บทที่ 22 แม้แต่มือใหม่ก็ทำได้ง่าย!! คอร์สทำอาหารแบบง่ายๆ

นักเรียนหญิงสองคนโค้งคำนับในครัวห้องเรียนคหกรรม 「สวัสดีค่ะ! ยินดีต้อนรับสู่ห้องเรียนทำอาหารของนานะกับชิโนะ!」 「มอร์นิ่ง」 ห้องเรียนทำอาหารของนานะกับชิโนะ นั่นคือบันทึกกิจกรรมของชมรมวิจัยการทำอาหารที่พวกนานะสังกัดอยู่ เป็นวิดีโอที่นักเรียนหญิงอธิบายให้ผู้เริ่มต้นสามารถทำอาหารได้ง่ายๆ เป็นหลัก และมีความนิยมระดับหนึ่งในหมู่ผู้ชายวัยผู้ใหญ่ที่มีความไวต่อคำว่า "มือใหม่ทำอาหาร" และ "นักเรียนหญิง" ยูกะถือกล้องอยู่ตรงข้าม ส่วนนานะกับชิโนะก็คุยกันอย่างสนุกสนานเหมือนทุกวัน 「ชิโนะจัง วันนี้จะทำอาหารอะไรกันนะ?」 「วันนี้เป็นคอร์สทำอาหารทั่วไป จะทำหลายอย่าง อะไรก็ได้」 「ว้าว สุดยอดเลย」 「แล้วนานะชอบอาหารอะไร?」 「เอ๊ะ? อะไรอะไร? จะทำอาหารที่ฉันชอบให้เหรอ~? ชิโนะจัง ชอบฉันมากเกินไปแล้ว♡」 「..................」 「ชอบแฮมเบอร์เกอร์ค่ะ」 「งั้นมาทำแฮมเบอร์เกอร์กันเถอะ」 ชิโนะทำหน้าเรียบไร้อารมณ์ ดวงตาของเธอเป็นเหมือนพ่อครัวจริงๆ หลังจากนั้นชิโนะก็ส่งคอนโทรลเลอร์รูปร่างคล้ายคามาโบโกะให้นานะ 「นี่อะไร」 「งั้นจะเลือกสเตจทำแฮมเบอร์เกอร์นะ」 「สเตจ......?」 ชิโนะใช้มือที่คล่องแคล่วกดคอนโทรลเลอร์ตัวเดียวกับที่ส่งให้นานะ จากจอแสดงผลที่วางอยู่ตรงหน้าเริ่มมีเสียงเพลงร่าเริง ดังขึ้น 「แล้วเรื่องวิธีทำแฮมเบอร์เกอร์นะ」 「อืม」 「ก่อนอื่นเอาเนื้อออกจากกล่องไม้」 「กล่องไม้.......?」 「แล้วเอาไปวางบนเขียง กดปุ่มค้างไว้ก็จะทำเนื้อบดได้」 「ปุ่ม.....?」 「หลังจากนั้นก็หั่นผักกาดหอมกับมะเขือเทศตามออเดอร์แล้วใส่ในขนมปัง เพิ่มเนื้อวัวเข้าไปก็จะได้แฮมเบอร์เกอร์แล้ว」 「......แล้วตอนนี้เรากำลังทำอะไรอยู่เหรอ?」 「โอเวอร์คุ๊*」 「เกมนี่นา!!」 นานะวางคอนโทรลเลอร์ที่ดูคล้ายคามาโบโกะลงบนโต๊ะ จากหน้าจอ LCD เล็กๆ ตรงหน้ายังคงมีเสียงเพลงร่าเริงดังอยู่ และเทมโปก็เร็วขึ้นเหมือนจะเร่งเวลาที่กำลังจะหมด เป็นเกมแนวที่ต้องเสิร์ฟอาหารตามออเดอร์ภายในเวลาที่กำหนด 「แบบนี้อะไรก็ทำได้」 「พูดด้วยสีหน้าเรียบๆ ได้หน้าตาเฉยเลยนะ!」 「นานะ วัตถุประสงค์ของกิจกรรมเราคือการลดอุปสรรคในการทำอาหาร ใช่มั้ย?」 「นี่ไม่ใช่การทำอาหาร!」 「เมื่อเราเคลียร์เกมนี้ได้ เราจะเก่งทำอาหารขึ้นนิดหน่อย」 ขณะที่ชิโนะพูดด้วยหน้าจริงจัง สเตจที่กำลังเล่นอยู่ก็หมดเวลา นานะพวกเธอถูกส่งกลับไปหน้าเมนู 「......เอ๊ะ?」 นานะจ้องดูอย่างตั้งใจ ดูดีๆ แล้วสเตจทั้งหมดปลดล็อกแล้ว 「ชิโนะจัง」 「อะไร」 「เธอเล่นเกมนี้ไปถึงไหนแล้วเหรอ?」 