บทที่ 32 เรื่องของนานะที่อยากเป็นที่นิยมไม่ว่าอย่างไรก็ตาม

สาวมัธยมปลายสามคนกำลังเอื่อยเฉื่อยอยู่ในห้องเรียนคหกรรมหลังเลิกเรียน 「อยากเป็นที่นิยมจังเลย」 นานะพูดคำที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่า แสดงให้เห็นว่าสมองไม่ได้ทำงานแม้แต่หนึ่งมิลลิเมตร สำหรับยูกะและชิโนะแล้ว คำว่า "อยากเป็นที่นิยม" ที่นานะพูดนั้น เทียบเท่ากับคำพูดที่นักเรียนมักพูดกันบ่อยๆ เช่น "เมื่อวานกินอะไรมา?" หรือ "เรียนน่าเบื่อจัง" หรือเสียงร้องแบบ "โอ้ส!" ที่มักหลุดออกมาจากปากของนักศึกษามหาวิทยาลัยที่สมองโล่ง ดังนั้นยูกะจึงพยักหน้าและตอบเพียงคำเดียว 「หืม」 「ตอบเบามาก!」 「เธอก็พูดแบบนี้ตลอดนี่」 「นั่นแสดงว่าความต้องการอยากเป็นที่นิยมของฉันเป็นของจริงไงยูกะจิ ทั้งๆ ที่เป็นนักเรียนหญิงมัธยมปลาย แต่พวกเราไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องความรักเลยนะ? คิดว่ามันน่าเสียดายไหมล่ะ?」 「ถึงพูดแบบนั้นมาก็เถอะ แต่ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนั้นหรอกนะ......」 「งั้นวันนี้มาเรียนรู้วิธีเป็นที่นิยมด้วยกันกับฉันกันเถอะ! ยูกะจิ!」 นานะหายใจฟืดฟาดพลางจ้องด้วยสายตาเป็นประกายอย่างน่ากลัว 「ไม่ล่ะ ฉันขี้เกียจ......」 「อย่าพูดแบบนั้นสิ! ยูกะจิก็อยากเป็นสาวน่ารักสุดฮอตใช่ไหมล่ะ!?」 「สาวน่ารักสุดฮอต (ขำ)」 「อย่าหัวเราะเยาะสิ!!」 「แล้วคำแปลกๆ นั่นคืออะไรเนี่ย」 ขออธิบาย สาวน่ารักสุดฮอต คือคำย่อของสาวน่ารักที่เป็นที่นิยมสุดๆ 「คำอธิบายที่กลวงมากเลยนะ」 「ไงล่ะ? อยากเป็นเลยใช่ไหมล่ะ?」 「ไม่อะ ไม่อยากเป็นเลย」 「แต่ถ้าเป็นสาวน่ารักสุดฮอตแล้ว จะมีเรื่องดีๆ เยอะแยะเลยนะ?」 「เช่น?」 「อย่างแรกเลย คนเยอะแยะจะบอกว่าเราน่ารักใช่ไหม?」 「อืม」 ยูกะพยักหน้าตอบแบบขอไปทีพลางนึกย้อนถึงตัวเองในตอนปกติ —ฉันถูกบอกว่าน่ารักทุกวันในไลฟ์สตรีมนี่นา...... 「แล้วบางทีก็ได้รับของขวัญด้วยใช่ไหม?」 「อืม」 —ฉันได้รับทิปในไลฟ์บ่อยๆ นี่นา...... 「แล้วก็อาจจะมีคนมาสารภาพรักด้วยนะ! กรี๊ดดด」นานะตื่นเต้นขณะจินตนาการถึงตัวเองที่วิวัฒนาการเป็นสาวน่ารักสุดฮอต 「เข้าใจแล้วใช่ไหม?」 —พูดถึงเรื่องนี้ ฉันก็มักจะได้รับคำสารภาพรักจากผู้ชมที่มีปัญหาบ่อยๆ นี่นา...... มีอยู่หนึ่งสิ่งที่เธอเข้าใจได้เมื่อเทียบกับคำนิยามของสาวน่ารักสุดฮอตในใจของนานะ 「ฉันดูเหมือนจะเป็นที่นิยมพอสมควรอยู่แล้ว ไม่จำเป็นก็ได้」 「กรี้ดดดดดดดดด!!」 「บุคลิกเปลี่ยนไปแล้วนะ」 ยูกะถอยห่างจากนานะที่กำลังทุบโต๊ะพร้อมกับเสียงขัดใจดังลั่น ดูจริงจังเกินไปแล้ว ดูเหมือนจะมีบุคลิกที่ตรงกันข้ามกับสาวน่ารักสุดฮอต (ขำ) เสียด้วยซ้ำ 「ไม่เอาไม่เอาไม่เอาแล้ว! ฉันก็อยากเป็นที่นิยมบ้างงง!」 ความตกใจที่เพื่อนสนิทที่คิดว่าเป็นพวกเดียวกันกลับเป็นที่นิยม—ความจริงที่ถูกเปิดเผยอย่างกะทันหันนี้สร้างความช็อกอย่างรุนแรง เทียบได้กับตอนที่นักพากย์ที่เธอเชียร์มีแฟนนั่นแหละ พูดง่ายๆ คือสมองของนานะพังแล้ว 「ไม่เอาาา! ไม่เอาไม่เอาไม่เอา! อยากเป็นที่นิยมมม!!」 เธอกลิ้งไปมาบนพื้นพลางร้องไห้โวยวาย ดูเหมือนแมลงสาบที่ดิ้นทุรนทุรายหลังโดนสเปรย์ฆ่าแมลง คล้ายกับเด็กเวรที่ร้องโวยวายในร้านขายขนมในห้างสรรพสินค้า 「โธ่เอ๊ย อย่างอแงสิ ร้องไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก」 คนที่ก้มลงมาข้างๆ นานะด้วยความเบื่อหน่ายคือยูกะผู้สร้างบาดแผลฉกรรจ์ 「ไม่เอา!! เค้าอยากเป็นที่นิยม!!」นานะมองขึ้นไปที่ยูกะพร้อมกับทำหน้างอนอย่างชัดเจน 「ฉันจะไม่ขยับจากตรงนี้จนกว่าจะเป็นที่นิยม......!!」 「ถ้าเป็นแบบนั้นต่อไป ชาตินี้คงไม่มีทางเป็นที่นิยมได้เลยนะ....?」 「ไม่เอาอย่างนั้นนะ!」 「งอแงชิบ」 「หยิบอุปกรณ์ที่ทำให้เป็นที่นิยมออกมาสิ! ยูกะเอมอน!」