บทที่ 24【ประกาศด่วน!】ชุดไปเดทของทุกคน เอามาให้สึบากิดูที!【ฮานาบาจิ สึบากิ】

ในห้องส่วนตัว ยูกะกำลังกังวลเงียบๆ 「แย่แล้ว......」 สิ่งที่จ้องอยู่คือกล่องจดหมายขาเข้า ใช้เป็นช่องติดต่อรับงาน หรือไม่ก็ใช้เก็บคำถามกับคอมเมนต์จากผู้ชมเวลาทำแผนวิดีโอ กวาดตาดูผ่านๆ ยูกะก็พึมพำอีกครั้ง 「โคตรแย่เลย......」 แล้วก็ยกมือกุมหัวอย่างเห็นได้ชัด เรื่องราวต้องย้อนไปสามวันก่อน วันนั้นยูกะก็นั่งอยู่ที่โต๊ะในห้องเหมือนวันนี้ แต่เธอสวมบทเป็นอีกคนหนึ่งที่ต่างจากวันนี้สิ้นเชิง 「คุณเมกาเนะสกี้ ขอบคุณนะคะ♡ คุณฮาจิ ขอบคุณนะคะ♡ คุณโกมิคุซึ ขอบคุณนะคะ♡」 ข้างๆ ตัวอักษรฟ้อนต์น่ารักว่า『กำลังอ่านสปาชาอยู่♡』ก็มีภาพการ์ตูนดุ๊กดิ๊กขยุกขยิก ฮานาบาจิ สึบากิ นั่นคือ VTuber อิสระ และเป็นอีกหนึ่งใบหน้าที่ยูกะสวมเวลาสตรีม วันนั้น สึบากิก็ตามปกติ อ่านชื่อผู้ชมที่ส่งคอมเมนต์เสียเงิน (ซูเปอร์แชท) ทีละคนไปพลางคุยสัพเพเหระ แล้วก็ในระหว่างนั้นเอง 「อ๊ะ ว่าแต่ทุกคนปกติใส่เสื้อผ้าแบบไหนกันเหรอ~? สึบากิอยากรู้อะ」 เธอปิ๊งขึ้นมาก็โยนคำถามนั้นใส่ผู้ชมเลย ไม่ได้มีเจตนาอะไรหรือคิดจะขยายประเด็นคุยต่อด้วยซ้ำ แค่ถามไปงั้นๆ แต่ปฏิกิริยาผู้ชมกลับหลากหลายเกินคาด 『ก็อยากรู้ชุดของสึบาโกะเหมือนกันน้า?』『อืมๆ』『ไม่มีชุดจะใส่ไปซื้อเสื้อผ้า』『อืมๆ」『ลองให้ดูในสตรีมไหม?』『สึบาโกะดูต้องแต่งตัวแฟชั่นจัดเลย』『อยากให้สึบาโกะดูแฟชั่นให้จัง』 ขณะทอดมองคอมเมนต์ที่ไหลผ่าน ยูกะก็พลัน （ว่าไป VTuber คนอื่นเคยทำสตรีมดูชุดธรรมดาของผู้ชมเหมือนกันนี่นา） นึกขึ้นมาได้ （ชั้นก็อยากทำแบบนั้นเหมือนกันนะ） ก็คิดขึ้นมาเหมือนกัน ดังนั้นก็เลย 「นี่ๆ! เสาร์หน้ามาทำสตรีมดูชุดไปเดทของทุกคนกันไหม? คิดว่ากำลังจะไปเดทกับสึบากินะ แล้วใส่ชุดเท่ๆ มาหน่อย!」 สึบากิหัวเราะเอะเฮะเฮะ จากนั้นรายละเอียดของแผนก็ถูกกำหนดอย่างราบรื่น ผู้ชมจะส่งรูปชุดไปเดทมายังอีเมลแอดเดรสที่ระบุไว้ในบัญชี SNS ของฮานาบาจิ สึบากิ แล้วคืนวันเสาร์สึบากิจะเอามาแนะนำในสตรีม （ก็ระดับจำนวนผู้ติดตามอย่างชั้น ทุกคนน่าจะส่งรูปกันกระหน่ำแหงอยู่แล้ว!) คนข้างในตัวตนฮานาบาจิ สึบากิยิ้มแสยะเฮะเฮะ ทั้งหมดนี้คือจุดเริ่มต้นของเรื่องคราวนี้ แล้ววันนี้ วันเสาร์ ตอนนี้เป็นกลางวัน ยูกะกุมหัวหันหน้าเข้าหาจอ ตรงนั้นคือภาพที่ทำเอาอยากเบือนหน้าหนี ในกล่องจดหมายเข้าของยูกะที่อีกไม่กี่ชั่วโมงก่อนสตรีม มีอีเมลที่ผู้ชมส่งมาอยู่แน่นอน ก็มีอยู่นะ แต่— 「น้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!」 