บทที่ 21 คำเตือนไดเอท

นักเรียนหญิงมัธยมปลายสามคนกำลังพูดคุยกันในห้องเรียนคหกรรม 「ฉันจะไดเอท......!」 หนึ่งในนั้น นานะพูดแบบนั้นด้วยสีหน้าจริงจังอย่างกะทันหัน ยูกะและชิโนะมองหน้ากันขณะหยิบคุกกี้กิน 「คงไม่ไหวหรอก」 ยูกะพูด 「โคโมเอสตา~」 ข้างๆ ชิโนะพยักหน้าเห็นด้วยขณะพูดคำที่ไม่เข้าใจ (น่าจะเป็นภาษาของประเทศไหนสักแห่งที่แปลว่า "คงไม่ไหวหรอก" ล่ะมั้ง) สองคนตีความแบบนั้น (ในภาษาสเปนแปลว่า "สบายดีไหม" นะ) ผิดโดยสิ้นเชิง 「แต่ทำไมถึงมาพูดเรื่องไดเอทขึ้นมาล่ะ」 「ยูกะจิ ลองแตะท้องฉันดูสิ」 「อืม」 ยูกะแตะบริเวณท้องของนานะเบาๆ เนื่องจากเธอพูดว่าจะเริ่มไดเอท คงจะหมายความว่าอ้วนขึ้นกว่าเดิมแน่ๆ แต่เมื่อแตะดูแล้วก็แค่นิ่มๆ ไม่ได้รู้สึกว่าอ้วนขึ้นเลย—— 「ยูกะจิคนลามก」 「เธอเป็นคนบอกให้แตะเองนะ!!」 「วิธีแตะลามกอะ」 นานะถอยห่างจากยูกะไปเรื่อยๆ ทำหน้าเหมือนถูกล่วงละเมิดทางเพศอย่างไม่ชอบใจ จะเกิดอะไรขึ้นก็ขึ้นอยู่กับท่าทีของเธอนะ! ทำหน้าเหมือนจะพูดแบบนั้น จะเกิดอะไรขึ้นเหรอ? 「เดี๋ยวสิ ยูกะจิ! จะเกิดอะไรขึ้นหมายความว่าไง!? นี่มันล่วงละเมิดทางเพศนะ!!」 「ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยนะ!」 「เบื่อแล้ว! ทำไมฉันต้องมาทุกข์ทรมานแบบนี้ด้วย!! ฉันแค่ใช้ชีวิตตามปกตินะ......!」 นานะฟาดกำปั้นลงโต๊ะดังปัง! 「อารมณ์อะไรของเธอกันเนี่ย......」 「ทั้งหมดนี่เป็นเพราะเหตุการณ์เมื่อวานนี้ทั้งนั้นแหละ ยูกะจิ」 「อ๋อ งั้นเหรอ......」 「เหตุการณ์เมื่อวาน.....อยากรู้ไหมว่ามันคืออะไร ยูกะจิ!」 「ไม่ ไม่เป็นไร ยังไงก็น้ำหนักเพิ่มขึ้นใช่มั้ยล่ะ?」 「......ชิโนะจัง ล่ะว่าไง!?」 「คาฮาเต~」 「ใช่เลย!! อยากรู้ใช่มั้ย!」 ยูกะที่เปิดแอปแปลภาษาอยู่มองสมาร์ทโฟน เขียนเป็นภาษาสเปนว่า "หุบปาก" แต่เธอทำเป็นไม่เห็น นานะเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น 「จริงๆ แล้วเมื่อวานตอนชั่งน้ำหนักก็พบความจริงที่น่ากลัว......」 「อืม」 「อ้วนขึ้น 2 กิโล」 ก็แค่อ้วนขึ้นจริงๆ นี่นา...... ยูกะถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย ส่วนนานะดูเหมือนไม่พอใจ 「แปลกใช่มั้ย? ในชีวิตที่บริสุทธิ์และถูกต้องของฉันไม่ควรมีปัจจัยที่ทำให้อ้วนได้เลย......」 