บทที่ 25 นักเรียนมัธยมที่น่ารักที่สุดในโลก（พูดเอาเอง）

ใต้ต้นซากุระ เด็กม.ต้นสองคนยืนหันหน้าเข้าหากัน 「รุ่นพี่.....กำลังจะไปแล้วสินะ.....」 มีนาคม ฤดูแห่งการพรากจาก น้ำตาหนึ่งสายไหลอาบแก้มเมย์ที่กำลังอาลัยต่อการจากลาที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ช่วงเวลาแสนสนุกที่ได้อยู่ด้วยกันด้วยกันกำลังจะจบลง ต่อจากนี้ไปจำต้องแยกจากกัน—เธอจ้องใบหน้าของรุ่นพี่ที่จะได้เห็นเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อจะไม่ให้ลืม แต่หยดน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาขัดขวาง ภาพตรงหน้าค่อยๆ พร่าเลือน มือของรุ่นพี่—ของนานะ—วางแนบลงบนแก้มของเธออย่างแผ่วเบา 「อะฮ่ะๆ。เวอร์ไปแล้วน่า ก็แค่จะไปเรียนม.ปลายเท่านั้นเองนะ เมย์จัง」 เธอเช็ดน้ำตาพร้อมยิ้มเหมือนเคย 「รุ่นพี่.....」 「ไม่เป็นไรหรอก! เมย์จังน่ะ ต่อให้ไม่มีฉันกับชิโนะจังก็ไม่เป็นไรแน่นอน!」 「อย่าพูดอะไรเศร้าๆ แบบนั้นสิ....... หนูยังมีอีกตั้งหลายอย่างที่อยากให้รุ่นพี่สอน....」 พวกเธอสองคนอยู่ด้วยกันเสมอ คิดว่าวันเวลาแบบนั้นจะดำเนินต่อไปตลอด— แต่ฤดูแห่งการพรากจากก็ยังคงมาถึง— ทั้งที่ควรทำใจไว้แล้ว แต่น้ำตาของเมย์กลับไม่หยุดไหล 「โธ่ อย่าร้องสิ เมย์จังที่ชอบแกล้งฉันประจำหายไปไหนแล้วล่ะ」 นานะหัวเราะคิก 「อะฮ่ะๆ」 ไม่ว่าจะวางแผนแกล้งนานะ พูดมุกล้อเลียนดูแคลนเบาๆ หรือกระซิบว่า 「อ๊ะ★ อ่อนจัง♡」 เมย์ก็มักจะแกล้งนานะเล่นอยู่เสมอ เพราะปฏิกิริยาของนานะมันน่าสนุก เธอเลยมองว่าเป็นรุ่นพี่ที่แหย่แล้วคุ้ม ความเหงายามต้องแยกจากกันบอกให้เธอรู้ ว่านั่นเป็นเพียงอีกด้านหนึ่งของความชอบล้วนๆ พอรู้สึกตัวอีกทีก็สายไปแล้ว 「รุ่นพี่.....！」 ไม่อาจกั้นความรู้สึกที่เอ่อท้นในอก เมย์พุ่งเข้าไปกอดนานะ 「อ๊ะ」 นานะรับร่างนั้นด้วยความตกใจ แล้วลูบผมเมย์ 「เด็กดีๆ」 มีเสียงหัวเราะพร้อมพูดว่า 「ทำไงได้ล่ะ」 เมย์จะไม่ลืมสัมผัสที่ส่งผ่านมาถึงตัวเอง เพราะเธอรู้สึกว่านี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่อีกฝ่ายจะยอมตามใจ นานะกระซิบกับเมย์ที่กำลังเศร้า 「ไม่เป็นไรหรอก พวกเราต้องได้เจอกันอีกแน่นอน」 「ค่ะ.....」 「อนาคตของชมรมฝากไว้กับเมย์จังนะ! ถึงฉันกับชิโนะจังจะออกไป แต่ถึงอย่างนั้นเมย์จังก็ไม่เป็นไรหรอก!」 「ค่ะ.....」 「ช่วยทำให้ชมรมคึกคักขึ้นเรื่อยๆ ทีนะ! ถ้าเป็นเมย์จังล่ะก็ ระดับประเทศก็ไม่ใช่แค่ความฝัน!」 「ค่ะ..... อ๊ะ แต่รุ่นพี่」 「มีอะไรเหรอ」 「ชมรมโคเคชิ AI ที่รุ่นพี่ทั้งสองคนสร้างไว้ พอทั้งสองคนออกไปเหลือฉันคนเดียวเลยมีมติให้ยุบชมรมค่ะ........」 「...........」 「...........」 「อ้า! เปลี่ยนเรื่องนะ เมย์จัง ตัดสินใจหรือยังว่าจะเข้าชมรมอะไรตอนม.ปลาย？」 「เบี่ยงประเด็นนี่......」 「ฉันกับชิโนะจังสองคนกะจะตั้งชมรมใหม่อีกแล้วนะ ถ้าโอเคก็มาอยู่ด้วยกันー」 「ไปค่ะ！」 ตอบทันที 「ว้าว ตอบทันทีเลย」 ไม่จำเป็นต้องถามเลยว่าจะทำกิจกรรมอะไร ถ้าได้อยู่กับนานะกับชิโนะสองคนนั้น จะชมรมไหน จะที่ไหนก็ไม่เกี่ยง 「ดีใจจัง ได้ทำกิจกรรมกับเมย์จังอีกฉันก็แฮปปี้นะ」 คำพูดนั้นคงไม่ใช่คำโกหกแน่ นานะยิ้มเอะเฮะ แก้มพองด้วยรอยยิ้ม 「งั้นแหละ การบอกลาวันนี้ก็ไม่ใช่การบอกลาอีกต่อไป」 ไม่จำเป็นต้องร้องไห้อีกแล้ว เพราะทั้งสองจะได้พบกันอีกครั้งในฐานะเพื่อนร่วมชมรม โรงเรียนเดียวกัน 「ถ้างั้นนะ เมย์จัง ไว้เจอกัน」 「ค่ะ」 「พอเมย์จังขึ้นม.ปลายแล้ว ฉันจะทักไปอีกครั้งนะ」 「ค่ะ」 แค่รออีกเพียงหนึ่งปีก็พอ ในดวงตาของเมย์ไม่มีน้ำตาอีกต่อไปแล้ว 「ฉันจะรอนะคะ จะรอๆ ตลอดไปเลยนะー！」 