บทที่ 30 เมย์ต้องชอบฉันแน่ๆ เลย......

ในห้องคหกรรมหลังเลิกเรียน มีนักเรียนหญิงมัธยมปลายสองคน 「คุณชิโนะเนี่ยมีสถานการณ์ในฝันบ้างไหมคะ?」 เมย์เท้าคางด้วยมือทั้งสองข้าง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ 「................」 ชิโนะที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ตรงหน้าพลิกหน้าหนังสืออย่างเงียบๆ วันนี้ชมรมวิจัยการทำอาหารนานะและยูกะลาเพราะมีธุระ พูดอีกอย่างคือวันนี้ห้องคหกรรมเป็นสถานที่สำหรับชิโนะคนเดียวที่จะอ่านหนังสืออย่างสบายๆ สรุปคือไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้น เมย์ปรากฏตัวขึ้นมาในช่วงเวลาเช่นนั้น 「จริงๆ แล้วฉันถึงจะดูแบบนี้ แต่ก็เป็นสาวน้อยพอสมควรนะ~ มีสถานการณ์ในอุดมคติเกี่ยวกับความรักเยอะเลยล่ะ~」 เมินเฉย 「เช่น นั่นไง! มีแบบที่เรียกว่าคาเบะด้งอยู่ใช่ไหมล่ะคะ คาเบะด้งน่ะ! ฉันอยากโดนแบบนั้นสักครั้งจังเลย แล้วถ้าถูกกระซิบข้างหูด้วยล่ะก็ โอ้ย 「กรี๊ดดด!」 แบบนั้นเลยล่ะ!」 「................」 「แล้วก็อยากให้มาช่วยเอาเศษผมออกให้บ้าง หรือจับคางแบบเบาๆ บ้าง」 「................」 「แล้วก็ แล้วก็ ถูกกอดอย่างกะทันหันด้วย!」 「...............」 「ฉันค่อนข้างอ่อนไหวกับสถานการณ์ชวนหัวใจเต้นแบบที่มีในละครพวกนั้นนะ เพราะฉันเป็นสาวน้อยนี่นา★」 「..............」 เมินเฉย (แย่แล้ว..... คุณชิโนะ วันนี้ก็เท่สุดๆ อีกแล้ว......) แค่ไม่ได้ฟังเท่านั้นเอง 「เพราะงั้นฉันเลยชอบให้อีกฝ่ายเป็นคนเริ่มก่อนมากกว่า การชวนอะไรก็ตาม ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากให้อีกฝ่ายเป็นคนชวนมากกว่าน้า★」 เมย์ขยิบตาปริบๆ ให้ชิโนะ (คุณชิโนะ! สังเกตเห็นสัญญาณของฉันทีสิ!!) หลังเลิกเรียน เหตุผลที่เมย์อุตส่าห์มาถึงห้องคหกรรมในช่วงที่นานะไม่อยู่นั้น มีความลึกซึ้งยิ่งกว่าร่องมาเรียนาเสียอีก ผ่านไปสองเดือนแล้วตั้งแต่เข้าเรียน ยังไม่มีคำเชิญจากนานะให้เข้าชมรมวิจัยการทำอาหารเลย ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เพื่อให้นานะชวนเธอให้เร็วที่สุด เมย์จึงคิดกลยุทธ์สุดล้ำในสมองของเธอ 『สวัสดีค่า นี่คือแผนผังกลยุทธ์อันสมบูรณ์แบบค่าาา!』 กรึกกรักกรึก เมย์นำกระดานไวท์บอร์ดเข้ามาในห้องประชุมในสมอง บนนั้นมีการบันทึกเหตุการณ์ทั้งหมดที่อาจจะเกิดขึ้นในกระบวนการตั้งแต่ปัจจุบันไปจนถึงอนาคต ・ฉันเล่าเรื่องสถานการณ์ในอุดมคติให้คุณชิโนะ ฟัง ・คุณชิโนะ เอาเรื่องนั้นไปเล่าให้รุ่นพี่ ฟัง ・รุ่นพี่ จะ 「อ้อ... งั้นต้องชวนเมย์จังแล้ว สินะ!」 แล้วลุกขึ้นมาชวน! ・เมื่อรุ่นพี่ มาชวนทันที ฉันจะทำเป็น 「เอ๋~? จะดีเหรอ♡」 แล้วแกล้งให้รอ ・รุ่นพี่ จะทำอะไรแบบคาเบะด้งหรืออะไรทำนองนั้น เพื่อแสดงความหวงแหง ・ฉันจะรู้สึกหัวใจเต้นแรง ・เราทั้งสองจะจูบกันและผูกพันกัน ・HAPPY END! 「เท่านี้! เป็นไงล่ะ! สมบูรณ์แบบเลยใช่ไหม!」 ปั้ง! เมย์ตบกระดานไวท์บอร์ด ห้องประชุมในสมองของเมย์เกิดความคึกคักขึ้นทันที เสียงปรบมือดังขั้น เสียงปรบมือกึกก้อง 『ว้าว~★』『สมบูรณ์แบบเกินไปแล้ว!』『ไม่เคยเห็นอะไรเจ๋งขนาดนี้มาก่อนเลย♡』『ฉันอัจฉริยะเกินไปรึเปล่า?』『ความสามารถของตัวเองน่ากลัวจัง』『ฮิ้ว! สาวอัจฉริยะ!』 「ไม่หรอก... ก็ขนาดนั้นแหละ... ใช่มั้ยล่ะ★」 เอเฮะเฮะเฮะ... การประชุมในสมองจบลงท่ามกลางเสียงชื่นชมอย่างล้นหลาม (ทั้งที่คนชื่นชมก็คือตัวเองนั่นแหละ) และเพื่อเป็นก้าวแรกในการทำให้แผนนี้เป็นจริง เมย์จึงเลือกวันที่นานะและยูกะไม่อยู่แล้วมาเยือนห้องคหกรรม 「—เพราะงั้นแหละ คุณชิโนะ! ถ้าไม่รังเกียจ ช่วยบอกเรื่องต่างๆ ให้รุ่นพี่ ทราบหน่อยนะ...