บทที่ 31 วันแรกของเมย์ในชมรม

นักเรียนหญิงสี่คนรวมตัวกันในห้องคหกรรมหลังเลิกเรียน 「เอาล่ะ ขอแนะนำตัวละครใหม่ เมย์จังค่ะ★ ขอฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนอีกครั้งนะคะ★」 เมย์นักเรียนชั้นปีหนึ่งทำสัญลักษณ์วิกตอรี่พร้อมกับท่าทางร่าเริงสดใส เธอเป็นรุ่นน้องของนานะและชิโนะ และเป็นนักเรียนหญิงธรรมดาๆ ที่เมื่อเร็วๆ นี้คอยแอบติดตามยูกะอยู่บ่อยๆ สมาชิกชมรมวิจัยอาหารต่างปรบมือต้อนรับเธอ 「เอะเฮะเฮะ วันนี้ต้องจัดปาร์ตี้ฉลองกันสักหน่อยนะ!」 นานะยิ้มแย้มด้วยความดีใจ 「เล็ทซ์ปาร์ตี้」 ตามด้วยชิโนะกับการออกเสียงภาษาอังกฤษอย่างดี เมย์ยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อได้อยู่ท่ามกลางรุ่นพี่ที่สนิทกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้น เป็นภาพที่คุ้นเคยน่าประทับใจ 「ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้ง...ฉันควรเรียกเธอว่าอะไรดี?」 「...............」 ถ้าไม่มีคนที่ไม่คุ้นเคยแทรกเข้ามา บรรยากาศนี้ก็จะเหมือนกับสมัยมัธยมต้นทุกประการ 「เอ๊ะ? เธอได้ยินเสียงฉันไหม?」 「คุณยูกะอยากจะเรียกฉันว่าอะไรล่ะคะ...」 「ฉันไม่สนหรอกว่าจะเรียกอะไร」 「ฟุฟุ...เรียกยังไงก็ได้ตามใจเลยนะ♡」 「ทำไมมากระซิบข้างหูฉันแบบนี้ล่ะ?」 แปลกคน... ยูกะพึมพำ แม้จะมีการแนะนำตัวและทักทายกันตามพิธีการ แต่ความจริงแล้วเมย์ได้พบหน้ากับทั้งสามคนรวมถึงยูกะไปแล้ว เธอไม่รู้สึกตื่นเต้นหรือกังวลกับสภาพแวดล้อมใหม่เลย และยอมรับตำแหน่งของตัวเองในฐานะสมาชิกคนหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ พร้อมกับมีคำถามหนึ่งผุดขึ้นมา 「แล้วชมรมวิจัยอาหารทำอะไรกันเหรอคะ?」 จริงๆ แล้วไม่ใช่ชมรมอย่างเป็นทางการเพราะมีสมาชิกไม่พอ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น เธอไม่ค่อยเข้าใจว่าปกตินานะและคนอื่นๆ ทำกิจกรรมอะไรกัน 「ดีมากที่ถามนะ เมย์จัง」 นานะถือโอกาสนี้พยักหน้า 「ถ้าอย่างนั้น กรุณาดูตรงนี้ค่ะ」 เธอลากกระดานไวท์บอร์ดออกมาด้วยเสียงดังกรุกกริก สวมแว่นตา และเคาะไม้ชี้เบาๆ ดูราวกับเป็นที่ปรึกษามืออาชีพที่กำลังนำเสนองาน 「ชมรมวิจัยอาหารคือชมรมที่พวกเราคิดและปฏิบัติสิ่งที่เราทำได้เพื่อปรับตัวให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลงกระบวนทัศน์ของยุคสมัย