ทั้งสองคนให้คำมั่นว่าจะพบกันอีก แล้วก็แยกจากกันใต้ต้นซากุระ เป็นเรื่องเมื่อเดือนมีนาคม ฤดูกาลแห่งการจากลา แล้วก็ในฤดูใบไม้ผลิราวหนึ่งปีถัดมา—。 .... เวลาก็ผ่านไปตามปกติจนถึงราวเดือนมิถุนายน 「ไม่เห็นจะติดต่อมาเลยนะคะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ！」 ปัง！ ตรงนั้นคือภาพของเมย์ที่กำลังระเบิดอารมณ์กลางห้องเรียน！ 「ปะ-เป็นอะไรไปคะ คุณอิซุรุงิ！」 ด้วยเหตุการณ์กะทันหันนั้นครูภาษาญี่ปุ่นถึงกับร้องหวาๆ ตกใจเหมือนตัวละครโมเอะ แล้วเพื่อนร่วมห้องบางคนก็ค่อยๆ หันมามองด้วยความสงสัย ปกติแล้วเธอเป็นศูนย์กลางของห้อง ในฐานะสาวสวยน่ารักสมบูรณ์แบบไร้ผู้ทัดเทียม แต่การเรียกสายตาแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ เมย์ก็กลบเกลื่อน 「อะ อะฮะ★ ขอโทษนะคะ～! พอดีมีแมลงนิดหน่อยเลยตกใจ★」 เธอแลบลิ้นเล็กน้อยทำท่าประจบอย่างน่ารัก สำหรับเพื่อนร่วมชั้น นั่นคือภาพคุ้นตาของอิซุรุงิ เมย์ 「อ้อ แค่มีแมลงเองเหรอ......」 ความสนใจจึงค่อยๆ จางหายไปทันที 「แต่ฉันว่ามันไม่ใช่เสียงระดับที่แค่มีแมลงนะ......」 「เอ～? คุณครูกำลังพูดอะไรเหรอ~? เมย์ไม่เข้าใจเลยน้า～」 เธอก็ส่งสีหน้าคล้ายกันกลับไปให้ครูที่ทำหน้างุนงง แม้ดูยังไม่ค่อยเชื่อ แต่ครูก็หยิบชอล์กขึ้นมาเริ่มสอนต่อ 「เอาล่ะ งั้นไปหน้าต่อไป—」 ความเงียบกลับคืนสู่ห้องเรียนอีกครั้ง เมย์ทอดมองออกนอกหน้าต่างแล้วดำดิ่งสู่ห้วงเพ้อฝันอีกครั้ง ในหัวมืดมนปกคลุมราวกับภาพฝนกระหน่ำนอกหน้าต่าง （ทั้งที่ตอนนี้มิถุนายนแล้ว ยังไม่มีการติดต่อจากรุ่นพี่เลย...... ยังไงคิดยังไงก็แปลก ถ้าปกติก็ต้องมาชวนตั้งแต่หลังเข้าเรียนทันทีแล้วไม่ใช่เหรอ......！） ทั้งที่ตอนม.ต้นอยู่ชมรมเดียวกันแท้ๆ คนที่บอกว่า พอฉันเข้าเรียนแล้วจะมาชวน ก็คือรุ่นพี่เองแท้ๆ.......！ （สุดท้ายแล้วรุ่นพี่ พอมาม.ปลายก็แปลกไปจริงๆ นั่นแหละ......！） —ตอนนี้ ในชมรมวิจัยทำอาหารที่นานะกำลังทำกิจกรรมอยู่ มีคนแปลกหน้าหนึ่งคน ในที่ที่เดิมทีเมย์ควรจะอยู่ กลับมีผู้หญิงที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้ายึดครองอยู่ อามากิ ยูกะ。 （ต้องโดนยัยนั่นปั่นหัวอยู่แน่ๆ เลย........！） นักเรียนหญิงปริศนาที่อยู่ในที่ที่เดิมทีตัวฉันควรอยู่ ยูกะ— เธอนั่นแหละที่คงกำลังส่งผลเสียต่อรุ่นพี่อยู่แน่ จินตนาการในหัวพุ่งทะยานเร็วขึ้น。 『ฟุฟุ.... น่ารักจังนะ... นานะ』 『ธะ-โธ่.... มันน่าอายนะ... ยูกะจิ』 ยังไงก็ต้องทำอะไรแบบนี้กันอยู่เป็นประจำแน่ๆ！！ 「เชี่ยยยยยยยยยยยย!!!」 ปัง！ 「คะ-คุณอิซุรุงิ！！」 เมย์มองข้ามครูภาษาญี่ปุ่นที่ในการระเบิดรอบสองถึงกับน้ำตาคลอหวาๆ แล้วให้คำสาบาน ต้องช่วยรุ่นพี่ให้ได้ーー！ ความรู้สึกถึงภารกิจผลักดันหัวใจของเมย์อยู่ หลังเลิกเรียน ในห้องคหกรรมมีนักเรียนม.ปลายหญิงอยู่คนหนึ่ง 「ว่าไปแล้วนะ พวกเธอสองคน รุ่นน้องที่ชื่อเมย์จังเป็นเด็กแบบไหนเหรอ？」 ณ ห้องชมรมวิจัยทำอาหาร หนึ่งในนั้น ยูกะหยิบคุกกี้ที่ทำเป็นกิจกรรมชมรมขึ้นมาถือ แล้วถามขึ้นมาลอยๆ อิซุรุงิ เมย์。 เป็นชื่อที่นานะกับชิโนะมักจะพูดถึงตอนเล่าเรื่องสมัยม.ต้น อยู่ม.ต้นเดียวกับทั้งสอง ดูเหมือนจะเป็นรุ่นน้องชมรม แถมยังเป็นเด็กผู้หญิงที่ค่อนข้างน่ารักด้วย เป็นเด็กแบบไหนกันนะ？ ยูกะเอียงคอด้วยความสนใจล้วนๆ อีกด้านหนึ่ง นานะกลับทำหน้าจริงจังขึ้นมาซะงั้น 「......เล็งอยู่เหรอ？」 「ทำไมมันกลายเป็นงั้นไปได้ล่ะ！！」 「เมย์จังน่ะออกจะฮอตนะ เพราะงั้นฉันว่าน่าจะเลิกคิดจะจีบจะดีกว่านะ......」 「อย่าให้คำแนะนำจริงจังสิเฮ้ย！！」 「ยูกะจินี่ ไม่คิดเลยว่าจะชอบเด็กสายคิ้วท์นะเนี่ย........」 