นั้นก็สงบแล้วไม่ใช่เหรอ』 「สำหรับฉันมีแต่ความไม่สงบต่างหาก」 อ้าาาาา—งับ 「(หน้าตายังกับศพ)」 『อ๊ะ อ๊ะ รู้สึกเหมือนสึบาโกะอยู่ตรงนี้เลย・・・・・・」 「เธอก็แยกความจริงกับจินตนาการไม่ออกเหมือนกันไม่ใช่เรอะ！！」 แล้วการติวหนังสือของนานะกับยูกะก็ยังคงดำเนินต่อไปโดยมีสตรีมนำเข้าสู่การหลับ (ที่ไม่ได้ตั้งใจจะให้ใครหลับ) เปิดคลออยู่ตลอด หลายวันต่อมาจึงมีการพบว่ามีกลไกประหลาดถูกทิ้งไว้ในโรงงานร้าง ใกล้ที่เกิดเหตุมีชายสวมหน้ากากน่าสงสัยถูกจับ แต่ทั้งนานะกับยูกะก็ทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้