และเรายังใช้วงจร PDCA เป็นวิธีการ มี OJT ที่ซากิน และซีซูด้วยนะ」 ที่ปรึกษามืออาชีพพูดเนื้อหาที่ฟังดูโหวงเหวงไร้สาระ 「รุ่นพี่ใส่แว่นน่ารักจังเลย～♡」 แต่คนที่ฟังก็ไม่ได้ตั้งใจฟังอะไรมากนัก จึงไม่มีปัญหาอะไร จากนั้นนานะก็เขียนตัวอักษรลงบนกระดานไวท์บอร์ดอย่างคล่องแคล่ว 「ว่าแต่ กิจกรรมวันนี้คือปาร์ตี้ต้อนรับเมย์จังนะ」 พร้อมเสริมว่า ถึงเมื่อกี้พูดไปแล้ว และนานะเขียนข้อความลงบนกระดานว่า 『ยินดีต้อนรับเมย์จัง♡』 「รุ่นพี่......♡」 เมย์รู้สึกหัวใจเต้นแรง 「ฟุฟุ......วันนี้จะทำให้เป็นวันที่ลืมไม่ลงเลยนะ....」 「รุ่นพี่.....!」 「เอะแฮ่ม」 นานะยืดอกภาคภูมิใจต่อหน้ารุ่นน้องที่มองมาด้วยสายตาชื่นชม การเตรียมงานต้อนรับดำเนินไปอย่างราบรื่นด้วยมือของนานะและอีกสองคน ส่วนเมย์ผู้เป็นแขกสำคัญถูกพันด้วยเทปปิดปากและถูกมัดติดกับเก้าอี้ 「งึมงำๆๆๆๆ...!!」 ※ ใบหน้าที่ดูเหมือนจะกำลังพูดว่า ทำไมฉันถึงถูกมัดแบบนี้คะ? 「อ๊ะ ไม่นะไม่นะ เมย์จัง ห้ามขยับนะ! แขกสำคัญต้องรอเงียบๆ」 การเก็บความลับเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับเซอร์ไพรส์ที่สนุก 「งึมงำๆ!! (คำแปล: ไม่ใช่ว่าให้ฉันรออยู่นอกห้องก็พอแล้วเหรอคะ!)」 「พูดอะไรของเธอกันนะ ฉันไม่เข้าใจเลย」 รู้สึกถึงตัวตนของยูกะที่กำลังทำหน้างุนงงอยู่ใกล้ๆ เมย์ 「ไว้ใจฉันได้เลย จะแปลให้เอง」 และรู้สึกถึงตัวตนของอัจฉริยะที่กำลังพยักหน้าอย่างมั่นใจ 「งึมงำๆๆ!!! (คำแปล: อย่างน้อยก็แกะเทปออกให้หน่อยสิคะ!)」 「อืมๆ......เธอบอกว่า "ขอบคุณสำหรับของขวัญที่น่ารักนะคะ"」 「ยังไม่ได้ทำอะไรให้เลยนะ」 「งืมงำๆ!! (คำแปล: ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย!!)」 「"จริงๆ แล้วฉันอยากได้ผ้าปิดตาอะไรแบบนี้มานานแล้วค่ะ"」 「จริงเหรอ」 「งืมงำ~!! (คำแปล: ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย!!)」 「"มันทำให้ฉันตื่นเต้นค่ะ"」 「อุหวา」 「งืมงำๆ~!!! (คำแปล: อย่าเข้าใจผิดนะคะ!!)」 เมย์รู้สึกโกรธที่ถูกเข้าใจผิดไปเองแบบแปลกๆ ในระหว่างนั้น มีเสียงกรีดร้องดังมาจากทางนานะว่า 「แย่แล้ว!」 「เป็นอะไรเหรอ นานะ」ชิโนะถาม 「อ่า ชิโนะจัง.....