「ฉันน่ะ ยังไม่เคยเห็นหน้าของยัยนั่นเลยนะ？」 ยูกะถอนหายใจ แค่สงสัยธรรมดาว่าเป็นเด็กแบบไหนเท่านั้นเอง แล้วชิโนะก็ยื่นหน้าจอสมาร์ตโฟนจากด้านข้างมาให้ดูว่า 「เด็กแบบนี้ไง」 「เหรอ.....」 ที่อยู่ในนั้นก็เป็นนักเรียนหญิงที่น่ารักจริงอย่างที่นานะว่า ผมสีสว่างถูกมัดเป็นทวิ้นเทล รอยยิ้มที่ส่งมาทางนี้เต็มเปี่ยมด้วยความมั่นใจ ตัวเล็กแต่ทรงก็ดีทีเดียว น่าจะฮิตในหมู่ผู้ชายพอสมควร กลิ่นอายทั้งร่างกายชวนบอกว่า『ฉันน่ะน่ารักใช่ม้า?』 「ว่าแต่สมัยม.ต้น คำพูดติดปากคือ『ฉันน่ะน่ารักที่สุดในโลก★』น่ะ」 「งั้นเหรอ」 ยัยนี่มันตัวอันตรายนี่หว่า— ยูกะพยักหน้าให้ชิโนะ แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเหมือนเคยได้ยินเรื่องทำนองนี้มาก่อน เดิมทีคนที่นานะตั้งใจจะชวนเข้า ชมรมวิจัยทำอาหาร ก็เห็นจะเป็นเมย์นี่แหละ 「เด็กกว่าหนึ่งปีใช่ป่ะ」 「ใช่เลย」ชิโนะพยักหน้า 「ตอนนี้เรียนอยู่โรงเรียนไหนเหรอ？」 「โรงเรียนโอโรกามิ」 「อ๋อ โรงเรียนโอโรกามิสินะ」 ยูกะพยักหน้าแล้วหันมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นกำแพงตึกเรียนผ่านม่านฝนที่โปรยลงมาไม่ขาดสาย โรงเรียนโอโรกามิ ชื่อโรงเรียนที่พวกนานะเรียนอยู่ รุ่นน้องก็เรียนที่นั่นสินะ .......... 「.....มันก็โรงเรียนเรานี่！」 「ปีนี้เพิ่งเข้าเรียนมา」 「ก็ถ้าต่ำกว่าหนึ่งปีก็ต้องงั้นอยู่แล้วสิ！」 พอสังเกตดีๆ ในรูปก็ใส่ชุดยูนิฟอร์มเดียวกับพวกนานะ พื้นหลังก็คืออาคารที่คุ้นตา ดูท่าว่าถ่ายตอนเจอกับชิโนเมื่อไม่นานนี้ 「แต่ฉันไม่เคยเห็นอยู่กับพวกเธอเลยนะ」 ตั้งแต่ขึ้นปีสองมาจนถึงตอนนี้ เมย์ไม่เคยปรากฏในสายตายูกะเลยสักครั้ง อาจไม่เคยเห็นแม้แต่ตอนคุยกับสองคนนั้นด้วยซ้ำ ยังไงกันเนี่ย? 「ก็— อยู่โรงเรียนเดียวกันแท้ๆ แต่ไม่รู้อะไรทำให้ไม่เคยเจอกันเลยน่ะสิ........」 นานะที่ตอบคำถามก็กำลังทำหน้าฉงนเหมือนกัน 「ฉันเคยไปห้องเรียนปีหนึ่งหลายครั้งเพื่อไปหาเมย์จังนะ แต่ทุกครั้งก็ไม่อยู่」 「อะไรของยัยนั่นเนี่ย」 「เคยเห็นไกลๆ อยู่บ้างไม่กี่ครั้ง แต่พอจะเข้าไปหาทีไรก็หายตัวทุกทีเลยนะ」 「เป็นนินจาหรือไง.....？」 「กะว่าจะให้มาทดลองชมรมวิจัยทำอาหารสักหน่อยน่ะสิ......」 นานะกอดอกทำหน้าเหมือนไม่รู้จะทำยังไงดี....... 「ฉันน่ะ เจอบ้างเป็นพักๆ นะ」 ข้างๆ นั้นชิโนะยังคงหน้าตายแล้วทำท่าชูสองนิ้วว่า「เย่ー」 「ชิโนะจัง ไปเจอกันได้ยังไงเหรอ」 「พอรู้สึกตัวก็มาอยู่ใกล้ๆ แล้ว」 「เป็นนินจารึไง......？」 ระหว่างฟังคุยกัน ภาพลักษณ์ของเมย์ก็ค่อยๆ ก่อร่างขึ้นในหัวของยูกะ สาวที่อ้างตัวว่าเป็นคนที่น่ารักที่สุดในโลก แถมยังเป็นนินจาー 「ไม่ค่อยเข้าใจ แต่โคตรประหลาดเลยนะ.......」 「ฟุฟุฟุ........ยูกะจิ ถ้าเธอคิดว่าเมย์จังเป็นแค่เด็กเพี้ยนๆ ล่ะก็ ผิดถนัดเลยนะ」 「ก็ไม่เถียงว่าเป็นเด็กเพี้ยน........」 นานะพยักหน้าหงึก 「สมัยม.ต้น เมย์จังฝากตำนานไว้เพียบเลยนะ ถ้าอยากฟังจะโชว์ให้สักหน่อยไหม」 「งั้นเหรอ.......」 ยูกะพยักหน้ารับแบบส่งๆ ไปพร้อมหยิบคุกกี้อีกชิ้นขึ้นมา เวลาหลังเลิกเรียนคุยเรื่องไร้สาระกับพวกนานะในห้องคหกรรมแบบนี้ ก็ไม่ใช่ว่าไม่ชอบหรอก 「เอาสิ เล่าให้ฟังหน่อย」 เพราะงั้นยูกะจึงพยักหน้าเบาๆ ตอบกลับไป 「ดูออกจะอินเลยนะ」 「ก็เฉยๆ น่ะーー」 หลบสายตาเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน นานะมองยูกะแบบนั้นแล้วยิ้มแป้น 「.......ที่แท้ก็จ้อง จะจีบอยู่สินะ？」 「ทำไมมันกลายเป็นงั้นไปได้ฟะ！！」 หลังจากนั้นนานะกับชิโนะก็เล่าเกร็ดเรื่องเล่ามากมายสมัยม.ต้นของเมย์ให้ยูกะฟัง ส่วนคุกกี้ที่เรียงอยู่บนจานก็หมดเกลี้ยงไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ตั้งแต่ตอนเพิ่งเข้าเรียนม.