บทที่ 20 เรื่องราวที่ผ่านมา

ยูกะ ผู้หญิงที่น่ารักที่สุดในโลก (อายุ 29 ปี) กำลังกุมหัวตัวเองอยู่ 「ฮึก......หมายความว่ายังไง......เพราะฉันน่ารักเกินไปจนมนุษยชาติเลยตกอยู่ในวิกฤตการณ์สูญพันธุ์......!」 สวยจนทำลายได้ทั้งเมือง, คิ้วตาสวยงาม, ดั่งดอกไม้งาม, ข้าวกล่องครึ่งราคา คำศัพท์ที่ใช้บรรยายความงามเหล่านี้ล้วนถูกเตรียมไว้เพื่อยูกะทั้งสิ้น และในปี 20XX ด้วยเหตุผลนี้เองทำให้โลกเกือบจะถูกทำลายเพราะยูกะ ความงามคือบาปนั่นเอง 「เพราะงั้นช่วยทำอะไรสักอย่างเถอะ」 ยูกะที่หมดหนทางจึงวิ่งเข้าไปในห้องแล็บของชิโนะ เพื่อนรักนักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะ พร้อมอธิบายสถานการณ์ อย่างนั้นอย่างนี้ ชิโนะที่เข้าใจเนื้อหาสิบอย่างจากคำอธิบายหนึ่งอย่างตอบทันที 「อย่างนั้นอย่างนี้คืออะไร」 「ไม่เข้าใจเลยไม่ใช่เรอะ」 ยูกะจึงอธิบายใหม่อย่างละเอียดตามปกติ พร้อมถูกดุว่าให้อธิบายให้ถูกต้องตั้งแต่แรก รู้สึกหดหู่เล็กน้อยที่ตัวเองก็อายุขนาดนี้แล้วยังถูกผู้ใหญ่ดุอีก 「ยังไงก็ตาม เข้าใจสถานการณ์แล้ว ตอนนี้จำเป็นต้องย้อนเวลากลับไปในอดีต」 ชิโนะจึงตัดสินใจพัฒนาเครื่องย้อนเวลาอย่างรวดเร็วเพื่อช่วยมนุษยชาติ ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงก็เสร็จแล้ว ทำไมต้องเป็นเครื่องย้อนเวลา? ชิโนะอธิบายให้ยูกะที่เอียงคอฟังขณะฉายภาพในอดีต (ไม่รู้ทำไมเป็นขาวดำและเร็วประมาณ 1.5 เท่า) บนหน้าจอ 「ที่จริงแล้ว สาเหตุที่มนุษยชาติเกือบสูญพันธุ์ในปัจจุบันคือเพราะยูกะทำการสตรีมที่ไม่เหมาะสมในฐานะ VTuber ตอนสมัยมัธยมปลาย」 「อะไรนะ!?」 ข้อเท็จจริงที่น่าตกใจ เสียงเพลงพื้นหลังที่เศร้าโศกดังขึ้นในสมองของยูกะ 「ตัวอย่าง ความถี่ 19Hz ที่ควรจะเป็นเสียงที่มนุษย์ไม่ได้ยินนั้น มีข้อมูลการวิจัยว่าทำให้มนุษย์รับรู้ถึงผีและปรากฏการณ์ลึกลับได้ เช่นเดียวกัน ที่จริงแล้วน้ำเสียงที่เธอใช้ในการสตรีมนั้นบังเอิญเป็นความถี่อันตรายที่ทำให้มนุษยชาติหลงใหลในตัวยูกะ」 「หมายความว่ายังไง อธิบายให้กระชับหน่อย」 「เสียงเลียของเธอทำให้โลกอันตราย」 「เรื่องแบบนั้นไม่จริงน่า」 「เพราะงั้นให้กลับไปในอดีตแล้วไปบอกตัวเองในสมัยมัธยมปลายเรื่องวิกฤตการณ์ในอนาคต」 「ฮึก......แต่จะบอกเรื่องวิกฤตการณ์นี้ยังไงดี!! ตัวฉันในสมัยมัธยมปลายชอบความสุขจากการถูกเอาใจใส่ในคอมเมนต์ทุกคืน คิดว่าคงไม่ฟังคำพูดของผู้หญิงอายุ 29 ปีหรอก」 「เลียหูก็ได้มั้ง」 「อยู่ๆจะไปทำได้ไงเล่า」 「เพราะมีข้อจำกัดเรื่องเวลา」 「เรื่องเวลาหมายถึง」 ยูกะรู้สึกสงสัย แต่ชิโนะก็ดันยูกะเข้าไปในเครื่องย้อนเวลาเพราะเรื่องเวลา ดังนั้นการเดินทางข้ามเวลาของยูกะจึงเริ่มขึ้นข้างๆ หน้าจอที่กำลังเล่นภาพในอดีต 「จะยังไงก็เถอะ แล้วทำไมภาพในอดีตถึงเป็นการเร่งความเร็วทั้งหมดเลยล่ะ」 「เพราะนี่เป็นข้อมูลที่เอามาจาก『ศตวรรษแห่งภาพยนตร์』」 ท่ามกลางเพลงประกอบที่คุ้นเคย ยูกะ (29 ปี) กลับไปในอดีต หลังจากกลับมาแล้ว ยูกะ (29 ปี) แอบเฝ้าดูยูกะ (JK) ในสมัยนั้นจากที่ซ่อน 「อ่า วันนี้โรงเรียนก็น่าเบื่อเหมือนเดิม」 ยูกะเดินคนเดียวพร้อมพูดประโยคที่เหมือนส่วนเปิดเรื่องของนิยาย อยู่คนเดียวแต่พูดคุยกับตัวเองเสียงค่อนข้างดัง ยูกะตั้งแต่สมัยนั้นก็มีสมองค่อนข้างแปลกแล้ว 「ฉันจะต้องช่วยอนาคตให้ได้เด็ดขาด!」 ยูกะมองหลังตัวเองแล้วตั้งใจแน่วแน่ แม้จะเป็นการพูดคุยกับตัวเอง แต่ก็ค่อนข้างแปลก สมองที่แปลกนั้นไม่ได้หายไปแม้จะอายุ 29 ปีแล้วก็ตาม ดังนั้นการต่อสู้ของยูกะเพื่อปกป้องอนาคตจึงเริ่มต้นขึ้น— นานะวางปากกาลงแล้วทำหน้าพอใจ 「ฮือ......เรื่องย่อของตอนที่แล้วประมาณนี้ก็พอมั้ง」 「ไม่ใช่เลย!!」 ยูกะแทรกทันที เรื่องย่อของตอนที่แล้วอะไร? 「แต่ก็ ลำบากจริงๆ เลยนะ......ถ้าไม่มียูกะจิ อายุ 29 ปีมาเฝ้าดูเราแล้ว ตอนนี้คงเกิดเรื่องใหญ่แล้ว」 「อย่าพูดเหมือนเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงสิ!!」 「ยูกะจิ ควรจะหลีกเลี่ยงการปล่อยคลื่นผิดกฎหมายในอนาคตนะ?」 「ไม่ได้ทำซักหน่อย!!」 ยูกะแทรกคำพูดของนานะที่พูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในเรื่องย่อไร้สาระเหมือนเป็นเรื่องจริง เนื้อเรื่องไร้สาระเกินไปจนทำให้เธอยักไหล่และถอนหายใจ 「คือว่านะ......ฉันไม่ได้เป็น VTuber ซักหน่อย」 ทำอยู่ 「อ่าฮ่ะๆ! นั่นาอเนอะ ยูกะจิ คงไม่ทำการสตรีมที่ลามกๆหน่อยๆหรอกเนอะ」 ทำอยู่ แต่นานะที่ไม่รู้หน้าที่แอบแฝงของยูกะก็หัวเราะพร้อมกับปิดโน้ตที่เขียนจินตนาการของตัวเองลงด้วยเสียงปับ พร้อมพูดว่า "อาจจะเกินไปหน่อยมั้ง" 「งั้นไปกันเถอะ」 「อือ」 สองคนเก็บของแล้วออกจากห้องเรียน ปลายทางคือห้องเรียนคหกรรม ที่นั่นเป็นห้องชมรมที่เธอทำกิจกรรมสามคนกับชิโนะที่เป็นสมาชิกอีกคนหนึ่ง นั่นคือชีวิตประจำวันตามปกติ ชีวิตประจำวันรอบตัวยูกะที่ไม่มีอะไรพิเศษเลย (แต่จริงๆ แล้วเมื่อเร็วๆ นี้รู้สึกเหมือนมีใครสักคนมาแอบดูอยู่......) ยูกะหันกลับมาอย่างกะทันหัน ทางเดินยาวต่อเนื่องไปเรื่อยๆ ไม่มีใคร ไม่เพียงแต่ตัวเธออายุ 29 ปี แม้แต่เงาของนักเรียนก็ไม่มี แค่คิดไปเองหรือเปล่า? หรือว่าเป็นพวกซ่อนตัวเก่ง? 「ยูกะจิ เป็นอะไรเหรอ?」 「อ่า ไม่ ไม่มีอะไร」 คงเป็นแค่ความรู้สึกแน่ๆ ยูกะส่ายหัวเหมือนจะสลัดความสงสัยที่เกิดขึ้นในใจแล้วตามนานะไป นั่นคือชีวิตประจำวันของชมรมวิจัยการทำอาหาร ชีวิตประจำวันที่ไม่เปลี่ยนแปลง 「......」 แต่ ยูกะและนานะยังไม่รู้ ว่ามีนักเรียนหญิงมัธยมปลายคนหนึ่งแอบเฝ้าดูชีวิตประจำวันของพวกเธออยู่จากที่ซ่อนตัว