ยาที่ได้มาเมื่อกี้นี้ ฉันใส่ผิดปริมาณไปแล้ว」 —ยาเหรอคะ? คืออะไร? เมย์รู้สึกสงสัยในใจกับคำที่ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับการทำอาหาร 「ไม่เป็นไร ไม่ถึงขั้นปริมาณที่ทำให้ตายหรอก」 「แต่ฉันกังวลเรื่องผลข้างเคียงตอนที่ดื่มเข้าไปแล้วนะ」 —มันมีผลข้างเคียงด้วยเหรอคะ? 「ถึงจะดื่มเยอะไปหน่อย ก็แค่นอนป่วยสักวันสองวัน น่าจะไม่เป็นไร」 「เอ่อ ก็จริงนะ」 —ดูไม่น่าจะไม่เป็นไรเลยนะคะ เมย์รู้สึกหวาดกลัวโดยไม่ได้พูดอะไรออกมา รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลกำลังเกิดขึ้นในความมืด เป็นเวลาเดียวกับที่มีเสียงจากยูกะดังขึ้นว่า 「แย่แล้ว」 「เป็นไรเหรอ ยูกะจิ」 「มีดหายไปไหนแล้ว」 —จะใช้มีดด้วยเหรอคะ......? 「เอ๋? จริงเหรอ? แย่จังเลยนะ」 「ถ้าเป็นแบบนี้ตอนจะแทงคงลำบากแน่」 —จะแทงอะไรเหรอคะ......? 「แต่ก็มีมีดสำรองอีกเยอะแยะ หายไปสักอันก็คงไม่เป็นไรมั้ง?」 「อ่า ช่างมันเถอะ」ไม่น่าจะช่างได้นะ? คำพูดส่วนใหญ่ที่ได้ยินล้วนแต่เป็นเรื่องไม่เป็นมงคลและน่าหวาดระแวง นี่จะโดนทรมานหรือเปล่านะ? ในหัวของเมย์ สิ่งที่อยู่หลังผ้าปิดตากลายเป็นภาพนรกไปแล้ว 「เอะเฮะเฮะ รอนานไหมเมย์จัง」 ตุ้บ นานะวางมือลงบนไหล่ของเมย์ สิ่งที่พวกเขาเตรียมไว้คือเกมที่จะเล่นในงานเลี้ยงต้อนรับ เกมคุณลุงหนวดดำและเครื่องดื่มรสเผ็ดจัด เป็นแค่เกมสนุกๆ ที่คนแพ้จะถูกลงโทษให้ดื่มมันเท่านั้น นอกจากนี้ยังมีการตกแต่งที่พิถีพิถันและการเตรียมอาหาร จึงปิดตาเมย์ไว้ ส่วนเหตุผลที่ปิดปากด้วยเทปนั้นไม่มีอะไรเป็นพิเศษ 「พูดได้แล้วนะ~」 แปะๆๆ นานะลอกเทปที่แทบไม่มีกาวและอ่อนโยนต่อผิวออก เมย์พูดว่า 「ฆ่าฉันเถอะค่ะ......」 「ทำไมล่ะ!?」 ▽ ในปราสาทจอมมารต่างโลก มีจอมมารอยู่ 「ข้าไม่พอใจ!」 เฮ้อ ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ จอมมารนั่งไขว่ห้างบนบัลลังก์ ดูอย่างไรก็อารมณ์ไม่ดี องครักษ์กำลังตะล่อมข้าวหน้าเนื้อของฝากจากโลกมนุษย์พลางถามว่า 「เกิดกะไกกึ้นเกรอ」 「เจ้านี่พูดอะไรข้าฟังไม่รู้เรื่องเลยนะ?」 องครักษ์กลืนอาหาร 「ข้าวหน้าเนื้ออร่อยครับ」 「เมื่อกี้เจ้าไม่ได้พูดแบบนั้นแน่ๆ!」 「จอมมารต้องการทานด้วยไหมครับ」 「นั่นข้าเป็นคนซื้อมาเองนะ!!」 