「งั้นเหรอ......?」 「คิดดูสิ ยูกะจิ! เราอยู่ด้วยกันตลอดเวลาใช่มั้ย? แต่ทำไมมีแค่ฉันคนเดียวที่อ้วนขึ้น 2 กิโล มันแปลกไม่ใช่เหรอ!」 「งั้นเหรอ......?」 ยูกะนึกถึงชีวิตในโรงเรียนตามปกติ วันหนึ่งระหว่างกิจกรรมชมรม 『นานะ เธอกินขนมมากเกินไปแล้วไม่ใช่เหรอ?』 ยูกะมองนานะที่กินขนมที่เพิ่งทำเสร็จด้วยสีหน้าสงสัย 『อ่าฮ่ะๆ! ไม่เป็นไรหรอก! ฉันเป็นมิตรกับแคลอรี่น่ะ』 『ข้ออ้างแปลกๆ นั่นมันอะไรเนี่ย』 วันหนึ่งตอนกลับบ้าน 『ทำไมเธอกิรคนเดียวแต่สั่งเยอะจัง?』 อาหารถูกเสิร์ฟให้กับสามคนที่แวะร้านอาหารครอบครัว แตกต่างจากยูกะและชิโนะที่สั่งแค่ขนมเบาๆ กับสลัด หน้านานะมีแฮมเบอร์เกอร์จัดหนักวางอยู่ 『เอ่อ ฉันมีกระเพาะที่นั่นแล้วการดูดซึมพลังงานก็นั่น~』 『ข้ออ้างแปลกๆ นั่นมันอะไรเนี่ย』 วันหนึ่งระหว่างไปโรงเรียน 『เธอกินอะไรอยู่เนี่ย』 ยูกะมองนานะที่เดินอยู่ข้างๆ ทำไมถึงอมขนมปังอยู่ 『ยูกะจิ นางเอกต้องอมขนมปังไปโรงเรียนเป็นปกตินะ』 『ข้ออ้างแปลกๆ นั่นมันอะไรเนี่ย』 ข้างต้นคือพฤติกรรมการกินของนานะช่วงหลังๆ นี้ นานะเอียงหัวด้วยความสงสัยขณะกินคุกกี้ 「ไม่รู้สาเหตุที่ทำให้อ้วนขึ้นเลย......」 「เต็มไปด้วยสาเหตุเลยนะ!」 「ยูกะจิ ตอนนี้เรื่องสาเหตุอะไรพวกนั้นไม่สำคัญแล้ว เข้าใจมั้ย?」 นานะทำหน้าโกรธโดยการพองแก้มออกมา 「สิ่งที่ฉันกำลังพูดคือตอนนี้ฉันต้องไดเอท เข้าใจมั้ย?」 「เห้อ.... ก็ทำตามใจชอบเถอะ......?」 「ยูกะจิ ก็อยากให้ฉันผอมแล้วน่ารักมากกว่านี้ใช่มั้ย?」 「คุกกี้อร่อย」 「ถูกเมินเฉยเลย!?」 แง~ โหดร้าย! นานะร้องไห้ขณะเอาคุกกี้อีกชิ้นใส่ปาก 「อ๊ะ อร่อยอะ」 「ถ้าจะไดเอทก็เลิกกินคุกกี้ก่อนสิ?」 「............」 「............」 「กินอันนี้หมดแล้วค่อยไดเอท!!!」 「อย่าพูดเหมือนคนสูบบุหรี่สิ!」 สูบอีกมวนเดียวแล้วจะเลิกจริงๆ นี่เป็นซองสุดท้ายแล้ว หลังจากพูดแบบนั้นสามวันก็จะมีปฏิกิริยาเหมือนความจำเสื่อมว่า "เลิก บุหรี่......?" ขณะปล่อยควันอยู่ ภาพของพวกคนสูบบุหรี่เหล่านั้นทับซ้อนกับนานะตอนนี้ 「ฟุฟุฟุ นานะจัง คนนี้จะไปอยู่ในระดับเดียวกับคนพวกนั้นได้ยังไง ฉันเป็นผู้หญิงที่พูดแล้วทำจริงนะ? กินอันนี้เสร็จแล้วจะไดเอทจริงจริงเลย!」 