บทที่ 23 เดธเกมของท่านจอมมาร

ในห้องมืด จอมมารแสยะยิ้มขณะจ้องมองจอภาพ 「คุคุคุ......」 พักหลังมาที่ญี่ปุ่นถี่ขึ้นจนบางครั้งเธอเองก็เกือบลืมเป้าหมายเดิม แต่เดิมที่เธอถึงกับย่างกรายมาถึงต่างโลกก็เพราะเพื่อการรุกราน เราน่ะ เดิมทีอยากทำอะไรแบบนี้ต่างหาก—เธอไขว่ห้างแล้วจ้องมองหน้าจอ ที่นั่นมีร่างชายผู้น่าสงสารถูกขังในห้องขนาดราวสองเสื่อ ชื่อของชายคนนั้นคือ โคตะ ดูเหมือนเพิ่งลืมตาตื่นพอดี—พอคลานลงจากเตียง โคตะก็หันมองไปรอบๆ แหล่งกำเนิดแสงในห้องมีเพียงจอภาพที่เตรียมไว้เท่านั้น หน้าจอแสดงภาพจอมมารที่เฝ้ามองโคตะจากอีกห้องหนึ่ง ในที่สุดโคตะก็สังเกตเห็นทางนี้ สายตาของเขาประสานกับจอมมารผ่านหน้าจอ 「ดูเหมือนเจ้าจะตื่นแล้วสินะ...? เจ้า」 จอมมารเผยยิ้มชวนขนลุก —กึกกักกึกกัก ต่อหน้าเหตุการณ์ที่ไม่อาจเข้าใจ โคตะตัวสั่น 「ฮาฮาฮา! อย่าได้กลัวไป เราก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลยไม่ใช่หรือ」ทุกคำที่จอมมารพูดถูกส่งไปยังลำโพงในห้องที่โคตะอยู่ จอมมารจ้องหน้าจอ โคตะทำหน้าลังเลไม่รู้ว่าฟังอยู่หรือเปล่า จอมมารจึงหันไปขอให้ชิโนะที่อยู่ใกล้ๆ ว่า 「ช่วยปรับเสียงหน่อย」 ชิโนะขยับเมาส์อย่างเงียบๆ แล้วเพิ่มระดับเสียงให้ 「...........ต่อจากนี้เจ้าจะต้องเข้าร่วมเกมที่เราคิดขึ้น! กติกาง่ายมาก ภายในเวลาที่กำหนดให้แก้ปริศนาของห้องนี้แล้วออกมาจากที่นี่ แค่นั้น หากทำสำเร็จอย่างงดงามเราจะให้รางวัล แต่ถ้าล้มเหลวล่ะก็... ตอนนั้น การลงโทษอันสาหัสจะรอเจ้าอยู่ กล่าวคือ นี่คือเกมที่เอาศักดิ์ศรีของตัวเจ้าเองเป็นเดิมพัน」 สรุปคือ เดธเกม สภาพที่หยอกล้อชาวโลกเหมือนเป็นเพียงของเล่นนั้น ช่างสมกับนามจอมมารผู้ปกครองต่างโลกโดยแท้ 「คุคุคุ......」 จอมมารยิ้มแสยะอีกครั้ง ที่จอมมารปิ๊งไอเดียชั่วร้ายนี้ขึ้นมา ก็เมื่อเพียงสามวันก่อนนี่เอง 「พวกไพร่ทั้งหลาย—? กำลังดูอะไรกันอยู่รึ—?」 นั่นเป็นตอนที่นึกสนุกบินมาจากต่างโลกตามนิสัยเดิม แล้วเล่นกับพวกเด็กในสวนสาธารณะ มีเด็กอยู่สองสามคนกำลังนั่งเรียงกันบนม้านั่ง จ้องแผ่นกระดานเล็กๆ อย่างไม่กะพริบ ตั้งแต่มาญี่ปุ่นก็เห็นอยู่บ่อยๆ แต่เธอไม่ค่อยรู้ว่ามันคืออะไร 「แผ่นนั่น คืออะไรหรือ?」 เด็กๆ เงยหน้าขึ้นมาทำหน้าพิกล 「หา—? พี่สาวจอมมารไม่รู้เหรอ? สมาร์ทโฟนไง สมาร์ทโฟน」 「สมาร์ทโฟนคืออะไรหรือ?」 