บทที่ 9 เรื่องราวคัตสึด้งที่ดึงความผิดพลาดออกมา

ในห้องเรียนคหกรรมมีนักเรียนหญิงมัธยมปลายสองคน 「ลองทำคัตสึด้งดู」 ยูกะวางชามข้าวลงตรงหน้านานะอย่างกะทันหัน ข้าวสวยร้อนๆ ที่ซึมน้ำซุปได้พอดี คัตสึหมูชิ้นใหญ่ที่เคลือบไข่สีทอง มิตสึบะที่โรยไว้ด้านบนช่วยเพิ่มกลิ่นหอม ดูน่าอร่อยมาก ดูน่าอร่อยแต่ก็แปลกประหลาด (เอ๊ะ? อยู่ๆเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?) นานะนั่งอยู่แล้วเงยหน้าขึ้นมองยูกะ สีหน้าเคร่งขรึมราวกับกำลังจ้องมองปฏิกิริยาของฝ่ายนี้ เธอไม่ได้มีความทรงจำที่ขอให้ทำคัตสึด้ง แล้วทำไม? 「......」 「......」 บรรยากาศตึงเครียดที่เข้าใจไม่ได้ลอยอยู่ระหว่างสองคน นานะเคยพบเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ภาพที่ผุดขึ้นในหัวเชื่อมโยงกับสถานการณ์ของตัวเอง นี่มัน บางที (การสอบสวนหรือเปล่า?) เหมือนอาชญากรร้ายแรงกับตำรวจที่กำลังไต่สวนเลย (เอ๊ะ? แย่แล้ว อะไรกัน? ตอนนี้ฉันกำลังถูกยูกะจิ ไต่สวนอยู่หรือเปล่า?) 「เป็นอะไร? กินเร็วๆ สิ」 (อ่า จ้องมาแล้ว จ้องมาเขม็งเลย! โกรธอยู่แน่ๆ! โกรธมากๆ ด้วยแน่เลย!) นานะคิดในพริบตา จะลงมือกินคัตสึด้งตามที่บอกได้มั้ย? คำตอบคือไม่ได้ ถ้าลงมือกิน ต้องถูกไต่สวนว่า「ถ้ากินคัตสึด้งได้ก็พูดความจริงได้ใช่มั้ย?」 แน่นอน การยื่นมือไปหยิบคัตสึด้งก็เหมือนกับการสารภาพว่า「ฉันทำผิดเอง」 ดังนั้นจึงกินไม่ได้ น่าจะเป็นแบบนั้น รู้สึกอย่างนั้นแหละ แต่แรกเริ่มทำไมถึงต้องถูกสอบสวนกันล่ะ? 「เอ่อ... นี่มันลมอะไรพัดพามากันเนี่ย...คะ?」 「? ทำไมพูดสุภาพแบบนี้ล่ะ」 「ไม่หรอกก็แค่」 เพราะรู้สึกเหมือนกำลังถูกสอบสวนอยู่ 「อ่าใช่ ก็จริงที่อยู่ๆเอาคัตสึด้งมาให้กะทันหันแบบนี้มันแปลกๆ」 「ก็แปลกจริงๆนั้นแหละ」 เหมือนการสอบสวนเลย 「เหตุผลที่ฉันทำคัตสึด้ง... ต้องบอกมั้ย?」 「เอ่อ」 「หรือว่าพอไม่บอกแล้วก็ไม่รู้เหรอ?」 「อ่า」 นานะหันหน้าหนีไปโดยสัญชาตญาณเพราะถูกไต่สวนแรงๆ 「เราสองคนเป็นอะไรกันนะ?」 ยูกะวางมือบนไหล่ของนานะ 「เป็นความสัมพันธ์แบบไหนนะคะ」 「......อันนั้นก็ต้องบอกด้วยเหรอ? หืม?」 「เอ่อ...」 เหงื่อไหลลงแก้มของนานะ ถ้ามองจากข้างนอกแล้วมันดูเหมือนถูกรีดไถเงินอยู่ คัตสึด้งอยู่ข้างหน้าแล้วถูกรีดไถ(คัตสึอาเกะ) นี่คือกิจกรรมของชมรมวิจัยการทำอาหารในวันนี้ เล่นคำคัตสึล่ะ 「เฮ้ย อย่าหันหน้าหนีสิ」 「หยุ, หยุดเถอะยูกะจิ...! อย่าจ้องมองจากระยะใกล้แบบนี้...!」 