บทที่ 10 มือใหม่ก็ทำได้ง่าย! คอร์สสอนแล่ปลาอย่างเชี่ยวชาญ

นักเรียนหญิงมัธยมปลายสองคนโค้งคำนับในครัวของห้องเรียนคหกรรม 「ทุกคนสวัสดีค่ะ! ยินดีต้อนรับสู่ห้องเรียนทำอาหารของนานะและชิโนะ!」 「ยินดีต้อนรับ」 「ชิโนะจัง วันนี้เราจะทำอาหารอะไรกันคะ?」 「ปลาซาบะ」 「ใช่แล้ว! ปลาซาบะ! วันนี้เราจะแล่ปลาซาบะกัน! เพราะเป็นซาบะไง! แค่นั้นแหละ! อะฮะฮะฮะฮะ!」 「......」 「งั้นเราไปเริ่มกันเลย」 นานะในชุดผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้น่ารักวางปลาซาบะลงบนเขียง วันนี้วิดีโอที่จะถ่ายมีแผนจะแล่ปลาซาบะออกเป็นสามชิ้นแล้วนำไปต้มมิโซะ เพื่อให้เป็นไปตามแนวคิดที่ว่ามือใหม่ก็แล่ได้ง่าย จึงให้นานะที่คุ้นเคยกับการทำอาหารเป็นคนสั่งชิโนะ 「งั้นชิโนะจัง ลองทำตามที่ฉันบอกดูนะ?」 「เข้าใจแล้ว」 「แล้วชิโนะจัง」 「อะไร」 「ชุดนั้นคืออะไรกัน?」 นานะถามด้วยรอยยิ้มที่ติดอยู่บนใบหน้า 「อันนี้เหรอ?」 「ใช่」 「ชุดผ่าตัด」 หมวกผ่าตัดสีฟ้าอ่อนสำหรับใช้ในทางการแพทย์ เสื้อคลุมทางการแพทย์สีฟ้าอ่อน หน้ากากผ่าตัด ถุงมือยาง สิ่งที่อยู่ในสายตาคือชิโนะในชุดแบบนั้น และท่าทางที่หันหลังมือทั้งสองข้างออกมาดูเหมือนแพทย์ที่กำลังจะลงมีดผ่าตัด 「......เอ๊ะ ทำไมกัน!!」 「เพราะได้ยินว่าวันนี้เป็นงานที่ต้องใช้มีดผ่า」 「การตีความผิดแล้ว!!」 「งั้นเหรอ?」 ชิโนะเอียงหัวขณะที่ยังคงหันหลังมือทั้งสองข้างไปทางกล้อง「แล้วก็ท่าทางนี้ทำเพื่อไม่ให้สัมผัสของสกปรกน่ะ」 「ไม่ได้บอกเรื่องนั้นนี่!!」 「งั้นเราจะเริ่มผ่าตัดแล้ว」 「ไม่เริ่มหรอก!」 「มีดผ่าตัด」 「ทำไมฉันถึงได้อยู่ในตำแหน่งเหมือนผู้ช่วยแพทย์เนี่ย!?」 คนที่ต้องสั่งคือฉันนะ! นานะตกตะลึงกับเรื่องที่เบี่ยงเบนไปจากเนื้อหาที่คาดไว้อย่างสิ้นเชิงตั้งแต่ตอนเริ่มต้น 「โอ้ย! ชิโนะจัง แบบนี้จะเป็นวิดีโอได้ยังไงกัน?」 「งั้นเหรอ」 「อย่างน้อยถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ปลาซาบะต้มมิโซะคงทำไม่เสร็จแน่......!」 「นอกเหนือความคาดหมายเลย......」 「นั่นเป็นคำพูดของฉันนะ......!」 「แต่ไม่เป็นไร การรับมือกับเหตุการณ์นอกเหนือความคาดหมายคือสิ่งที่แพทย์ต้องทำ」 「ขอบอกไว้นะว่าชิโนะจัง ไม่ใช่หมอหรืออะไรเลยนะ?」 「งั้นเราจะเริ่มผ่าตัดแล้ว」 「ถูกเมินเฉยเลย!?」 นานะตกใจ ชิโนะค่อยๆ ส่ายหัวแล้วแก้ไขว่าไม่ได้เมินเฉย 「ตอนนี้ฉันไม่ใช่ชิโนะจัง เพื่อนของเธอ」 「พูดอะไรของเธอ?」 