สีหน้าพิกลยิ่งชัดขึ้น ทำไมไม่รู้อะ? พวกเขาหันมามองหน้ากันพร้อมเอียงคอ ดูท่าเป็นของที่ควรรู้กันอยู่แล้ว ไม่นานก็ลงเอยด้วยข้อสรุประหว่างเด็กๆ ว่า “พี่สาวนมโตคนนี้คงจน จนถึงขนาดไม่รู้จักสมาร์ทโฟน” นี่ไงล่ะ แล้วก็หันหน้าจอที่เพิ่งดูให้เธอเห็น เด็กพวกนี้ใจดีกับคนที่พวกมันมองว่าอยู่ต่ำกว่า 「......นี่ ที่มีรูปวาดเต็มไปหมดนี่คืออะไรหรือ?」 จอมมารก้มตัวโน้มไปข้างหน้า อืมมม 「มังงะไง」 พวกเด็กกำลังพูดกับหน้าอกของจอมมาร 「มังงะ...คืออะไรหรือ?」 จอมมารถามนู่นนี่ราวเด็กน้อย เด็กก็อธิบายให้แบบละเอียดยิบ หากพูดคร่าวๆ มังงะคือเรื่องราวที่เล่าเป็นภาพวาด 「แล้ว ที่อ่านกันอยู่นั่นเป็นเรื่องแบบไหนหรือ?」 คิดว่าปล่อยให้อ่านเองน่าจะไวกว่าอธิบาย เด็กก็เลยยื่นสมาร์ทโฟนให้จอมมาร แล้วสอนตั้งแต่วิธิแตะหน้าจอ เพราะจอมมารไม่รู้วิธีใช้ ราวกับสอนคนแก่ใช้เครื่องมือไฮเทค 「โฮ่โฮ่ว~? พวกเจ้าอ่านอะไรค่อนข้างรุนแรงอยู่เหมือนกันนะ」 เด็กทำตัวเกินวัย มังงะที่กำลังอ่านกันนั้นเป็นแนวเดธเกม 「อ้อ เสริมให้นะ แนวเดธเกมก็คือผลงานที่บรรยายสภาพตัวละครถูกพาเข้าไปในเกมอันตรายมีความตายเข้ามาเกี่ยว รวมถึงตัวเกมสมมุติที่ถูกเล่าในเรื่องด้วยน่ะ」 「เจ้ารู้ละเอียดดีนี่」 「อ่านใน Wiki」 หนึ่งในเด็กเงยสมาร์ทโฟนขึ้นอย่างภูมิใจ ตั้งแต่ยังประถมก็มีเค้าลางแล้วว่าโตไปเข้ามหาวิทยาลัยจะก็อปเนื้อหาใน Wiki ใส่รายงานตรงๆ 「เอ่อ ถึงจะยังไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็น่าเชื่ออยู่นะ」 จอมมารพยักหน้าหงึกๆ พลางอ่านมังงะแนวเดธเกม อ่านแบบจดจ่อ 「สนุก!」 โคตรอิน แล้ววันถัดมา 「ดังนั้น ข้าตัดสินใจว่าจะจัดเดธเกม」 จอมมารคว้าตัวชิโนะที่เพิ่งเลิกเรียนมา 「อืม」 「เจ้านี่แหละจะเป็นผู้ช่วยของข้า!」 「จะพยายามละกัน」 ตรงกันข้ามกับจอมมารที่กำลังอินเต็มที่ ชิโนะไม่มีความสนใจเลย จริงๆ แล้วเดธเกมอะไรนั่นมันจัดในโลกความเป็นจริงไม่ได้อยู่แล้ว จะต้องใช้เวลามากขนาดไหนในการสร้างกลไกใหญ่โตที่ชี้เป็นชี้ตายกันได้ ไม่คุ้มเอาเสียเลย ในฐานะนักวิจัยก็สนใจเดธเกมอยู่หรอก แต่ถ้าให้ช่วยลงแรงทำล่ะก็ไม่เอาด้วย 「ขอเสริมว่า กลไกเดธเกมทั้งหมดข้าจะทำเอง」 「เอาด้วย」 「เยี่ยม!!」 