บทที่ 33 การประทานพร

ณ ที่แห่งหนึ่งมีนักเรียนหญิงมัธยมปลายคนหนึ่งทำหน้าเศร้าหมอง 「ลำบากจังเลย...」 คนที่ทำหน้าทุกข์ทรมานอยู่ตรงนั้นคือนานะ เธอกำลังกังวลใจ—รู้สึกเหมือนถูกผลักมาให้ยืนอยู่หน้าคำถามที่ไม่มีคำตอบ ทั้งก้าวไปข้างหน้าและถอยกลับก็ลังเลใจ แต่ก็ไม่สามารถยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไปเรื่อยๆ ได้ ตอนนี้เธอไม่รู้แล้วว่าตัวเองควรทำอะไรดี 「จะทำยังไงดี.หัวไม่หมุนเลย.....」 ใครก็ได้ช่วยฉันที— ในขณะที่เวลาผ่านไปอย่างไร้ความปรานี เธอก็อธิษฐาน เธออธิษฐานเพื่อขอความช่วยเหลือ แล้วเหตุการณ์นั้นก็เกิดขึ้น —ดูเหมือนคุณจะกำลังมีปัญหานะ ทันใดนั้นก็มีเสียงกระซิบเข้ามาในหัวของนานะ （เอ๊ะ？ คะ ใครน่ะ....！！） นานะตกใจมองไปรอบๆ แต่รอบตัวไม่มีใครเลย —ข้าคือผู้ที่จะขจัดความสับสนของเจ้า... （โกหกน่า......！ก็จริงที่ได้ยินเสียง.แต่มันมาจากไหนกัน......） เสียงลึกลับที่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน เป็นภาพหลอนหรือเปล่า หรือว่าฟัง ASMR มากเกินไปจนสมองเพี้ยนไปแล้ว เหงื่อไหลลงมาเป็นเส้นที่แก้ม ไม่รู้สึกถึงลมหายใจของใครอื่นนอกจากตัวเอง แต่แน่นอนว่ามีเสียงที่พูดเข้ามาในหัวโดยตรง —ข้าชื่อ เทพแห่งการนำทาง （ทะ、เทพแห่งการนำทาง·...？คุณดูฉันจากไหนกันเนี่ย！！） —ข้าเป็นเทพ ไม่มีรูปร่างที่ชัดเจน ข้าสามารถมองเห็นเจ้าได้จากทุกที่....... （จะ、จากทุกที่.....！！） นานะรีบกดกระโปรงไว้ ถูกมองแน่....！！ —ไม่ ข้าไม่ได้มองตรงนั้น （คนที่แอบดูใต้กระโปรงทุกคนก็พูดแบบนี้แหละ） —คิดว่าข้าจะสนใจสีชุดชั้นในของเจ้าเหรอ？ （คนที่แอบดูใต้กระโปรงทุกคนก็พูดแบบนี้แหละ） —ไม่ใช่น่า.......เอาล่ะช่างเถอะ รู้สึกว่าเรื่องมันซับซ้อนไปหลายอย่างเลยเลิกเถียงไป ถ้าเถียงกันไปเรื่อยๆ จะไม่มีวันเข้าเรื่องหลักได้เลย เทพแห่งการนำทางเคลียร์คอแล้วกลับมาคุยเรื่องเดิม —ยิ่งกว่านั้น เจ้า เจ้าขอความช่วยเหลือใช่ไหม？ （เอ่อ......ก็ ใช่ค่ะ） —งั้นข้าจะช่วยเจ้าเอง （เอ๊ะ？ ทำไมล่ะคะ？） —ข้าคือเทพแห่งการนำทาง การนำทางผู้หลงทางคือหน้าที่ของข้า นั่นก็คือสิ่งที่เรียกว่าการประทานพรนั่นเอง เทพเจ้าแห่งญี่ปุ่นมีอยู่เคียงข้างผู้หลงทางมาตั้งแต่สมัยโบราณ ตัวอย่างเช่น เมื่อนานมาแล้ว เมื่อมนุษย์ค้นพบหอยทะเลที่ชายหาด เทพเจ้าก็กระซิบข้างหูของคนนั้นว่า 『ถ้าจุ่มน้ำปลาปอนซุจะอร่อยนะ......』 นั่นคือช่วงเวลาที่นามาโกะซุเกิดขึ้น นอกจากนี้เทพเจ้ายังประทานพรให้กับของเหลวแปลกๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างการทำมิโซะว่า 『นั่นคือซอสถั่วเหลือง！！ อย่าทิ้ง！！』 แม้แต่ตอนที่ถั่วที่ใส่ในหลอดเน่าเสียก็ยัง 「ไม่ใด้เน่าหรอกนะ！！』 ก็ยังแทรกเข้ามาอีก ประวัติศาสตร์มีการประทานพรร่วมอยู่เสมอ —และครั้งนี้ข้าจะประทานการนำทางจากสวรรค์ให้แก่เจ้า....... （โห〜） นานะพยักหน้าพร้อมกับคิดว่าไม่ค่อยเข้าใจแต่ดูสุดยอดไปเลย จากภายนอกดูเหมือนคนหน้าโง่ที่มี IQ ประมาณ 3 เท่านั้น —เอาล่ะ บอกความกังวลของเจ้ามา ข้าจะนำทางไปสู่การแก้ปัญหาให้ （เอ๊ะ？ ได้เหรอคะ？ จริงๆ แล้วช่วยได้มากเลย！） —ไม่เป็นไร （แต่ทำไมคุณถึงช่วยฉันล่ะคะ？） —เพราะช่วงนี้โควต้าเข้มงวดน่ะ （โควต้า） คำที่มีความหมายชัดเจนที่โผล่มาทำให้เงียบไป —โลกของเทพเจ้าก็มีสิ่งที่คล้ายโควต้าที่ต้องประทานพรเป็นระยะๆ （ฉันถูกเรียกเพราะโควต้าเหรอ.....） ไม่ใช่เพราะเป็นห่วงฉันจริงๆ เหรอ...... นานะบูดบึ้งเหมือนแฟนที่น่ารำคาญ —แล้ว เมื่อกี้เจ้ากังวลเรื่องอะไรอยู่ （อ่า ใช่แล้ว！ คือว่านะคะ） หลังจากนั้นนานะก็พยักหน้าอย่างแรง แล้วพูดกับเทพแห่งการนำทางที่ไม่รู้ว่ากำลังมองจากที่ไหนว่า （เมนูอาหารเย็นวันนี้ค่ะ！） อะไรทำนองนั้น —อ๋อ เมนูอาหารเย็น....... （ใช่ค่ะ！） เมนูอาหารเย็นเหรอ？ （ใช่ค่ะ！） —อ๋อ งั้นเหรอ （คิดว่าควรทำอะไรดีคะ？） —เรื่องแบบนั้นนี่มันยากนิดหน่อย （ยากนิดหน่อยหมายความว่าไงคะ） เทพแห่งการนำทางแสดงท่าทีไม่พอใจอย่างชัดเจน —เรื่องแบบนั้นอยากให้แก้ไขเองน่ะ （เอ๊ะ！ แต่คุณบอกว่าจะนำทางไปสู่การแก้ปัญหาให้นี่คะ） —ไม่คิดว่าจะเป็นปัญหาแบบนั้นนี่ （ไม่รู้สิคะ！ ฉันกังวลเรื่องเมนูอาหารเย็นตั้งแต่แรกแล้วนะคะ？） —แต่ตอนแรกบรรยากาศดูจริงจังนิดหน่อยนะ （โห〜？） —เลิกทำหน้าแบบนั้นสิ รำคาญน่ะ （แล้วปกติถ้าเห็นคนกำลังกังวลอยู่ในแผนกอาหารของห้างสรรพสินค้า ก็จะคิดว่าเป็นเรื่องเมนูอาหารเย็นไม่ใช่เหรอคะ？） นานะมองไปรอบๆ ขณะถามเทพที่คงกำลังฟังอยู่ที่ไหนสักแห่ง วันหยุด เวลาบ่ายโมง ในแผนกอาหารมีครอบครัวและคนที่ดูเหมือนแม่บ้านหรือพ่อบ้านเดินไปมาพร้อมตะกร้า —ข้าคือเทพแห่งการนำทาง อย่าเอาสามัญสำนึกของมนุษย์มาบังคับข้า เทพแห่งการนำทางงอนเพราะถูกชี้ให้เห็นความผิดพลาดของตัวเองอย่างใจเย็น เทพก็มีพวกใจแคบ （ยังไงก็เถอะ มีโอกาสแล้ว ขอคำแนะนำหน่อยได้ไหมคะ อาหารเย็นควรเป็นแบบไหนดี？） เนื่องจากเป็นวันหยุดพิเศษ อยากทำอาหารให้พ่อแม่กิน นานะคาดหวังคำแนะนำอาหารที่เหมาะสมกับความรักที่น่ารักของนักเรียนหญิงมัธยมปลาย —เอ่อ..... เทพแห่งการนำทางลำบากใจจริงๆ —ข้า ปกติเป็นพวกกินข้าวนอกบ้านเสียส่วนใหญ่ เรื่องแบบนี้เลยยากหน่อยนะ….... เทพแห่งการนำทางพึมพำเบาๆ พลางครุ่นคิด ไม่ใช่ความเชี่ยวชาญของตน แต่การตอบนักเรียนหญิงมัธยมที่ดูโง่ๆ ว่า 「ไม่รู้」 นั้นเป็นสิ่งที่ความภาคภูมิใจไม่อาจยอมรับได้ เทพนอกจากจะใจแคบแล้วยังมีความทิฐิมากกว่าคนทั่วไป ช่างเป็นเรื่องที่แก้ไขไม่ได้ สุดท้ายหลังจากครุ่นคิด เทพแห่งการนำทางก็เตรียมคำตอบที่ปลอดภัยไว้ —แกงกะหรี่......อะไรแบบนั้น？ （หา？） —อ๋อ ไม่ใช่สินะ ใช่ไหมล่ะ ใช่แล้ว （หวา ตกใจเลย เป็นเทพแห่งการนำทางแท้ๆ แต่พูดเหมือนเด็กประถมเลย） —ข้าเป็นเทพแห่งการนำทางนะ？ จะพูดอะไรง่ายๆ แบบนั้นได้ยังไง เจ้าโง่เหรอ จะฆ่าให้ตายเลยนะ （พูดจาหยาบคายขึ้นมาแล้วนะ） —คงคิดไปเองมั้ง เทพแห่งการนำทางอารมณ์เสียเพราะข้อเสนอที่คิดอย่างสุดความสามารถถูกปฏิเสธ （แล้วอาหารเย็นวันนี้ล่ะคะ） —อ๊ะ （สรุปแล้วอะไรดีคะ？） —เอ่อ..... （แค่บอกว่าควรใช้วัตถุดิบอะไรก็ได้ค่ะ！ บอกหน่อยสิคะ） —วั-วัตถุดิบเหรอ？ เทพแห่งการนำทางครุ่นคิด โดยพื้นฐานแล้วแม้จะมาที่แผนกอาหารก็มักจะเดินวนเฉพาะแผนกอาหารสำเร็จรูป จึงไม่มีทางรู้ว่าต้องใช้วัตถุดิบอะไรในการทำอาหาร เทพแห่งการนำทางรู้เพียงแค่เวลาที่คอร็อกเกะทอดร้อนๆ จะวางขายหน้าร้านเท่านั้น （เร็วสิๆ เร็วสิๆ） นานะตื่นเต้น เทพแห่งการนำทางที่หมดปัญญาตัดสินใจใช้วิธีสุดท้าย นั่นคือวิธีที่เทพทั้งหลายใช้กันมาตั้งแต่โบราณ —เจ้าต้องมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ （เอ๊ะ ทิศเหนือ........） —มุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ แล้วเจ้าจะได้พบกับบุคคลหนึ่ง บุคคลผู้นั้นจะมอบเบาะแสในการตัดสินใจเมนูอาหารเย็นให้แก่เจ้า....... （เอ๊ะ เบาะแส？เอ๊ะ？ไม่ใช่นะ ฉันแค่อยากให้บอกเมนูตรงๆ เท่านั้นเองนะคะ） —อย่าพยายามเลือกทางง่าย （ไม่ใช่แต่ว่าーー） —ไม่ได้ （ทำไมอยู่ๆ ก็ไม่ยืดหยุ่นขึ้นมาล่ะ） —ไม่ได้เป็นแบบนั้น （แต่ว่า） —มุ่งหน้าไปทางทิศเหนือเดี๋ยวนี้！เร็วเข้า！ เทพแห่งการนำทางบังคับอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ การพูดอะไรคลุมเครือไว้ ส่วนใหญ่แล้วฝ่ายผู้รับจะตีความเองและจัดการเองได้อย่างดี ตั้งแต่โบราณมา เมื่อลำบากก็ใช้วิธีนี้ฝ่าฟันไป เทพแห่งการนำทางทั้งหลายช่างเลวทรามเสียจริง （แต่ทิศเหนือมันนอกร้านนะคะ？） —อาจจะเป็นทิศใต้ก็ได้ （แล้วมันทิศไหนกันแน่） —จงเดินตามเส้นทางที่เจ้าเชื่อมั่น ที่ปลายทางย่อมมีคำตอบแน่นอน...... （อยู่ๆ ก็พูดมั่วขึ้นมา.....） —เอาละ ไปเร็วเข้า！ เทพแห่งการนำทางตัดสินใจที่จะฝ่าฟันไปด้วยสถานการณ์เฉพาะหน้า นานะพึมพำว่า 「ไม่เข้าใจเลยนะ」 แต่ก็จำใจเดินไปในร้าน ทิศทางตรงกันข้ามกับที่ถูกนำทาง —โอ้ เจ้าเลือกเส้นทางที่ไม่เชื่อการนำทางของเทพสินะ นั่นก็ดีเหมือนกัน （จะเลือกอันไหนดีนะ） หลังจากนั้นนานะก็มาถึงแผนกอาหารทะเลสด ดูเหมือนวันนี้ปลาจะราคาถูก 「ถูกมาก ถูกมาก！」 พนักงานที่พันผ้าโพกหัวกำลังตะโกนอยู่หน้าชั้นวางของ —ผู้หลงทาง จงมองดูเถิด （อะไรคะ？） —เป็นไปตามที่ข้าบอกแล้วใช่ไหม （......เป็นเหรอคะ？） —เมื่อกี้ข้าพูดว่าอะไร？ （เอ่อ ให้ไปทางทิศเหนือ แล้วไปพบกับบุคคลหนึ่ง？） —ใช่ ข้าบอกว่าบุคคลผู้นั้นจะมอบเบาะแสในการตัดสินใจเมนูอาหารเย็นให้แก่เจ้าใช่ไหม？ （ก็บอกแต่） —นั่นไงล่ะ （แค่พนักงานร้านธรรมดาเองนี่！！） ที่ปลายสายตาของนานะ พนักงานยังคงตะโกนว่า 「ถูกมาก！」 เพื่อดึงดูดลูกค้าอยู่ ดูเหมือนวันนี้ปลาซาบะจะถูกเป็นพิเศษ （แต่วันนี้ฉันไม่ค่อยอยากกินปลาเท่าไหร่นะ.....） —อาจจะไม่ใช่อันนี้ก็ได้ （แล้วมันอันไหนกันแน่！！） —จงเดินตามเส้นทางที่เจ้าเชื่อมั่น ที่ปลายทางย่อมมีคำตอบแน่นอน…... （คนนี้พูดมั่วแน่ๆ เลย….....！） —เอ๊ะ อะไรนะ？