「ตอนนี้ฉันคือ——เพียงแค่หมอคนหนึ่ง」 「ทำหน้าเท่พูดอะไรของเธอเนี่ย!」 「ต่อหน้าผู้ป่วยที่รับผิดชอบผ่าตัด ทุกคนเท่าเทียมกันในฐานะหมอ ลืมเรื่องที่เป็นเพื่อนกันแล้วมาเผชิญหน้ากับการผ่าตัดเถอะ」 「แต่นี่มันวิดีโอทำอาหารนะ?」 「มาช่วยกันช่วยชีวิตผู้ป่วยกันเถอะ」 「นี่มันวิดีโอทำอาหารนะ?」 การกระทำทุกอย่างของตนเองจะเป็นตัวกำหนดชีวิตและความตายของผู้ป่วย ความล้มเหลวไม่เป็นที่ยอมรับเด็ดขาด นั่นคือสิ่งที่เรียกว่าหมอ ดังนั้นหมอที่เข้าสู่โต๊ะผ่าตัดจึงอยู่ในสภาวะที่ตั้งใจอย่างสุดขีด เสียงรบกวนรอบข้างจะไม่ได้ยิน——ชิโนะก็เช่นกัน ด้วยเหตุผลประมาณเดียวกันนี้ เธอจึงไม่ได้ยินคำพูดของนานะเลย 「ขอเริ่มการผ่าตัด」 แล้วชิโนะก็ใช้มีดผ่าตัดกับผู้ป่วยด้วยลีลาที่เชี่ยวชาญ ลีลาที่เชี่ยวชาญเกินไปจนดูเหมือนผู้กำกับวงดนตรีที่โบกไม้ตี จนเกิดภาพลวงตาว่ามีเพลงพื้นหลังเท่ เล่นอยู่ข้างหลัง ภาพที่คล้ายกับที่เคยเห็นในละครแนวการแพทย์กำลังแผ่ขยายออกมาต่อหน้าต่อตา 「เสร็จแล้ว」 แล้วการผ่าตัดก็จบลงในเวลาประมาณหนึ่งนาที ชิโนะวางมีดลงด้วยเสียงกรอบแกรบ ผู้ป่วยเป็นอย่างไรบ้าง——ขณะที่นานะกลืนน้ำลายรอดูอยู่ ชิโนะก็ค่อยๆ ถอดชุดผ่าตัดออก แล้วพูดว่า 「การผ่าตัดล้มเหลว」 「อืม!!」 「ผู้ป่วยไม่ได้กลับมามีชีวิต」 「ก็นั่นสินะ!」 「ผู้ป่วยเป็นปลาซาบะเป็นสิ่งที่นอกเหนือความคาดหมาย」 ปลาซาบะเป็นไปไม่ได้ เพราะฉันเป็นหมอของมนุษย์ หมอชิโนะส่ายหัวขณะเรียงคำแก้ตัวที่ไม่อาจเข้าใจได้ 「หรือว่าท้ายที่สุดแล้วก็แค่เสียเวลาของวิดีโอไปเปล่าๆ......?」 ตรงหน้าทั้งสองคนมีปลาซาบะที่ถูกแล่เป็นสามชิ้นโดยไม่จำเป็นแล้วเย็บติดกันใหม่นอนอยู่ 「แบบนี้ถ้าจะแล่ตอนนี้ก็จะดูเหมือนแสดงละครแล้ว......」 ระบบง่ายๆ ที่แค่เอาด้ายออกก็จะได้สภาพแล่สามชิ้นแล้ว แม้จะเป็นวิดีโอแล่ปลาซาบะ แต่ฉากสำคัญกลับไม่สามารถถ่ายทำได้อย่างเหมาะสม หากจะตัดส่วนผ่าตัดออกแล้วอัปโหลดวิดีโอ ก็เห็นได้ชัดว่าจะมีเด็กเหลือขอที่ยั่วโทสะในคอมเมนต์พูดว่า「ทำไมปลาซาบะถึงถูกเย็บ?」「ปลาซาบะแปลกๆ ไม่ใช่เหรอ ฮ่าๆ」「เอาฉากใช้มีดตัดมาให้ดูสิ」 และยูกะจะต้องหงุดหงิดกับพวกนั้นทีละคนจนเป็นเรื่องยุ่งยาก 「แบบนี้วิดีโอจะอัปโหลดได้อย่างเหมาะสมไม่ได้แล้วนะ ลำบากจัง」 「ก็เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะชิโนะจัง เป็นหลักนะ」 「แต่ไม่เป็นไร มีแผนรับมืออย่างดีแล้ว」 ขณะที่วางมือบนไหล่ของนานะ ชิโนะพูดว่า 「เป็นหน้าที่ฉันเอง นานะ」 「ชิโนะจัง......!」 