นานะกอดรอบเอวยูกะแน่นพลางร้องไห้ 「ใครเป็นยูกะเอมอนกัน」 ยูกะตบหัวนานะเบาๆ เพื่อปลอบใจด้วยท่าทางเบื่อหน่ายอย่างเห็นได้ชัด 「แบบนั้นมันไม่ใช่บทบาทของฉัน แต่เป็นของชิโนะไม่ใช่เหรอ」 ลองขอให้เธอทำอุปกรณ์แบบนั้นให้สิ? 「แต่ว่า ชิโนะเอมอนตอนนี้กำลังยุ่งเอมอนอยู่นะ」 「เอมอนๆ อยู่นั่นน่ารำคาญเกินไปแล้ว」 「อาจจะเพราะฉันกำลังทุรนทุรายอยากเป็นที่นิยมก็ได้...」 ยูกะมองไปด้วยความรู้สึกเหนื่อยใจว่านี่มันเหตุผลอะไรกัน ชิโนะ อีกหนึ่งสมาชิกของชมรมวิจัยอาหาร กำลังอ่านหนังสืออย่างใจเย็นทั้งๆ ที่นานะส่งเสียงดังวุ่นวายขนาดนั้น 「ชิโนะ ฟังอยู่รึเปล่า?」 ชิโนะเงยหน้าขึ้น พยักหน้าช้าๆ 「ฮัทชิโคริ」 「อะไรคือฮัทชิโคริเนี่ย」 「เรื่องที่นานะมีเฟติชชอบกลิ่นสะดือของยูกะใช่ไหมล่ะ?」 「เธอตัดสินจากสถานการณ์ตอนนี้เท่านั้นใช่ไหมเนี่ย!!」ไม่ได้ฟังเลยนี่หว่า 「รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงสรุปได้ถูกต้องจากการดูสถานการณ์อย่างเดียว?」 「ไม่ถูกต้องเลย!!」 「เพราะฉันเป็นอัจฉริยะไง」 「ไม่ใช่อัจฉริยะด้วย!!」 「แต่สะดือของยูกะจังมีกลิ่นหอมจริงๆ นะ」 「นี่.......นะ หรือว่าเรื่องจริง......?」 ยูกะรีบดึงตัวออกทันทีที่รู้สึกถึงบรรยากาศแปลกๆ จากนานะที่กอดเอวเธออยู่ ดวงตาของนานะเป็นประกายวาววับ 「อ๋า ไม่เป็นไร! ไม่ต้องกังวลนะ! ฉันชอบทุกส่วนของร่างกายยูกะจินะ!」 「ยิ่งแย่กว่าเดิมนะ?」หวังร่างกายฉันอยู่เหรอ?

「เอาเป็นว่า ชิโนะจัง ขออุปกรณ์อะไรสักอย่างที่จะทำให้ฉันเป็นที่นิยมหน่อยได้ไหม?」 ซู่ซู่ซู่ นานะยื่นมือทั้งสองออกไป วันนี้เธอดูเหมือนลูกหมาที่กำลังส่ายหางรอรับอาหาร ชิโนะค่อยๆ วางมือของเธอลงบนมือของนานะอย่างเงียบๆ แล้วตอบอย่างใจเย็น อุปกรณ์ที่จะทำให้นานะเป็นที่นิยม 「ไม่มีนะ」 ไม่มีจริงๆ 「ไม่มีเหรอ!」 「พัทชิโคริ」 「บอกสักทีสิว่าพัทชิโคริคืออะไร!?」 「แล้วตั้งแต่เมื่อกี้คุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอ?」 「ว่าแล้วเธอไม่ได้ฟังเลยจริงๆสินะ!!!」 「ไม่ใช่นะนานะ ฉันไม่ได้ไม่ฟังหรอก」 「แล้วยังไงล่ะ?」 นานะเอียงคอสงสัย ชิโนะจัดแว่นพลางมองกลับมา แล้วเปิดปากพูด 「...........................................」 「เดี๋ยว! ไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยนี่!!」 นานะจำต้องอธิบายอีกครั้งด้วยความกระตือรือร้น เธออยากเป็นที่นิยม ไม่ใช่ว่าอยากมีแฟนหรอก แต่แค่อยากได้รับความเอาใจใส่ อยากให้มีคนมาสารภาพรักบ้าง ขณะที่พูดถึงความปรารถนาของตัวเองอีกครั้ง นานะก็รู้สึกทรมานกับคำถามว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ 「น่าสงสารจัง」 「หยุดเลย!!」 「สาวน่ารักสุดฮอตฮิต (ขำ)」 「อย่าหัวเราะสิ!!!」 ถึงนานะจะตะโกนสุดใจ แต่ชิโนะเอมอนก็คงไม่มีอุปกรณ์วิเศษที่เหมาะกับสถานการณ์นี้ให้หรอก ไม่มีใครบังเอิญพกของแบบนั้นติดตัวอยู่แล้ว 「แต่ฉันเข้าใจสถานการณ์ของเธอดีแล้วล่ะ」 แต่สำหรับชิโนะผู้ยิ่งใหญ่ ผู้มีพลังทั้งมวล ผู้เชี่ยวชาญทุกด้าน ผู้ชอบเนื้อย่างชุดใหญ่ ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ 「ฉันไม่มีอุปกรณ์ที่จะทำให้เธอเป็นสาวน่ารักสุดฮอตฮิต แต่ฉันอาจจะช่วยให้เธอเข้าใกล้ความในฝันได้」 ดวงตาของชิโนะเป็นประกายอยู่หลังแว่น 「ว้าว! ขอบคุณนะชิโนะจัง! รักที่สุดเลย!」 