อะไรประมาณนั้น★」 ปิ๊งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ! เมย์ขยิบตาซ้ำๆ จนน่ารำคาญ พยายามส่งข้อความทางสีหน้าว่า รู้สิ!! รู้ซักทีสิว่าฉันกำลังพูดถึงอะไร!! 「...............」 แม้เผชิญหน้ากับเมย์แบบนั้น ชิโนะก็ยังคงพลิกหน้าหนังสือเบาๆ เท่านั้น ไม่มีแม้แต่คำตอบใดๆ 「คือว่า...คุณชิโนะ คะ?」 「...............」 「กำลังฟังอยู่หรือเปล่า...?」 แผนครั้งนี้ทั้งหมดขึ้นอยู่กับการตอบสนองของชิโนะเพียงอย่างเดียว พูดได้ว่าชะตาชีวิตทั้งหมดของเธอกำลังเดิมพันอยู่กับคำพูดและการกระทำของชิโนะก็ไม่เกินจริง ถ้าเธอไม่ได้ฟังเรื่องที่พูดมาทั้งหมดจะทำยังไงดี ถ้าเธอไม่เข้าใจจะทำยังไงดี 「ฉันอยากให้คุณบอกรุ่นพี่ น่ะค่ะ...」 เมย์ถามอย่างระมัดระวังราวกับกำลังจับต้องวัตถุอันตราย ในขณะนั้นเอง 「...............」 พยักหน้า ชิโนะพยักหน้าเพียงครั้งเดียว 「!!!!」 นั่นเป็นการแสดงเจตจำนงอันยิ่งใหญ่จากชิโนะผู้เย็นชาตามปกติ อีกฝ่ายเป็นอัจฉริยะ คงเข้าใจความคิดทั้งหมดของเมย์แล้วจึงพยักหน้า ความหมายที่แฝงอยู่ในการพยักหน้าครั้งเดียวนั้นคงเป็น 「เข้าใจแล้ว ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉัน ฉันจะบอกนานะอย่างเหมาะสมและชักนำให้เกิดสถานการณ์ที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรง」 อย่างแน่นอน แม้กระทั่งในสมองของเมย์ก็เหมือนได้ยินชิโนะพูดแบบนั้น ห้องประชุมในสมองเต็มไปด้วยเสียงโห่ร้องดีใจ 「ข-ขอบคุณมากค่ะ! สมแล้วที่เป็นคุณชิโนะ! เข้าใจกันจริงๆ!」 เอเฮะเฮะเฮะ... แผนการก้าวหน้าไปอีกขั้น นั่นหมายความว่าต่อจากนี้ก็แค่รอเท่านั้น ไม่มีปัญหาอะไร อย่างมากก็แค่คอยเฝ้าระวังไม่ให้ผู้หญิงที่ชื่อยูกะมารบกวน 「งั้น ฝากด้วยนะคะ★」 เมย์เดินออกจากห้องคหกรรมไปด้วยท่าทางเปี่ยมด้วยความสุข แกร๊กๆๆๆ แล้วประตูห้องคหกรรมก็ถูกปิดลง 「...........」 หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ชิโนะเงยหน้าขึ้น มองไปทางประตู รู้สึกเหมือนมีใครบางคนอยู่ที่นั่น ชิโนะดึงที่อุดหูออกด้วยเสียงป๊อบ แล้วเอียงคอ 「.......เมื่อกี้มีใครมาหรือเปล่านะ?」 ไม่ใช่แค่ไม่ได้ฟังเลย แต่ชิโนะไม่ได้รู้ด้วยซ้ำว่าเมย์อยู่ที่นี่ ▽ อีกไม่กี่วันต่อมา (รุ่นพี่ ยังไม่มาอีกเหรอ~♡) มีภาพของเมย์ที่กำลังเดินวนไปมาในระเบียงทางเดินใกล้ห้องคหกรรมด้วยอารมณ์ที่ดีกว่าปกติ ถ้าชิโนะชักนำนานะได้อย่างเหมาะสม อีกไม่นานนานะก็น่าจะต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว จะติดต่อมาทาง LINE หรือเปล่านะ? หรือจะมาทักโดยตรงที่โรงเรียน? ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน เมย์ก็กำโทรศัพท์มือถือไว้แน่นพร้อมรับมือเสมอ (และแน่นอน ฉันก็เตรียมเส้นทางสำหรับสถานการณ์หัวใจเต้นแรงไว้เรียบร้อยแล้ว...!) เมย์ตรวจสอบใบหน้าและผมของตัวเองด้วยกล้องหน้า ไม่มีปัญหา มีขยะขนาดใหญ่ (ฝุ่นที่เก็บมาจากแถวนั้น) ติดอยู่ที่ผมหน้า (มาเถอะรุ่นพี่...ปัดออกได้เลยนะ...!) เมย์เดินไปมาตามระเบียงพร้อมกับอกผายไหล่ผึ่ง การสร้างสถานการณ์ที่ทำให้หัวใจเต้นแรงนั้น ไม่ใช่แค่รอให้อีกฝ่ายทำอะไรสักอย่าง แต่ตัวเองก็ต้องก้าวเข้าไปหาด้วย โอกาสจะยิ้มให้เฉพาะคนที่เตรียมพร้อมแล้วเท่านั้น แม้แต่มาดามคูรีก็ยังพูดไว้ 「—เอ๊ะ?」 มีเสียงดังมา (มาแล้วมาแล้ว...♡) คนที่มีธุระที่ห้องคหกรรมหลังเลิกเรียนส่วนใหญ่ก็มีแต่สมาชิกชมรมวิจัยการทำอาหารเท่านั้น แน่นอนว่าต้องเป็นนานะที่มาอยู่แล้ว เมย์หลับตาลงรอคอยด้วยความคาดหวัง ต้องมีบทสนทนาแบบ 「เมย์จัง มาทำอะไรแถวนี้เหรอ? แล้วจะมาเข้าชมรมของเราไหม?」 