ปั๊บปั๊บ เคี้ยวเคี้ยว กรุบกรุบ เคี้ยวเคี้ยว มือที่กินคุกกี้ไม่หยุดตามที่พูด 「............」 หมดหวังแล้วยัยนี่ ยูกะคิด 「ชิโนะ เธอก็พูดอะไรบ้างสิ」 ยูกะแกล้งกระแทก ชิโนะพยักหน้าแล้วตอบแค่คำเดียว 「มันยาน่า~」 「จะทำแบบนั้นไปถึงเมื่อไหร่เนี่ย!!」 ไม่เข้าใจเลย? ยูกะที่เบิกตาโต ชิโนะหันหน้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย 「ภาษาสเปนแปลว่าพรุ่งนี้」 「ฉันไม่ได้ถามความหมายนะ!!!」 มันยาน่า หรือก็คือวันรุ่งขึ้นชีวิตไดเอทของนานะได้เริ่มต้นขึ้น อาหารเช้าลดลงเหลือแค่กล้วยหนึ่งลูก กล่องข้าวก็เปลี่ยนเป็นเมนูผักเป็นหลัก ชีวิตของนานะที่ถือว่าการกินเป็นความสุขสูงสุดได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างมากตั้งแต่วันแรก 「สิ่งสำคัญน่ะ มักจะรู้ค่าหลังจากสูญเสียไปแล้วใช่มั้ย......」 พอเข้าถึงห้องเรียน นานะก็มองออกไปนอกหน้าต่างแล้วถอนหายใจ บรรยากาศตรงนั้นเหมือนกับกำลังจมอยู่ในความเศร้าหลังจากแยกจากคนสำคัญ 「แค่ไดเอทเอาเองก็เก่งเกินไปแล้วนะ......」 ยูกะเอาขนมปังยัดปากในช่วงเวลาว่างก่อน HR 「จ้องง......」 「......อะไรเนี่ย บอกไว้ก่อนนะว่าไม่ให้หรอก? เธอกำลังไดเอทอยู่นี่นา」 「ดีจัง......」 「ไม่ให้นะ?」 「อยากได้จัง......」 「อย่ามองด้วยสายตาอยากได้!!」 「อ่า! ยูกะจิ ดีจัง! กินขนมปังได้เมื่อไหร่ก็ได้! ฉันก็อยากได้เหมือนกัน!!」 ไม่เอา ไม่เอา ไม่เอา! เหมือนเด็กที่งอแงในแผนกขนมของซูเปอร์มาร์เก็ต 「อย่างอแงสิ!!」 「ให้หน่อย!!」 「ไม่ให้เด็ดขาด」 「งั้นอย่างน้อยก็บอกรสชาติให้ฟัง!!」 「ไม่เอา รสชาติเหรอ? จะฟังรีวิวรสชาติไปทำไม」 มือที่กินขนมปังหยุดลง นานะจ้องดูปากของยูกะกับขนมปังสลับกันไป 「นั่นมันเรื่องธรรมดาอยู่แล้วนี่นา มองขนมปังแล้วจินตนาการรสชาติไง......」 「นั่นไม่ทำให้ทรมานมากขึ้นเหรอ?」 「ฟุฟุฟุ ยูกะจิ เธอเป็นมือใหม่เรื่องไดเอทใช่มั้ย? เรื่องแบบนี้น่ะ บางทีการกินในจินตนาการก็ทำให้จิตใจอิ่มเอมได้นะ......」 「ถึงพูดแบบนั้นแต่พอได้ฟังรีวิวรสชาติจริงๆ แล้วไม่โมโหเหรอ?」 「อ่ะฮ่ะๆ! ยูกะจิ ฉันดูเป็นคนแบบนั้นเหรอ? หืม?」 「อารมณ์แปรปรวนไปหมดแล้วนี่นา!」 「เอาน่า เรื่องเล็กน้อยไม่เป็นไรหรอก รีบบอกรสชาติขนมปังให้ฉันฟังเร็ว!」 「เห้อ ตามนั้นก็แล้วกัน......」 