แล้วจอมมารกับชิโนะก็จับมือร่วมกัน ชิโนะเลือกโรงงานร้างชานเมืองมาเป็นสถานที่จัดเดธเกม การต่อพวกมอนิเตอร์กับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ต่างๆ ชิโนะจัดการ ส่วนกลไกตามที่บอกไว้ จอมมารเป็นคนทำ 「เสร็จแล้ว」 เสร็จทันที เพราะจอมมารเป็นจอมมารจากต่างโลก เลยถนัดเรื่องกลไกพิเศษพวกนี้ 「เมื่อก่อนข้าเคยดัดแปลงปราสาทจอมมาร DIY จุกจิกเพื่อไล่มนุษย์ที่บุกมาน่ะ」 「เหรอ」 อนึ่ง กลไกที่จอมมารทำไม่มีอะไรอันตรายถึงชีวิต ชิโนะถามว่า แบบนั้นจะเรียกเดธเกมได้เหรอ จอมมารก็เอ่ยถ้อยคำชวนประหลาดใจว่าที่ชวนเข้าท่าอยู่เหมือนกันว่า 「ถ้าตายในเกมก็น่าสงสารแย่สิ!」 เดธเกมอะไรกัน? 「เพราะฉะนั้นเจ้าน่ะ พาคนที่จะเป็นผู้ถูกทดลองมาที่นี่ซะ!」 「เป้าหมายควรเป็นแบบไหนดี」 「อืมมม....」 จอมมารก็เริ่มไล่เรียงคุณสมบัติ ถ้าเป็นผู้ใหญ่ได้จะดี ดูท่าเหมือนจะโดนหลอกง่ายแล้วก็ดูโง่ๆ หน่อย ถ้าขี้ขลาดยิ่งดีเข้าไปใหญ่ คนที่ถึงจะถูกพาตัวไปสักครึ่งวันก็คงไม่โวยวายเป็นพิเศษ พวกที่น่าจะติดสินบนด้วยเงินได้ หมดแค่นี้ 「เข้าใจละ」 ไม่ใช่เงื่อนไขที่ยากอะไร หลังจากพยักหน้าแล้ว ชิโนะก็ออกไปในเมืองเพื่อหาเหยื่อทดลอง และคนที่ถูกเลือกก็คือโคตะ จอมมารมองลงไปยังผู้ถูกทดลองผู้น่าสงสารที่อยู่อีกฝั่งจอมอนิเตอร์ ดูแล้วก็ตรงกับคุณสมบัติที่จอมมารระบุไว้จริงๆ กึกกักกึกกัก— เสียงสั่นสะท้านดังสะท้อนอยู่ภายในกรงที่ประกอบขึ้น 「เอาล่ะ จะเริ่มเกมแล้ว....!」 จอมมารประกาศวลีเท่ๆ คิดว่าตัวเองเข้าเป้าอย่างที่สุด ทว่าโคตะไม่ยอมทำตามคำสั่ง หรือว่าความกลัวมันจะครอบงำมากกว่า— กึกกักกึกกัก ยังคงเอาแต่สั่นเทาอยู่เท่านั้น 「......เจ้า—？」 ไม่ได้ยินรึเปล่านะ จอมมารเคาะไมค์ ตุ้บๆ โคตะไม่แสดงปฏิกิริยา 「............เอ่อ—？」 กึกกักกึกกัก— 「เดี๋ยวสิ..」 กึกกักกึกกักกึกกักーー！ เสียงสั่นไม่หยุด! 「เดี๋ยวก่อน」 จอมมารตัดไมค์ 「ผู้ช่วย—?」 「อะไร」 ชิโนะที่ยืนสแตนด์บายอยู่ใกล้ๆ เอนคอทำหน้าประหลาด ประมาณว่ามีอะไรขัดข้องเหรอ จอมมารยื่นนิ้วชี้ไปที่โคตะซึ่งกำลังสั่นอยู่ในมอนิเตอร์ 「เจ้านี่นะ มันอะไรกัน」 ชิโนะจ้องไปยังทิศที่ถูกชี้ ชิโนะตอบ 「แฮมสเตอร์」 「ก็ใช่น่ะสิ !!!」 จอมมารเดือด เพราะในห้องปิดทึบขนาดสองเสื่อที่กว้างอย่างเปลืองนั้น มีแฮมสเตอร์กำลังวิ่งกรุ๊งกริ๊งบนล้อหมุน 「ข้าบอกความต้องการผู้ถูกทดลองกับเจ้าไปชัดๆ แล้วไม่ใช่รึ！！」 「ผู้ถูกเลือกคือแฮมสเตอร์ไง」 「จะบ้าเหรอ！！」 