เกิดขึ้นแน่นอน และระหว่างนั้นเขาก็จะสังเกตเห็นขยะที่ติดอยู่บนผมแล้วปัดออกให้อย่างแน่นอน 「มีขยะติดผมอยู่นะ」 ใช่ ถูกต้องแบบนี้เลย สวบ อย่างนุ่มนวลราวกับการลูบไล้ ขยะถูกปัดออกจากเส้นผม มือและเส้นผมของคนสองคนที่หมายปองกันได้สัมผัสกัน ราวกับอีกแค่ห้าวินาทีก่อนจะจูบกัน (ระ...รุ่นพี่...!) หัวใจของเมย์เต้นรัวอย่างรุนแรง แม้ลำดับเหตุการณ์จะไม่เป็นไปตามที่คาดไว้ แต่เธอมั่นใจว่าต่อจากนี้เขาจะชวนเธอเข้าชมรมวิจัยการทำอาหารอย่างแน่นอน คงได้ฟังเรื่องราวจากชิโนะและมาสานฝันให้เมย์แล้วสินะ เมย์รู้สึกหัวใจเต้นแรงกับความรักความเอาใจใส่ของนานะ ชอบมากเลย—เธอลืมตาขึ้นด้วยความเคารพรัก 「ระวังหน่อยสิ」 เป็นยูกะ 「หืม??????????????」 เมย์ตาโตด้วยความตกใจ แต่คนที่อยู่ตรงหน้าเธอคือยูกะอย่างไม่มีข้อสงสัย เธอยิ้มเบาๆ พลางพูดว่า 「เธอมีของแบบนี้ติดตัวมาทั้งวันเลยเหรอเนี่ย」 แล้วขยำขยะใส่ถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อ ช่างมีน้ำใจ แต่ทำไมเธอถึงมาปัดขยะให้ล่ะ? ห้องประชุมในสมองของเมย์ตกอยู่ในความโกลาหลอย่างหนัก แผนการควรจะสมบูรณ์แบบแท้ๆ ทำไมถึงเป็นยูกะไม่ใช่นานะที่มาปรากฏตัวต่อหน้าเมย์? 「ปกติเนี่ย ถ้าเขาฟังความต้องการของฉันจริง รุ่นพี่ ควรจะมาหาฉันก่อนใครเลยไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงเป็นคนนี้ล่ะ?」 เมย์ในสมองกุมศีรษะ 「ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ!」 「มาทำลายแผนของฉันแบบนี้ ช่างไร้สาระอะไรเช่นนี้!」 「ไร้สาระหมายความว่ายังไงเหรอ?」 「ไม่รู้สิ★」 ในหัวของพวกเธอไม่มีความคิดที่ว่า 「ก็แค่บังเอิญยูกะเป็นคนแรกที่มาที่ห้องคหกรรมเท่านั้นเอง」 「—บางทีคนนี้อาจจะชอบฉันหรือเปล่านะ?」 แทนที่จะเป็นอย่างนั้น กลับมีความคิดแปลกๆ ผุดขึ้นมา ห้องประชุมในสมองของเมย์เงียบกริบลง เมย์ในสมองทบทวนแผนสมบูรณ์แบบที่เขียนไว้บนไวท์บอร์ดเมื่อไม่กี่วันก่อน ・ฉันเล่าสถานการณ์ในอุดมคติให้คุณชิโนะ ฟัง ・คุณชิโนะ เล่าเรื่องนั้นให้รุ่นพี่ ฟัง มีจุดบอดอยู่หนึ่งจุด การที่ชิโนะเล่าความต้องการของเมย์ให้นานะฟัง นั่นหมายความว่ายูกะที่อยู่ในชมรมเดียวกันก็มีโอกาสได้ยินเรื่องนั้นด้วย และถ้าหากยูกะได้ยินความต้องการของเมย์แล้วจึงมาปัดขยะออกจากผมให้ 「คนนี้...ไม่ได้พยายามจีบฉันใช่ไหม!」 ห้องประชุมในสมองวุ่นวาย ช่างเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิด ความที่ตัวเองเป็นสาวสวยเกินไปไม่ได้รวมอยู่ในแผนการ การคาดเดาก่อให้เกิดความปั่นป่วน และเมย์ในสมองทั้งหลายเริ่มตื่นตระหนกอย่างยิ่ง 「เอ๊ะ เดี๋ยว แบบนี้ต้องทำยังไงดีล่ะ!?」 「กรี๊ดดด!!」 「งั้นจูบไปเลยมั้ย?」 「ขี้โกงจังเลย...」 「ฮะวะฮะวะ...」 「ทะ ทำทำทำทำทำยังไงดี!」 เมย์เป็นคนที่รับมือกับเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงได้ไม่ดี เธอเป็นผู้หญิงประเภทที่หัวใจจะเต้นระรัวเมื่อเจอกับการโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัวหรือเหตุการณ์แบบนั้น 「เดี๋ยว! ใจเย็นๆ ทุกคน!」 ท่ามกลางความวุ่นวาย เมย์คนหนึ่งในห้องประชุมสมองได้ห้ามเพื่อนๆ ไว้ ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน เพราะไม่มีหลักฐานยืนยันว่ายูกะชอบเมย์สักหน่อย 「บางทีเขาอาจจะแค่บังเอิญมาปัดขยะให้ก็ได้นะ? ไม่ได้จับคางหรือดันเข้ากำแพงอะไรนี่ ยังไม่ได้ตัดสินว่าเขาชอบฉันซะหน่อย—」 ขณะที่กำลังจะพูดจบ 「เอ๊ะ พูดถึงเรื่องนั้นแล้ว มีขยะติดที่คางด้วยนะ」 งึบ นิ้วชี้และนิ้วโป้งของยูกะแตะที่คางของเมย์ 「ฮะเฮ่???????????????」 