ยูกะถอนหายใจแล้วเอาขนมปังยัดปากคำหนึ่ง ที่ถืออยู่คือเมลอนปัง จะอธิบายยังไงดีนะ ขณะเคี้ยวก็คิดในหัว 「เอ่อ อันดับแรกรสชาติหวานแล้วก็—」 「กวาอ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาา!」 「เร็วเกินไป!」 แค่พูดไปคำเดียวก็พังไปหมดแล้ว นานะล้มลงกลิ้งไปกลิ้งมาทุรนทุรายอยู่ตรงนั้น แล้วก็กลิ้งไปหยุดที่เท้าของเก้าอี้ชิโนะ 「อึก อืออื...... ชิโนะจัง ช่วยด้วย...... ยูกะจิ แกล้งฉัน......」 นานะมองขึ้นมาหาชิโนะด้วยท่าทางเหมือนคนที่กำลังตาย 「..................」 ชิโนะมองลงมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วก็ดึงเก้าอี้ออกมา คุกเข่าลงข้างๆ นานะ แล้วยื่นมือออกมา 「ชิ ชิโนะจัง—」 อีกข้างหนึ่งที่ไม่ได้ยื่นออกมานั้นถือข้าวปั้นอยู่ 「...... ชิโนะจัง?」 นั่นมันอะไร 「แซลมอนอร่อย」 「อุวาอ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา! อ๊าอ๊าอ๊าอ๊าอ๊าอ๊าอ๊าอ๊าอ๊าอ๊าอ๊า!」 นานะอุดหู กลิ่นหอมของสาหร่ายคั่วที่เป็นเอกลักษณ์ของข้าวปั้นร้านสะดวกซื้อมากระตุ้นโพรงจมูกของนานะ สำหรับนานะที่กำลังไดเอทอยู่นั้น มันเหมือนกับโดนต่อยท้องแบบไม่ทันตั้งตัว ผลที่ได้คือกลิ้งไปกลิ้งมาทุรนทุรายอีกครั้ง นานะที่ทุกข์ทรมาน ชิโนะเข้ามาดูแลเธอ 「นานะ ตั้งสติดีๆ นะ」 「อึก...... ชิ ชิโนะจัง—」 「แซลมอนที่ถูกห่อด้วยสาหร่ายกรอบๆ เฉพาะของข้าวปั้นร้านสะดวกซื้อ ทุกคำที่กิน รสเค็มของข้าวจะผสมกับรสชาติเข้มข้นของแซลมอนแดงที่ละลายกระจายอย่างนุ่มนวลในปาก」 「อุเกียอ๊าอ๊าอ๊าอ๊าอ๊าอ๊าอ๊าอ๊าอ๊าอ๊าอ๊าอ๊าอ๊าอ๊า!」 โดนรีวิวละเอียดแบบไม่ทันตั้งตัว นานะตายจริงๆ ตรงนั้นเลย ดูน่าอร่อยจัง ข้าวปั้นร้านสะดวกซื้อที่จริงแล้วชอบเคชูนันรันที่สุด เขียนข้อความสุดท้ายประมาณนั้นแล้วก็สิ้นใจ 「อย่าตาย อย่าตายสิ」 ปั๊บ ยูกะตบหัวนานะ 「ฮะ ฉันเพิ่งทำอะไรไป......」 นานะฟื้นขึ้นมา ตายง่ายฟื้นง่าย อารมณ์ก็ไม่มั่นคงด้วย นานะช่วงไดเอทเป็นคนลอยๆ มากเลย ลอยๆ? 「อยากกินสายไหมใส่น้ำตาลจัง」 「อยู่ดีๆ พูดอะไรเนี่ย」 「พอไดเอทเสร็จแล้ว ฉันจะกินของหวานเยอะๆ เลย......」