แล้วก็ทานมาเยอะแล้วที่โลกมนุษย์ พอแล้วล่ะ! จอมมารหันหน้าหนีพร้อมกับทำเสียงฮึ่ม องครักษ์กางปีกอย่างไม่จำเป็นแล้ววางข้าวหน้าเนื้อที่ซื้อกลับมาลง 「แล้วจอมมาร มีอะไรที่ไม่พอใจหรือครับ」 「เมื่อเร็วๆ นี้น่ะ ข้ารู้สึกว่าถูกนักเรียนหญิงจากต่างโลกดูถูกอยู่น่ะสิ」 「นักเรียนหญิง...คืออะไรหรือ?」 「อืม เจ้าไม่รู้สินะ.....ก็แบบนี้ไง」 จอมมารชี้นิ้วชี้ไปในอากาศว่าง เป็นเวทมนตร์ขั้นสูงที่ใส่พลังเวทเข้าไปเพื่อวาดภาพในหัวออกมาในอากาศ ในปราสาทจอมมารส่วนใหญ่ใช้ตอนที่ 「นี่ ขนมนั่นคืออะไรน่ะ? นั่นไง อันนั้นๆ!」 แล้วภาพของนักเรียนหญิงสามคนก็ปรากฏขึ้นระหว่างจอมมารกับองครักษ์ นานะ ชิโนะ และยูกะ 「ข้าชอบเด็กที่ใส่แว่นมากที่สุดเลยครับ」 「ข้าไม่ได้ถามรสนิยมของเจ้านะ?」 น่ารังเกียจจริง จอมมารพูดพลางถ่มน้ำลายและพูดต่อ 「ตั้งแต่ครั้งแรกที่ข้าไปที่นั่น ข้าก็รู้สึกว่าพวกนั้นไม่มีความเคารพต่อข้าเลย」 「หืม ความเคารพหรือ」 องครักษ์นึกถึงตอนที่จอมมารย้ายร่างไปต่างโลกเป็นครั้งแรก จอมมารติดกำแพง จอมมารต้องขอความช่วยเหลือ ............ 「มีอะไรให้เคารพด้วยหรือ......? คิดแบบนั้นอยู่สินะ!!」 「จอมมาร ข้าจะเป็นพวกเดียวกับท่านตลอดไปครับ」 「อย่าจ้องข้าด้วยสายตาเห็นใจแบบนั้นนะ!!」 จอมมารดิ้นไปมาบนบัลลังก์เหมือนเด็ก 「อย่างไรก็ตาม ท่านไม่พอใจการปฏิบัติของพวกนักเรียนหญิงพวกนั้น ใช่ไหมครับ」 องครักษ์สรุปสาเหตุความโกรธของจอมมารอย่างชัดเจน 「ใช่แล้ว! ดังนั้นวันนี้ข้าก็จะไปโลกมนุษย์อีกครั้ง」 「แล้วท่านจะไปทำอะไรครับ」 「ก็แน่นอนอยู่แล้ว ข้าจะไปแสดงศักดิ์ศรีของข้าให้พวกนั้นรู้! จะให้พวกมันรู้ถึงความน่ากลัวที่แท้จริงของข้า......!」 「เช่นนั้นหรือ」 「ดังนั้น วันนี้ก็ฝากเฝ้าบ้านด้วยล่ะ」 「.....ฮึ」 องครักษ์พยักหน้าอย่างมีความหมาย ดวงตาของเขาดูเหมือนกำลังพูดว่า "ข้ามีไอเดีย" อย่างคล่องแคล่ว หรือพูดอีกอย่างคือทำหน้าเหมือนอยากให้ชวนคุย 「ดูเหมือนเจ้าอยากจะพูดอะไรนะ」 จอมมารชวนคุย จอมมารนั้นใจดี 「ขออนุญาตสักหนึ่งเรื่องได้ไหมครับ」 「อะไรล่ะ」 และหลังจากทิ้งช่วงเวลาไว้พอสมควร องครักษ์ก็ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้จอมมาร 「นี่มันอะไร?」 「ฝากให้เด็กที่ใส่แว่นด้วยครับ」 มันคือข้อมูลติดต่อขององครักษ์ 「..................」 