「ฟุฟุฟุ ไม่เป็นไรหรอก」 ชิโนะตอบนานะที่กำลังกอดเธออยู่ด้วยโทนเสียงต่ำแบบที่เธอเป็นประจำ 「กลายเป็นคนกระตือรือร้นกับเรื่องแบบนี้ได้ด้วยเหรอ แปลกจัง」 ปกติแล้วดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยสนใจอะไรมากนัก 「เสียมารยาทนะ ยูกะ การยื่นมือช่วยเหลือเพื่อนที่กำลังลำบากเป็นเรื่องธรรมดา」 「การที่เธอพูดประโยคแบบนี้ยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่」 เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ? ยูกะกอดอกครุ่นคิดด้วยความสงสัย จังหวะนั้นเองเธอก็สังเกตเห็นหนังสือที่ชิโนะถืออยู่ 『เทคนิคแก้ปัญหาจากผู้เชี่ยวชาญด้านที่ปรึกษา』 มันเขียนด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่บนปกเรียบๆ ดูเหมือนหนังสือที่พวกนักธุรกิจผมทรงอันเดอร์คัทที่ชอบใช้คำภาษาอังกฤษยาวๆ อย่าง "consensus" หรือ "fix" โดยไม่จำเป็น และมีกลิ่นน้ำหอมโคโลญจ์แรงๆ จะชอบอ่าน 「เธอ... ได้รับอิทธิพลจากหนังสือใช่ไหม?」 「ไม่ได้รับนะ」 「ไม่ใช่เหรอ...」 「เพื่อทำให้เป็นสาวน่ารักสุดฮอตฮิต เราต้องสร้างนวัตกรรมให้กับอัตลักษณ์ของนานะก่อน」 「ได้รับอิทธิพลมาเต็มๆ เลยนี่!!」 ช่างเถอะ ชิโนะเบือนหน้าไปด้วยท่าทางเย็นชา ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม กิจกรรมการเปลี่ยนนานะให้เป็นสาวน่ารักสุดฮอตฮิต (ขำ) ก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ▽ 「เพื่อทำให้นานะเป็นสาวน่ารักสุดฮอตฮิต ฉันคิดว่าวิธีที่เร็วที่สุดคือการผสมผสานอะไรบางอย่างเข้ากับนานะเพื่อนำไปสู่การเป็นสาวที่เป็นที่นิยม」 ชิโนะขีดเส้นแบ่งไวท์บอร์ดออกเป็นสามส่วนด้วยเสียงกึกๆ องค์ประกอบความนิยม สถานการณ์ เธอเขียนแต่ละหัวข้อไว้ที่ด้านขวาและด้านซ้าย นี่คงเป็นสิ่งที่เธอเรียนรู้มาจากหนังสือแก้ปัญหาสินะ ชิโนะยืนยันว่า「การผสมผสานสองสิ่งนี้เข้ากับนานะ จะช่วยยกระดับสาวธรรมดาให้กลายเป็นสาวน่ารักที่เป็นที่นิยมได้」 ยูกะพยักหน้าพลางครุ่นคิด การผสมผสานสององค์ประกอบเข้ากับนานะเพื่อทำให้เธอเป็นสาวที่เป็นที่นิยม พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือ 「ก็เหมือนกับการเอาแตงกวาราดน้ำผึ้งเพื่อให้ได้รสชาติเหมือนเมลอนนั่นแหละ」 「นานะ มีไอเดียอะไรบ้างไหม?」 ถูกเมิน แต่ต่างจากยูกะที่เข้าใจเร็ว ดูเหมือนว่าในหัวของนานะยังไม่ค่อยเข้าใจนัก เธอเอียงคอเล็กน้อยแล้วมองไปทางยูกะ 「เอ่อ... แบบที่เห็นบ่อยๆ ในหนังรักก็ได้ใช่ไหม」 「อืม ก็คงได้มั้ง มีอะไรในใจล่ะ?」 「ยามาซากิ เคนโตะ」 「ไม่ได้คุยเรื่องนักแสดงนะโว้ย!!」 เพราะนานะยังไม่เข้าใจเท่าไหร่ ยูกะจึงต้องเป็นคนตอบแทน เธอเริ่มนับนิ้วและเรียงลำดับลักษณะของตัวละครที่พบบ่อยในหนังรักตามที่นานะพูดถึงก่อนหน้านี้ 『สาวเชิงรุก』คือสาวที่เก่งในการแสดงออกอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่มีการโกหกหรือปิดบัง 『สาวปีศาจน้อย』คือสาวที่เก่งในการเล่นกับและควบคุมผู้ชาย 『สาวมองโลกในแง่ดี』คือสาวที่ยิ้มได้ในทุกสถานการณ์ ยูกะย่อทั้งหมดนี้รวมกันว่าเป็น "พวกผู้หญิงขี้อ่อย" 「เข้าใจละ」 ชิโนะเขียนเป็นข้อๆ ในช่อง『องค์ประกอบความนิยม』บนไวท์บอร์ดด้วยเสียงกึกๆ 「แล้วในส่วนของสถานการณ์ล่ะ? มีไอเดียอะไรบ้างไหม?」 สายตาจับจ้องที่นานะอีกครั้ง หลังจากที่ยูกะตอบแทน นานะก็เริ่มเข้าใจการสนทนาในที่สุด 「เข้าใจละ」 เธอพูดพร้อมกับปรบมือมองยูกะ 「หมายความว่าฉันควรพูดถึงสถานการณ์ที่ทำให้หัวใจเต้นแรงในหนังรักใช่ไหม?」 「ก็ประมาณนั้น มีอะไรบ้างล่ะ?」 「การต่อสู้บนภูเขาหิมะ การจัดการฉนวนระเบิด การปล้นธนาคาร」 「หนังที่ดูไม่ใช่หนังรักแล้วโว้ย」 「เข้าใจแล้ว」 ชิโนะเขียนรายการลงในช่อง「สถานการณ์」ด้วยเสียงกึกๆ 「เธอก็อย่าเขียนสิ อย่าเขียนไง」 ความหมายของคำว่าหัวใจเต้นแรงมันต่างกันนะ 「ยูกะ ในการระดมสมองเราต้องไม่ปฏิเสธความคิดเห็นของคนอื่นนะ การแลกเปลี่ยนความคิดเห็นจำนวนมากจะช่วยสร้างความคิดอิสระที่ไม่ถูกจำกัดด้วยกรอบของแต่ละคน」 ชิโนะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนกำลังท่องข้อความที่อ่านมาจากหนังสือ 「งั้นฉันจะเสนอไอเดียที่สามารถเขียนลงในช่อง『สถานการณ์』ได้อีกครั้ง ถ้าปล่อยไว้แบบนี้มันจะไม่ได้ความนะ」 「ไม่ได้」 「เธอเพิ่งปฏิเสธฉันเองนี่!!」 