ปลาย เมย์ก็วางกฎให้ตัวเองไว้แล้ว （จนกว่ารุ่นพี่จะเป็นฝ่ายทักมาก่อนจะไม่เข้าไปคุยด้วยเป็นอันขาด！） ที่จริงก็อยากจะไปคุยกับนานะเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ แต่ศักดิ์ศรีของเมย์ไม่ยอมให้ทำ—ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องวันพิธีจบการศึกษา เมย์ก็อยากจะดิ้นกลิ้งกับพื้นตรงนั้นทันที （ปกติถ้าเป็นฉันคนก่อนล่ะก็ ต้องพูดประมาณ「หรือว่าแอบเหงาที่ต้องห่างฉันอยู่รึเปล่าน้า？อาฮะ★」ไปแล้วแท้ๆ เลยนะ......！） แต่เมื่อมีนาคมปีก่อน เมย์เพราะสติแตกเลยเผลอทำเรื่องที่ตัวเองก็ไม่คาดคิดซ้ำๆ ไม่คิดจะทำพลาดแบบเดิมอีกเป็นครั้งที่สอง ตามกฎที่ตัวเองตั้งไว้ เมย์จึงทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใช้ชีวิตผ่านไปหลายวัน พอรุ่นพี่ทักมาก่อน จะตอบว่าอะไรดีนะ? หรือจะลองแกล้งว่า「เข้าชมรมเหรอ～? เราเคยนัดกันไว้ด้วยเหรอ～？รุ่นพี่นี่พยายามสุดๆ เลยนะ～♡」ดีไหม นึกภาพหน้ารุ่นพี่ที่มือไม้ลนลานแล้วเมย์ก็ขนลุกวาบด้วยความซาบซ่า เพราะเมย์ก็ออกจะเป็นสาย S อยู่พอควร จินตนาการอะไรพวกนั้นไป หนึ่งเดือนก็ผ่านไป （....เอ๊ะ？ไม่มาซะทีเลยนี่？？？？？？？？？？） หา? เมย์อุทานในใจ พักกลางวัน ระหว่างที่กลุ่มเพื่อนเอาโต๊ะมาต่อกันแล้วคุยว่า「นี่ๆ จะเข้า(ชมรม)อะไรดี?」「ฉันอาจจะชมรมแบดมินตันลั่งมั้ง～」เมย์ก็เหม่อไป （เอ๋? ทำไมไม่มาคุยกับฉันล่ะ? ไม่เข้าใจอ่ะ รุ่นพี่เป็นอะไรไปน่ะ? หา?） คือไม่เข้าใจจริงๆ เพราะไม่เข้าใจ เมย์จึงไปสอดแนมถึงห้องปีสองในเย็นวันนั้น 「อะฮ่ะๆ！โธ่ ชิโนะจังนี่ล่ะก็ー」 （ระ รุ่นพี่......！） ข้างๆ ชิโนะ ที่ตรงนั้นมีเธอในสภาพที่ไม่ต่างจากเมื่อก่อนอยู่ ไล่ตามสองคนที่กำลังจะออกจากห้องเรียนไป ปลายทางคือห้องคหกรรม （ทำไมถึงเป็นห้องคหกรรม....？ตามที่พูดไว้ก่อนหน้า หรือว่าตั้งชมรมขึ้นมาแล้วเหรอ....？） เมย์แอบๆ ซุ่มอยู่ ทำไมก็ไม่รู้ที่ผนังห้องคหกรรมมีรูที่เป็นรูปทรงก้นเปิดอยู่ เมย์เลยก้มแอบมองมองจากตรงนั้น 「โอ้ นานะ ชิโนะ」 （หา? ใครน่ะ？） นักเรียนหญิงหน้าตาไม่คุ้นโบกมือพลิ้วๆ เป็นเด็กสาวผมบลอนด์ สูง หน้าตาแบบแยงกี้ชัดๆ ดูก็รู้ว่าอันตราย ทั้งที่เป็นแบบนั้นนานะกลับวิ่งพรวดไปหาเธออย่างดีใจเหมือนลูกหมา 「เฮ้ ยูกะจิ! เจอกันอีกแล้วนะ เมื่อกี้เอง!」 「อย่าเกาะสิเฟ้ย! ในห้องก็อยู่ด้วยกันตลอดอยู่แล้วไม่ใช่รึไง」 หา? 「ถ้าให้จูบเหมือนที่ทำประจำจะยอมปล่อยนะ」 「ไม่เคยทำสักหน่อยนะ！？」 หา？？？？？？？？？？？ —ย้อนไปก่อนคริสตกาล 66 ล้านปีก่อน นอกชายฝั่งคาบสมุทรยูกาตัน ประเทศเม็กซิโก มีอุกกาบาตขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางราว 10 กิโลเมตรพุ่งเข้ามา อุกกาบาตที่ร้อนแรงราวดวงอาทิตย์ฉีกทะเลเป็นสองส่วน เขย่าผืนดิน และก่อแรงกระแทกจนเกิดปล่องเส้นผ่านศูนย์กลาง 180 กิโลเมตร พลังทำลายล้างนั้นแน่นอนว่าสร้างความเสียหายมหาศาลต่อโลกโดยตรง คลื่นสึนามิสูงหลายร้อยเมตร ภูเขาไฟปะทุเป็นลูกโซ่ ความมืดปกคลุมท้องฟ้าไปทั่ว เมื่อโลกสูญเสียแสงสว่าง พืชพรรณแห้งตาย สิ่งมีชีวิตต่างๆ ก็ล้มตายตามกันไป ด้วยแรงกระแทกเพียงครั้งเดียวนี้เอง ชีวิตราว 80% ที่ดำรงอยู่ในเวลานั้นก็ถูกพรากไปอย่างไร้ปรานี-- ความเสียหายที่เกิดในสมองของเมย์ตอนเห็นนานะกับยูกะอี๋อ๋ออยู่ในห้องคหกรรมก็ประมาณระดับเดียวกันนั่นแหละ สรุปสั้นๆ คือสมองของเมย์พังทลายแล้ว 「ก๊วอออออออออออออออออออ！！ อ๊าอออออออออออ！」 