จอมมารฉีกทิ้งทันที ▽ 「โถ่! ตกใจหมดเลยนะคะ」 ความเข้าใจผิดในใจของเมย์คลายไปอย่างง่ายดายเมื่อถูกเปิดผ้าปิดตา ใช่ไหมล่ะ นักเรียนหญิงคงไม่เล่นอะไรที่เกี่ยวกับชีวิตและความตายหรอกนะ สิ่งที่เห็นในสายตาอีกครั้งคืออาหารและขนมที่น่าจะเตรียมไว้ล่วงหน้า รวมถึงเกมต่างๆ และเก้าอี้ที่มีป้ายเขียนว่า "ดาวเด่นของวันนี้" 「ว้าว★」 เตรียมให้เยอะมากเลย! เมย์แสดงความประทับใจอย่างชัดเจนขณะนั่งลง ผ้าปิดตาคงเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับเซอร์ไพรส์นี้ เธอยิ้มให้ทั้งสามคนที่ต้อนรับเธอด้วยความซาบซึ้งใจ —จอมมารปรากฏตัวในตอนนั้น 「ข้าเอง!」 ตรงกลางห้องคหกรรม กอดอก สีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจเกินจำเป็น จอมมารผมแดงปรากฏตัว และเพื่อให้ดูเหมือนจอมมาร เธอยังทำให้มีออร่าบางอย่างลอยวนรอบตัวโดยไม่จำเป็น ดูสง่างามและดูเหมือนจอมมารไม่ว่าจะมองจากมุมไหน 「คุคุคุ พวกเจ้า! ดูเหมือนเราจะได้พบกันอีกแล้วนะ......!」 จอมมารยิ้มอย่างกล้าหาญขณะหลงใหลในภาพสะท้อนของตัวเองบนกระจกหน้าต่าง เท่มาก..... 「..................｜ พวกนักเรียนหญิงที่มักจะทำท่าไม่เคารพ วันนี้คงต้องยอมรับในศักดิ์ศรีของจอมมารแล้ว ที่จริงทุกคนในห้องคหกรรมกำลังมองมาที่นี่ด้วยสีหน้างงๆ—— 「อ๋อ เมย์จัง นี่มาโอะจังจากชมรมละครนะ」 「ว้าว★」 「ทำไมล่ะ!!」 เป็นแค่ความคิดไปเอง นานะชี้ไปที่จอมมารด้วยท่าทางเบาๆ เหมือนกำลังแนะนำเพื่อน 「เอ๊ะ? ชิโนะ เธอเรียกคนนี้มาเหรอ?」 「ไม่ได้เรียกหรอก」 「งั้นก็มาเองเหรอ......」 ชิโนะกับยูกะถึงกับมองด้วยสายตาอุ่นๆ แบบที่มองเพื่อนที่อ่านสถานการณ์ไม่ออก สายตาพวกนั้นช่างแสบร้อน ยังคงถูกดูถูกเหมือนเดิม 「เอ้าๆ พวกเจ้า! วันนี้ข้าจะให้พวกเจ้าได้รู้ถึงความน่ากลัวของข้าให้เต็มที่เลย!」 จอมมารประกาศอย่างภาคภูมิใจ เธอพูดต่อกับพวกนักเรียนหญิงที่มองมาอย่างเหม่อลอย 「ที่จริงแล้ว พวกเจ้าคงเข้าใจผิดอยู่ แต่ข้าคือจอมมารจากต่างโลกตัวจริง! ดูพลังนี้เป็นหลักฐาน!」 แม้จะถูกมองด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะบอกว่า "อยู่ๆ ก็โผล่มาพูดอะไรของมัน" แต่จอมมารก็ยังสะสมพลังเวทย์ที่มือขวา ในโลกต่างมิติที่จอมมารอาศัยอยู่ พลังคือทุกสิ่ง จอมมารผู้ทรงพลังที่สุดไม่ควรถูกดูหมิ่นจากเด็กสาวธรรมดาพวกนี้ ดังนั้น เธอจึงสร้างเวทมนตร์ที่ดูอลังการตั้งแต่แรกขึ้นบนมือ ประกายไฟที่แตกซ่า ดูเหมือนดอกไม้ไฟขนาดใหญ่ลอยอยู่เหนือมือ เป็นเวทมนตร์ชั้นสูง ในปราสาทจอมมาร มักใช้ในโอกาสที่เพื่อนๆ รวมตัวกันด้วยบรรยากาศแบบ "ฤดูร้อน......ใกล้จะจบแล้วนะ......" 「ฮึ! เป็นไงล่ะ?」