น้อยจนต้องผงะ อย่างแรกคือโดยรวมมันน้อยมาก ทั้งๆ ที่หลังสตรีมก็ประกาศรับทาง SNS แล้วแท้ๆ แต่จำนวนรูปที่ได้มามีประมาณ 10 ฉบับ และทั้งหมดมาจากผู้ชาย แถมในนั้น 4 ฉบับเป็นรูปกวนๆ อีก 6 ฉบับเป็นการแต่งตัวจริงจัง จะให้เอาแค่ 10 ฉบับที่ส่งมานี่ไปพยุงสตรีมทั้งรายการมันช่างห้าวหาญเกินไป เพราะส่วนใหญ่เป็นรูปก้ำกึ่งที่คอมเมนต์ลำบาก!! 「สตรีม.....แบบนี้ไม่ไหวแน่........」 เงยหน้ามองเพดาน ลองจินตนาการดู สึบากิทั้งรายการมีแต่ยิ้มเจื่อนๆ พูดว่า「เอะ เอ๋ー! ดีเน้อะ!」ให้รีแอคชันกึ่งๆ ส่วนผู้ชมก็พิมพ์ว่า「โอะ มีสไตน์ดีนะ!」 ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศเกร็งๆ ที่ทุกคนในสตรีมต่างเกรงใจกัน ไม่สนุกเลยซักนิด.........・ 「สตรีมวันนี้ ยกเลิกไปซะดีมั้งน้าー」 ยูกะถอนหายใจพลางเปิดแอป SNS บนคอมพิวเตอร์ ก็ในตอนนั้นเอง 『--- เดี๋ยวก่อน! ยูกะจัง!』 มีเสียงประเภทที่พูดตรงเข้ามาในสมองของยูกะดังขึ้น 「......! ใครน่ะ!!」 ยูกะเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ 『ยูกะจัง! จะยกเลิกสตรีมวันนี้เหรอ.... แบบนั้นไม่ได้หรอกนะ!』 「แกคือ......!」 ตรงนั้นคือยูกะอีกคนหนึ่ง ฮานาบาจิ สึบากิ สึบากิลอยล่องให้เห็นอยู่ในห้องส่วนตัวของยูกะ นั่นคือการรับรู้ที่สมองของยูกะสร้างขึ้น ฮานาบาจิ สึบากิในจินตนาการ สึบากิในจินตนาการ ตัวตนสุดสะดวกที่โผล่มายามยูกะมีเรื่องกลุ้ม แล้วให้คำแนะนำ สึบากิในจินตนาการ ที่สุดท้ายข้างในก็เป็นยูกะเอง ดังนั้นมันก็เป็นละครสั้นเล่นสองบทบาทคนเดียว ยูกะภายนอกดูปกติดีแต่สมองก็แอบมีอะไรเพี้ยนๆ นิดหน่อย 『ฟังนะ ยูกะจัง ถ้ายกเลิกในวันสตรีมล่ะก็ พวกแอนตี้บางส่วนต้องมาว่าแบบหน้าชื่นตาบานว่า "โอ๊ะโอ๋? รูปจากผู้ชมไม่เยอะสินะ? โป๊ะแตกเรื่องที่ไม่ดังแล้วสิน้าาาาา" แน่ๆ! เพราะงั้นห้ามเด็ดขาด!』 「ก็จริง」 ยูกะพยักหน้าเห็นด้วย 「งั้นบอกว่าไม่สบายละกัน」 『นั่นก็ไม่ได้!!』 「ทำไมล่ะ」 『คำว่าไม่สบายเป็นรหัสลับว่าหนีไปเที่ยวกับแฟนไง!!』 「แต่ว่า... ถ้าสภาพแบบนี้ ทำไปก็ไม่มีความหมายไม่ใช่เหรอ？」 『ไม่ใช่นะ ยูกะจัง! เส้นทางยังเหลืออยู่นะ!』 สึบากิในจินตนาการพูดเหมือนตัวเอก 「เส้นทางอะไรล่ะ」 『ลองคิดดีๆ ยูกะจัง สรุปคือแค่ให้ชุดไพรเวตจากผู้ชมมันมารวมกันให้ได้ก็พอใช่ไหมล่ะ？』 「ก็จริงーー」 『งั้นทำแบบนี้ดีไหมล่ะ？」 