คืนนั้น บนเตียงที่บ้าน เมย์กำลังกระวนกระวายดิ้นทุรนทุราย ระหว่างที่ตัวเองเอาแต่จินตนาการว่าจะตอบกลับยังไงดีอย่างเช่น「อะฮ้า★เอาไงดีน้า～? จะเข้าไปอยู่ชมรมของรุ่นพี่ให้ดีไหมน้า～」ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ช่องว่างที่เมย์หายไปก็ถูกเติมเต็มเสียแล้ว แถมดันเป็นผู้หญิงแนวแยงกี้ที่ไม่รู้จักอีกด้วย！！ มันคือความทรมาน ที่เจ็บยิ่งกว่าอกหัก เพื่อนก็โทรมาในจังหวะนั้นพอดี 『นี่ๆ เมย์จัง สนใจแบดมินตันไหม? เห็นว่าเป็นที่ที่ค่อนข้างชิลนะ ถ้าอยากจะมาด้วยกันーー』 「เข้าด้วย！」 『ไวไปแล้ว！！』 เพราะมันเจ็บเกินทน เลยตัดสินใจไปเข้าชมรมอื่นเพื่อเยียวยา แล้วพอเข้าไปปุ๊บก็คิดขึ้นมา （เดี๋ยวนะ........！ถ้าโชว์ให้รุ่นพี่เห็นว่าเราโดดเด่นในชมรมแบดมินตันล่ะก็ รุ่นพี่อาจหึงก็ได้........！！） เมย์เริ่มเพ้อฝัน 『ทำไมถึงไปเข้าชมรมแบดมินตันซะล่ะ.......เมย์จัง.......！ ฉันอยากทำกิจกรรมด้วยกันต่างหาก........！』นานะในจินตนาการน้ำตาไหลพราก 『อาฮะ★ อะไรเหรอ～? หรือว่าจริงๆ แล้วอยากทำชมรมด้วยกันกับฉันสิน้า......?』 เมย์ยิ้มเยาะอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วกระซิบที่ข้างหูนานะ---！ 『จะมานั่งเสียใจเอาป่านนี้ก็สายไปแล้วนะ.....รุ่น....พี่♡』 (อ่า บทแบบนี้เวิร์กแหละ) สมองรีบูตขึ้นมา ตั้งแต่วันถัดไปเมย์ก็ทำกิจกรรมในฐานะสมาชิกชมรมแบดมินตันตามปกติ ปุ๊ก ปุ๊ก—ยืนคนละฝั่งคอร์ตกับเพื่อน แกว่งแร็กเก็ตไปแบบไม่คิดอะไร พลางรอให้นานะปรากฏตรงหน้า .......... ระหว่างเรียนก็จินตนาการถึงนานะ พลางเหลือบหาร่างของนานะที่ขอบสายตา .......... ทั้งพักและหลังเลิกเรียนก็มองหานานะตลอด ถึงรู้ว่าไม่มีทางอยู่แถวนี้แท้ๆ ยามาซากิ มาซาโยชิ .......... วันเวลาแสนสนุกผุดคืนมาในหัวของเมย์ วันคืนที่หัวเราะด้วยกันในชมรมโคเคชิ AIーー วันที่กระซิบข้างหูรุ่นพี่ว่า「กระจอกๆ～♡」วันนั้นก็ด้วย— วันที่ชี้รุ่นพี่ที่หน้าแดงพูดว่า「ฮะวะวะ!」แล้วตกใจ พร้อมหัวเราะใส่ว่า「เอ～? ทำไมหน้าแดงอยู่ล่ะ? ขยะแขยงอ่ะ♡」วันนั้นก็ด้วย— .......... ความจริงก็รู้ตัวมานานแล้ว ว่าวันพวกนั้นไม่มีวันกลับมาอีก— เพราะรุ่นพี่ที่รักถูกผู้หญิงผมบลอนด์ประหลาดคนนั้นล่อลวงไปแล้วーー！ 「แม่งงงงงงงงงงงงงงเอ๊ยยยยยย!」 ป้าบ! นี่แหละคือที่มาที่ไปจนถึงตอนนี้ และเมย์ก็เริ่มลงมือ เพื่อช่วยนานะ— (ฉันมีแผนสุดเพอร์เฟ็กต์อยู่.........) หลังเลิกเรียน บนถนนใกล้โรงเรียน เมย์ถือสมุดโน้ตในมือหนึ่ง แอบหลบอยู่หลังเงาสิ่งกำบัง เมย์ได้สืบเรื่องผู้หญิงผมบลอนด์ประหลาดคนนั้นไว้หมดแล้ว แค่เมย์คนดังทำเสียงอ้อนว่า「ขอหน่อยน้า～★」ก็มีคนยอมช่วยหาข้อมูลให้อยู่หลายคน （ชื่อผู้หญิงคนนั้นคือยูกะ มาเจอกับพวกรุ่นพี่หลังเข้าม.ปลาย......ดูเหมือนม.ต้นก็อยู่คนละที่กับเราด้วยสินะ） ตอนนี้สังกัดชมรมวิจัยทำอาหาร หลังเลิกเรียนก็สุมหัวอยู่ในห้องคหกรรมเป็นหลัก วันที่ไม่มีกิจกรรมก็กลับบ้านคนเดียวเลย ดูท่าจะไม่ได้อยู่กับนานะตลอดเวลา แล้ววันนี้ที่เมย์มาดักรอ บังเอิญกิจกรรมชมรมวิจัยทำอาหารงดพอดี 「.......! มาแล้ว!」 ไม่นานเมย์ก็เห็นยูกะเดินว่างเปล่า (เหม่อลอย) มาจากอีกฟากถนน รอบๆ ไม่มีเงานักเรียน 「ฮ้าวววว.......」 ยูกะอ้าปากหาวกว้างเต็มที่เพราะไม่มีใครเห็น สีหน้าที่ไร้การระวังนั้นในสายตาเมย์เหมือนกำลังท้าทาย งะ หงุดหงิดชะมัด เมย์กัดฟันกรอดมองยูกะจากในเงาสิ่งกำบัง เอาล่ะ （ที่ทำเป็นประหมาด (สบายใจ) ได้นี่ก็แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ! ยัยปีศาจจอมล่อลวง!） แว้บ กลับไปหลบในเงาแล้วเมย์ก็เช็กเครื่องแต่งตัว จากนั้นเหมือนสาวที่มานัดเดท จ้องสู้กับกระจกหน้าต่าง พอคอนเฟิร์มว่าวันนี้ก็น่ารักเช่นเคย ก็โผล่หน้าจากที่กำบัง จะพูดอีกครั้ง （ฉันมีแผนที่สุดเพอร์เฟ็กต์อยู่........！） เมย์พึมพำเปี่ยมความมั่นใจในใจ แล้วลงมือปฏิบัติแผนช่วยนานะ ในมือนั้นถือถุงที่อัดแน่นไปด้วยผลไม้หลายชนิด 「ーกรี๊ดด!」 