「นั่นก็เพราะเธอหันหน้าหนีจากคัตสึด้งของฉันไง ไม่อยากกินเหรอ?」 「ไ, ไม่ใช่ว่าไม่อยากกิน แต่...」 「ถ้าไม่อยากกินก็บอกเหตุผลให้ชัดๆ สิ」 ไม่ว่าจะคิดยังไง นี่มันการสอบสวนแน่ๆ ! นานะมั่นใจแล้ว (เธอโกรธเรื่องที่ฉันทำผิดวันนี้...!) หัวใจเต้นเร็วขึ้น ร่างกายร้อนขึ้นเหมือนกินอาหารเผ็ดจัด และสายตายิ่งหลบหนีจากคัตสึด้งกับยูกะมากขึ้น (จะ, จะทำยังไงดี...! แล้วเรื่องอะไรที่ผิดกันแน่...) นานะตื่นตระหนก ยูกะจ้องมองแล้วพูดด้วยเสียงเบา 「เฮ้ย พูดอะไรสักอย่างสิ」 ขึ้นอยู่กับคำตอบ อาจจะถูกฆ่าตายก็ได้ นานะใช้สมองเต็มที่ มันเหมือนผู้ชายนอกใจที่ถูกแฟนถามว่า「รู้มั้ยว่าฉันโกรธเพราะอะไร?」 หรือพูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือกำลังพยายามหาทางหนีอย่างสิ้นหวัง นานะที่ดำดิ่งลงไปในทะเลแห่งความคิดเล่นซ้ำเรื่องที่ตัวเองทำผิดในสมอง นั่นคือเรื่องเมื่อเช้านี้ 「เฮ้ เฮ้ ยูกะจิ!」 เช้าตรู่ระหว่างทางไปโรงเรียน นานะที่เห็นยูกะจึงเรียกเสียงจากข้างหลังแล้วกอดเธอ เป็นเหตุการณ์ปกติที่เกิดขึ้นบ่อยๆ ระหว่างสองคนนี้

「นี่ อย่าเกาะแน่นเกินไปสิ」 รวมถึงที่ยูกะขมวดคิ้วด้วยท่าทีรำคาญก็เป็นเหตุการณ์ปกติ 「......?」 แต่วันนี้ดูแปลกไปจากปกติ นานะเอียงหัว 「เอ๊ะ? ยูกะจิ อ้วนขึ้นหน่อย...」 「หา?」 「ความรู้สึกตอนกอดนุ่มฟูกว่าปกติเนอะ......」 「ยัยนี่ อยากโดนฆ่าหรือไง」 ย้อนกลับไปคิดดูแล้ว การชี้แจงเรื่องการเปลี่ยนแปลงน้ำหนักของเด็กผู้หญิงวัยรุ่นนั้นไม่มีความเห็นอกเห็นใจเลย บางทีอาจจะโกรธเรื่องตอนเช้านี้ก็ได้? (แต่ถูกนักเรียนหญิงมัธยมน่ารักอย่างฉันกอดน่าจะดีใจมากกว่าใช่มั้ย......?) ด้วยเหตุนี้นานะจึงตัดเรื่องตอนเช้าออกจากหัว (แล้วสาเหตุคืออะไรกัน?) เรื่องที่ทำผิดตลอดทั้งวันนี้ผ่านเข้ามาในหัวของนานะทีละเรื่อง หลังจากสองคนไปโรงเรียนด้วยกัน นานะจำได้ว่าลืมทำการบ้าน 「ขอโทษยูกะจิ! ให้ลอกหน่อยสิ!」 「ช่วยไม่ได้เนอะ......」 ยูกะถอนหายใจแล้วยื่นการบ้านให้นานะ 「ขอบคุณ! รักที่สุดเลย!」 「ค่าๆ」 ยูกะถอนหายใจแล้วพูดว่า「รีบลอกสิ?」 นานะรีบลอกการบ้าน 「อ๊ะ」 ระหว่างนั้นก็ขาด 「นานะ พอลอกเสร็จแล้วช่วยเอาส่วนของฉันไปส่งด้วยนะ」 「โ, โอเค! ให้เป็นหน้าที่ฉันเอง!」 