สึบากิในจินตนาการเคลื่อนริมฝีปากเข้ามาใกล้หูของยูกะอย่างแผ่วเบา ราวกับ ASMR จากนั้นจากระยะที่เหมือนจะเลียหูอยู่แล้ว เธอก็พึมพำด้วยเสียงชวนสยิวอาบลมหายใจเต็มๆ 『ยูกะจังเองนั่นแหละ ที่จะกลายเป็นผู้ชมーー』 「.........！！」 นั่นมันสายฟ้ากลางวันแสกๆ ชัดๆ! 「มีวิธีนี้อยู่นี่นา.........!」 ถ้าไม่ได้รูปจากผู้ชม ก็เตรียมเองสิ ก็แค่เอารูปที่ตัวเองถ่ายมาโชว์ในสตรีมตรงๆ เลยก็พอ!! เรื่องง่ายขนาดนี้ทำไมถึงไม่ยอมสำนึกกันมาตั้งแต่แรกนะ สึบากิในจินตนาการรุกต่อ หยิบไวท์บอร์ดมาจากไหนไม่รู้ลากครืดๆ ออกมา แล้วก็แนะนำว่า 『ขอนำเสนอว่าถ้ายูกะจังเอารูปเซลฟี่ตัวเองขึ้นในสตรีม จะมีข้อดีประมาณนี้ค่ะ』 ・เป็นการอวดให้เห็นว่ามีผู้ชมผู้หญิงดูสตรีมของฮานาบาจิ สึบากิอยู่ ・พอสาวน่ารักใส่เสื้อผ้าน่ารักออกมาจะทำให้สตรีมคึกคัก ・ไม่ใช่แค่ฮานาบาจิ สึบากิ แต่ผู้ชมผู้หญิง (ยูกะ) ก็จะโดนเอ็นดูประคบประหงม 『——จบ!』 「โคตรดีเลยนี่หว่า.........」 นี่แหละเรียกว่าดีรัวๆ ของจริง ในสมองของยูกะฉายภาพผู้ชมพิมพ์คอมเมนต์ด้วยความอยากเต็มสูบว่า 「โคตรน่ารัก!」「อยากคบด้วย」 แล้ว ฟีลดีสุดๆ ยูกะขนลุกซู่เหมือนได้โดนเลียหูหนักๆ 『เอาล่ะ ยูกะจัง ไปหาแฟชั่นเดทสุดแกร่งมาปลุกสตรีมให้ลุกเป็นไฟกัน!』 สึบากิในจินตนาการตบไหล่ 「อ่า.........มีแต่ต้องทำแล้วล่ะ.........!」 ยูกะลุกพรวด จัดของแล้วออกจากบ้านทันที เหลืออีกแค่ไม่กี่ชั่วโมงก่อนสตรีม พอซื้อเสื้อผ้าแล้วเตรียมรูปทัน ใบหน้าของยูกะตอนก้าวออกจากบ้านดูมุ่งมั่นราวกับมั่นใจในชัยชนะของสตรีมแล้วเรียบร้อย กลับมาถึงก็ต่อจากนั้น 2 ชั่วโมง ร่างของสึบากิในจินตนาการหายไปจากห้องแล้ว ในห้องที่ไม่มีใคร ยูกะหยิบของล่อตาล่อใจทั้งหลายออกมาจากถุงกระดาษ ที่ซื้อมาได้มีแค่ 2 เซ็ต เท่ากับว่าสามารถสวมบทเป็นผู้ชมผู้หญิงได้มากสุด 2 คน 「เด็กม.ปลายยุคนี้แต่งกันแบบนี้เลยเหรอ.........」 ตัดแท็กไปพลาง ใช้มือลูบสัมผัส เนื้อผ้าทุกชิ้นสัมผัสแล้วรู้สึกดี เพราะว่าไม่มีความสนใจเรื่องแฟชั่นเอาเลย แล้วก็ไม่เข้าใจแม้แต่นิดว่าการแต่งตัวให้สวยงามมันสนุกตรงไหน ปกติเลยใส่แต่ชุดวอร์มหรือสเว็ต เท่านั้น สำหรับเธอแล้ว เสื้อผ้าตรงหน้าพวกนี้รู้สึกเหมือนเป็นของที่แม้แต่การได้แตะก็เป็นครั้งแรก ทั้งสองชุดเป็นสิ่งที่ร้านเสื้อผ้าหยิบมาให้หลังจากถามว่า “มีเสื้อผ้าที่เหมาะกับเดทไหมคะ” จากมุมมองของยูกะทั้งคู่จัดว่าจัดจ้าน พูดกันตามตรงคือถ้าให้ใส่คงเขินมาก 「.........」 แต่เวลาที่เหลือมีจำกัด 「ตะ-ต้องทำแล้วแหละ.........！」 ฮึดตัดสินใจ ยูกะสวมหนึ่งในนั้น แต่งตัวเรียบร้อย แล้วยืนหน้ากระจก——！ นั่นคือเสื้อเชิ้ตสีชมพูฟรุ้งฟริ้งเต็มไปด้วยระบายสุดน่ารัก! กระโปรงมินิสเกิร์ตสีดำ! ผมทวินเทลสีบลอนด์ทอง! 「.........」 ที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือหญิงสาวในลุคที่น่าจะเห็นสักทุก 10 นาทีแถวชิบุย่าหรือชินจูกุ ดูท่าว่าน่าจะสวมสนีกเกอร์พื้นหนาๆ ด้วย ตอนอยู่ในร้านมันดูเข้ากว่านี้อีกนิด แต่พอยืนหน้ากระจกที่บ้านกลับมีแต่ความแปลกๆ ทำไมไปซื้อเสื้อผ้าแบบนี้มาเนี่ย 「ม-ไม่เข้ากันเลย.........！」 ยูกะทรุดฮวบตรงนั้น เพราะไม่มีภาพตัวเองใส่เสื้อผ้าแบบนี้อยู่ในหัวเลยสักนิด เธอไม่มีความกล้าเลยที่จะถ่ายเซลฟี่ในสภาพนี้ อายเกินไป อยากมุดดินหนี อยากถอด… แล้วความเสียใจอันรุนแรงนั้น ก็ปลุกอีกคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในสมองให้โผล่มา! 『อย่าถอดใจนะ! ยูกะจัง!』 「！？ แ-แกมัน!」 ผู้ที่อยู่ตรงนั้นคือสึบากิในจินตนาการ เป็นการปรากฏตัวครั้งที่สองของวันนี้ เธอส่งกำลังใจพร้อมสะบัดเจ้านุ่มฟูที่เชียร์ลีดเดอร์ถืออยู่ในมือทั้งสอง 『เข้ากับเธอดีมาก! น่ารักสุดๆเลย!』 「ง-งั้นเหรอ.........」 「อือ! ลองถ่ายเซลฟี่สักรูปสิ? ไม่เป็นไรหรอก!』 「จริงเหรออ？」 ยูกะที่ยังอารมณ์ครึ่งๆ กลางๆ ลุกขึ้นอีกครั้ง แล้วก็ถ่ายไปหลายรูปตามที่สึบากิบอก แชะ แชะーーภาพยูกะที่ยืนถือสมาร์ทโฟนหน้ากระจกถูกเก็บไว้ในโฟลเดอร์รูป 『อืม แล้วก็เอาเข้าแอปไปแต่งใช่ไหมล่ะ？』 「อื้ม」 「แล้วก็เป่าให้ขาวโพลนไปเลยใช่ไหม？』 「อืม」 「เห็นไหม ละมุนขึ้นน่ารักแล้ว』 「นี่ก็แปลว่าไอ้ของดิบเดิมมันไม่น่ารักน่ะสิ！！」 『อะฮะฮะฮะ ไม่เอาน่า ยูกะจัง ผู้หญิงทุกคนก็สวยขึ้นเฉพาะในมือถือกันทั้งนั้นแหละ』 สึบากิในจินตนาการพูดจาเหมือนกำลังถ่มน้ำลายใส่ทุกวงการนอกสตรีมแถมยังเป็นสึบากิในหัวเลยค่อนข้างด้านมืดพอตัว 『แต่ยูกะจัง รูปนี้นะ......ไม่รู้สึกว่ามันขาดอะไรไปเหรอ？」 「? ก็แต่งแล้ว นี่ก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่เหรอ」 『ไม่ๆๆ แบบนี้ยังไม่พอเลย แต่งก็แต่งแล้ว แต่รูปนี้คงต้องคัดออก ยังดึงจุดเด่นของวัตถุดิบไม่สุด ขาดหมัดเด็ดน่ะเข้าใจไหม』 ยัยนี่เริ่มพูดเหมือนเชฟสายอาร์ทขึ้นมาแล้วนะ 「ของที่ขาดคืออะไร」 『ก็คือนะー』 ว่าแล้วสึบากิในจินตนาการก็เอาปากไปแนบข้างหูยูกะ กระซิบ ASMR อย่างเงียบเย้ายวน 『ーーก็คือองค์ประกอบความลามกไง』 「องค์ประกอบความลามก！！」 『ให้ชัดคืออยากได้รูปมุมเสี่ยงๆ ที่เหมือนจะเห็นแต่ก็ไม่เห็นชุดชั้นในน่ะ』 「ของแบบนั้นจะให้ถ่ายได้ไงเล่า！！」 