「เคลียร์หมดแล้ว รวมทั้ง DLC ด้วย」 「เหรอ」 「อือ」 「แล้วทำอาหารเก่งขึ้นมั้ย?」 ชิโนะตอบนานะที่ถามด้วยหน้าเรียบ 「จะไปเก่งขึ้นได้ยังไงล่ะ」 「ไม่เห็นเข้าใจเลย!!」 ชิโนะทำหน้าเบื่ออย่างเปิดเผย 「คิดว่าแค่เล่นเกมก็จะทำอาหารเก่งขึ้นเหรอ นานะ คิดผิดแล้ว」 「ชิโนะจัง เป็นเด็กที่ลืมคำพูดของตัวเองเหรอ?」 แม้จะเป็นอย่างนั้น วิดีโอของพวกนานะไม่ได้เป็นแค่การสตรีมเกม แนวคิดของวิดีโอตลอดมาคือให้แม้แต่มือใหม่ก็สามารถทำอาหารได้ง่าย 「เป็นแบบนี้ไม่ได้นะ」 ยูกะที่ถือกล้องอยู่เดินเข้ามาในเฟรมแล้วพูดพร้อมกับไขว้แขน 「แบบนี้จะทำเป็นวิดีโอไม่ได้หรอก」 เป็นความเห็นที่สมเหตุสมผล นานะรู้สึกซาบซึ้งเล็กน้อยที่มีคนเข้าข้างเธอ 「ใช่ใช่! แบบนี้เอาไปทำวิดีโอไม่ได้เลย!」 「อ่า มันขาดจิตวิญญาณเกินไป」 —เรื่องนั้นเหรอ— ไม่ใช่เรื่องระยะเวลาหรืออะไรแบบนั้นเลย รู้สึกเหมือนถูกพระเจ้าทอดทิ้ง 「งั้นเพื่อเติมเนื้อหา เรามาเพิ่มกันอีกหน่อยเถอะ คราวนี้ให้เป็นเนื้อหาเกี่ยวกับการทำอาหารจริงๆ นะ」 「!」 พระเจ้ายังไม่ได้ทอดทิ้งนานะ! นานะเงยหน้าขึ้นมองยูกะ แสงแดดส่องเข้ามาจากหน้าต่าง ดูเหมือนยูกะมีรัศมีส่องออกมาเลย เป็นพระเจ้าเหรอ? ยูกะยิ้มอย่างอ่อนโยนราวกับได้โอกาส 「ว่าแต่นานะ มีสิ่งสำคัญอย่างหนึ่งก่อนทำอาหาร เธอคิดว่าคืออะไร?」 「เอ่อ......อะไรนะ เช็คสูตรอาหารให้ดี อะไรแบบนั้นเหรอ?」 「ฟุฟุ ไม่ใช่ การจัดหาวัตถุดิบที่สำคัญให้เรียบร้อย ใช่มั้ย?」 「ยูกะจิ......!」 คำพูดที่สมเหตุสมผล......! อยากให้ชิโนะที่กำลังเสียบคอนโทรลเลอร์สองตัวเข้าข้างหน้าจอ LCD ได้เห็นอย่างเต็มตาจริงๆ หลังจากนั้นยูกะก็เอาเครื่องเล่นเกมพกพาออกมาจากกระเป๋าด้วยท่าทางที่ว่องไว 「ยูกะจิ?」 「เธอก็เอาออกมาด้วยสิ」 「เอ๊ะ? เอ๊ะ? ทำไมล่ะ?」 นานะงุนงงแต่ก็เอาเครื่องเล่นเกมพกพาของตัวเองออกมาเช่นกัน นี่เวลาทำอะไรกันเนี่ย? ขณะที่นานะเอียงหัวสงสัย ยูกะก็ใช้มือที่คล่องแคล่วในการควบคุม เสียงเพลงประกอบแนวญี่ปุ่นๆ ดังก้องไปทั่วห้องเรียนคหกรรม—— 「งั้นฉันรับเควสต์ไว้แล้วนะ」 「เควสต์?」 「พวกเธอดังโงะชิ้นให้เรียบร้อยด้วยนะ」 「ดังโงะ?」 ข้างๆ นานะที่เอียงหัวสงสัย ชิโนะพยักหน้าเงียบๆ แล้วจ้องมองหน้าจอ ตัวละครหญิงที่แบกอาวุธใหญ่โตกำลังเดินไปมาในหน้าจอ 「นี่ ยูกะจิ」 「ทำไมเหรอ?」 「ขอถามหน่อยนะ」 「อืม」 「นี่ทำอะไรกันเนี่ย?」 「มอนฮั*」 「ไม่ใช่การทำอาหารเลยนี่!!」 「เธอก็เข้าห้องรวมตัวเร็วๆ สิ」 「ยังไม่ได้เปิดเกมด้วยซ้ำ!!」 นานะที่เข้าใจสถานการณ์แล้วจึงเปิดเครื่องเล่นเกมพกพาจากโหมดสลีป แม้จะเถียงไปแต่ก็ยังเล่นเกมอยู่ดี 「แล้วนี่ตรงไหนเป็นการจัดหาวัตถุดิบล่ะ!?」 