ประกายไฟลอยอยู่บนมือ และที่สำคัญ แม้จะดูรุนแรงแต่ก็ไม่ร้อนเมื่อสัมผัสกับผิวของจอมมาร ปลอดภัยสุดๆ เป็นการแสดงที่มนุษย์ทำไม่ได้อย่างชัดเจน (ด้วยเหตุนี้ พวกเจ้าคงเข้าใจความยิ่งใหญ่ของข้าแล้วกระมัง......) จอมมารมองพวกนักเรียนหญิงพลางยืนยันชัยชนะของตัวเอง และแล้วพวกเธอก็หันหน้างงๆ มาทางนี้— 「ว้าว★」 「ทำไมล่ะ!」 ไม่ใช่แค่ความคิดไปเองเลย ถ้าจะพูดให้ถูก พวกเธอดูตื่นเต้นกว่าเมื่อกี้เสียอีก ไม่เพียงแค่เมย์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ แต่นานะและคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่รอบๆ ก็ปรบมือพร้อมกับพูดว่า "โอ้ว" ในสายตาของนานะและเพื่อนๆ เธอเป็นเพียงเพื่อนที่มาแสดงมายากลให้ดูเท่านั้น (ชิ...! แค่นี้ยังไม่พอหรือ...!) จอมมารสบถพลางสร้างเวทมนตร์ใหม่ขึ้นที่มือทันที สิ่งที่ปรากฏขึ้นในทันทีคือเสาเพลิง นั่นเป็นหนึ่งในเวทมนตร์ที่จอมมารใช้บ่อยที่สุดในการต่อสู้ ถ้าใช้กับศัตรู อีกฝ่ายก็จะกลายเป็นไฟลุกท่วมตัวอย่างแน่นอน เมื่อไม่นานมานี้ แค่แสดงให้เห็นก็ทำให้ศัตรูยอมแพ้ได้ เป็นเวทมนตร์ที่ทรงพลังมาก แน่นอนว่าแค่นี้พวกนักเรียนหญิงต้อง— 「ว้าว★」 「หนอย!」 ไม่ได้ผลเลย นานะและเพื่อนๆ ปรบมือพร้อมกับพูด "โอ้ว" อีกครั้งด้วยบรรยากาศแบบ "ไม่เข้าใจเท่าไหร่แต่ดูเจ๋งดี" จอมมารเริ่มโมโหกับพวกวัยรุ่นที่ไม่รู้สึกถึงความน่าเกรงขามเลยสักนิด 「พวกเจ้าเป็นอะไรกัน!!! ข้าพยายามขนาดนี้แล้ว! ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ข้าก็คือจอมมารจากต่างโลกชัดๆ!!」 จอมมารที่หมดความอดทนจึงแสดงเวทมนตร์ทุกรูปแบบที่ทำได้ออกมา 「งั้นลองดูอันนี้!!」 จอมมารหยิบอาหารที่อยู่ตรงนั้นขึ้นมาหนึ่งอย่าง แล้วทำให้มันไหม้เกรียม เป็นการประยุกต์ใช้เสาเพลิงที่เพิ่งแสดงไป ทุกสิ่งที่สัมผัสจะถูกเผาไหม้ 「นี่คือสภาพของพวกเจ้าในอีกห้าวินาทีข้างหน้า」 เธอบีบอาหารที่ไหม้เป็นเถ้าถ่านให้แหลกในมือ 「นั่นฉันเป็นคนทำนะ」 「ขอโทษค่ะ」 โดนยูกะดุ จนหดหู่ ต่อมาเธอร่ายเวทมนตร์ที่สร้างสสารขึ้นมา 「แล้วอันนี้ล่ะะะะะ!!」 