แม้จะดูเหมือนเล่นตลกมาตลอด แต่ดวงตาของชิโนะกลับใสสะอาดและเด็ดเดี่ยว นั่นเป็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ราวกับมองเห็นอนาคตที่ปลาซาบะบนเขียงจะถูกแล่เป็นสามชิ้นและกลายเป็นปลาต้มมิโซะ บรรยากาศของชิโนะเปลี่ยนไป นานะกลั้นหายใจ ความตึงเครียดลอยอยู่ระหว่างสองคน แล้วชิโนะก็หยิบจานออกมาจากชั้น 「นี่คือปลาซาบะต้มมิโซะ」 สิ่งที่ออกมาคือของที่เสร็จแล้ว 「ทำไม!!」 「ตัดฉากแล่ทั้งหมดออกแล้วแบบนี้ก็ไม่เป็นไร」 「เป็นคอร์สสอนวิธีแล่ปลา แต่ถ้าตัดฉากแล่ออกแล้วจะเหลือแค่ความน่ารักของฉันเท่านั้นเลยนะ!」 「............」 「เงียบไปแล้ว」 「เอาเรื่องนั้นไว้ก่อน」 「ถูกพูดว่าเรื่องนั้นด้วย」 「การเอาของเสร็จแล้วออกมาเป็นความผิดพลาดหรือเปล่า」 「ไม่ต้องพูดก็รู้แล้วนะ!!」 นานะพองแก้มด้วยความหงุดหงิด 「ยังไงก็ตาม เพื่อเริ่มใหม่ ย้อนกลับไปก่อนนะ ชิโนะจัง?」 「เข้าใจแล้ว」 ชิโนะพยักหน้าเบาๆ แล้วเอาปลาซาบะต้มมิโซะกลับเข้าไปในชั้น 「นี่คือปลาซาบะ」 สิ่งที่ออกมาแทนคือปลาซาบะที่กำลังว่ายอยู่ในตู้ปลา 「ย้อนกลับไปมากเกินไป!!」 「เพราะบอกให้ย้อนกลับไง......」 「ย้อนกลับไปในระดับที่พอดีสิ!」 「ข้อเรียกร้องเยอะเกินไป」 「ไม่ได้เยอะขนาดนั้นเลย......!」 「นอกเหนือความคาดหมาย」 「นั่นเป็นคำพูดของฉันนะ!!」 ท้ายที่สุดนานะก็ไม่อยากให้ชิโนะทำงานอีกแล้ว จึงตัดสินใจรับผิดชอบงานตั้งแต่ต้นเอง ปลาซาบะนั้นไม่มีตัวสำรองแล้ว จึงต้องไปซื้อมา 「งั้นชิโนะจัง ดูการทำงานของฉันนะ? เริ่มจากแล่ปลาซาบะ」 「............」 「แล่ปลาซาบะ」 「............」 「เงียบไปอีกแล้ว......」 นานะแล่ปลาซาบะบนเขียงเป็นสามชิ้นอย่างคล่องแคล่ว แม้ว่าการที่คนที่คุ้นเคยกับการทำอาหารทำงานแล้วจะดำเนินไปอย่างราบรื่นเป็นเรื่องธรรมดา แต่ก็เป็นผลลัพธ์ที่ไม่ค่อยเข้ากับแนวคิด 「ง่ายแม้แต่มือใหม่!」 ต่อมา วิดีโอ「ง่ายแม้แต่มือใหม่! คอร์สสอนวิธีแล่ปลาอย่างชำนาญ」 ที่ยูกะตัดต่อแล้วอัปโหลด ได้ยอดวิวที่พอใช้ได้ในช่องของชมรมวิจัยการทำอาหาร แต่คอมเมนต์ส่วนใหญ่ที่เข้ามาเป็น「ชุดหมอของชิโนะจัง น่ารัก」「ชิโนะจัง เป็นที่หนึ่งจริงๆ!」「ผ่าตัดผมหน่อย」 ซึ่งเป็นผลลัพธ์ที่ไม่ค่อยเข้ากับที่นานะคาดไว้ 「คิดยังไง?」 ยูกะเอียงหัวขณะแสดงคอมเมนต์ให้นานะดู นานะถอนหายใจแล้วตอบ 「นอกเหนือความคาดหมายเกินไปแล้ว!!」