ปี 1957 จรวดลำหนึ่งถูกยิงขึ้นสู่ท้องฟ้าจากคาซัคสถาน ขณะที่วิศวกรโซเวียตเฝ้าดูอย่างใจจดใจจ่อ สปุตนิก 1 ก็เข้าสู่วงโคจรรอบโลกได้สำเร็จ และโคจรรอบโลกในเวลาประมาณ 90 นาที พร้อมส่งคลื่นวิทยุมายังมนุษยชาติอย่างต่อเนื่อง—เป็นช่วงเวลาที่ดาวเทียมดวงแรกของมนุษยชาติถือกำเนิดขึ้น มนุษย์สามารถออกไปสู่อวกาศได้ สัญญาณที่ส่งมาอย่างต่อเนื่องจากสปุตนิก 1 ได้ปลุกเร้าประชาชนโซเวียตในขณะนั้น และในขณะเดียวกันก็สร้างความตกใจอย่างใหญ่หลวงให้กับชาวอเมริกันที่อยู่ในช่วงสงครามเย็น เหตุการณ์นี้ต่อมาถูกเรียกว่า 「สปุตนิกช็อก」 และกลายเป็นชนวนของการแข่งขันการพัฒนาอวกาศที่นำไปสู่การลงจอดบนดวงจันทร์ของอะพอลโล 11 สมองของเมย์ในตอนนี้ได้รับความช็อกประมาณนั้น สรุปคือเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันและไม่คาดฝัน หรือพูดให้ง่ายกว่านั้นคือ 「เห๊ะ?」 (คนนี้ต้องชอบฉันแน่ๆ เลย...) (ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ) (เอ๊ะ ไม่นะ...ทำยังไงดี...แบบนี้ต้องทำหน้ายังไงนะ...)

(พอมองดีๆ คนนี้เป็นคนที่จ้องจะจีบฉันนี่นา) (ทำไม......ทำไมฉันถึงใจเต้นแรงขนาดนี้...?) (ทำไมมองฉันแบบนั้น.........) อีกแล้วเหรอ กำลังคิดอะไรแปลกๆ อีกแล้วสินะ......ยูกะเริ่มระแวงเล็กน้อย ในขณะที่ทั้งสองยังคงจ้องมองกัน (ถ้า ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ฉันจะถูกกอด...!!) เมย์รู้สึกได้ทันที เมย์ทั้งหลายในห้องประชุมสมองกำลังตะโกนบอกให้หนีไปเดี๋ยวนี้ 「เอ่อ——」 ยูกะเปิดปาก 「อย่า อย่าทำแบบนั้นค่ะ!!」 เมย์ตบมือที่แตะที่คางของเธอออกพร้อมกับร้องห้าม ไม่ว่าจะถูกพูดอะไรมา ตอนนี้เธอรู้สึกแต่ว่าตัวเองกำลังสับสนวุ่นวาย เธอจ้องมองอย่างระแวดระวังพร้อมกับทำหน้าบึ้ง 「คุณตั้งใจจะทำเรื่องลามกกับฉันใช่ไหมคะ......!?」 「ไม่ทำหรอกโว้ย!!」 「พูดแบบนั้นแต่จริงๆ แล้วคุณกำลังพยายามจะทำให้ฉันตกหลุมรักใช่ไหมล่ะ?」 「ฉันแค่ปัดขยะให้เท่านั้นเองนะ!?」 「ลามก」 「หยุดกล่าวหาแปลกๆ สักที!!」 「ถ้าคิดว่าแค่ทำให้ใจฉันเต้นแรงระดับนี้แล้วจะทำให้ฉันตกหลุมรักได้ คุณเข้าใจผิดถนัดเลยค่ะ!!」 ฮึ่ม เธอหันหน้าหนีจากยูกะพร้อมกับพูดประโยคแบบสาวซึนเดเระ วันนี้ฉันจะปล่อยเธอไปก่อนแล้วกัน 「คนไร้มารยาท——!!」 เมย์เดินจากไปพร้อมกับทิ้งคำพูดสุดท้าย การถอนกำลังเชิงกลยุทธ์ 「......นั่นมันอะไรกันเนี่ย」 เหลือเพียงยูกะที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้างุนงง วันต่อมา หลังเลิกเรียน (จริงๆ แล้วก็ไม่ได้มีอะไรยืนยันว่ายูกะชอบฉันสักหน่อยนี่นา?) เมย์คิดทบทวนอีกครั้งขณะเดินตามระเบียง ในเมื่อก่อนหน้านี้เธอเคยพยายามเข้าหาอีกฝ่ายหลายครั้งแต่ไม่เคยได้รับการตอบสนองเลยแม้แต่น้อย แล้วจู่ๆ คนแบบนั้นจะมาชอบเธอได้อย่างไร ไม่มีทางหรอก ไม่มีทาง เหตุการณ์เมื่อวานคงเป็นแค่เขาบังเอิญปัดขยะให้เธอติดๆ กันเท่านั้นแหละ (โธ่เอ๊ย...ฉันมาสับสนกับการโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ได้ยังไงกัน) เมย์ถอนหายใจดัง ฟู่ เธอไม่ทันสังเกตว่ามียูกะและชิโนะอยู่ในทิศทางที่เธอกำลังเดินไป 「แล้วไง ชิโนะ ฉันควรทำยังไงดีล่ะ?」 「ฉันกำลังจะปล่อยโดรนจิ๋วรูปแมลงออกไป ฉันอยากตรวจสอบความแข็งแรง ยูกะช่วยตบมันให้แหลกได้ไหม」 (แต่...พอได้เห็นยูกะใกล้ๆ...เขาก็ดูเท่อยู่นะ...) 「แล้วโดรนจิ๋วรูปแมลงเนี่ย จะเอาไปใช้ทำอะไรเหรอ」 「ฉันแค่ทำเล่นๆ เพราะอยากรู้น่ะ」 (หน้าตอนเขางงๆ ก็เป็นสเปคฉันนิดหน่อยเหมือนกัน...) 「อะไรของเธอเนี่ย...ช่างมันเถอะ ยังไงก็ปล่อยมันออกมาเร็วๆ หน่อย」 「ฉันปล่อยไปแล้วล่ะ ตอนนี้มันเกาะอยู่ที่ผนัง」 (...จริงๆ แล้ว เขาไม่ได้ชอบฉันหรอกใช่ไหม?) 「จริงด้วย...แล้วถ้าจะตบมันตอนนี้เลยเพื่อเช็คความแข็งแรงจะได้ไหม?」 「ได้สิ」 (ถ้าโดนแบบคาเบะด้งล่ะ ฉันจะทำยังไงดี—) 「ย้าก!!」 