บนมือทั้งสองที่ทำเป็นจานปรากฏซาลาเปาร้อนๆ จอมมารสามารถสร้างซาลาเปาจากความว่างเปล่าได้หากเอาจริง 「ย-ยังไงล่ะ......!!」 จอมมารชูซาลาเปาขึ้นด้วยความรู้สึกสำเร็จ 「อร่อย」 ชิโนะกินมันไปซะแล้ว 「บ้าเอ๊ย!!」 มันกลับจากความว่างเปล่าไปสู่ความว่างเปล่า เท่ากับไม่ได้สร้างอะไรเลย จอมมารร้องไห้ ต่อมาเธอร่ายเวทมนตร์ทะลุมอง 「ฮ่าห์! มองทะลุได้แล้ว!!」 ด้วยการสะสมพลังเวทย์ที่ดวงตา จอมมารสามารถมองทะลุสิ่งต่างๆ ได้ในระดับหนึ่ง เป็นเวทมนตร์ชั้นสูงที่แทบไม่ได้ใช้เพราะปัญหาด้านจริยธรรม 「ข้าไม่ได้ใช้เวทนี้มาหลายปีแล้ว......!」 ไม่คิดว่าจะถูกบีบคั้นถึงขนาดนี้— จอมมารจ้องมองพวกนักเรียนหญิงพลางมีเหงื่อผุดที่หน้าผาก แล้วเธอก็หยิบอาวุธขึ้นมา 「นี่จะเป็นจุดจบของเจ้าแล้ว......!」 ตอนนี้จอมมารที่สามารถมองทะลุทุกอย่างได้ มองเห็นทุกสิ่งทุกอย่าง เธอมองเห็นตุ๊กตาหนวดดำที่ซ่อนอยู่ในถัง เห็นทุกอย่างหมดแล้ว สำหรับจอมมารแล้วมันเหมือนเปลือยเปล่า จอมมารหันไปมองนานะที่ชูเกมแบล็คบีร์ดขึ้นมาพร้อมกับชวนว่า "ลองมาเล่นด้วยกันไหม?" ด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ 「เจ้าจงเสียใจที่ท้าทายข้าเถิด......!」 แล้วเธอก็แทงลงไป 「อ้า」 มันดีดออกมา 「บ้าเอ๊ย!!!」 แม้จะรู้ว่าข้างในมีอะไร แต่เธอไม่เข้าใจโครงสร้างของมัน ดังนั้นความสามารถในการมองทะลุจึงไม่มีประโยชน์เลย 「เย้!」 ในขณะที่นานะและเพื่อนๆ เฉลิมฉลอง จอมมารก็หมดสภาพ ไม่มีทางชนะ— แทนที่จะแสดงความน่าเกรงขาม กลับรู้สึกเหมือนถูกเล่นงานเสียมากกว่า แบบนี้ก็เหมือนตัวตลกชัดๆ ทั้งที่ใช้เวทมนตร์เจ๋งๆ ได้ตั้งมากมาย— จอมมารตบพื้นเบาๆ พลางแสดงสีหน้าทรมาน ในตอนนั้นเอง มีมือที่ค่อยๆ แตะบนไหล่ของเธอ 「......คุณมาโอะ? ใช่ไหมคะ」 ไม่เป็นไรนะ? เสียงที่ทักทายอย่างอ่อนโยนมาจากนักเรียนหญิงที่เธอเพิ่งเห็นหน้าวันนี้เป็นวันแรก ชื่อเมย์ 「เจ้า......」 มาปลอบข้าหรือ? จอมมารเงยหน้าขึ้น เมย์พูดด้วยสีหน้าเหมือนแม่พระ 「—สีอะไรคะ?」 ........ สี? 「เจ้าพูดถึงอะไร?」 「ชุดชั้นในของรุ่นพี่ สีอะไรคะ」 ตอนที่ใช้ความสามารถมองทะลุ คุณเห็นใช่ไหมล่ะ? ใช่ไหม? บอกฉันหน่อยสิ........ เมย์กระซิบด้วยสีหน้าลามกแบบ "อึเฮะๆ" ไม่มีแม่พระที่ไหนเลย จอมมารเปลี่ยนเป็นหน้านิ่งในทันที 「ข้าไม่ได้ดูอะไรแบบนั้นหรอก มันผิดจริยธรรม」 「บ้าเอ๊ย!」 