「เพราะว่าขี้เกียจเขียนน่ะ」 「นั่นมันปัญหาส่วนตัวชัดๆ!!」 ติดอยู่ในกรอบส่วนตัวอย่างเต็มที่ แต่การประชุมที่เริ่มต้นแล้วก็ไม่หยุด 「เอาละ ตอนนี้เรามีไอเดียครบแล้วนะ นานะ」 「ยังไม่ครบเลย!!」 「ฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ถ้าทำตามนี้ฉันจะกลายเป็นสาวน่ารักสุดฮอตใช่ไหม!!」 นานะจ้องไวท์บอร์ดอย่างจดจ่อพลางพึมพำ แม้เนื้อหาจะไร้สาระ แต่ไวท์บอร์ดที่เต็มไปด้วยตัวอักษรทำให้นานะรู้สึกว่า「ดูเหมือนพวกเรากำลังพูดคุยอะไรที่ฉลาดๆ อยู่เลย~!」 นานะช่างโง่เหลือเกิน 「การผสมผสานสิ่งเหล่านี้จะทำให้เธอแข็งแกร่งที่สุด」 「เข้าใจละ......!! สมแล้วที่เป็นชิโนะจัง อัจฉริยะจริงๆ!」 「ฟุฟุฟุ เอาละนานะ ลองอิมเมจิ้นถึงตัวเองที่แข็งแกร่งที่สุดที่เกิดจากการผสมผสานสถานการณ์และองค์ประกอบความนิยมเหล่านี้ดูสิ」 「อิมเมจิ้นคืออะไรเหรอ?」 「จอห์น เลนนอนไงล่ะ」 แม้จะไม่เข้าใจความหมายของคำพูดนั้น แต่นานะก็หลับตาลงตามบรรยากาศ สิ่งที่เธอจินตนาการคือตัวเองที่แข็งแกร่งที่สุดเสมอ แล้วในหัวของเธอก็เกิดเป็นภาพที่ผสมผสานระหว่างสถานการณ์และองค์ประกอบความนิยมที่เขียนไว้บนไวท์บอร์ด มันเป็นเรื่องราวราวกับหนังรัก— 「เอ๋~! สุดยอด! ยูกะคุงทำงานอยู่ในบริษัทไอทีใหญ่เลยเหรอ~! ฉันอาจจะหลงรักนายแล้วก็ได้นะ~!」 นานะพูดเสียงหวานอ่อนเอาใจ ตรงหน้าเธอคือหนุ่มหล่อที่มีใบหน้าเย็นชา "ฮึ่ม" ยูกะคุงทำเสียงในลำคอ หน้าตาคล้ายกับยูกะที่แต่งตัวเป็นผู้ชาย เขาคงไม่คุ้นกับการอยู่กับผู้หญิงสินะ สายตาของยูกะคุงจับจ้องไปที่ด้านนอก 「ไม่ได้สุดยอดอะไรหรอก」 ยูกะคุงช่างเท่สุดๆ สิ่งที่เขามองอยู่คือพายุหิมะรุนแรง ทั้งสองคนกำลังประสบภัยเพราะหลงทาง 「......ข้างนอกสวยจังนะ」 「หัวเธอมีบั๊กรึไง?????????」 「เนี่ย ยูกะคุง ชอบผู้หญิงแบบไหนเหรอ?」 「คงเป็นคนที่มีความรู้สึกปกติมั้ง」 「อย่างนั้นเหรอ!! ....เปลี่ยนเรื่องนะ ถ้าเลือกระหว่างคนฉลาดกับคนโง่ ชอบแบบไหนมากกว่า?」 「คนฉลาด」 「อย่างนั้นเหรอ!!.....เปลี่ยนเรื่องนะ ชอบผู้หญิงหน้าอกใหญ่ไหม?」 「ก็ ไม่เท่าไหร่」 「อย่างนั้นเหรอ!! แล้วอาหารโปรดล่ะคืออะไร?」 「แฮมเบิร์ก」 「ว้าว โกหกน่า!! จริงๆ แล้วฉันทำแฮมเบิร์กเก่งนะ พวกเราเข้ากันดีจังเลยนะ!!」 「อย่าเลือกฟังแต่คำตอบที่ถูกใจสิ!!」 「ถ้าสิ่งที่ฉันถนัดกับสิ่งที่ยูกะคุงชอบเหมือนกัน ฉันคิดว่าพวกเราคงอยู่ด้วยกันได้ตลอดไปแน่เลย พวกเรา......เป็นไงบ้าง?」 「นอกจากแฮมเบิร์กแล้วก็แย่หมดนั่นแหละ คงไม่ไหวหรอก」 「เอะเฮเฮ ต่อไปเราสองคนมาสร้างความทรงจำดีๆ ด้วยกันเยอะๆ นะ♡」 「...............」 「เนี่ย ยูกะคุง......ฉันเป็นยังไงบ้าง?」 แม้จะอยู่ในสถานการณ์หลงทาง นานะก็ยังพยายามทำให้ความรักเบ่งบานอย่างแข็งขัน ยูกะคุงรู้สึกประทับใจในท่าทีของเธออย่างมาก แล้วเขาก็จ้องมองเธอ พร้อมตอบว่า—— 「มันเป็นไปไม่ได้หรอกโว้ยยยยยยยยยย!!」 เขาบังคับให้จินตนาการของนานะจบลง มันดูเหลือเชื่อไปหลายอย่าง แม้จะไม่พูดถึงการที่ต้องมาเล่นเป็นคู่ให้เธอ แต่ถ้าต้องเจอกับท่าทีร่าเริงสดใสในสถานการณ์คับขันแบบนั้น เขาคงได้ระเบิดอารมณ์แน่ๆ 「โธ่ อย่าหยุดสิยูกะจิ ทั้งๆ ที่กำลังจะถึงจุดสำคัญแล้วเชียว」นานะทำหน้างอ 「มันเป็นไปไม่ได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!!」 「ไม่เป็นไร ฉันจะลักพาตัวยูกะคุงไปขังไว้บนภูเขาหิมะเพื่อสร้างสถานการณ์นั้นขึ้นมาเอง」 「อย่าไปก่ออาชญากรรมเพื่อให้ตัวเองเป็นที่นิยมสิ!!」 