「อุหวา!」 ตุ๊บ! เสียงเบาๆ ตอนสองคนชนกัน ทั้งที่ชนเบาๆ แต่ของในถุงมือเมย์กลับกระเด็นกระจายอลังการราวถูกโยนทิ้ง กลิ้งกลาดบนถนน เมย์รู้วิธีที่เร็วที่สุดจะทำให้ยูกะกับนานะแยกจากกัน 「โอ๊ยยย.........」 ก็แค่ทำให้ยูกะหลงก็พอ นั่งก้นจ้ำเบ้าบนถนน เมย์เงยหน้ามองยูกะที่ยืนค้างอยู่ตรงนั้น อนาคตจากตรงนี้ไปเธอมองเห็นชัดเจนในสายตาแล้วー 「อะ-เฮ้ย เธอ.....ไม่เป็นไรใช่ไหม？」 ยูกะยื่นมือมาช่วย 「ไม่เป็นไรค่ะ...........」เมย์เอื้อมมือรับ มืออุ่นๆ สัมผัสกัน ทั้งคู่สบตากันท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเข้าท่าอย่างบอกไม่ถูก ในขณะนั้นผลไม้ก็ยังกลิ้งเกลื่อนอยู่บนถนน 「อ๊ะ! ต้องรีบเก็บผลไม้แล้ว」 เมย์รีบเร่งเก็บ 「อะ-อา ฉันช่วยด้วย ขอโทษนะ」 ทั้งสองค่อยๆ เก็บผลไม้ทีละชิ้นใส่กลับลงถุงกระดาษ งานง่ายๆ ที่ตั้งใจทำซ้ำไปมา ปลายนิ้วของทั้งสองในที่สุดก็เอื้อมไปยังผลไม้ลูกเดียวกันーー 「อะ...... ขอโทษนะ.......」 มือแตะกัน เมย์ก็ชักกลับอย่างเขินอาย 「อะ-อา ทางนี้ต่างหากต้องขอโทษ........」 ยูกะก็ชักมือกลับเช่นกัน ทั้งสองสบตาอีกครั้ง ไม่ว่าจะมองกี่ทีก็มีแต่ภาพเมย์ที่เป็นยังไงก็มองว่าเป็นแค่เด็กสาวสวยสมบูรณ์แบบเท่านั้น （ทำไมกัน....... พอฉันมองเด็กคนนี้.......หัวใจมันเต้นตึกตัก.......） ยูกะเริ่มรู้สึกถึงตัวตนของเมย์ーー （ไม่มีใครไม่ตกหลุมกับแผนนี้ของฉันมาก่อนหรอก!） ในชีวิตที่ผ่านมา ไม่เคยมีมนุษย์คนไหนไม่เป็นไปตามใจเมย์ ตั้งแต่ม.ต้นยันตอนนี้ ไม่ว่าเพศไหน เมย์ก็ใช้วิธีเดียวกันเข้าไปตีสนิทแล้วทำให้หลงไหลมากมาย จนได้ฉายาว่า เมย์จอมชน แต่กลับไม่มีใครเกลียด เพราะเมย์คือสาวสวยที่ทั้งตนเองและคนอื่นยอมรับ! 「อะ-เฮ้ย เธอ..... ไม่เป็นไรใช่ไหม？」 ยูกะยื่นมือมาอีกครั้งพร้อมประโยคเหมือนก็อปมาจากฉากแฟลชแบ็ก 「ไม่เป็นไรค่ะ.......」 เป็นไปตามแผน เมย์จับมือยูกะแล้วลุกขึ้น แล้วยกสายตาขึ้นมองยูกะที่ตัวสูงกว่า เติมประโยคด้นสดว่า 「ทางนั้นเองไม่เป็นไรใช่ไหมคะ.......？」 ผู้หญิงที่ทั้งน่ารักและเอาใจใส่ เกินต้านเกินไป 「............」 ต่อหน้าเมย์แบบนี้ ยูกะตอบกลับด้วยความเงียบ ทั้งสองสบตา เมย์มั่นใจ （อ่าๆ ค่า เข้าใจแล้ว นี่โดนตกเรียบร้อยแล้วแน่นอนค่ะ เรียบร้อย เป็นทาสฉันเต็มตัวแล้ว!） ชนะแล้ว! ในหัวเมย์ชูถ้วยรางวัล ตอนนี้ในจินตนาการถึงขั้นเห็นยูกะกลายเป็นเก้าอี้ให้เมย์นั่งด้วยความปิติแล้ว （เห้อ~ ง่ายจัง ชีวิตนี่โคตรชิลเลยอ่า เป็นสาวสวยเกินไปชีวิตก็เวรี่อีซี่ไปหมดเลยー） แต่เธอไม่รู้เลยว่ามีอย่างหนึ่งที่คำนวณพลาด （หา?） ยูกะเป็นฝ่ายมองเมย์จากที่สูงกว่า ไม่ได้รัก ไม่ได้ถูกดึงดูดอะไรทั้งนั้น ถ้าพูดให้สั้นๆ คือ งง （ยัยนี่............ เอ๊ะ? นี่มันคนนั้นนี่นา รุ่นน้องของนานะกับชิโนะนี่หว่า） สิ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวยูกะคือเกร็ดเรื่องรุ่นน้องที่สองคนนั้นเล่าให้ฟังตอนกินคุกกี้อยู่ในห้องคหกรรม ตอนนั้นนานะพูดไว้ว่า 『คือว่านะ เมย์จังเมื่อก่อนถูกเรียกว่า เมย์จังจอมชน นะ ไปชนร่างกายกับเหยื่อที่เล็งไว้แล้วทำให้หลง』 『เหรอ』 『แล้วก็เพราะมีนักเรียนทั้งชายหญิงอยู่รอบตัวตลอด เลยถูกเรียกว่า สถานีชินจูกุ』 『......งั้นเหรอ』 『แล้วก็เพราะใจดีกับพวกโอตะคุด้วย เลยถูกเรียกว่า แกลใจดีต่อโอตะคุ อีกชื่อด้วย』 『......ฉายาเยอะไปปะ？』 