ท้ายที่สุดเพราะไม่มีเวลานานะก็ส่งไปทั้งแบบนั้น คิดว่าจะขอโทษทีหลังแต่พอรู้ตัวอีกทีก็หลังเลิกเรียนแล้ว ช่วงพักกลางวันก็ทำผิดไปอีกครั้ง 「ฟุฟุฟุฟุฟุ」 เป็นเรื่องตอนที่นานะ ชิโนะ และยูกะสามคนเข้าโต๊ะกันกินข้าวกลางวัน ชิโนะเริ่มหัวเราะโดยไม่แสดงอารมณ์อย่างกะทันหัน เมื่อนานะถามว่าเป็นอะไร ชิโนะก็ยกผงสีขาวขึ้นมาให้ดู อะไรน่ะ? 「ยาอันตราย?」 「ไม่ใช่」 ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ ชิโนะพูดพร้อมหรี่ตา 「เมื่อวานว่างเลยลองแปลงซอสเผ็ดจัดให้เป็นผงสีขาว ดูแล้วเป็นแค่ผงธรรมดาเปล่า หรือด็คือเป็นซอสเผ็ดที่ไม่เหมือนซอสเผ็ด」 「ไม่ค่อยเข้าใจแต่ว่างจริงๆ เนอะ」 「ถ้ามีอันนี้จะปฏิวัติรายการแกล้งคนทั่วโลกได้เลย」 「ว่าแต่ความเผ็ดแรงแค่ไหน?」 「เห็นแม่น้ำสันซุได้เลย」 「นั่นคงไม่ใช่ซอสเผ็ดแล้วมั้ง」 นี่มันยาพิษแล้วนี่ 「จะลองใช้มั้ย?」 「เอ่อ......」 แม้จะพูดว่าไม่อยาก...... แต่การถูกดึงดูดโดยสิ่งที่ไม่รู้จักเป็นธรรมชาติของมนุษย์ นานะเอื้อมมือไปหาผงสีขาวที่เผ็ดร้ายแรง 「อ๊ะ」 แล้วมือก็ลื่นตามปกติ ผงสีขาวไหลลงไปในกล่องข้าวของยูกะ และตอนนั้นยูกะที่กำลังกินข้าวกลางวันขณะดูวิดีโอในสมาร์ทโฟนจึงไม่สังเกตอะไรเลยแล้วเอาข้าวขาวที่เต็มไปด้วยผงเข้าปาก 「กุฮะอ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาา!」 แล้วก็ล้มลงอย่างเป็นธรรมชาติ 「ยู, ยูกะจิ!!!!」 ยูกะถูกนานะแบกไปห้องพยาบาลทันที 「ข้าวขาวร้อนเหมือนดั่งแมกมา」 ทิ้งคำนี้ไว้แล้วใช้เวลาคาบที่ห้าบนเตียง มีอีกหนึ่งเรื่องที่คิดว่าจะขอโทษทีหลัง นั่นคือก่อนคาบที่หกจะเริ่ม เป็นเรื่องตอนที่ยูกะกลับมาที่ห้องเรียน นานะที่แบกยูกะไปห้องพยาบาลและอื่นๆ! ส่วนใหญ่เพราะดูแลยูกะจากความผิดพลาดของตัวเองจึงไม่ได้กินข้าวกลางวันอย่างเต็มที่ พอคาบที่ห้าจบความหิวก็ถึงขีดสุด เลยไปซื้อขนมปังที่โรงอาหาร ที่เหลืออยู่คือโคโรเนะช็อกโกแลต เวลาพักเหลือไม่มาก นานะรีบแกะซองแล้วกัดโคโรเนะ และนานะกินโคโรเนะช็อกโกแลตได้แย่มาก 「อ๊ะ」 ช็อกโกแลตที่ล้นออกมาจากโคโรเนะช็อกโกแลต เปื้อนเก้าอี้หน้าเละเทะ 「เกิดอะไรขึ้นกันนะ? ข้าวเน่าหรือเปล่า」 หลังจากนั้นไม่นานเด็กผู้หญิงที่นั่งหน้าฉันหรือก็คือยูกะกลับมา และไม่ช้าคาบที่หกก็เริ่มขึ้น ผลลัพธ์คือตอนนี้กระโปรงของยูกะยังคงมีช็อกโกแลตสีน้ำตาลติดอยู่ เท่านี้แหละ เท่าที่นึกออกก็ประมาณสี่เรื่องที่ทำผิดในวันเดียว หากนับรวมเรื่องในอดีตที่นานะไม่รู้ตัวด้วยแล้ว จำนวนจะเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน (แล้วสาเหตุคืออะไรกัน...?) ในที่สุดนานะก็สบตากับยูกะ สายตาของยูกะที่จ้องมองดูเหมือนจะคมกว่าปกติ จากนั้นช่วงเวลาไม่กี่วินาทีที่ยูกะค่อยๆ อ้าปากแล้วเริ่มพูด รู้สึกเหมือนนักโทษสี่คนที่รอฟังการประกาศโทษประหารชีวิต 「นี่ เธอบอกว่าหิวเลยทำให้ มีอะไรหรือเปล่า」 เพราะงั้นเมื่อได้ยินคำพูดที่ยูกะพูดออกมา จึงแทบไม่เชื่อหู เพราะบอกว่าหิวเลยทำให้? 