「นี่ เมื่อกี้ก็บอกแล้วไง?」 ยูกะหัวเราะด้วยหน้าภูมิใจราวกับได้โอกาส แล้วก็พูดว่า 「สิ่งสำคัญก่อนทำอาหารคือ การจัดหาวัตถุดิบให้เรียบร้อย ใช่มั้ย?」 「ความหมายต่างกันสุดๆ เลย!!」 「แต่มอนสเตอร์บางตัวก็ดรอปเนื้อลายหินอ่อน เลยเป็นเหมือนการทำอาหารแหละ」 「แต่มันใช้เป็นวัสดุทำอาวุธกับเกราะเท่านั้นนะ!!」 「ใช่แล้ว เราจะรวบรวมวัสดุแบบนั้นแล้วไปหาอาวุธกับเกราะใหม่ๆ เพื่อฝึกฝนทางของเราต่อไป......」 「ฟังดูเหมือนแค่ข้ออ้างเพื่อเล่นเกมเท่านั้นเลย......!!」 「ยังไงก็ตาม เวลาที่เหลือของวิดีโอจะใช้เล่นเกมนี้หมดเลย」 「ทั้งที่เป็นวิดีโอสอนทำอาหาร......」 นานะหดหู่ ข้างๆ เธอมีชิโนะกำลังย่างเนื้อในเกมอยู่ 「ย่างได้สวยเลย」 「เยี่ยม! นี่ก็เป็นองค์ประกอบการทำอาหารแล้ว!」 「หยาบเกินไป!!」 หลังจากเพิ่มองค์ประกอบคล้ายการทำอาหารแบบบังคับ สามคนก็ไปล่าบอสต่อ และเพราะได้เนื้อลายหินอ่อน 「เฮ้ ได้องค์ประกอบการทำอาหารออกมาอีกแล้วนี่นา」 ยูกะพึมพำด้วยหน้าพอใจ ด้วยวิธีนี้ วิดีโอใหม่ที่แค่ถ่ายภาพสามคนเล่นเกมตลอดเวลาจึงถูกสร้างขึ้น 「แบบนี้คงไม่มีใครดูหรอกนะ」 แม้นานะจะเป็นหนึ่งในคนที่ไหลไปตามบรรยากาศและเล่นเกมด้วย แต่พอดูวิดีโอที่เสร็จแล้วก็ค่อนข้างได้สติขึ้นมา ในทางตรงกันข้าม ยูกะผู้สร้างวิดีโอกลับส่ายหัว 「ไม่เข้าใจอะไรเลยนะ บางครั้งวิดีโอที่มีแค่เด็กนักเรียนหญิงมัธยมปลายมาคุยกันสนุกๆ ก็ดีนะ」 「แต่อันนี้ไม่ได้ทำอาหารมากอะไรเลยนะ ทั้งที่เป็นชมรมวิจัยการทำอาหาร แค่เล่นเกมอย่างเดียวเลย」 「ไม่เป็นไร แบบนี้แหละที่คนอยากดู」 「แต่ฉันคิดว่าวิดีโอแนวตลกๆ แบบนี้ไม่ควรทำบ่อยๆ นะ!」 นานะพองแก้มด้วยความไม่พอใจ ผู้ชมที่อยากเรียนรู้การทำอาหารอย่างจริงจังคงจะผิดหวังกับวิดีโอครั้งนี้ใช่มั้ย แน่นอนต้องแบบนั้น ขณะที่นานะรู้สึกกังวลเล็กน้อย ยูกะก็พูดว่า「ไม่เป็นไรหรอก」แล้วเผยแพร่วิดีโอ ยอดวิวของวิดีโอเพิ่มขึ้นทันที และในวันรุ่งขึ้นก็มีคอมเมนต์มากมาย 『นานะจัง น่ารักมาก!』 『ชอบช่องนี้เพราะไม่เหมือนช่องอื่น ไม่ได้มีแค่การทำอาหาร แต่ยังได้ดูเด็กนักเรียนหญิงมัธยมปลายน่ารักๆ คุยกันสนุกๆ ด้วย』 『จะคบกับนานะจัง ต้องทำยังไง?』 มีคนดูจริงๆ ด้วย 『นานะจัง ดูเป็นเด็กนักเรียนหญิงมัธยมปลายมากที่สุดแล้ว ชอบจัง』 『มีแค่นานะจังคนเดียวที่เป็นคนปกติ 555』 และคอมเมนต์ที่กล่าวถึงนานะซึ่งปรากฏตัวมากที่สุดมีจำนวนมากกว่าปกติ เข้าใจแล้ว! นานะพยักหน้าด้วยความพอใจขณะมองดูคอมเมนต์ 「ฉันคิดว่าเราควรทำวิดีโอแบบนี้เป็นประจำนะ」 「เธอเป็นผู้หญิงที่ลืมคำพูดตัวเองเหรอไง?」