「เห็นอนาคตที่น้ำหนักกลับมาทันทีเลยนะ......」 น่าเป็นห่วงจริงๆ ยูกะถอนหายใจ แต่นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น— หลังเลิกเรียน 「แฮ่ก...... แฮ่ก......」 ยูกะหันไปมองแล้วเห็นนานะที่กำลังหอบหายใจอย่างลำบาก คงเป็นเพราะไดเอทกะทันหันจนร่างกายรับไม่ไหว เมื่อเห็นเพื่อนมีอาการผิดปกติกะทันหัน ยูกะจึงรีบวิ่งเข้าไปหา 「เอ้ย เฮ้ย... ไม่เป็นไรใช่มั้ย? นานะ」 「แฮ่ก...... แฮ่ก......」 「นานะ ตั้งสติดีๆ นะ! ฉันจะไปเรียกคนมา—」 「หยุด」 「หืม?」 บรรยากาศระหว่างสองคนหยุดนิ่งไปทันที ยูกะจ้องมองใบหน้าของนานะที่บึ้งอย่างเห็นได้ชัดอยู่ตรงนั้น 「ตอนนี้กำลังลิ้มรสอากาศอยู่ ปล่อยฉันไว้เถอะ」 「เธอทำอะไรอยู่เนี่ย!!」 「กินข้าวไม่ได้ เลยคิดว่าอย่างน้อยก็ลิ้มรสการหายใจไว้ก่อน」 「เพี้ยนไปแล้ว......」 เพราะทุกครั้งที่เลิกเรียนจะหอบหายใจแบบนี้ เลยมีข่าวลือในห้องว่าคงทำอะไรแปลกๆกันอยู่ แต่พฤติกรรมแปลกๆ ของนานะที่ถึงขีดจำกัดเพราะการไดเอทก็ยังไม่จบ 「ขอบคุณสำหรับอาหาร~......」 ช่วงพักกลางวัน นานะวางกล่องข้าวไว้บนโต๊ะแล้วไหว้อยู่ 「กินซะเลยไม่ดีกว่าเหรอ...?」 「ยูกะจิ...... ตั้งแต่เริ่มไดเอท ฉันก็รู้ตัวแล้วล่ะ......」 「รู้ตัวอะไร」 「ความซาบซึ้งที่ได้กินข้าวทุกวัน...... มั้ง......」 หน้าตาสดใสแปลกๆ ขณะที่ยูกะกับชิโนะเบื่อกับพฤติกรรมแปลกๆ ของนานะไปแล้ว นานะก็ยังคงไหว้กล่องข้าวที่เต็มไปด้วยผักต่อไปด้วยกิริยาราวกับหลุดพ้นจากกิเลสแล้ว 「อ่า...... ได้ยินแล้ว......! ฉันได้ยินเสียงของผักๆ...!」 「แย่แล้ว」 「นานะจัง กินพวกเรา เยอะๆ เลยนะ! (เสียงแหลม)」 「เสียงเธอเองนี่นา」 「อร่อยมาก!! (เสียงแหลม)」 「แล้วก็ใกล้หมดเวลาพักกลางวันแล้วนะ」 「เอ๊ะ!! (ตกใจ)」 คงไม่ได้สังเกตเพราะกำลังไหว้อยู่มั้ง สมาร์ทโฟนที่ยูกะดูอยู่แสดงเวลาเหลืออีกหนึ่งนาทีก่อนกริ่งเตือนดัง —กิ๊ง กอง...... 「อ่า หมดเวลาแล้ว」 「อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!? (เสียงสุดท้าย)」 วันนั้น เพื่อนร่วมชั้นได้เห็นนานะที่ร้องไห้ขณะกินกล่องข้าวอย่างรีบเร่งหลังจากคาบที่ห้าจบ ระหว่างนั้น ก็มาถึงช่วงหลังเลิกเรียน แต่วันยังไม่จบ หรือจะพูดว่าความทุกข์ทรมานของนานะเริ่มต้นจริงๆ ตั้งแต่ตอนนี้ก็ไม่ผิด 「ชมรมวิจัย การทำอาหาร......」 