บั้ง!! แขนของใครบางคนพุ่งมาบังหน้าเมย์ที่กำลังจมอยู่กับความคิด——! นั่นคือการวคาเบะด้ง! 「!?」 เมย์ตกใจจนเบิกตากว้าง 「อ๊ะ」 ยูกะก็ตกใจเช่นกัน เพราะไม่คิดว่าจะมีคนเดินมา แย่แล้ว เธอถูกเห็นในขณะที่กำลังส่งเสียงดังและตื่นเต้นอย่างไม่สมวัย 「ขะ ขอโทษ...เธอโอเคไหม?」 ยูกะรู้สึกถึงความร้อนที่พุ่งขึ้นมาบนใบหน้าด้วยความอาย เธอหลบสายตาไปทางอื่น (ไม่ ไม่จริงใช่ไหม...? คนนี้ตามล่าฉันสองวันติดเลยนะ...!) 「เอ่อ เฮ้...?」 (แถมยังเขินด้วย...ไม่นะ ดูน่ารักนิดๆ...) 「เอาเถอะ เธอคือคนเมื่อวานนี่นา กำลังทำอะไรอยู่ที่นี่เนี่ย」 (คนนี้จริงจังแฮะ...) 「...เดี๋ยวนะ หน้าเธอแดงนิดๆ นะ?」 (กำลังพยายามจีบฉันจริงๆ ด้วย...) 「เป็นไข้รึเปล่า?」 (แต่ แต่ฉันมีรุ่นพี่อยู่แล้วนะ...! ฉันจะไม่ยอมอ่อนข้อที่นี่หรอก!) 「เดี๋ยวฉันวัดให้นะ」 ปึ้ก มือของยูกะแตะที่หน้าผากของเมย์ 「อ๊ะ」 มือ ใหญ่จัง...♡ พอถูกสัมผัสแค่นั้นทุกอย่างก็พังทลาย ในหัวของเธอเต็มไปด้วยความสุขประหลาดจนความคิดทั้งหมดที่มีอยู่หายวับไป เมย์เป็นผู้หญิงที่อ่อนไหวต่อการโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัวอย่างที่สุด 「ดูเหมือนไม่มีไข้นะ แต่เธอไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ?」 「ทำอะไรกับฉันก็ได้แล้วค่ะ...」 「เธอโอเคหรือเปล่าเนี่ย!」 หัวไปกระแทกอะไรมารึไง? 「ทั้งๆ ที่คนที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ก็คือคุณยูกะนะ...」 「ฉันแทบไม่เคยคุยกับเธอเลยนะ!?」 「ใจร้าย...」 「ฉันรู้สึกว่ามีความเข้าใจผิดอะไรบางอย่างระหว่างฉันกับเธอรึเปล่า หรือว่าฉันคิดไปเอง?」 「คุณต้องรับผิดชอบที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้...นะคะ...」 「ทำไมถึงจ้องฉันด้วยสายตาร้อนแรงแบบนั้นล่ะ?」 「...อืม」 「ทำไมถึงหลับตารอจูบล่ะ!」 「ตอนไหนก็ได้ค่ะ...คุณยูกะ」 「แล้วทำไมเธอถึงรู้จักชื่อฉันล่ะ?」 ตั้งแต่เมื่อกี้เธอก็มาหาเรื่องฉัน มีเป้าหมายอะไรรึเปล่า? ยูกะถามคำถามพื้นฐานในตอนนี้ มันเหมือนกับการสารภาพว่า "จริงๆ แล้วเมื่อวานฉันกินอาหารที่มีกระเทียมน่ะ" ตอนที่กำลังจะจูบกัน พูดง่ายๆ คือเมย์รู้สึกเย็นชาลงทันที เมย์ลืมตาที่ปิดอยู่ขึ้น 「ปะ ปล่อยฉันค่ะ!」 ตุบ! เธอใช้มือทั้งสองผลักยูกะออกไป (ไหล่กว้างจัง...♡) เธอปัดความคิดที่แวบผ่านเข้ามาทิ้งไป แล้วเมย์ก็วิ่งหนีออกไปจากที่นั่นอย่างรวดเร็วราวกับกระต่ายที่กำลังหนี การถอนกำลังเชิงกลยุทธ์ครั้งที่สอง 「ยัยนักล่า——!!」 เธอทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ด้วย 「.........」 ยูกะที่ถูกทิ้งไว้ตรงนั้นค่อยๆ ปล่อยมือที่แนบอยู่กับผนัง โดรนปลอดภัยดี แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น 「เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนีย่」 「ถึงจะเป็นนักล่าก็อย่ากินโดรนนั่นนะ」 「ฉันไม่กินหรอก!!」 วันต่อมา หลังเลิกเรียน (เฮ้อ...เมื่อวานนี้อันตรายจริงๆ...) เมย์เดินไปตามระเบียงพลางถอนหายใจ แม้จะถูกทำให้สับสนจากการเข้าหาของยูกะติดต่อกันหลายวัน แต่คนที่เมย์หลงใหลก็คือนานะ และความรู้สึกนั้นไม่ได้เปลี่ยนไป (คงเป็นเพราะไม่ได้เจอรุ่นพี่นานจนเหงาแล้วทำให้ฉันเป็นอะไรที่แปลกๆ ไป...!) หลังจากผ่านไปหนึ่งคืน เมย์ก็กลับมามีสติอีกครั้ง เมย์หลับตาพร้อมกับหายใจลึกๆ เธอไม่รู้ว่าที่มุมระเบียงทางเดินข้างหน้า นานะกับยูกะกำลังคุยกันอยู่ 「แล้วก็นะ เมื่อวานฉันก็เจอรุ่นน้องของเธออีกแล้ว」 「เอ๋? แต่เมย์จังไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าฉันเลยนะ? นั่นเมย์จังจริงๆ เหรอ? เป็นเด็กยังไงล่ะ?」 