『เอ๋～? ทำไม่ได้เหรออ? ถ้าอยากปลุกสตรีมให้คึกก็ต้องยอมทำประมาณนั้นแหละนะ ยูกะจ๊าง』 「เรื่องแบบนั้นชั้น....ไม่ถนัดเลย」 『เพื่อให้ขายได้ทุกคนก็ทำกันประมาณนี้ทั้งนั้นน้า？』 สึบากิในจินตนาการพูดด้วยน้ำเสียงหนืดเหนียวเหมือนโปรดิวเซอร์ที่กอดไอดอลไว้หลายคน 「แ-แต่ว่า.....」 ยูกะสับสน สึบากิในจินตนาการทำหน้าลามกเจ้าเล่ห์ 『ไม่เป็นไรหรอกนะ....？ ถ้าไว้ใจมอบให้สึบากิจัดการล่ะก็ ทุกอย่างจะไปได้สวยเอง.....นะ？』 「......ฮึก」 『ยูกะจังไม่อยากเป็นสตรีมเมอร์ยอดนิยมเหรอ......？』 อยากเป็นสตรีมเมอร์ยอดนิยมーー 『ไม่เป็นไรหรอก น่าอายก็แค่ตอนแรกไง เขาว่าถ้าตอนจบดี ทุกอย่างก็โอเคใช่ไหมล่ะ？』 ดังนั้นต้องพยักหน้า—ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ยูกะก็ถูกบรรยากาศตอนนั้นกลืนไปแล้ว 「......ก-ก็ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ!」 ยูกะพยักหน้าทั้งที่แก้มแดง สึบากิในจินตนาการยิ้มมุมปาก ดูราวกับฉากดีลสกปรกที่เล็งสาวที่ไม่มีทางสู้ ถ้าใครมาเห็นเข้าอาจคิดว่ามีปัญหาอะไรบางอย่างเกิดขึ้น แต่จริงๆ แล้วเธอกำลังคุยกับสึบากิในหัว ดังนั้นปัญหามีอยู่ที่หัวของยูกะฝ่ายเดียว ทันทีที่พยักหน้า ยูกะก็เชื่อฟังขึ้นมาพอสมควร 『งั้นก็......ลองถ่ายดูเถอะ ยูกะจัง』 「อะ, อา......」 นั่งแปะบนพื้นอย่างเด็กผู้หญิง ถือสมาร์ทโฟนขึ้นมา 「บ-แบบนี้......รึเปล่า？」 『ดีเลย！！』 สึบากิในจินตนาการตื่นเต้น 『งั้นก็ถ่ายเฉพาะตั้งแต่คอลงมาดูนะ』 「แบบนี้เหรอ」 แชะ แชะ 『........ลองถ่ายท่านั่งกอดเข่าดูหน่อย』 「แบบนี้เหรอ？」 『ดีมาก！！ น่ารักสุดๆ เลย～！』 「งั้นเหรอ......? หึหึ......」 แชะ แชะ ยูกะผลิตรูปเซลฟี่ออกมาเป็นพรวน （รู้สึกว่าเริ่มสนุกขึ้นมานิดหน่อยแล้วแฮะ….....） ยูกะนี่ง่ายกว่าที่คิดเยอะ หลังจากยูกะถ่ายเซลฟี่กับชุดแรกอยู่นานพร้อมรับเสียงเชียร์จากสึบากิในจินตนาการ เธอก็เปลี่ยนชุดอย่างลื่นไหลเข้าสู่ชุดที่สอง 『ชุดที่สองเป็นแบบไหนเหรอ？』 สึบากิในจินตนาการส่ายหัวพลิ้วพลางว่า ตื่นเต้นจังน้า～ ถ่ายเซลฟี่กระหน่ำจนความเชื่อมั่นในตัวเองถูกเติมเต็มพอประมาณแล้ว ยูกะก็ปรากฏตัวต่อหน้าเธอด้วยสีหน้าภาคภูมิใจーー！ ชุดเดรสสีดำโกธิกโลลิต้าที่แต่งประดับด้วยลูกไม้ตามจุดต่างๆ ! โบว์ผูกผมอันใหญ่บ้าคลั่งอยู่บนศีรษะ! 「ซื้อจากร้านเดียวกับชุดแรกนั่นแหละ คิดว่าไง？」 『รสนิยมสุดจัด』 พอสงบสติแล้วดูดีๆ ถึงสีจะทึบๆ แต่กลับเด่นกว่าชุดแรก เหมือนสาวที่น่าจะเจอแถวอากิฮาบาระ แวบหนึ่งเธอเกือบจะได้สติว่า ไหงซื้อแบบนี้มาเนี่ย แต่ยูกะก็ส่ายหัวแล้วเบี่ยงสายตาหนีความเป็นจริง 「ตัวนี้ควรถ่ายยังไงดีนะ」 เธอลองนั่งท่าเด็กผู้หญิงบ้าง นั่งกอดเข่าบ้างเหมือนเมื่อครู่พร้อมยกสมาร์ทโฟนขึ้นเล็ง 『เดี๋ยวก่อนยูกะจัง ทำอะไรซ้ำๆ ไม่ได้นะ！』 สึบากิในจินตนาการยกสองแขนไขว้กันขวางยูกะไว้ ทำไมกัน? 『ถ่ายที่เดิมเดี๋ยวก็รู้สิว่าเป็นคนเดียวกัน』 「ก็จริงของเธอ」 พอฟังก็ใช่เลย แค่ชุดก็โทนคล้ายๆ กันอยู่แล้ว ถ้าฉากหลังยังเหมือนกันอีกคงไม่มีใครคิดว่าเป็นคนละคน เห็นภาพชัดเลยว่าพวกแอนตี้บางส่วนของสึบากิจะโผล่มาว่า 「โอ๊ะโอ๋? แปลกๆ นะเนี่ย』 กันแน่ๆ 『ดังนั้นชุดที่สองต้องไปถ่ายที่อื่น』 「ที่อื่นนี่ที่ไหน」 ห้านาทีต่อมา ทั้งสองอยู่ที่สวนสาธารณะ 『ถ่ายที่นี่กันเถอะ』 「ข้างนอกเรอะ！！」 จะว่าทั้งสองก็ไม่เชิง เพราะคือยูกะกับสึบากิในจินตนาการ ดังนั้นจริงๆ ก็คนเดียว รีบหุบปากแล้วกวาดตามองรอบๆ จากนั้นยูกะก็ไปนั่งแป๊บนึงตรงม้านั่งมุมหนึ่งของสวน โชคดีที่ในสวนไม่มีใครเลย ถึงอย่างนั้นก็เถอะ 「ข-ข้างนอกนี่มันก็แบบว่า.......」 『ไม่อยากเป็นคนดังเหรอ......？』 「อย่าคิดว่าจะใช้ประโยคเดียวดันให้ฉันยอมหมดได้สิ.......！？」 แม้จะยอมมาถึงนี่แล้วแต่เอาตรงๆ คือโคตรอาย รู้สึกราวกับกำลังเดินข้างนอกแบบล่อนจ้อน ทั้งที่ไม่หนาวก็ยังสั่น ทั้งที่ไม่ร้อนก็ยังมีเหงื่อออก ร่างกายมันเพี้ยนไปหมดแล้ว 『เอ้า ถ้าไม่อยากอายก็รีบถ่ายให้เสร็จดีกว่าไหม？ อยู่แบบนี้ต่อไปเดี๋ยวคนก็มาเข้าพอดีนะ......？』 「ชิ.....」 『หรือว่าโดนคนอื่นเห็นแล้วจะยิ่งตื่นเต้นมากกว่ากันนะ.......」 ประโยคที่เหมือนคำพูดแนวถูกกระตุ้นราคาถูกชวนให้คาใจ แต่สิ่งที่สึบากิในจินตนาการพูดก็ถูกต้อง มาถึงขนาดนี้แล้วก็มีแต่ต้องทำให้จบ 「ฉันไม่ได้อยากทำเลยซักนิด.....แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่หว่า！」 ยูกะยกสมาร์ทโฟนขึ้นเล็ง ทุกครั้งที่กดชัตเตอร์ด้านข้างก็มีเสียงแชะๆ ดังขึ้น ภาพนักเรียนม.ปลายในชุดโกธิกโลลิต้าถูกเก็บลงโฟลเดอร์ภาพ 「แ-แบบนี้รึ......？」 ยูกะที่สะท้อนในหน้าจอกำลังยิ้มเอเฮะเฮะตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ 『ดีเลย! รอยยิ้มดีมาก!』 「งะ-งั้นเหรอ.......？」 ที่ว่าไม่อินเมื่อกี้คืออะไรทันทีที่เริ่มถ่ายก็สวมบทเป็นเด็กผู้หญิงน่ารักเต็มตัว ราวกับไปเสพอะไรมา 『น่ารักเนอะ！』 「อายอ่าา」 พอรู้ตัวก็อินซะแล้ว ระหว่างที่ใจลอยคิดว่า ถ้ามีคนรู้จักมาเห็นสภาพนี้คงมีแต่ตายอย่างเดียว ยูกะก็ยังถ่ายต่อ และนั่นคือหลังจากนั้นราวห้าวินาที 「นี่」 มีเสียงดังขึ้น 「หือ？」 