「แล้วก็ โคตะคุงคือแฮมสเตอร์ที่ขายอยู่ในร้านสัตว์เลี้ยง อายุสองเดือน」 「ไม่ตรงกับที่ข้าขอสักอย่างเลยนี่!! ตรงไหนของมันที่เป็นผู้ใหญ่กัน!!」 「แฮมสเตอร์อายุสองเดือนเทียบเท่ากับอายุผู้ใหญ่ของมนุษย์」 「ข้าไม่ได้หมายถึงแบบนั้นโว้ย!!」 「เพราะเป็นตัวที่ขายไม่ออกเลยได้ลดราคา」 「ข้าไม่ได้ถามซะหน่อย!!」 「แต่ก็นะ ขี้ขลาดจริงๆ ด้วย ตอนนี้ก็ยังสั่นกรุ๊งกริ๊งอยู่ในห้องปิดนี่ไง」 「นั่นมันแค่ออกกำลังกายบนล้อหมุนต่างหาก!!」 จอมมารคำราม 「สภาพแบบนี้จะไปเปิดเดธเกมได้ยังไงกันเล่า!! จะให้แฮมสเตอร์แก้ปริศนายังไงฟะ!!」 「เรื่องมาก」 「ไม่ได้เรื่องมากสักหน่อย!!」 「ถ้าอยากให้พามนุษย์มาก็บอกแต่แรกสิ」 「ต้องพูดก่อนด้วยเหรอ........？」 สุดท้ายเดธเกมของวันนั้นก็ล้มเหลว แฮมสเตอร์โคตะคุงจอมมารตัดสินใจจะเลี้ยงไว้ เพราะแอบรู้สึกหัวใจกระตุกนิดๆ กับท่าทางขยันกรุ๊งกริ๊งของมัน หลายวันต่อมา จอมมารจ้องมองมอนิเตอร์อยู่ในห้องมืด แล้วยิ้มเหี้ยม 「คุคุคุ.... ดูเหมือนเจ้าจะตื่นแล้วสินะ........」 ตรงอีกฝั่งจอก็คือชายคนหนึ่งเพิ่งลืมตาตื่นพอดี เขาชำเลืองมองไปรอบๆ สีหน้าถูกย้อมด้วยความสับสน ขณะที่จอมมารมองภาพนั้นก็ยิ้มกว้างยิ่งขึ้นไปอีก 「คุคุคุคุ・・・・・・」 อ๊ะ คราวนี้เป็นมนุษย์จริงๆ ...... เสียงพึมพำดังลอดผ่านมอนิเตอร์มาเช่นกัน แต่ชายคนนั้นไม่ได้เข้าใจความหมายของคำพูดนั้น ความสับสนและคำถามต่อสถานการณ์ที่ตัวเองกำลังเผชิญอยู่ครอบงำศีรษะของเขามากกว่า ระหว่างเดินอยู่ในเมือง อยู่ๆ ก็ถูกนักเรียนมัธยมปลายสาวใส่แว่นทัก พอพยักหน้าตอบไปก็ถูกขังไว้ในที่ประหลาด แล้วอีกฟากของมอนิเตอร์เล็กๆ ก็มีผู้หญิงแต่งคอสเพลย์ประหลาดกำลังหัวเราะ— ไม่เข้าใจเลยสักนิด ขณะที่เริ่มกลับมาตั้งสติได้ ความโกรธก็พลุ่งขึ้นในอกของชายคนนั้น ในที่สุดชายคนนั้นก็ตะโกนขึ้น พลางจ้องเขม็งหญิงสาวที่กำลังหัวเราะอยู่หลังมอนิเตอร์ 「คุณคือใคร」(ภาษาไทย) 「เดี๋ยวก่อน」 จอมมารเรียกชิโนะ มาในทันที 「อะไร」