เจ้าตั้งใจจะดูหมิ่นเทพเหรอ？ดีหรือ？อยากโดนความโกรธของเทพงั้นหรือ？ เทพแห่งการนำทางชกมวยเงาอยู่รอบๆ นานะ การโจมตีจากเทพที่มีร่างโปร่งใสซึ่งนานะมองไม่เห็นค่อยๆ ก่อให้เกิดลมอ่อนๆ （รู้สึกเหมือนมีลมพัด…...） —จงตามลมนั้นไป ที่ปลายทางมีคำตอบที่ー （เมินดีกว่า） —ฝืนลมรึ นั่นก็เป็นทางเลือกที่ดีเช่นกัน เทพพูดมั่ว ในที่สุดนานะก็มาถึงแผนกเนื้อ มีกลิ่นหอมลอยมา มองไปเห็นพนักงานกำลังย่างคาลบิอยู่ที่มุมชิมอาหาร 「น้องสาวน่ารักจังเลยนะ ลองสักชิ้นไหม？」 พนักงานยื่นเนื้อที่เสียบไม้จิ้มฟันให้เมื่อสบตากับนานะ เธอกิน 「ว้าว อร่อยจัง！」 —ใช่แล้ว การซื้อมันคือการนำทางของเทพー 「แต่ไม่ซื้อค่ะ！ขอโทษนะคะ！」 นานะไม่ซื้อ เธอรู้สึกหงุดหงิดที่จะต้องทำตามเทพแห่งการนำทาง หลังจากนั้นเธอก็หนีมาถึงแผนกผัก 「อย่างน้อยที่นี่ก็คงปลอดภัยーー」 「อ๊ะ？รุ่นพี่ไม่ใช่เหรอคะ★」 เป็นจังหวะที่กำลังจะหายใจพอดี เมย์ รุ่นน้อง โบกมือพลางปรากฏตัวขึ้น คงมาซื้อของโดยบังเอิญ —ใช่แล้ว นี่ก็เป็นไปตามการนำทางของข้า แถมยังรู้สึกได้ถึงท่าทีภาคภูมิใจของเทพด้วย 「ขอโทษนะเมย์จัง！เจอกันคราวหน้านะ！」 เธอหนีไป 「เอ๊ะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ!?」 นานะทิ้งเมย์ที่ช็อกจากการถูกหลบหลีกไว้ตรงนั้น เธอรู้สึกหงุดหงิดที่เทพจะมาทำหน้าภูมิใจใส่ ในที่สุดนานะก็เดินวนไปทั่วร้านพร้อมกับตะกร้าเปล่าในมือ แผนกผัก แผนกขนม ทุกครั้งที่เธอไปที่ไหน เธอรู้สึกได้ว่าเทพกำลังทำหน้าเหมือนจะบอกว่า 「เห็นไหม เป็นไปตามที่ฉันบอกไม่ใช่หรือ」 อยู่ข้างหู ประมาณตอนที่เดินรอบร้านไปหนึ่งรอบแล้ว (โอ๊ย น่ารำคาญจริง!) นานะโมโห เทพแห่งการนำทางที่ทำหน้าภูมิใจไม่ว่าเธอจะไปที่ไหนหรือทำอะไรก็ตาม น่ารำคาญเหมือนระบบนำทางรถยนต์เก่าๆ ที่คอยค้นหาเส้นทางใหม่ไม่หยุดเวลาที่กำลังหาที่จอดรถแถวๆ จุดหมาย หุบปากสักทีเถอะ นานะภาวนาในใจ —เจ้ากำลังปฏิเสธเทพงั้นรึ? ช่างไร้มารยาทเสียจริง!! ฟ้าววว ลมพัดผ่านข้างหูของนานะ ถึงจะมองไม่เห็นตัว แต่คงกำลังชกอยู่แน่ๆ (พอแล้วค่ะ! ฉันจะกลับแล้วนะคะ!) นานะพองแก้มด้วยความโกรธ โกรธจริงๆ —อย่างนั้นหรือ เจ้าไม่คิดจะรับความช่วยเหลือจากเทพเลยสินะ เป็นอย่างนั้นใช่ไหม (ก็ไม่ว่าจะซื้ออะไร คุณก็พูดโน่นพูดนี่ตลอด ฉันเลยไม่อยากซื้ออะไรแล้วนี่นา!) —เจ้าจะขัดแย้งกับเทพไปถึงไหนกัน・・・・・・・ (ฮึ่ม!) —ก็ได้ เจ้าพร้อมรับความยากลำบากที่รออยู่เบื้องหน้าใช่ไหม? (ฉันไม่ได้ยินคำพูดของเทพแล้วค่ะ!) นานะหันไปทางอื่น เธอคืนตะกร้าไว้ที่ชั้นแล้ว เป็นการแสดงเจตนาว่าไม่คิดจะซื้อของแล้ว —อย่างนั้นหรือ・・・・・・ น่าเสียดาย ผู้หลงทาง งั้นข้าจะไปยื่นมือช่วยเหลือผู้อื่นแทน・・・・・・ เทพแห่งการนำทางไม่พูดอะไรอีกเลย ไม่มีลมพัด ไม่มีความรู้สึกถึงตัวตน ตามที่พูดไว้ คงไปหาผู้หลงทางคนอื่นแล้วแน่ๆ (......ฉันไม่ได้พูดอะไรผิดนี่นา) ยังคงพองแก้มอยู่ นานะเดินออกจากร้าน มุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ! โดยบังเอิญ เธอกลับเดินตามเส้นทางที่เทพแห่งการนำทางชี้นำไว้ตั้งแต่แรก สุดท้ายแล้ว เธอก็ไม่สามารถซื้อของได้ นานะเดินทางกลับบ้านมือเปล่า ของที่ได้มาคือศูนย์ เธอควรจะอธิบายกับพ่อแม่อย่างไรดี ขณะที่คิดอยู่นั้น นานะก็เปิดประตูบ้าน 「กลับมาแล้วค่า」 เสียงที่เอ่ยทักทายจากประตูทางเข้าฟังดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย เพราะเดินไปมาจนเหนื่อยเปล่า 「อ้าว นานะจัง กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ」 คนที่ออกมาต้อนรับพร้อมกับเสียงรองเท้าแตะดังแผ่บๆ คือแม่ของเธอ เธอต้องเล่าเรื่องราวให้ฟัง นานะเปิดปาก 「คือว่านะคะ แม่ หนูขอโทษด้วยนะที่—」 「อ๊ะ นานะจัง ไม่ได้ซื้ออะไรกลับมาเลยเหรอ? ดีจังเลย」 แม่ขัดคำพูดของนานะที่กำลังจะแก้ตัว เป็นปฏิกิริยาที่ไม่คาดคิด ดีจัง? 「คือว่านะ พ่อบอกว่า 'วันนี้ไปกินข้าวนอกบ้านกันไหม' แต่นานะจังไปซื้อของแล้วใช่ไหมล่ะ? เลยกำลังคุยกันอยู่พอดีว่าจะทำยังไงดี~」 「เฮ้อ」 「ถ้าไม่ได้ซื้ออะไรกลับมาก็พอดีเลย ไปกินข้าวกันสามคนตอนนี้เลยไหมจ๊ะ?」 