『เพราะมีฉายากับชื่อเรียกอื่นเยอะ เลยถูกเรียกว่า นักต้มตุ๋น ด้วยนะ』 『นี่เริ่มโดนเกลียดนิดๆ แล้วปะ？』 เอาเป็นว่า จากที่นานะเล่า เธอเป็นเด็กผู้หญิงนิสัยแหลมคมสุดๆ และมีแนวโน้มจะพยายามทำให้คนที่ชนตกหลุม 「อ๊ะ。ต้องเก็บผลไม้แล้ว～★」 เมย์พูดเสียงออดอ้อนอย่างจงใจแล้วก็ก้มเก็บผลไม้ที่กระจายเกินจำเป็นนั้น 「อะ อ่า......ฉันช่วยด้วยแล้วกัน......」 ถึงจะงงอยู่ ยูกะก็เอื้อมมือไปหยิบผลไม้ ทุกครั้งที่ใส่ลงถุง จากหางตาก็เห็นเมย์ปรายตามองมา สายตานั้นบอกว่า 『ฉันน่ารักใช่ม้า？』『โอ๊ย ชั้นโคตรน่ารักเลยอ่ะ～！』『ได้เก็บผลไม้กับฉันแบบนี้มันสุขเกินไปปะ?』 เพราะรีบเก็บ ถุงเลยเต็มในพริบตา ยูกะเอื้อมมือไปยังผลไม้ลูกสุดท้าย ถัดมามือของเมย์ที่วนเวียนอยู่มุมสายตาก็พุ่งเข้ามา ปิ๊ดด ปลายนิ้วเย็นเยียบแตะโดนยูกะ 「กรี๊ดด ขอโทษนะคะ★」 ด้วยน้ำเสียงที่แอบระคายหูเล็กน้อย เมย์ก็ช้อนตาขึ้นมองซ้ำไปมา （ไม่มีทางพลาดแน่.......） มั่นใจแล้ว （ยัยนี่เล็งจะจับฉันให้อยู่หมัด.......！） เหงื่อเส้นหนึ่งไหลลงแก้มของยูกะ ยิ่งเมย์พยายามเข้าหา ยูกะก็ยิ่งงง 「เอ～? จู่ๆ มาจ้องฉันทำไมเหรอคะ♡」 （เหวอ...อะไรของยัยนี่เนี่ย น่ากลัว......） ยิ่งพยายามบุกเข้ามาแบบโจ่งแจ้ง ยูกะก็ยิ่งตั้งการ์ด 「อยากตอบแทนที่ช่วยน่ะค่ะ........ ถ้าไม่รังเกียจเดี๋ยวไปคาเฟ่ด้วยกันหลังจากนี้ไหมคะ？」 （ยัยนี่คิดจะมาฟันฉันเหรอ......？） แล้วเมย์ก็ไม่สนอาการที่ยูกะยิ่งระแวงขึ้นเลย ซ้ำยังทำท่าจะประกาศชัยชนะ เลื่อนริมฝีปากไปชิดหูยูกะ 「ขอให้ฉันได้ตอบแทนเยอะๆ เลยนะคะ........♡」 （แ-แน่นอนแล้วว่าอยากฟันฉันชัวร์.......！！） （เรียบร้อย โดนตกแล้ว♡） （ทำไมยัยนี่ทำหน้ามั่นหน้าขนาดนั้นล่ะ？น่ากลัว） （โอ๊ย～♡ จ้องฉันหนักมากเลยอ่ะ～！） เมย์ยิ้มเต็มหน้า อย่างภาคภูมิ ยูกะค่อยๆ เอาผลไม้ในมือใส่กลับลงถุงแล้วลุกขึ้น แล้วต่อหน้าดวงตาเมย์ที่เปี่ยมไปด้วยประกายคาดหวัง ก็เอ่ยเพียงคำเดียว 「ไม่เป็นไรค่ะ」 「หืมー？」 ยูกะหันหลัง หมุนส้นเท้าแล้วเดินจากไป เหลืออยู่ตรงนั้นก็มีแต่เมย์ที่ยังไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ 「........อืมมー？」 เมย์ทวนคำเดิมอีกครั้ง สมองสับสนตาลายกับเหตุการณ์ไม่เคยเจอ เอ๊ะ? โดนปฏิเสธ? ฉันคนนี้น่ะเหรอ? หา? ล้อเล่นปะ? เป็นไปไม่ได้อะ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เมย์ผู้หัวไวเริ่มจำกัดกรอบปัญหา แปะๆ กดเครื่องคิดเลขในหัวอย่างรวดเร็ว คำตอบมีเพียงหนึ่งเดียว!

（อ๊ะ หรือว่า เขินอยู่เหรอ？） เมย์พยักหน้าในใจ ถ้าเขินก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ เพราะทั้งชีวิตที่ผ่านมาไม่เคยมีประสบการณ์โดนปฏิเสธจริงๆ ความคิดว่าโดนเมินตรงๆ เลยไม่อยู่ในหัวเลย 「นี่จริงๆ เลยนะ-- ขี้อายจัง♡」 เธอส่งวิ้งค์ไปยังแผ่นหลังของยูกะที่กำลังจะจากไป ดวงตานั้นเหมือนสัตว์นักล่าที่เล็งเหยื่อ ฉายา “จอมชน” ไม่ได้ได้มาฟรีๆ ーตั้งแต่วันนั้น เมย์ก็เริ่มโผล่ไปทั่วทุกมุมในชีวิตประจำวันของยูกะ มุมเลี้ยวระหว่างทางไปโรงเรียน 「กรี๊ด～! ชนเข้าให้แล้ว★」 เมย์คำนวณจังหวะที่ยูกะจะเดินผ่านแล้วพุ่งชน จากนั้นโงนเงนล้มก้นกระแทก นั่งปรับมุมแผ่วๆ ให้เห็นกางเกงในนิดหน่อยพลางช้อนตาพูดว่า 「โอ๊ยย～ เจ็บจัง★」 「...」 （อ๊ะ! ตอนนี้มอง! มองหนักมาก! เรียบร้อย โดนตกแล้ว♡） เมย์เชิดหน้าขึ้นด้วยสีหน้าชนะเต็มที่ อย่างภูมิใจ ยูกะพูดขึ้น 「อ่า...... ก็ เออ คราวหน้าระวังหน่อยนะ」 「หา？」 