ชิโนะทำหน้าดูไม่พอใจอีกแล้ว 「นั่นอะไร」 [ทีนีทีไหน](ภาษาไทย) 「คนไทย」 「คนไทยคืออะไร」 「คนต่างประเทศ」 「ภาษาที่เจ้าพูดอยู่สื่อสารกันได้ไหม」 「ไม่ได้หรอก」 「อย่างนี้นี่เอง」 จอมมารพยักหน้า [ปล่อยเลย!!](ภาษาไทย) 「....ไม่สิ ไปพาคนที่คุยรู้เรื่องมาหน่อยสิ!」 [กลับไปหาครอบครัวทันที!!](ภาษาไทย) 「แล้วอีกอย่าง หมอนั่นโมโหสุดๆ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ!?」 「เพราะไปเรียกตัวมาตอนกำลังมาเที่ยวญี่ปุ่นกับครอบครัว เลยทำให้แผนพัง ก็เลยโกรธอยู่มั้ง」 「อย่าไปเรียกคนแบบนั้นมาสิ!」 [ฉันจะไม่ยกโทษให้คุณถ้าคุณทำร้ายฉัน!](ภาษาไทย) ชายชาวไทยตะคอกใส่จอมมารที่อยู่อีกฝั่งจอ จากสีหน้าก็เห็นชัดว่าเขาสบถด่าใส่เต็มที่ ชัดก็ชัดอยู่หรอก แต่เอาตรงๆ ไม่เข้าใจเลยสักคำว่าพูดอะไร 「ถ้าเป็นคนต่างโลก แปลภาษาต่างประเทศไม่ได้เหรอ」 「เจอกันครั้งแรกมันทำไม่ได้หรอก」 ตอนที่จอมมารข้ามมาจากต่างโลก ระบบแปลอัตโนมัติจะแปลได้แค่ภาษาทางการของพื้นที่นั้นเท่านั้น พอเป็นภาษาต่างประเทศอื่นก็ไม่เข้าใจเลย พูดง่ายๆ ก็เหมือนรองรับแค่ Shift-JIS อย่างเดียว [ฉันจะไม่มีวันให้อภัยคนเลวอย่างคุณ](ภาษาไทย) ในเมื่อคำสั่งฝั่งนี้สื่อไม่ถึงเลย เดธเกมก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว 「ช่วยหน่อยเถอะ~ เรื่องแบบนี้น่ะ ไม่ต้องบอกก็เข้าใจใช่มะ?」 「คิดว่าไม่ต้องพูดก็รู้แล้วเลยละเลยการสั่งการ การที่ผู้สอนละเลยแบบนี้ไง ระดับการศึกษาญี่ปุ่นถึงได้ตกต่ำ」 [สักวันคุณจะถูกลงโทษ](ภาษาไทย) 「เห็นไหมขนาดคนไทยยังว่าเลย」 「ข้าไม่เข้าใจสักนิดเลยนะ !?」 อย่างไรก็ดี ในเมื่อคุยกันไม่รู้เรื่องก็ทำอะไรไม่ได้ จอมมารจึงตัดสินใจปล่อยชายชาวไทยไป ตอนโกรธๆ เขาพูดว่า『น่าเกลียด』(ภาษาไทย) อะไรสักอย่าง จอมมารฟังไม่ค่อยเข้าใจเลยยิ้มแหยๆ โบกมือให้ จอมมารก็ถือว่ายังพอเป็นคนปกติอยู่ จากนั้นจอมมารก็ถ่ายทอดความต้องการของผู้ทดสอบให้ชิโนะอีกครั้ง ครั้งที่สามแล้วนะ คราวนี้ต้องได้สักที 「ฟังให้ดีนะ เป้าหมายที่ข้าอยากได้คือมนุษย์ที่บรรลุนิติภาวะไปนานแล้ว ......ถึงจะบอกว่ามนุษย์ก็เถอะ แต่แบบนั้นไม่เอานะ? อย่างคนไทยอะไรนั่นไม่เอานะ? ต้องเป็นมนุษย์ที่สื่อสารกันได้!」 「อือ」 「แล้วก็ควรเป็นพวกที่ดูทึ่มๆ หน่อย หลอกง่าย ถ้าให้ขนมหรือขนมปังก็คงยอมมาเลยแบบนี้」 「หืม」 「แล้วก็เป็นพวกที่ดูว่างจนต่อให้ลักพาตัวไปสักครึ่งวันก็คงไม่โดนบ่นอะไร ถ้าลักพาตัวไปแล้วทำให้รอบๆ เดือดร้อนจะยุ่งเอา」 「เข้าใจล่ะ」 จับประเด็นได้คร่าวๆ แล้ว ชิโนะจดบันทึกลักษณะที่จอมมารสรุปให้ จดไว้จะได้ไม่ลืมคำสั่ง ดูเหมือนพนักงานมืออาชีพมาก จอมมารคิดในใจว่าทำไมไม่ทำตั้งแต่แรก