「ฉันเมื่อเร็วๆ นี้ไม่ค่อยได้ทำอาหารจริงจังเท่าไหร่ เลยคิดว่าบางทีควรลองทำดู ถ้าได้กินสักคำแล้วให้ความเห็นก็จะ... ช่วยได้มาก」 ยูกะเกาแก้มด้วยท่าทีอายๆ แล้วหลบสายตาจากนานะ ดูแล้วหน้าดูแดงขึ้นเล็กน้อยด้วย อ้อหรอ? 「เอ๊ะ? อะไรนะ? แล้วไม่ได้ทำมาเพื่อสอบสวนฉันใช่มั้ย?」 「? สอบสวนอะไร ทำคัตสึด้งก็แค่เพราะวัตถุดิบเหลือเท่านั้นแหละ」 「อ๊า...」 เข้าใจแล้วเข้าใจแล้ว เข้าใจผิด คิดไปเอง วิธีการแก้ตัวต่างๆ ที่สร้างขึ้นในหัวของนานะพังทลายลงอย่างมีเสียง ในขณะเดียวกันความรู้สึกสดใสก็แผ่ขยายในอก ไม่มีความผิด! 「เออ! ยูกะจิ เอาคัตสึด้งมาให้กะทันหันเลยคิดว่าจะถูกสอบสวนซะอีก!」 「อะไรเนี่ย」 ยูกะหัวเราะขมๆ 「คิดไปเรื่อยเปื่อย คิดว่าโกรธเรื่องตอนเช้าที่กอดแล้วถาม 'อ้วนขึ้นมั้ย?' อะไรแบบนั้น」 「แค่นั้นจะโกรธทำไม」 「หรือโกรธเรื่องที่ทำการบ้านขาด」 「หืม?」 「หรือเรื่องที่โรยผงเผ็ดจัดใส่กล่องข้าวถูกจับได้」 「หา?」 「แล้วก็เรื่องที่ทำช็อกโกแลตติดกระโปรงถูกจับได้」 「จริงดิ」 「คิดไปหลายเรื่องแต่ทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องใช่มั้ย? โธ่! ตกใจเลย!」 「..........」 「งั้นขอรับคัตสึด้งด้วยความขอบคุณนะ? ขอบใจ! ยูกะจิ」 มือทั้งสองข้างของนานะเอื้อมไปหาคัตสึด้ง ทันใดนั้นคัตสึด้งก็ถูกดึงออกไป 「เอ๊ะ?」 เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นยูกะที่ยิ้มกำลังจ้องมองนานะ 「เรื่องที่เพิ่งพูดมาหมายความว่าไง?」 เรื่องการบ้านขาด เรื่องผงเผ็ด เรื่องช็อกโกแลต ทุกอย่างเป็นครั้งแรกที่ได้ยิน 「อ๊ะ」 ใช้มือทั้งสองปิดปากแต่สายไปแล้ว คนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่เพื่อนที่อยากฟังความเห็นเรื่องรสชาติ แต่ดูเหมือนตำรวจที่พยายามให้สารภาพ 「ช่วยเล่าให้ฟังรายละเอียดหน่อยได้มั้ย」 ยูกะเอียงหัวด้วยน้ำเสียงสงบเงียบมากกว่าปกติ 「เอ่อ...」 บรรยากาศตึงเครียดเหมือนการสอบสวนเริ่มแผ่ซ่านในห้องเรียนคหกรรมอีกครั้ง ไม่มีทางแก้ตัวได้แล้ว นานะตอบด้วยเสียงถอนหายใจ 「ก่อนอื่น ขอกินคัตสึด้งก่อนได้มั้ยคะ...」