「แต่รู้ไหมล่ะ ยูกะจิ ในโลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่าเอฟเฟกต์สะพานแขวนน่ะ」 เอฟเฟกต์สะพานแขวน คือปรากฏการณ์ที่ชายหญิงเดินข้ามสะพานแขวนอันตรายด้วยกัน แล้วเข้าใจผิดว่าหัวใจที่เต้นแรงเพราะความกลัวนั้นเป็นความรักจนตกหลุมรักกันหรือไม่ก็ตาม 「นั่นหมายความว่าถ้าฉันพาไปที่สะพานแขวน หัวใจก็ต้องเต้นแรงแน่นอน ความสัมพันธ์ของเราทั้งสองคนต้องพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วแน่ๆ!」 「ยังไงก็เป็นความสัมพันธ์ระหว่างผู้ร้ายกับเหยื่ออยู่ดีนั่นแหละ」 「อืม เข้าใจแล้ว ใช้เอฟเฟกต์สะพานแขวนสินะ......น่าสนใจจัง」 ชิโนะพยักหน้าเบาๆ อยู่ข้างๆ แล้วเขียนลงบนไวท์บอร์ดว่า『หัวใจเต้นรัวด้วยเอฟเฟกต์สะพานแขวน♡』ด้วยสีหน้านิ่งเรียบ 「ฉันนำความคิดของนานะมาใช้แล้วสร้างสถานการณ์จำลองขึ้นมาหนึ่งอย่างแล้วล่ะ」 「เอ๋? อะไรเหรอ? บอกมาเลยๆ!」 「ฉันมองไม่เห็นอนาคตที่ดีเลยนะ」 แต่เสียงทักท้วงของยูกะก็ไม่ได้ยินแล้ว ชิโนะหลับตาลงตรงหน้าไวท์บอร์ด สมาธิสูงสุด จินตนาการ ในหัวของชิโนะ นานะและยูกะในจินตนาการกำลังเล่าเรื่องราวกันอยู่แล้ว— 「รุ่นพี่ยูกะคุง~♡」 จู่ๆ นานะก็โผเข้ากอดจากด้านหลังอย่างกะทันหัน สัมผัสอ่อนนุ่มส่งผ่านมาทางแผ่นหลัง กลิ่นหอมของเด็กผู้หญิงทำให้จมูกของยูกะคุงรู้สึกจั๊กจี้ 「บ-บ้าเอ๊ย หยุดเลยนะ!」 ยูกะคุงหยุดงานในมือแล้วหันกลับมาอย่างทุลักทุเล ยูกะคุงและนานะมีความสัมพันธ์แบบรุ่นพี่รุ่นน้องในที่ทำงาน ยูกะคุงที่ไม่คุ้นเคยกับผู้หญิงมักจะถูกนานะผู้มีนิสัยซุกซนแกล้งอยู่เสมอ วันนี้ก็ยังคงเป็นเช่นเดิม 「อะฮะ♪ รุ่นพี่ หน้าแดงไปหมดแล้วนะคะ」นานะจิ้มแก้มของเขาเบาๆ 「ไปให้พ้นเลย เธอรบกวนการทำงานฉัน」 「ใจร้ายจัง! รุ่นพี่ช่างเย็นชาจริงๆ เกลียดฉันหรือไงคะ?」 นานะทำแก้มป่องด้วยความไม่พอใจ 「ไม่ใช่ล้อเล่นนะ ตอนนี้ฉันกำลังทำงานสำคัญอยู่」 「โธ่ พูดแบบนั้นอีกแล้ว งานกับฉัน อะไรสำคัญกว่ากันคะ?」 「ในสถานการณ์นี้ก็งานน่ะสิ」 「เอ๋? ใจร้าย!......แล้วตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ?」 ยูกะคุงเหลือบมองงานในมือของตัวเอง แล้วเขาก็ตอบว่า 「กำลังถอดชนวนระเบิด」 「แต่มาทำอะไรดีๆ กับฉันไม่ดีกว่าเหรอ…♥」 「เธอนี่มีความปรารถนาจะฆ่าตัวตายหรือไง?」 「หูของรุ่นพี่น่ารักจังเลย~! ฉันเป่าลมใส่ได้ไหมคะ?」 「อย่ามาแตะต้องนะ!!」 「ฟู้~」 「อ๊ะ อย่า...」 「เมื่อกี้สะดุ้งเลยใช่ไหมคะ? ฟุฟุ เหมือนเด็กผู้หญิงเลย...♥」 นานะสาวน้อยจอมซนยิ้มอย่างพึงพอใจ ความจริงแล้วนานะไม่ได้มีใจให้ยูกะคุงเลยสักนิด ปฏิกิริยาที่ยูกะคุงแสดงออกมาทุกครั้งที่เธอแกล้งเขานั้นทำให้หัวใจของสาวจอมซนอย่างเธอรู้สึกเติมเต็ม 「ต่อไปจะโจมตีตรงไหนดีนะ~」 เธอไล้นิ้วไปตามแผ่นหลังของยูกะคุง 「...อ่า อย่า หยุดเลย——」 มือทั้งสองข้างของยูกะคุงสั่น หัวใจเต้นรัว ความรู้สึกนี้คืออะไรกันแน่ ความเครียดจากการทำงานที่ห้ามผิดพลาดเด็ดขาดหรือเปล่านะ หรือว่า 「รุ่น・พี่」 เสียงกระซิบที่ข้างหูอย่างกะทันหันทำให้การตัดสินใจของยูกะคุงช้าลง ความรู้สึกนี้คืออะไรกันแน่ บางทีอาจจะเป็นความรัก— 「หัวใจเต้นรัวแรงเนี่ย มีแต่ฉันคนเดียวนี่หว่า!!」 เนื้อเรื่องเปลี่ยนไปแล้วนี่ แถมบุคลิกก็เปลี่ยนไปด้วย ยูกะพยายามรวบรวมความรู้สึกที่อยากจะทักท้วงหลายๆ อย่างไว้ในประโยคเดียว พร้อมกับขัดจังหวะเรื่องราวนั้น 「เอ๊ะ ยูกะจิ......บางทีฉันอาจจะชอบ—」 「ไม่ใช่หัวใจเต้นแบบนั้นสักหน่อย!!」 「ยูกะทักท้วงแบบนั้น แต่ก็เอามือแตะที่อกและคิดอีกครั้ง หัวใจที่เต้นรัวนี้เป็นเพราะความเครียดจริงๆ หรือเปล่านะ——」 「อย่ามาใส่มอนอล็อกแปลกๆ สิ!!」 ยูกะเสียงดังขึ้น แต่ชิโนะยังคงรักษาสีหน้าเย็นชาไว้ได้ เธอชินกับการถูกตะโกนใส่ มีความสงบพอที่จะเช็ดน้ำลายที่กระเด็นใส่แว่นและสวมกลับเข้าที่ 「สกปรก」 「..................」 เขาถูกเตือนอย่างธรรมดาๆ ว่าอย่าตื่นเต้นมากเกินไป ตื่นเต้น? 「ยูกะจิ......」 「.........」 มีบรรยากาศหัวใจเต้นรัวจากนานะที่นั่งอยู่ข้างๆ แต่ยูกะเลือกที่จะเมินเสีย เขากระแอมเบาๆ 「พูดถึงเรื่องนี้ ทั้งสองเหตุการณ์มันพิเศษเกินไปจนไม่เป็นประโยชน์อะไรเลยนะ」 「ใช่」 คนที่พยักหน้าคือชิโนะ 「แต่จากการจำลองสถานการณ์ทั้งสองแบบ ฉันเห็นอะไรบางอย่างนะยูกะ คิดว่าคืออะไรล่ะ?」 「สถานการณ์มันพิเศษเกินไปรึเปล่า?」 「ใช่ บุคลิกของนานะแตกต่างจากตอนนี้มากเกินไป」 「มันเป็นเพราะสถานการณ์พิเศษเกินไปนั่นแหละ」 ชิโนะขีดเส้นทับข้อความบนไวท์บอร์ดที่เขียนว่า『สาวเชิงรุก』『สาวจอมซน』เพื่อลบทิ้ง เหลือเพียง『สาวมองโลกในแง่ดี』เท่านั้น และชิโนะก็สรุปผลที่ได้จากการจำลองสถานการณ์ 「นานะในแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็มีเสน่ห์มากพอแล้ว ถือว่ามีคุณสมบัติของสาวสวยสุดฮอตอย่างครบถ้วน」 รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าของชิโนะที่แทบไม่เคยยิ้ม เธอเป็นนางฟ้าหรืออย่างไร? 「ชิ ชิโนะจัง...!」 「ถ้าจะพูดว่ามีอะไรที่ขาดอยู่...นั่นก็คือสถานการณ์ที่จะทำให้เป็นที่นิยม」 「ชิโนะจัง...」 「แล้วก็ความรอบรู้」 「ชิโนะจัง...?」 「และสติปัญญา」 「ชิโนะจัง...!」 ไม่ใช่นางฟ้าเลยสักนิด ค่อนข้างจะเผ็ดร้อนด้วยซ้ำ 「แม้แต่นานะในแบบปัจจุบัน ถ้าลองใส่เข้าไปในสถานการณ์ที่สาม ฉันรู้สึกว่าเธอจะเป็นที่นิยมมากเลยล่ะ」 ชิโนะวงกลมล้อมรอบสถานการณ์ที่สาม การปล้นธนาคาร 「ไม่ เป็นไปไม่ได้หรอก?」 「ลองจินตนาการดูกัน」 「เป็นไปไม่ได้หรอก」 ชิโนะหลับตาลงทันทีโดยไม่ฟังคำทัดทานของยูกะ ชิโนะที่ชินกับการถูกขัดจังหวะ ในหัวของเธอ โจรปล้นธนาคารกำลังยิงปืนพร่ำเพรื่อ ทำให้ภายในธนาคารตกอยู่ในความโกลาหล— 「ทุ ทุกคนไม่ต้องกลัวนะ! เราต้องรอดแน่นอน! สบายใจได้! นะ?」 เสียงของนานะดังก้องไปทั่ว ภายในธนาคารถูกปิดล็อกเรียบร้อยแล้ว ประชาชนและพนักงานธนาคารที่โชคร้ายติดอยู่ข้างใน ต่างก็หมอบอยู่ต่อหน้าโจรปล้นธนาคาร มีเพียงนานะเท่านั้นที่ยังยิ้มได้ 「มะ มาพูดอะไรในสถานการณ์แบบนี้เนี่ย เธอ...」 ขณะที่หมอบอยู่กับพื้น ยูกะคุงพนักงานธนาคารมองนานะด้วยสายตาเหมือนกำลังมองสิ่งประหลาด เขารู้สึกกลัวมากกว่าจะรู้สึกอึ้งกับความไร้สามัญสำนึกในสถานการณ์ฉุกเฉินเช่นนี้ 「ฟังนะ! สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ว่าเมื่อไหร่ก็คือรอยยิ้ม! ถ้ายิ้มไว้ ทุกอย่างจะต้องดีแน่นอน!」 「เอ่อ ไม่นะ ตอนนี้ไม่ใช่สถานการณ์ที่จะยิ้มได้นะ...」 「นี่ ยิ้มสิ! คุณชื่ออะไรคะ? ยูกะคุงสินะ? งั้นยูกะคุง! ยิ้มสิคะ?」 「เอ๊ะ ไม่ ไม่ไหวหรอก—」 「ยิ้มสิ!」 「ไม่เอา—」 ปัง! ราวกับเป็นการตอบรับคำพูดของยูกะคุง เสียงปืนก็ดังขึ้น 「กรี๊ดดด!!」 「ไม่ ไม่ต้องกังวลนะ! ยูกะคุง!! ตำรวจจะต้องมาช่วยเราแน่นอน!!」 「ทำไมเธอถึงได้มองโลกในแง่ดีขนาดนั้น...?」 「คุณคิดว่าทำไมล่ะ?」 นานะโอบแขนรอบไหล่ของยูกะคุง พลางยิ้มอย่างถือโอกาส ทั้งสองแนบชิดกัน หัวใจของยูกะคุงเต้นรัว 「ทำ ทำไมเหรอ—」 ยูกะคุงมองไปที่การแต่งกายของนานะ เสื้อผ้าสีดำทั้งชุด ใบหน้าสวมหน้ากาก และในมือถือปืนที่ยิงมาหลายครั้งแล้ว 「ก็เพราะเธอเป็นโจรไง」 「เพราะฉันมองโลกในแง่ดีไงล่ะ!」 「เพราะเธอเป็นโจรไงล่ะ!!」 「เสียงดังนัก!!」 ปัง! เสียงปืนไร้ความปรานีดังก้องไปทั่วธนาคาร! 「อย่ายิงทุกครั้งที่ฉันแย้งสิ!!」 「เอาล่ะยูกะคุง ยิ้มสิ! ถ้าไม่ยิ้มฉันจะยิงนะ」 「ฉันไม่เข้าใจว่าเธอต้องการอะไรกันแน่」 「เปลี่ยนเรื่องนะ ยูกะคุงมีแฟนหรือยัง? ถ้าไม่มี ลองคบกับฉันไหม」 「นั่นมันประโยคที่ควรถามขณะจ่อปืนเหรอ?」 「อนึ่ง คุณรู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าคุณส่ายหัว?」 「ไม่มีแฟนครับ!!」 