ยูกะเงยหน้า ชิโนะอยู่ตรงนั้น 「ฟาศฆ๋สฟาหศฤษฆ็์นฟปรี้ฤฯฆฟหนรฤ๋ฆฯญ」 「เธอออกเสียงแบบนั้นได้ยังไงเนี่ย」 ชิโนะจึงหรี่ตาอย่างสงสัยใส่ยูกะที่กรีดร้องเป็นเสียงที่ไม่เป็นภาษา 「ยะ เอ่อ นี่มันไม่ใช่อย่างที่คิดนะ! เอ่อ คือว่า.......」 ตะกุกตะกัก ระหว่างครุ่นคิดหาข้อแก้ว่าจะอธิบายยังไงก็โบกมือทั้งสองข้างพะวงๆ ตรงหน้า อยากให้แค่หน้าไม่ถูกมองมากที่สุด 「............」 แล้วชิโนะก็เอียงคอมองมา 「หรือว่านี่กำลังถ่ายอะไรอยู่เหรอ？」 「ไม่ ก็ เอ่อ......จะให้บอกว่าถ่ายก็ใช่ หรือจะว่าอะไรดี.....เอ่อ.....」 「ถ้าไม่รังเกียจให้ฉันถ่ายให้ก็ได้นะ」 「หะ」 อะไรนะ ข้อเสนออะไรเนี่ย!? ยูกะตกตะลึงอยู่ในใจ สีหน้าของชิโนะตรงหน้าก็ยังคงอ่านไม่ออกตามเคย 「ตอนนี้ฉันกำลังเรียนเรื่องการถ่ายภาพพอดี ช่วยเป็นแบบให้หน่อย」 พูดพลางเอาหนังสือที่ถืออยู่ยื่นมาให้ดู เป็นหนังสือรวบรวมวิธีถ่ายรูปให้ออกมาดี 「มาเจอกันตรงนี้ก็คงมีวาสนาอะไรสักอย่าง แถมยังรู้สึกว่าเธอไม่เหมือนคนแปลกหน้าเลย」 ไม่เหมือนคนแปลกหน้า？ （......หรือว่า ยังไม่รู้เลยเหรอว่าคนนี้คือฉัน？） ชิโนะเอียงคอทำหน้าตายถามว่า 「เอาไง？」 ใส่ยูกะที่มองจ้องตอบกลับ ดูท่าจะไม่รู้จริงๆ เมื่อนึกย้อนก็ใช่ ตอนนี้ยูกะไม่ใช่แค่ชุด แต่ทรงผมตั้งแต่หัวจรดเท้ากลายเป็นอีกคน แถมสีหน้าตอนถ่ายเซลฟี่ก็เป็นแบบที่ปกติไม่เคยแสดงให้เห็น ในความคิดของชิโนะอาจถูกจัดการว่าเป็นอีกคนที่แค่รูปร่างใกล้เคียงกันเท่านั้น 「เอะ เอ่อ......」 ลังเล ถ้าเลือกได้ก็อยากเผ่นจากตรงนี้เดี๋ยวนี้ แต่ถ้าปฏิเสธหรือทำท่าน่าสงสัยตรงนี้เข้า ชิโนะที่เริ่มสงสัยอาจจับได้ขึ้นมาว่าตัวตนที่แท้จริงคือใครー หรือว่าทางออกที่ดีที่สุดคือไม่ทำอะไร ไม่ขัดขืน แล้วรอจนชิโนะพอใจ 「................................................」 ท้ายที่สุดยูกะก็ครุ่นคิดอยู่นานก่อนยื่นสมาร์ทโฟนให้ชิโนะ 「ฝากด้วยนะ..................」 「อืม」

แชะแชะ 「น่ารักจังเลยนะ」 「.........ขอบคุณมากค่ะ」 แชะแชะ 「ยิ้มแบบเมื่อกี้สิ」 「.........แบบนี้เหรอคะ」 「รอยยิ้มดีมากเลยนะ」 「...........ขอบคุณมากค่ะ」 ยูกะทำใจให้ว่าง กลายเป็นเพียงแค่แบบถ่ายภาพเท่านั้น หลังจากฝ่าช่วงเวลาราวกับนรกนั้นมาได้ ชิโนะก็คืนสมาร์ทโฟนให้ยูกะ 「เชิญเลย รูปออกมาดีมากเลยนะ」 「อะ อ่า.........อืม ขอบใจ」 「อืม งั้นแค่นี้นะ」 จนถึงท้ายที่สุดชิโนะก็ไม่ได้สังเกตตัวตนที่แท้จริงของยูกะสาวโกธิกโลลิต้า ถอนหายใจโล่งอก 「เอาเถอะ อย่างน้อยก็ได้ให้เขาช่วยถ่ายรูปแล้วนี่นะ.....」 