แต่ก็ไม่พูดออกมา จอมมารมีความเป็นผู้ใหญ่ 「จำไว้แค่นี้ก็พอ พรุ่งนี้ฉันจะพาผู้ทดสอบที่เพอร์เฟ็กต์มาให้ รอดูได้เลย」 ชิโนะกล่าวด้วยสีหน้าภูมิใจ แล้วก็มาถึงวันถัดมา 「เป็นไง」 ชิโนะทำหน้าภูมิใจต่อหน้าจอมมารที่กำลังจ้องมอนิเตอร์อยู่ 「คราวนี้แหละเป๊ะ」 ห้องปิดทึบขนาดสองทาทามิที่เตรียมไว้ คนที่อยู่ในนั้นคือมนุษย์ที่ตรงตามลักษณะที่จอมมารกล่าวไม่มีผิด สื่อสารกับชิโนะได้ ออกจะดูทึ่มๆ นิดหน่อย และเป็นคนที่ต่อให้ถูกพาตัวไปครึ่งวันก็คงไม่มีใครบ่น ผู้ทดสอบของเดธเกมครั้งนี้เป็นคนที่เข้ากับเงื่อนไขเหล่านั้นอย่างสมบูรณ์แบบ คนเคราะห์ร้ายที่ถูกเลือกให้เป็นผู้ทดสอบคนที่สาม แหงนมองมอนิเตอร์จากในห้องแคบแล้วตะโกน--! 「ก็ข้านี่เองนี่นา!!」 เป็นจอมมารเอง 「ก็เพราะดูเหมือนจะตรงเงื่อนไขที่สุดไง」 「อย่าพูดอะไรทำร้ายจิตใจกันสิ!!」 「แต่เดิมการจะหามนุษย์ที่ถูกลักพาตัวไปครึ่งวันแล้วไม่โวยวายน่ะมันยากนะ คนทำงานก็ยุ่งเดี๋ยวจะเดือดร้อนกัน นักเรียนก็ต้องขออนุญาตผู้ปกครองลำบากอีก」 「อย่ามาจี้ประเด็นพื้นฐานเอาป่านนี้สิ!!」 「เอ้า เริ่มเกมได้แล้ว」 「อย่าทำหน้าท่าเท่แบบนั้น!!」 「ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว แก้ปริศนาออกมาให้ดูหน่อยสิ」 「แต่นี่มันข้าเป็นคนสร้างนะ…...?」 ถึงอย่างนั้นท้ายที่สุดจอมมารก็ต้องจำใจมานั่งแก้กลไกที่ตัวเองสร้างขึ้นเอง เล่นเอง เจ็บเอง และก็แน่นอน—เคลียร์กลไกทั้งหมดได้แบบสบายๆ ลองพูดอีกแบบหนึ่ง เธอฝ่าฟันเกมอันตรายชี้เป็นชี้ตายได้อย่างงดงาม— 「...…ไม่เลยสักนิด ไม่มีความรู้สึกสำเร็จอะไรทั้งนั้น!!」 รู้สึกเหมือนถูกบังคับให้เล่นเดโม เฉยๆ ก็แค่เหนื่อย จอมมารบุกไปหาชิโนะที่คอยสังเกตการณ์อยู่ในห้องมอนิเตอร์ ชิโนะพยักหน้า 「เร็วดีนี่」 แล้วล้วงเอาบางอย่างจากอกเสื้อออกมายื่นให้จอมมาร 「นี่ ให้」 นั่นคือรางวัลเคลียร์เกม 「อะไรเนี่ย」 「ขนมปัง」 「เอ๋? ให้จริงเหรอ? ว้าว—」 จอมมารช่างหลอกง่าย ท้ายที่สุดวันนั้นทั้งสองก็นั่งเคี้ยวขนมปังด้วยกันแล้วก็แยกย้าย หลังจากนั้นจอมมารก็ไม่ได้เอ่ยปากอยากจัดเดธเกมอีก พอเคลียร์เกมไปครั้งเดียว อยู่ๆ ความสนใจก็หาย จอมมารเป็นพวกค่อนข้างเบื่อง่าย แล้วไม่กี่วันต่อมาก็มีกลไกประหลาดถูกค้นพบบนโรงงานร้าง แต่ชิโนะกับจอมมารก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้กันไป