「แล้วฉันคิดว่าเราสองคนเข้ากันได้ดีนะ เพราะตอนนี้คุณใจเต้นแรงอยู่ใช่ไหม?」 「ก็ใช่」 「คุณคิดว่าทำไมล่ะ?」 「ก็เพราะถูกข่มขู่ไง」 「นั่นแหละคือความรักนะยูกะคุง」 「เพราะถูกข่มขู่ต่างหาก!!」 ปัง! เสียงปืนขัดจังหวะคำพูดของยูกะคุง 「เราสองคน มาคบกันเถอะ」 「ไม่เอาหรอก」 เขาส่ายหัว นานะยังคงยิ้มขณะจ่อปืนไปที่หว่างคิ้วของยูกะคุง 「ฉันจะยิงนะ?」 「ผมยอมคบ」 「เยี่ยม!!」 ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองคนก็ได้ครองคู่กันอย่างมีความสุข พวกเขามีลูกด้วยกันถึงเก้าคน ยูกะคุงและนานะใช้ชีวิตอย่างสนุกสนานและคึกคักด้วยเงินที่ปล้นมา จบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง 「ไม่มีอะไรแฮปปี้เลยสักอย่าง!!」 「ยูกะคุงเป็นคนที่อยากมีลูกเยอะพอจะตั้งทีมเบสบอลเองเหรอ?」 「เธอไม่มีจุดอื่นให้ทักเลยหรือไง?」 จุดแรกที่สงสัยคือตรงนั้นเหรอ? ตรงนั้นจริงๆ เหรอ? 「ในที่สุดนานะก็เป็นที่นิยมในสถานการณ์ที่สามนะ」 ไม่ได้เป็นสักหน่อย 「จากที่เห็น ไม่ว่าเมื่อไหร่ ทัศนคติที่มองโลกในแง่ดีจะทำให้นานะเป็นที่นิยมแน่นอน」 ไม่ได้เป็นสักหน่อย ยูกะคิดแบบนั้นหลายครั้งกับคำพูดยืนยันของชิโนะ แต่เขารู้สึกว่ามันยุ่งยากเกินไปที่จะพูดออกมา หรือพูดอีกอย่างหนึ่ง ถ้าคิดให้ดี 「แต่นั่นหมายความว่านานะจะไม่เป็นที่นิยมเลยถ้าไม่ก่ออาชญากรรมใช่ไหม?」 ตัวอย่างที่ยกมาทั้งหมดล้วนแต่พิเศษเกินไปและเป็นไปได้ยาก พูดให้ชัดเจนก็คือเหมือนกับประกาศว่า "ถ้าไม่ทำแบบนี้ นานะจะไม่เป็นที่นิยม" แถมจริงๆ แล้วก็ไม่ได้เป็นที่นิยมด้วย 「อะ อย่างงั้นเหรอ...!」 นานะตกตะลึง เธอกำลังคิดชื่อลูกในความฝันอยู่ แล้วจู่ๆ ก็ถูกเอาความจริงมาปะทะหน้า ทำให้เธอทนไม่ไหว ผลก็คือสมองของนานะพังอีกครั้ง 「ไม่เอา ไม่เอา ไม่เอาาา!!! ฉันจะเป็นที่นิยมแล้วสร้างทีมเบสบอลที่แข็งแกร่งที่สุดให้ได้」 จี (แมลงสาบ) ที่กลิ้งอยู่บนพื้น เปล่า นานะต่างหาก 「ทำให้ร้องไห้อีกแล้วนะยูกะ」 「เธอร้องไห้เองต่างหากล่ะ」 「พูดแบบนั้น แสดงว่าทำให้ผู้หญิงร้องไห้มาเยอะแล้วสิท่า...」 「อย่าพูดแบบแปลกๆ สิ!!」 「แต่นานะ ใจเย็นก่อน ยังมีวิธีที่จะทำให้เธอเป็นที่นิยมเหลืออยู่นะ」 ชิโนะนั่งลงข้างๆ นานะ ดวงตาที่มองลงมาจากหลังแว่นเต็มไปด้วยความเมตตา คำพูดที่เธอกล่าวออกมาหลังจากนั้นเหมือนเป็นการเปิดเผยความจริง 「แค่ทำตัวให้โดดเด่นก็พอ」 「อย่ากระซิบอะไรเหมือนปีศาจแบบนั้นสิ......」 「ถ้าได้รับความสนใจก็จะเป็นที่นิยมนะ」 ยูกะคิดเลือนๆ ว่านี่แหละคือวิธีที่พวกยูทูบเบอร์น่ารำคาญถือกำเนิดขึ้นมา 「ถ้าได้รับความสนใจ ก็จะเป็นที่นิยม...!」 และนานะก็เป็นคนที่ถูกชักจูงได้ง่ายเสมอ เธอลุกขึ้นยืนทันที 「เข้าใจแล้ว......มีเหตุผลนะ......! ฉันจะลองดู!」 「สมแล้วที่เป็นเธอ มีจิตใจเหมือนทองแดงเลยนะ」 ทองแดง? 「หมายความว่าจิตใจแข็งแกร่งเหรอ?」 「ใช่แล้ว」 ความหมายจริงๆ คือร้อนง่ายและถูกหลอกง่าย 「แต่ฉันจะทำยังไงให้โดดเด่นล่ะ?」 「ลองทำเมนทอสโคล่าดูสิ」 「ทำไมชิโนะจังถึงได้ยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้ล่ะ」 แม้จะบอกว่าแค่ได้รับความสนใจก็พอ แต่ทั้งชิโนะและยูกะก็ไม่ใช่นักเรียนที่โดดเด่นอะไร พวกเขาไม่มีคำตอบที่ดีที่สุดเมื่อถูกถามถึงวิธีการทำตัวให้โดดเด่น และพวกเขาก็ไม่มีอารมณ์จะเขียนอะไรลงบนไวท์บอร์ดและถกเถียงกันเหมือนเมื่อครู่ ทำไมน่ะเหรอ? 「ฉันรู้สึกเบื่อแล้วล่ะ」 「ทันทีเลยเหรอ!?」 「พวกเราก็ไม่รู้วิธีทำตัวให้โดดเด่นดีหรอก เรียกผู้เชี่ยวชาญมาดีกว่า」 พวกเขาตัดสินใจจ้างคนอื่นทำในส่วนที่ดูยุ่งยาก ชิโนะหยิบสมาร์ทโฟนออกมาและโทรไปที่ไหนสักแห่ง 「สวัสดี ฉันเอง」 อีกฝ่ายรับสายในครั้งแรกที่โทร ชิโนะพูดอย่างใจเย็น 「ตอนนี้ทำอะไรอยู่? ห้องน้ำเหรอ? อืม ไม่สำคัญหรอก แต่มาหาฉันเดี๋ยวนี้ได้ไหม」 เสียงใครบางคนตะโกนดังมาจากปลายสาย แต่ชิโนะก็วางสายอย่างไร้ความปรานี หลังจากนั้นไม่นานก็มีสายเรียกกลับมา เธอจึงปิดเครื่อง เป็นการกดดันโดยไม่ต้องพูดว่า "รีบมาซะ" 「เธอเรียกใครมาเหรอ?」 