เมย์โมโห 「เอ๊ะ อะไรกับคนนี้ น่ากลัวอะ...」 จอมมารรู้สึกกลัวเล็กน้อยเพราะไม่เข้าใจความคิดของคนรุ่นใหม่ หลังจากนั้น เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทั้งห้าคนรวมทั้งจอมมารเล่นเกมทุกประเภทที่มีเวลาจะเล่นได้ ทั้งบอร์ดเกมและไพ่ และจอมมารก็แพ้ทุกเกมอย่างราบคาบ 「สรุปก็คือวันนี้ข้าได้ไปเล่นงานพวกมนุษย์มาอย่างราบคาบ」 หลังจากกลับมาที่ปราสาทจอมมาร จอมมารก็สะบัดผมพลางรายงานเหตุการณ์ในวันนั้นให้ผู้ติดตามฟังด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ แต่เป็นรายงานเท็จทั้งหมด 「ยอดเยี่ยมครับ... สมแล้วที่เป็นท่านจอมมาร」 「อืม」 「แล้วแก้วที่ท่านถือนั่นคืออะไรหรือครับ?」 สายตาของผู้ติดตามจับจ้องที่มือของจอมมาร 「หืม? อ๋อ อันนี้เหรอ นี่มันก็... เอ่อ... ของที่ได้มาจากการต่อสู้?」 มันคือสิ่งที่ชิโนะมอบให้หลังจากที่เธอแพ้ทุกเกม หลังจากกวาดสายตาไปมาราวกับกำลังคิดหาข้ออ้าง จอมมารก็พูดว่า 「คือว่า... เด็กสาวใส่แว่นชื่อชิโนะมอบมันให้ข้า」 ความจริงแล้ว เธอถูกบังคับให้ "ดื่มซะ" "แพ้แล้วก็ต้องดื่ม" "เร็วเข้า" จนกลัวเลยถือแก้วหนีกลับมาที่โลกเดิม แต่เธอไม่มีทางยอมบอกความจริงนี้แม้ปากจะฉีกก็ตาม แต่ของเหลวนี้มันคืออะไรกันแน่? 「โอ้! เด็กใส่แว่นหรือครับ!」 「ใช่แล้ว」 「ข้างในเป็นอะไรหรือครับ?」 ในขณะที่ผู้ติดตามเริ่มตื่นเต้นทันทีที่ได้ยินชื่อของชิโนะ จอมมารก็คิด สุดท้ายก็ไม่มีโอกาสได้ดื่ม เลยไม่รู้เลยว่ามันคืออะไรกันแน่ 「เอ่อ... น่าจะเป็นของเหลวที่พวกเด็กสาวทำเองมั้ง?」 「โอโห!... คือว่า... ท่านจอมมาร ถ้าไม่รังเกียจ ขอกระผมลองสักอึกได้ไหมครับ」 —ดูอันตรายเลยให้มันไปทั้งหมดดีกว่า 「ได้สิ เอาไปทั้งหมดเลย」 「โอ้โห้!! ขอบพระคุณครับ!! สมแล้วที่เป็นท่านจอมมาร!!」 จะติดตามท่านไปตลอดชีวิต! ผู้ติดตามดื่มของเหลวในแก้วด้วยสีหน้าตื่นเต้นแบบที่ไม่เคยแสดงให้แม้แต่จอมมารเห็น 「ฮึฮึ... นี่คือของเหลวฝีมือเด็กใส่แว่นอ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!」 เขาอาเจียนออกมา ดูเหมือนว่าเธอจะได้รับยาพิษมา 「เอ๊ะ... พวกวัยรุ่นสมัยนี้น่ากลัวจริงๆ...」 จอมมารรู้สึกกลัวพอสมควรเพราะไม่เข้าใจความคิดของคนรุ่นใหม่เลย