อุฟุฟุฟุ แม่หัวเราะอย่างมีความสุข พลางเสริมว่า ไม่ได้ไปกินข้าวกันสามคนมานานแล้วนะ~ แล้วก็เริ่มจินตนาการว่าจะกินอะไรดี 「・・・・・・・・・・・」 ขณะที่มองดูท่าทางของแม่ นานะรู้สึกเจ็บแปลบในอก บางที เทพแห่งการนำทางอาจจะรู้ผลลัพธ์นี้มาตั้งแต่แรกแล้วก็ได้ การขัดขวางไม่ให้ซื้อของในร้าน ทำให้กลับบ้าน เพื่อจะได้ออกไปกินข้าวกับครอบครัว—ตอนนี้เธอปฏิเสธไปแล้ว จึงไม่มีทางยืนยันได้ แต่ถ้าหากสถานการณ์ในตอนนี้คือจุดจบที่เทพแห่งการนำทางต้องการล่ะ (เมื่อกี้...ฉันทำไม่ดีไปรึเปล่านะ...) นั่นหมายความว่านานะได้ปฏิเสธเทพที่พยายามนำพาความสุขมาให้เธอ (.......ขอโทษนะคะ) นานะขอโทษเทพที่ไม่ได้อยู่ข้างๆ แล้ว ไม่เป็นไรหรอก ทันใดนั้น คำตอบก็มาถึง (เอ๊ะ?) —ก็เป็นไปตามที่บอกจริงๆ ไม่ใช่เหรอ ฟิ้ว เทพแห่งการนำทางผิวปากพลางแสดงความยินดี เพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่คาดคิดว่าเหตุการณ์จะเป็นแบบนี้ (กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ) —ไม่ได้ไปไหนเลย แค่เงียบๆ อยู่ข้างๆ ตลอด (อย่างนั้นเองหรอ・・・・・) สตอล์กเกอร์ชัดๆ・・・・・ ขอบอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่ใช่สตอล์กเกอร์นะ (คนที่เป็นสตอล์กเกอร์ก็มักจะพูดแบบนั้นแหละ・・・・) —ไม่ใช่สตอล์กเกอร์จริงๆ นะ (คนที่เป็นสตอล์กเกอร์ก็มักจะพูดแบบนั้นแหละ・・・・) —แต่ตอนนี้ก็เข้าใจแล้วใช่ไหมล่ะ ถ้าฟังคำแนะนำของฉัน ทุกอย่างก็จะราบรื่น เพราะว่าฉันคือเทพแห่งการนำทาง・・・・ เป็นเทพที่พูดประโยคอลังการ (ค่ะๆ เข้าใจแล้วค่ะ) นานะตอบพร้อมรอยยิ้ม แม้จะรู้สึกเหนื่อยหน่ายก็ตาม —แล้วหลังจากนี้คุณจะทำอะไรต่อล่ะ? ถ้าไม่ว่าอะไร จะให้บริการแนะนำอีกสักครั้งก็ได้นะ (เอ๊ะ ได้เหรอคะ?) —ช่วงนี้โควต้างานเข้มงวดน่ะ (โควต้า・......) —อีกอย่างก็ถือเป็นเครื่องหมายแห่งมิตรภาพด้วย (โอ้โห) ดูเหมือนว่าเขาต้องการจะนำทางเธอเพื่อเป็นเครื่องหมายแห่งไมตรี ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร (งั้นขอความกรุณาด้วยค่ะ) นานะยิ้มพร้อมพยักหน้าในใจ —โอ้ คราวนี้ว่าง่ายนี่ ตระหนักถึงความยอดเยี่ยมของฉันแล้วสินะ (เปล่าหรอกค่ะ) ไม่ใช่ว่าตระหนักถึงความยอดเยี่ยมหรอก ที่จริงแล้ว 「แค่รู้สึกว่าคุณน่าจะรู้เรื่องร้านอาหารนอกบ้านดีน่ะค่ะ」