ชิโนะตอบยูกะที่เอียงคอสงสัยด้วยสีหน้าเรียบเฉย 「คอสเพลเยอร์」 และประมาณสิบวินาทีต่อมา 「เอ๊ะ ข้าคือจอมมารนะ!?」 ปรากฏตัวแล้ว สิ่งที่ปรากฏขึ้นกลางห้องคหกรรมคือผู้หญิงวัยผู้ใหญ่ที่แต่งตัวเปิดเผยเกินความจำเป็น เธอคือจอมมาร (ตัวจริง) จากต่างโลกที่มาเยือนโลกบ่อยๆ เพื่อการรุกรานตั้งแต่เมื่อไม่นานมานี้ และไม่มีใครเชื่อว่าเธอเป็นของจริง โดยเฉพาะสมาชิกชมรมวิจัยอาหารที่คิดว่าเธอเป็นแค่จอมมาร (ขำ) เท่านั้น 「การปรากฏตัวของเธอยิ่งใหญ่มากเลยนะ」 「ชมรมละครเก่งจังเลย」 「แสบตาจัง」 ทั้งสามคนยืนเรียงกันมองอย่างเหม่อลอย 「พวกเจ้าสายตาบกพร่องหรือไง?」 ถึงแม้จอมมารจะบินมาจากต่างโลกมาอยู่ตรงหน้า แต่ในสายตาของนานะและเพื่อนๆ เธอก็ยังคงเป็นแค่สมาชิกชมรมละครเท่านั้น แต่อย่างไรก็ตาม จอมมารก็โกรธ 「ข้ากำลังอยู่ในห้องน้ำอยู่นะ!!」 จอมมารตะโกนเสียงดังว่า อยู่ดีๆ มาเรียกข้าทำไม! 「ล้างมือรึยัง?」 「เบาหรือหนัก?」 「กดชักโครกหรือเปล่า?」 「พวกเจ้าไม่เคยโดนด่าว่าไร้มารยาทบ้างเหรอ?」 แล้วข้าถูกเรียกมาทำไมกัน? ชิโนะอธิบายปัญหาของนานะให้จอมมารที่ทำหน้าบึ้งฟัง นานะอยากเป็นที่นิยม การจะเป็นที่นิยมต้องโดดเด่น แต่นานะและเพื่อนๆ ไม่รู้วิธีดึงดูดความสนใจจากคนอื่น—— 「โอ้โห」 ในบรรดาคนรู้จักของนานะ มีใครบ้างที่มีเสน่ห์และดึงดูดความสนใจจากผู้คนได้ ขณะที่กำลังมองหา ชิโนะก็นึกถึงจอมมาร— 「อืมๆ」 หากเป็นจอมมาร เธอน่าจะรู้เคล็ดลับในการเป็นที่นิยมบ้างใช่ไหม? ด้วยเหตุนี้ ชิโนะจึงเรียกจอมมารมาอย่างเร่งด่วน— 「โอ้โห~?」 จอมมารยิ้มกริ่ม รู้สึกเสียววาบที่แผ่นหลังเมื่อได้รับคำชม อยากเห็นด้านดีๆ ของจอมมารบ้าง— ชิโนะกระซิบ 「ฉันจะให้เงิน ช่วยแสดงให้ดูหน่อยว่าปกติเธอใช้ชีวิตยังไง」 สิ่งที่ยื่นออกไปคือเงินสดหนึ่งหมื่นเยน 「นั่นมันอะไรน่ะ」 จอมมารไม่รู้ว่าเงินสดคืออะไร ชิโนะรู้สึกว่ามันยุ่งยากที่จะอธิบาย จึงบอกส่งๆ ไปว่า 「มันคือกระดาษวิเศษที่สามารถใช้แลกสิ่งของอะไรก็ได้」 「จริงเหรอ!? เจ้านี่ใจดีจังเลยนะ」 「ลองใช้มันดำเนินชีวิตตามปกติดูสิ ฉันอยากเรียนรู้รูปแบบพฤติกรรมของคนที่โดดเด่น」 「ได้เลย! งั้นดูข้าให้ดี! วิถีชีวิตของข้า!」 แล้วจอมมารก็ออกไปในเมืองพร้อมกับเงินหนึ่งหมื่นเยนที่กำอยู่ในมือ หนึ่งชั่วโมงต่อมา 「ขอเวลาสักครู่ได้ไหม」 ถูกจับแล้ว เรื่องเกิดขึ้นตอนที่จอมมารกำลังเดินเตร่อย่างไร้จุดหมายอยู่บนถนนใหญ่ เมื่อถูกตำรวจสอบถามตามหน้าที่ คำตอบของเธอแปลกประหลาดเกินไป จึงถูกพาขึ้นรถตำรวจไปเลย การที่เธอถือผงขาวปริศนาไว้ในมือด้วยนั้น ทำให้ดูเหมือนคนอันตรายที่เสพของต้องห้ามอย่างชัดเจน อันที่จริงผงขาวในมือเธอคือลูกอมรามูเนะที่เธอซื้อมาจากแถวนั้น และเธอบดมันจนละเอียดพร้อมกับพูดว่า 「อยากเห็นความยิ่งใหญ่ของข้าไหม? ของแค่นี้ ข้าจะ...!」 ดูเหมือนว่าเธอตั้งใจจะเอาไปเป็นของฝากให้ผู้ติดตาม ช่างไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย จอมมารถูกตำรวจดุจนร้องไห้เล็กน้อย 「เอาเถอะ เธอคนเดียวกับที่เมื่อก่อนหนีค่าอาหารที่ร้านข้าวหน้าเนื้อใช่ไหม」「ยังมีเขาสวยเหมือนเดิมเลยนะ...」 รถตำรวจแล่นจากไปพร้อมเสียงไซเรน 「................」 นานะและเพื่อนๆ ได้แต่มองตามไป 「........นี่ ความโดดเด่นหรือการเป็นที่นิยมอะไรเนี่ย......ตอนนี้ฉัน......ไม่สนแล้วละ」 จิตใจเหมือนทองแดง นานะที่ร้อนง่ายเย็นง่ายพูดด้วยท่าทีที่เบื่อหน่ายไปเสียแล้ว และหลังจากนั้นเป็นเวลานาน นานะไม่เคยพึมพำคำว่า 「อยากเป็นที่นิยม」 อีกเลย