นานะจ้องมองห้องคหกรรมด้วยหน้าตาเหมือนมองศัตรูตัวฉกาจ สำหรับเธอที่กำลังไดเอทอยู่ตอนนี้ ฐานกิจกรรมของชมรมวิจัยการทำอาหารเต็มไปด้วยสิ่งล่อใจ เหมือนกับเข้าสู่สนามรบที่มีกระสุนปืนบินไปมาด้วยมือเปล่า 「ในที่สุดก็มาถึงที่นี่แล้วนะ......!」 「ไม่ต้องเข้าร่วมกิจกรรมก็ได้นะ」 คงลำบากใช่มั้ย ยูกะพูด ชิโนะมีธุระจึงไม่เข้าร่วมกิจกรรมวันนี้ เหลือแค่สองคนก็ไม่จำเป็นต้องบังคับทำกิจกรรม 「ยูกะจิ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็ต้องใช้ชีวิตแบบเดิม...... นั่นคือภารกิจที่ผู้ไดเอทต้องรับผิดชอบ」 แต่วันนี้เธอทำแต่เรื่องแปลกๆ นะ ยูกะคิดในใจแล้วพยักหน้า「อ่าใช่」 เป็นการตอบสนองแบบผู้ใหญ่ นานะอ่ำอึ่งแล้วผายอก 「เพราะงั้น ยูกะจิ ไม่ต้องเกรงใจฉันหรอก ทำอาหารแบบจัดเต็มได้เลยนะ!」 「พูดแบบนั้นแล้วก็จะตะโกนเสียงดังเหมือนตอนเช้าใช่มั้ย?」 「อ่าฮ่ะๆ! ยูกะจิ ฉันยังไม่แย่ถึงขั้นแสดงแบบเดิมซ้ำสองครั้งหรอก!」 「เริ่มเพี้ยนเหมือนตอนเช้าแล้วนะ」 「แล้วก็ตอนนี้กินข้าวกลางวันหลังคาบที่ห้ามาแล้ว เลยมีแรงหน่อย」 นานะผายอกด้วยท่าทางภูมิใจ 「งั้นก็ทำกิจกรรมตามแผนเลย! วันนี้ซ้อมถ่ายวิดีโอใช่มั้ย?」 「อ่า...... ใช่ แหละ」 งั้นไม่ต้องเกรงใจ เธอพยักหน้า หลังจากนั้นยูกะก็เตรียมอุปกรณ์ทำอาหารและวัตถุดิบด้วยมือที่ชำนาญ สิ่งที่วางแผนจะทำในวิดีโอครั้งหน้า คือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เพิ่มท็อปปิ้งลงในบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปธรรมดาแล้วกินให้อร่อยกว่าปกติ♡ ภายใต้คอนเซ็ปต์ที่นานะตั้งไว้ 「งั้นก่อนอื่นเทน้ำร้อนลงไป——」 「เอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!」 「คิดแล้วว่าจะเป็นแบบนี้!」 แม้แต่ก่อนเทน้ำร้อนลงไป ก็คิดไว้แล้วว่า「ยัยนี่ต้องร้องแน่ๆ」 และก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ การเตรียมใจละเอียดเกินไป 「ไม่เอา ไม่เอา ไม่เอา—!! ทำไมวันนี้ถึงเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ดูน่ากินขนาดนี้!?」 「เพราะเธอเป็นคนตัดสินใจตามอารมณ์ตอนนั้นไงล่ะ」 「อื๊ย...... อยากกินจัง......」 「อดทนหน่อยสิ」 「ต้องรอ 3 นาทีในสภาพแบบนี้ทรมานเกินไป......」 「ทำไมเธอถึงจะกินด้วยล่ะ!」 「ไม่ไหวแล้ว! อดไม่ได้! ขอราเมนหน่อย!!」 