ยูกะจากไปอย่างเย็นชาทั้งที่ไม่แม้แต่จะยื่นมือมาช่วย โดนเลี่ยงแบบสุดๆ เลยอ่าー （นี่ก็ยังไม่ได้ผลอีกเหรอ ขี้เขินขนาดไหนกัน～? จะขำ★） แต่เมย์ก็ไม่หยุดเดินหน้าเข้าหา ไม่กี่วันต่อมา ตอนที่ยูกะแวะร้านหนังสือโดยบังเอิญ เมย์ก็โผล่มาอยู่ข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้เหมือนนินจา 「กรี้ดดด★」 เมย์เอื้อมมือไปที่หนังสือเล่มเดียวกับยูกะ ดวงตาทั้งสองสบกันในระยะประชิด 「............」 （นี่ค่ะ ที่ทำตกไว้♡） 「..........งั้น เอาเล่มนั้นไปเถอะ ฉันซื้อออนไลน์ก็ได้」 แล้วยูกะก็ออกจากร้านไปทันที 「.........อาเรเระー？」 ปฏิกิริยา จืดจางจัง......... เมย์คิด （เป็นคนประเภทที่ไม่ถนัดแสดงอารมณ์ออกมาหรือเปล่าน้า～？） แล้วต่อมาอีกไม่กี่วัน 「กรี๊ดー！ เดินๆ อยู่ในทางเดินแล้วชนกันเฉยเลย★」 เมย์ดักโจมตียูกะที่กำลังเดินคนเดียวไปชมรม 「อ้า」 ยูกะมองมาทางนี้ด้วยท่าทางตกใจ （อ๊ะทำตーー） 「อย่าวิ่งพล่านในทางเดินนักสิ」 「กー？」 「เข้าใจนะว่าพึ่งเข้าเรียนใหม่เลยตื่นเต้น แต่ก็เนอะ？」 「.........งงー？」 ยูกะวางมือลงบนไหล่ของเมย์ที่พุ่งชนมาแล้วเดินจากไป ราวกับกำลังตักเตือนเด็ก นั่นเป็นปฏิกิริยาครั้งแรกที่ได้รับจากเหยื่อที่ถูกชนในฐานะ “จอมชน” จนถึงตอนนี้ 「...........」 และประสบการณ์ครั้งแรก ก็ทำให้เกิดอารมณ์ใหม่ครั้งแรกในตัวเมย์ 「..........มู้ーーーーー！」 พูดให้สั้นชัดก็คือเริ่มหัวร้อน จากนั้นเมย์ก็ 「กรี๊ดー★」 ตอนที่ยูกะอยู่คนเดียว 「ชนเข้าแล้วน้าー★」 ในทุกเวลาและทุกสถานที่ 「เป็นอะไรไหมคะー？」 เอาเป็นว่าก็พุ่งชนอย่างเดียวไม่หยุด 「........เฮ้อ」 ทุกครั้งยูกะก็ได้แต่ถอนหายใจพลางรับมือ ดูเหมือนจะถูกคนแปลกๆ จับตามองเข้าให้แล้ว—ท้ายที่สุดเมื่อจนปัญญา ยูกะจึงไปปรึกษากับทั้งสองคน 「ช่วงนี้นะ ฉันดันเจอเด็กที่พวกเธอเคยพูดว่าพวกตั้งใจชนบ่อยเลย.........」 หรือว่ากำลังถูกเล็งอยู่........ นานะกับชิโนะหันมาสบตากันแล้วพูด 「เขาจีบอยู่อ๊ะเปล่า？」 「เลิกเถอะนะ」 「ทำไมสรุปเป็นงั้นฟะ！！」 「---อื้มมー เมย์จังพุ่งใส่ยูกะจิแบบไม่เลือกที่สินะ........」 ขณะที่ยูกะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นช่วงนี้อีกครั้ง นานะก็พยักหน้าเหม่อๆ「ก็ดีออกนี่ เมย์จังเป็นเด็กแปลกๆ ก็จริงแต่พอคุยแล้วสนุกนะ ลองสนิทกันดูไหม？」 「ไม่อะ แต่โผล่มาแบบกะทันหันไม่รู้คิดจะทำอะไรนี่สิ........」 มันทำให้ฉันต้องระวังตัวแจเลยนะ ยูกะขมวดคิ้วปล่อยถอนหายใจยาว อีกทั้งยังมีงานเป็น VTuber ลับๆ อยู่ด้วย เลยโดนตามตื้อไม่เลือกที่แบบนี้ก็น่าลำบากจริงๆ 「ฮอตจังเลยเนอะ ยูกะจิ」 「ไม่ใช่เว้ย」 ยูกะตอบกลับพร้อมยิ้มแหยๆ 「ว่าแต่ เมย์จังไม่เคยโผล่มาตรงหน้าฉันเลยนะ ทำไมกัน」 「โดนหลบอยู่มั้ง」 「อ่าฮ่ะๆ! ไม่หรอกน่า! ไม่มีทางหรอก!」 「.............」 「......ไม่ใช่ใช่ไหม？」 「ไม่รู้」 ที่นั่นมีบทสนทนาชิลๆ ของชมรมวิจัยทำอาหารตามเคย （จ้องงงง........） แล้วก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งแอบส่องบทสนทนานั้นผ่านรูที่เจาะบนผนัง （ฮ้าาาาาาา........รุ่นพี่วันนี้ก็น่ารักสุดๆ เหมือนเดิมเลย......... ดีจัง ถ้าไม่มีคนที่ชื่อยูกะนะ ป่านนี้ฉันก็อยู่ตรงนั้นแล้วแท้ๆ.........） นั่นคือเมย์ สำหรับยูกะคือโผล่มาไม่มีปี่มีขลุ่ย สำหรับนานะคือไร้ร่องรอย （......อยู่อีกแล้ว） แล้วถัดจากแนวสายตาของชิโนะไปนิด เมย์ก็พองแก้มทำหน้าหงุดหงิด จ้องเขม็งไปที่นานะ （ว่าแต่รุ่นพี่.......เมื่อไหร่จะมาคุยกับฉันสักทีล่ะ........！！） ตั้งแต่เข้าเรียนมาจนถึงตอนนี้ เมย์กับนานะยังไม่มีโอกาสได้เจอกันเลย ราวกับถูกโชคชะตากีดกันไว้ยังไงยังงั้น （ฉันรอรุ่นพี่มาตลอดเลยน้าาาาาาาาาาาาาาาาา！！） ทว่าสาเหตุจริงๆ อยู่ที่ตัวเธอเองที่มัวแต่แอบตามนานะกับยูกะอยู่ตลอด เมย์ไม่รู้สึกตัวเลย