「ผมหางม้าสองข้างที่ดูเจ้าเล่ห์ หน้าตาประมาณ "ฉันน่ารักที่สุดในโลก" เป็นเด็กปีหนึ่งน่ะ」 「อ๋อ นั่นเมย์จังแน่ๆ」 (โธ่เอ๊ย...คุณยูกะทำอะไรที่คาดไม่ถึงตลอดเลยทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ...) 「ช่วงนี้เธอมาพัวพันกับฉันบ่อยมาก แถมยังรู้จักชื่อฉันด้วย นั่นมันอะไรกัน มีเป้าหมายอะไรกันแน่」 「อืมๆ ฉันในฐานะผู้เชี่ยวชาญเมย์จังระดับเอกจะบอกวิธีคิดของเมย์จังให้เธอฟังเลยไหม」 「ขอร้องล่ะ」 「เมย์จังคงคิดว่า "เอ๊ะ! ชมรมที่รุ่นพี่กับคุณชิโนะสร้างขึ้นมีคนแปลกๆ อยู่ด้วย!! ถึงจะไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ฉันก็อยากเข้าชมรมนั้นสักวัน เอาเป็นว่าสนิทกันไว้ก่อนดีกว่า!" อะไรประมาณนี้ คงพยายามลดระยะห่างอยู่น่ะ!」 (คุณยูกะคิดยังไงกับฉันกันนะ...) 「ไม่ใช่แค่ลดระยะห่างนะ ฉันรู้สึกเหมือนโดนจีบเลยนะ...」 「อ่าฮ่าฮ่า! ยูกะจินี่หลงตัวเองจริงๆ แค่อยากเป็นเพื่อนกับเธอเฉยๆ ต่างหาก!」 「ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดี」 「แล้วเธอเจอกันบ่อยแค่ไหนล่ะ?」 (...วันนี้จะได้เจอไหมนะ) 「ช่วงนี้เจอกันทุกวันหลังเลิกเรียนเลย」 「เหรอ~ ดีจังเลยนี่ พวกเธอสนิทกันแล้วสินะ」 「ไม่ใช่สนิทหรอก แค่โดนเธอมาพัวพันน่ะ」 「แหม ยูกะจิก็เก่งไม่เบานะ! นี่แหนะ!」 ปั๊บ นานะตบหลังยูกะเบาๆ 「หวา!!」 ยูกะที่ถูกผลักด้วยแรงพอประมาณจากทิศทางที่ไม่คาดคิดเซไปมา เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นตอนที่เธอกำลังจะเลี้ยวที่มุมระเบียง (ถ้าเลี้ยวมุมนี้ไป จะได้เจอคุณยูกะไหมนะ) และในขณะนั้นเอง เมย์ก็ปรากฏตัวออกมาจากอีกฝั่งของมุมระเบียงพอดี 「หืม?」 ยูกะที่เสียการทรงตัว และเมย์ที่ปรากฏตัวจากจุดบอด ราวกับถูกเส้นด้ายที่มองไม่เห็นดึงเข้าหากัน ทั้งสองที่บังเอิญมาเจอกันตรงนั้นก็ชนกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ และยูกะก็ล้มทับเมย์ในลักษณะที่เหมือนกำลังกดเธอลงไป 「เฮี้ยวว!」 เมย์ร้องเสียงน่ารักพร้อมกับนั่งลงกับพื้นอย่างแรง 「หวา!」 ยูกะล้มลงมาในลักษณะที่ทับเธออยู่ ภาพนั้นดูไม่ต่างจากคู่รักที่รักกันลึกซึ้งเลยก็ว่าได้ (ไม่จริงน่า...แค่คิดอยากเจอ คุณยูกะก็ปรากฏตัวขึ้นมาเลย...!) อย่างน้อยเมย์ก็รู้สึกประมาณนั้น ตอนนี้แค่เห็นหน้ายูกะเธอก็รู้สึกแย่ไปหมดแล้ว เมย์มีปัญหาที่รากฐานความคิดอย่างชัดเจน 「ขะ ขอโทษนะ...เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?」 (ชอบ...♡) 「นี่...? เป็นอะไรรึเปล่า? มีอะไรบาดเจ็บไหม?」 (เขาเป็นห่วงฉัน...! คนอะไรเนี่ย...ใจดีมากอะ!) 「ขอโทษนะ นานะอยู่ๆ ก็ผลักฉันน่ะ」 「หา?」 ใบหน้าของเมย์ที่กำลังเคลิบเคลิ้มกลับมาเป็นหน้าตรงในทันที ถูกนานะผลัก? หมายความว่า? รุ่นพี่อยู่แถวนี้เหรอ? ไม่ไม่ ไม่มีทาง ทั้งๆ ที่ไม่เคยเจอกันมาก่อน? ที่นี่เนี่ยนะ? ในสถานการณ์แบบนี้เนี่ยนะ? ไม่ไม่ ไม่มีทาง! เมย์จ้องมองอย่างเพ่งพินิจ 「โอ้! เมย์จังนี่เอง ไม่เจอกันนานเลยนะ!」 เธออยู่ตรงนั้นจริงๆ 「ฟุเกี๊ยวววววววววววววววววว!」 สมองของเธอระเบิดไปเลย ทั้งๆ ที่พยายามเดินหาทั่วโรงเรียนก็ไม่เคยเจอกันเลย ไม่เคยได้เห็นหน้ากันเลย—ทั้งๆ ที่อยากจะพบกันในฉากโรแมนติกแท้ๆ! ความสามารถในการประมวลผลของสมองเมย์ถึงขีดจำกัดเมื่อต้องเผชิญกับความจริงที่ได้พบหน้านานะอีกครั้งในสถานการณ์ที่แย่ที่สุด (ทำไมคุณยูกะถึงได้กอดฉันต่อหน้ารุ่นพี่แบบนี้ล่ะ!!) ไม่มีความคิดเลยว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญ 「เอ่อ นี่...เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงร้องขึ้นมาล่ะ...? เธอโอเคไหม?」 (หรือว่า...ตั้งใจ!?) 「ฉันถามว่าเธอโอเคไหม?」 (เขาตั้งใจจะอวดความสัมพันธ์ของเราให้รุ่นพี่เห็น!) จินตนาการในหัวของเมย์เริ่มเร่งความเร็ว 『คุคุคุ...บอกนานะสิ...ว่าเธอเป็นของฉันแล้ว...』 『หืออ...』 เมย์ถูกยูกะกอดไว้และกระซิบข้างหู 『ไม่...ไม่จริงใช่ไหม...เมย์จัง...』 นานะตกตะลึง เมย์หลบตาพลางเอ่ยคำพูดออกมาราวกับเป็นหุ่นเชิดของยูกะ... 『ขอโทษนะรุ่นพี่...ฉัน...ตอนนี้--』 เขาต้องวางแผนให้ฉันทำอะไรแบบนี้แน่ๆ! 「คุณยูกะใจร้าย...」 「ทำไมล่ะ!?」 「ว้าว พวกเธอสนิทกันจริงๆ นะ」 นานะยิ้มพลางประนมมือด้วยความดีใจ เธอรู้สึกดีอย่างเรียบง่ายที่รุ่นน้องกับเพื่อนของเธอเข้ากันได้ดี ในสายตาของนานะ ทั้งสองคนดูเหมือนรุ่นพี่รุ่นน้องที่สนิทสนมกันเท่านั้น 「คุณยูกะ...อยากจะครอบครองฉันคนเดียวขนาดนั้นเลยเหรอ...?」 「เธอพูดเรื่องอะไรเนี่ย」 「มาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งๆ ที่รู้ทุกอย่างแล้วถึงได้ทำแบบนี้」 「ไม่ ฉันไม่เข้าใจอะไรเลยนะ!?」 「คุณยูกะอยากทำอะไรกับฉันกันแน่...?」 「ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้นแหละ」 「ไม่อยากปล่อยฉันไป...งั้นเหรอ!」 「นี่ วงจรความคิดของคนนี้เป็นยังไงกันแน่เนี่ย?」 ทั้งที่ควรจะพูดภาษาเดียวกัน แต่คำพูดกลับไม่สื่อถึงกันเลย ยูกะที่หมดความอดทนลุกขึ้นพร้อมกับขอความช่วยเหลือจากนานะ ช่วยแปลให้หน่อย 「บางทีนี่อาจจะหมายความว่า "อืมม อยากให้ชวนเข้าชมรมวิจัยอาหารจังเลยนะ..."」 「จริงเหรอ?」 ยูกะหันไปหาเมย์ 「หะ?」 เมย์ที่ยังนั่งอยู่บนพื้นระเบียงมองขึ้นไปที่ทั้งสอง สมองของเมย์ที่ถูกทำลายจากการที่ยูกะกอดเธออย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้เธอไม่ได้ฟังบทสนทนาของทั้งสองคนเลย ดังนั้นนานะจึงถามอีกครั้ง 「นี่ๆ เมย์จัง สนใจชมรมวิจัยอาหารไหม?」 นานะยิ้มอย่างมีความสุขพลางพูดว่า อยากชวนมาตั้งนานแล้วนะ ดวงตาของเธอดูเหมือนกำลังจินตนาการถึงการทำกิจกรรมร่วมกันทั้งสี่คน (! ระ, รุ่นพี่กำลังชวนฉัน...!?) ห้องประชุมในสมองของเมย์เริ่มคึกคักทันที 『เอ๊ะ?』『นี่มันเรื่องนั้นนี่!』『เป็นไปตามแผนที่เขียนไว้บนไวท์บอร์ดเลย~!』 แม้ว่าแผนเดิมและขั้นตอนจะแตกต่างกัน แต่นี่คือหนึ่งในกลยุทธ์สมบูรณ์แบบที่เมย์จินตนาการไว้ในหัว สมองของเมย์ที่เสียเพราะยูกะฟื้นคืนมาในทันที แกล้งรุ่นพี่นี่แหละดีที่สุดเลยนะ! ดวงตาของเมย์เริ่มเปล่งประกายขึ้นมาทันที 「เอ๊ะ? ให้ฉันเข้าชมรมวิจัยอาหาร...เหรอคะ? จะทำยังไงดีน้า~♡」 「นี่ นานะ ดูเหมือนเธอจะไม่อยากเข้านะ」 「ไม่เป็นไร! นี่น่าจะหมายความว่า "ล้อเล่น♡ ขอให้ฉันเข้าด้วยนะ♡" น่ะ!」 「อะฮ่า★ อยากให้ฉันเข้าขนาดนั้นเลยเหรอคะ?」 「ทำไมรู้สึกเหมือนถูกดูถูกอย่างแรงเลย」 「นี่ก็คงเป็นการแสดงความรักในอีกรูปแบบหนึ่งนะ! ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ!」 「รุ่นพี่นี่พยายามเกินไปแล้ว~!」 「นี่มันแค่เธอไม่อยากเข้าชัดๆ ไม่ใช่เหรอ」 「จริงเหรอ...」 นานะห่อเหี่ยวลง นั่นเป็นสีหน้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อนท่ามกลางการถูกแกล้งด้วยคำว่า "อ่อนหัด♡" ตลอดมา ไม่ว่าจะพูดอะไร รุ่นพี่ก็ไม่เคยยอมแพ้ แต่ทำไมครั้งนี้... 「คงไม่อยากเข้าจริงๆ สินะ...」 「ก็แน่ละ ถ้าไม่รังเกียจก็คงไม่พูดแบบนั้นหรอก」 สถานการณ์เริ่มไม่ดีแล้ว— 「ทั้งที่ตอนจบมัธยมต้นก็สัญญากันไว้แล้วแท้ๆ...」 「เรื่องตั้งปีที่แล้วนี่นะ? ถ้าเปลี่ยนใจก็คงช่วยไม่ได้นะ」 ดูเหมือนฉันจะถูกมองว่ารังเกียจจริงๆ ซะแล้ว 「งั้นเหรอ...ไม่อยากเข้าสินะ...」 「งั้นก็ปล่อยให้ฉันเป็นคนชวนคนเดียวก็พอแล้วละ」 「แค่ก!」 