นานะเอื้อมมือไปหาราเมนที่เทน้ำร้อนแล้ว ยูกะรีบคว้าไปจากโต๊ะแล้วยกขึ้นเหนือหัว 「ไม่ได้」 ท่าทางส่ายหัวเหมือนแม่ที่ยึดของเล่นจากลูก 「อ๊าาาาา!! ยูกะจิ ใจร้าย!!」 「ถ้ากินราเมนตรงนี้ ความพยายามที่ผ่านมาจะสูญเปล่าทั้งหมด เพราะงั้นไม่ได้」 「โหดร้ายจังเลยคุณแม่......」 「ใครเป็นแม่เธอกัน!」 「แค่คำเดียวก็ได้......」 ดวงตาชื้นแฉะแล้วมองขึ้นมา ทำหน้าน่ารักเหมือนเด็กๆ แต่ยูกะยืนกรานไม่ยอมแพ้ว่า「ไม่ได้ เด็ดขาด」 แต่ตั้งแต่ได้กลิ่น ประสาทสัมผัสทั้งห้าของนานะก็เริ่มเตรียมพร้อมกินราเมนแล้ว ปากเต็มไปด้วยรสชาติราเมน และจมูกก็เชี่ยวชาญในการแยกแยะชนิดของราเมน 「!? เอ๊ะ? ได้ยินเสียงราเมนเรียกอ่ะ......」 และหูก็ได้ยินเสียงราเมนเรียกหา 「พูดอะไรของเธอ」 「ยูกะจิ ไม่ได้ยินเหรอ? เสียงราเมนจัง เรียกฉันอ่ะ」 นานะหลับตาแล้วตั้งใจฟัง 「ยังไม่ครบสามนาทีแต่กินเลยดีมั้ย」 ยูกะเพิกเฉยแล้วเปิดฝา 「นานะจัง! นานะจัง! (เสียงแหลม)」 「กินได้แล้วนี่นา」 「กินฉันสิ! (เสียงแหลม)」 「ใส่ท็อปปิ้งเพิ่มมั้ย」 「ฉัน อยากให้ นานะจัง กิน! (เสียงแหลม)」 「เอาล่ะ กินเลย」 「งั้นยูกะจิ! ราเมนจัง ฉันจะกิน——」 「เอ๊ะ?」 ซู่ดซู่ดซู่ด 「เปี๊ยาาาาาาาาาาาาาา!? (เสียงสุดท้าย)」 ราเมนที่เธอควรจะกินนั้นอยู่ในปากของยูกะแล้ว ไม่ว่าจะได้ยินเสียง「นานะจัง...... ทำไม......? (คำสุดท้าย)」หรือไม่ นานะก็ตายคาที่ไปแล้ว 「ตายอีกแล้ว」 「คำ คำเดียว..... คำเดียวก็พอแล้วขอหน่อยเถอะ......」 「อ่า ฟื้นแล้ว」 ระหว่างที่ยูกะซู่ดเส้น นานะก็คลานขึ้นมาแล้วกอดที่ท้อง 「คำเดียว......」 เหมือนปีศาจชนิดใหม่ 「ไม่ได้ ไม่ได้ เธอกำลังไดเอทอยู่นี่นา」 「ช่วยด้วย...... อดไม่ได้แล้ว......」 「ไม่ได้ อดทนเถอะ」 「คุณแม่ขา......」 「ก็บอกว่าใครเป็นแม่เธอกัน!」 「ขอหน่อยเถอะ......」 นานะงอแง แม้จะเป็นแค่การกินราเมนต่อหน้านานะคามปกติ แต่คำพูดและสีหน้าของนานะที่กอดอยู่นั้นดูแปลกๆ น่าสงสัย ถ้าคนอื่นเห็นแบบนี้อาจจะเข้าใจผิดก็ได้ ยูกะเลยรีบซู่ดกิน 「อะไรเนี่ย」 ถูกเห็นแล้ว คนที่ปรากฏตัวขึ้นมาในห้องเรียนคหกรรมอย่างกะทันหันคือชิโนะ 「ชิ ชิโนะ!!」 วันนี้น่าจะหยุดนี่นา......!! ยูกะเบิกตากว้าง ข้างใต้มีนานะที่ร้องขอว่า「อืม...... อยากได้...... ยูกะจิ.....」 เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์นี้ไม่ธรรมดา 「คิดดูแล้วธุระที่มีคือพรุ่งนี้」 ชิโนะตอบสั้นๆ แล้วเอียงหัว 「แล้วสถานการณ์นี้คืออะไร?」 「ยูกะจิ ไม่ให้.......」 「อย่าพูดแปลกๆสิ!」 แต่ชิโนะพยักหน้าว่า「เข้าใจแล้ว」 「เป็นการเล่นแบบนั้นใช่มั้ย」 「เธอก็อย่าตีความแปลกๆสิ!」 「สถานการณ์ที่น่าตื่นเต้นนี่」 ชิโนะถ่ายรูปปั๊บปั๊บ 「อย่าถ่าย!」 「ในฐานะนักข่าว ฉันมีหน้าที่เผยแพร่รูปนี้」 ชิโนะทำหน้าเรียบเก็บสมาร์ทโฟนแล้วหนีไป เป็นการจากไปที่สง่างาม 「จะให้ทำแบบนั้นได้ยังไง!!」 วางราเมนลง สลัดนานะออกแล้วยูกะก็วิ่งตามไป 「อ่า!!! รอเดี๋ยว!!!!」 และนานะที่ถูกทิ้งไว้อย่างกะทันหันก็วิ่งตามยูกะไป ด้วยเหตุนี้ สมาชิกชมรมวิจัยการทำอาหารจึงวิ่งผ่านทางเดินอย่างไม่รู้เหตุผล ครูที่สวนมาเตือนเบาๆ ว่า「อย่าวิ่งสิ」 สามคนก็หัวเราะกัน รู้สึกเหมือนเป็นช่วงวัยรุ่น วิ่งไปทั่วโรงเรียนแล้วกลับมาที่ห้องเรียนคหกรรมอีกครั้ง ราเมนก็เละเทะไปหมดแล้ว 「เผาผลาญแคลอรี่แล้วเลยกินได้แล้วใช่มั้ย!!」 นานะกินซู่ดซู่ดโดยไม่ลังเล 「อร่อย!」 ออกกำลังกายแล้วก็เท่ากับแคลอรี่บวกลบเป็นศูนย์ ราเมนที่ได้มีเหตุผลดีๆ มากินนั้นอร่อยจนไม่เหมือนของบนโลกนี้ นานะร้องไห้「ฮือออ」 「......แล้วก็ ตั้งแต่แรกการออกกำลังกายน่าจะได้ผลดีกว่าไม่ใช่เหรอ?」 「ยิ่งไปกว่านั้นคัพราเมนหนึ่งถ้วยมีแคลอรี่ประมาณ 300 แคลอรี่」 「โห」ยูกะพยักหน้าให้ชิโนะ สูงจนน่าแปลกทีเดียว 「แล้วก็เวลาที่วิ่งไปทั่วโรงเรียนเมื่อกี้ประมาณ 2 นาที」 「โอ้」 「แคลอรี่ที่เผาผลาญประมาณ 20 แคลอรี่」 「ไม่พอเลยนี่นา!!」 ที่จริงแล้วเกินไปมากด้วยซ้ำ แต่นานะทำเป็นไม่ได้ยิน (งั้นพรุ่งนี้ค่อยจริงจังก็ได้!!) 「เธอเพิ่งคิดว่าพรุ่งนี้ค่อยจริงจังก็ได้ใช่มั้ย」 「อะไรนะ...? (ความจำเสื่อม)」 ด้วยเหตุนี้ ขณะที่ซู่ดเส้น นานะก็เลื่อนกำหนดการเริ่มไดเอทไปเรื่อยๆ เหมือนเส้นที่ซู่ด ท้ายที่สุดไม่ว่าจะผ่านไปกี่วัน นานะก็แค่ทำหน้าเหมือนความจำเสื่อมว่า「ได เอท......」แล้วก็ขอคุกกี้อยู่เรื่อยๆ จึงทำให้ต่อมายูกะต้องบังคับให้วิ่งและดำเนินการไดเอท หลังจากนั้นหลายสัปดาห์ นักเรียนหลายคนได้เห็นนานะที่ถูกจักรยานของยูกะไล่ให้วิ่งที่ลุ่มแม่น้ำใกล้บ้าน