ยูกะที่ตอนหนึ่งเคยคิดว่ามันจะลงเอยยังไงนะ แต่ก็ฝ่าวิกฤตมาได้ ตรวจเช็กรูปที่ชิโนะถ่ายด้วยความรู้สึกสำเร็จ —มีแต่รูปชิโนะหน้าตายเรียบเต็มไปหมด 「อะไรของยัยนั่นวะเนี่ย！！」 ดูท่าเจ้าตัวจะกดชัตเตอร์รัวทั้งที่ยังเป็นกล้องหน้า ยูกะได้แต่คิดจากใจจริงว่า ไม่เหมาะจะเป็นช่างภาพเลยสักนิด สุดท้ายรูปที่ชิโนะถ่ายมาทั้งหมดก็โดนคัดทิ้ง แล้วตัดสินใจใช้รูปที่ตัวเองถ่ายไว้แทน หลังกลับเข้าห้อง ยูกะจัดการคัดรูปเพื่อใช้ในไลฟ์ ยิ่งไล่ดูซ้ำก็ยิ่งมีแต่รูปวาบหวิวทั้งนั้น สึบากิในจินตนาการที่เฝ้ามองการทำงานอยู่ข้างๆ จ้องรูปแบบไล่สายตาไปทั่วพร้อมพึมพำว่า『หืม.....？』 『สวยอ่ะ.....』 วันนั้นเหมือนกับว่าเธอมั่นใจในความสำเร็จของไลฟ์ตัวเองเต็มที่ ภาพที่สวมชุดน่ารักโพสท่าน่ารักดูราวกับเป็นคนละคน 『แต่ว่ายูกะจัง วันนี้ก็เป็นประสบการณ์ที่ดีใช่ไหมล่ะ』 มันยังเป็นวันที่ให้ความรู้สึกเหมือนถูกทำให้ได้รู้จักอีกด้านหนึ่งของตัวเอง 『ไม่ได้บอกให้เอาชุดคอสตูมไปใส่นอกบ้านหรอกนะ แต่บางทีก็ใส่อะไรที่ไม่ใช่แค่ชุดวอร์มกับสเวตบ้างก็ดีไม่ใช่?」 「ก็จริง」 『การได้ใส่เสื้อผ้าที่ไม่เหมือนปกติมันค่อนข้างสนุกใช่ไหมล่ะ』 「........อาจจะก็ได้」 ยูกะพยักหน้าไปด้วยระหว่างปรับแต่งรูปของตัวเอง เธอเคยคิดว่าไม่มีความสนใจในเสื้อผ้าแฟชั่น คิดว่าไม่เข้าใจว่าการแต่งตัวให้สวยงามมันสนุกตรงไหน แต่พอมองย้อนกลับไปก็น่าจะรู้อยู่ตั้งนานแล้วว่าความสนุกของการประดับประดาตัวเองคืออะไร เธอยิ้ม ขณะจ้องมองอวาตาร์ในโลกเสมือนที่ส่งรอยยิ้มกลับมา 「เอาเถอะ ตอนจบดีทุกอย่างก็ดีทั้งนั้นล่ะนะ」 ฮานาบาจิ สึบากิคือยูกะเอง เธอเองก็ยืนยันถึงความสำเร็จของไลฟ์ตัวเองเช่นกัน หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมง ระหว่างไลฟ์ที่เอารูปจัดฉากของตัวเองมาคั่นเพื่อแนะนำชุดออกเดทของผู้ชม ตำแหน่งปานตรงส่วนต้นขาที่หวาดเสียวดันตรงกัน ทำให้โดนจับได้สบายๆ ว่าเป็นคนเดียวกัน ยูกะในใจคิดว่า พวกนี้น่าขนลุกชะมัด แต่ก็ประคองสถานการณ์ในฐานะฮานาบาจิ สึบากิไปได้ ทว่าก็เริ่มมีข่าวลือว่า『ในหมู่ผู้ชมผู้หญิงของฮานาบาจิ สึบากิมีตัวอันตรายหน่อยๆ อยู่คนหนึ่ง』 ยูกะเลยหัวร้อนของจริง ต่อมาอีกวัน ที่โรงเรียน ชิโนะเล่าอย่างภาคภูมิว่า 「เมื่อวันก่อนฉันช่วยผู้หญิงโกธิกโลลิต้าที่ดูออกจะน่ากลัวนิดหน่อยในสวนมาด้วยล่ะ」 ส่วนยูกะก็ทำตาเหมือนปลาตายพึมพำว่า 「งั้นเหรอ」