เมย์แทรกเข้ามาในบทสนทนา 「อ, เอ่อ~ จะดีเหรอคะ? ฉันไม่ได้รังเกียจจริงๆ หรอกนะคะ」 「อยู่ๆ ก็เป็นอะไรของเขา」「เป็นอะไรไปนะ」 「ถ้ารุ่นพี่อยากให้เข้าจริงๆ ล่ะก็ ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะเข้าหรอกนะคะ...? 「ดูเหมือนจะเริ่มสนใจแล้วนะ」「เห็นไหม! ฉันบอกแล้วไงยูกะจิ! เมย์จังอยากเข้าชมรมวิจัยอาหารนะ!」 ไม่มีใครรู้จักเมย์ดีไปกว่านานะ เธอพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจทันที ตอนนี้ถ้าชวนให้เข้าชมรมวิจัยอาหาร ก็น่าจะได้คำตอบที่ดี เธอรู้สึกถึงบรรยากาศเช่นนั้นได้เลย 「ว่าแต่เมย์จัง ขอถามอีกครั้งนะ สนใจชมรมของเราไหม?」 เมย์เริ่มลองดี 「เอ๊ะ~? จะทำยังไงดีน้า~ ฉันเข้าชมรมแบดมินตันอยู่แล้วด้วยสิ~ การชวนให้เข้าหลายชมรมนี่ลำบากจังเลยนะคะ♡」 ล้อเล่นน่ะ♡ดีใจจังเลยค่ะ♡ 「อ๋อ เข้าชมรมอยู่แล้วเหรอ? งั้นก็ไม่อยากบังคับละนะ」 「เอ๊ะ」 「ขอโทษนะที่ชวนกะทันหัน! ลืมคำชวนเมื่อกี้ไปได้เลยนะ!」 「คือว่า—」 ตรงนี้น่าจะต้องยืนกรานให้มากกว่านี้ไม่ใช่เหรอ... เมย์ยื่นมือออกไป นานะโบกมือให้เธอ 「ขอโทษที่รบกวนเวลานะ! เมย์จัง!」 แล้วเจอกันนะ~! นานะลากยูกะไปด้วยแล้วหายไปจากสายตาของเมย์อย่างรวดเร็ว 「................」 เหลือเพียงเมย์ที่ยังคงยื่นมือไปในอากาศว่างเปล่าด้วยความงุนงง หลังจากนั้น 「ฮือออออออออออออออออออออออออออออออออ...!!」 มีภาพของเมย์กำลังร้องไห้อยู่ในห้องคหกรรม ซึ่งเป็นฐานที่มั่นของชมรมวิจัยอาหาร 「เป็นอะไรไป」 ทั้งๆ ที่กำลังอ่านหนังสืออย่างสบายๆ คนเดียวอยู่แท้ๆ ชิโนะถามพลางดึงที่อุดหูออกด้วยเสียง "ปั๊อบ" สายตาที่มองไปยังเมย์ด้วยสีหน้าเหมือนรำคาญเล็กน้อย เห็นเมย์ที่หน้าเละเพราะน้ำตา 「ฮือๆๆ...ช่วยฟังเรื่องของฉันหน่อยได้ไหมคะ...?」 「ได้」 ชิโนะพยักหน้าเบาๆ 「จ-จริงๆ แล้ว...」 เมย์เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ชิโนะฟังอย่างละเอียด จากนั้นก็ร้องไห้พลางห่อไหล่ลง 「ทั้งที่คุณชิโนะช่วยเตรียมการให้แล้ว...แต่เพราะคุณยูกะมาขัดจังหวะ ทำให้ไม่สำเร็จเลยค่ะ...」 「งั้นเหรอ」 ชิโนะไม่มีความทรงจำเลยว่าตัวเองเคยช่วยเตรียมการอะไร แต่เพราะขี้เกียจที่จะซักไซ้ เธอจึงพยักหน้ารับไปเฉยๆ 「ฮือ...แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้ทำกิจกรรมร่วมกับพวกรุ่นพี่ล่ะคะ...?」 เหมือนตอนที่อยู่มัธยมต้น การได้ใช้เวลาร่วมกับนานะและชิโนะคือความสุขของเมย์ ยิ่งวันเวลาผ่านไป เธอยิ่งรู้สึกว่าความฝันนั้นห่างไกลออกไปทุกที 「...............」 รุ่นน้องที่เปิดใจและร้องไห้ต่อหน้า ชิโนะมองเธอพลางปิดหนังสือ จากนั้นก็ถามคำถามหนึ่ง 「...อยากเข้าชมรมเราเหรอ?」 「อยากเข้าค่ะ!」 「งั้นเหรอ」 ชิโนะพยักหน้ารับความรู้สึกที่จริงใจไม่ปิดบัง

「พวกเรากับนานะคุยกันมาตั้งนานแล้วว่าอยากให้เมย์เข้าชมรม」 ไม่มีความตั้งใจแม้แต่น้อยที่จะปฏิเสธความปรารถนาของรุ่นน้อง 「เช็ดน้ำตาก่อน แล้วก็เขียนใบสมัครเข้าชมรม」 ชิโนะยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้อย่างรวดเร็ว 「คะ-คุณชิโนะ...!!」 สมแล้วที่พันธมิตรที่ควรมีคืออัจฉริยะ เมย์รับกระดาษจากมือที่ยื่นมาแล้วเช็ดน้ำตา เธอยังกัดกระดาษนั้นด้วย รู้สึกว่าเป็นวัสดุที่หยาบกระด้างอย่างประหลาด แต่ไม่ว่าอย่างไร เธอรู้สึกดีขึ้นจึงขยำกระดาษแล้วโยนทิ้งไป เมย์ที่เช็ดน้ำตาจนสดชื่นแล้วเอียงคอสงสัย 「...ใบสมัครเข้าชมรมอยู่ไหนคะ?」 「กระดาษที่เพิ่งให้ไปนั่นแหละ ใบสมัครเข้าชมรม」 「ฮิเกี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!」 และแล้วหลังจากความวุ่นวายมากมาย เมย์ก็ได้เข้าชมรมในที่สุด 「ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ★รุ่นพี่」 「อ่า อืม」 อนึ่ง ใบสมัครเข้าชมรมถูกส่งให้นานะในสภาพนั้น นานะรู้สึกเอือมระอาตามปกติ