บทที่ 11 ร้านข้าวหน้าเนื้อกับจอมมาร

ที่สวนสาธารณะมีจอมมารอยู่คนหนึ่ง 「ไอ้พวกประชาชนโง่เขลา！」 นับตั้งแต่หลายวันก่อนที่เธอได้ทดลองเดินทางมาจากต่างโลก จอมมารก็มักจะมาเที่ยวเล่นที่ญี่ปุ่นบ่อยๆ 「จงหวาดกลัวและคุกเข่าลงต่อข้า! หัวอยู่สูงเกินไปแล้ว!」 จอมมารมองลงมาที่ประชาชนโง่เขลาและเรียกจากที่สูงในสวนสาธารณะ ประชาชนโง่เขลาที่มองขึ้นไปยังจอมมารคือเด็กๆ ในละแวกนั้น และที่สูงที่ว่านั้นหมายถึงกระดานลื่น ดูยังไงก็เป็นแค่คนว่างงานธรรมดาๆ 「แล้ว จะเริ่มรุกรานจากที่ไหนดีนะ...？」 จอมมารเอามือประคองคางและคิดอืมๆ หากใช้พลังของข้าแล้ว การพิชิตแค่หนึ่งวันก็เรื่องง่ายๆ แต่ยังไงก็มีเวลาเหลือเฟือ รุกรานอย่างช้าๆดีกว่า จอมมารโกหกขณะที่มองลงไปที่ใต้กระดานลื่นเป็นครั้งคราว จงหวาดกลัวเถอะ ไอ้พวกประชาชนโง่เขลา 「อะไรเนี่ยผู้หญิงคนนั้น！」「ใหญ่จัง！」「ทำไมมีเขาโผล่ออกมาด้วยล่ะ？」「คอสเพลย์แน่ๆ」「แขนใหญ่จัง」「หน้าอกใหญ่จัง」 เด็กสมัยนี้เป็นผู้ใหญ่เร็วจริงๆ 「.........」 จอมมารเงียบ ปิดบังหน้าอกของตัวเองพร้อมกับครางอืมๆ แล้วสิ่งที่จำเป็นสำหรับการรุกรานคืออะไรกันนะ? สิ่งแรกที่ควรทำคืออะไรกันนะ? คิดดูแล้วข้าไม่เคยรุกรานอะไรมาก่อนเลยนะ จอมมารคิดขณะเดินเครื่องสมองเต็มกำลัง กรู่ๆๆๆ เสียงอะไรบางอย่างครางดังขึ้นในตอนนั้น 「หิวแล้วแหละ」 สิ่งที่ส่งเสียงดังนั้นคือท้องของจอมมาร พอนึกดูแล้ววันนี้ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย จอมมารที่นึกขึ้นได้จึงตัดสินใจอิ่มท้องก่อน 「ด้วยเหตุนี้แหละ ไอ้พวกประชาชนโง่เขลา แถวนี้มีร้านไหนที่จะทำให้ข้าพอใจได้บ้าง?」 เด็กๆ หันมองหน้ากัน แม้จะไม่เข้าใจอะไรแต่ก็ตัดสินใจบอกร้านที่รู้จัก 「แถวนี้มีร้านข้าวหน้าเนื้อนะ」 「ดี!!」 เริ่มจากที่นั่นก่อน! จอมมารรวมขาทั้งสองข้างแล้วลงจากกระดานลื่น หลังจากนั้นก็หายไปในทิศทางร้านข้าวหน้าเนื้อใกล้ๆ ขณะที่เด็กๆ เฝ้ามอง 「พวกประชาชนโง่เขลา?」 แต่แล้วก็กลับมาทันที 「ร้านข้าวหน้าเนื้ออยู่ที่ไหน?」 จอมมารเป็นคนต่างโลกจึงไม่รู้ว่าร้านข้าวหน้าเนื้ออยู่ที่ไหน ถูกพวกประชาชนโง่เขลา (เด็กในละแวก) พาไปจนถึงร้านข้าวหน้าเนื้อใกล้ๆ นั่นเป็นเวลาบ่ายของวันธรรมดา 「ยินดีต้อนรับค่ะ อ๊ะ」 คนๆนี้เป็นใครกัน ยูกิโกะ พนักงานของร้านอุชิอิยะ ทักทายแล้วก็ตกใจ เพราะผู้หญิงแต่งตัวแปลกๆ ที่ไม่รู้จักเข้ามาในร้าน ร้านเครือข่ายที่ขยายทั่วประเทศ เพราะได้รับความรักจากประชาชนอย่างกว้างขวาง จึงมีลูกค้าแปลกๆ เข้ามาบ้างเป็นครั้งคราว แต่ทว่าลูกค้าผู้หญิงคอสเพลย์ที่มีเขาโผล่ออกมาก็เป็นครั้งแรก 「ฟฮาฮาฮา! ที่นี่คือร้านข้าวหน้าเนื้อหรือ แคบกว่าห้องน้ำในปราสาทจอมมารอีกนะ」 ยิ่งกว่านั้นดูเหมือนจะเล่นบทบาทเข้าถึงตัวละครอย่างจริงจัง ยูกิโกะคิดว่าดูเป็นลูกค้าที่น่าปวดหัวแต่ก็เอ่ยว่า 「เชิญนั่งที่ไหนก็ได้เลยค่ะ」 จอมมารนั่งลงที่เคาน์เตอร์ 「เจ้าคือเจ้าของร้านนี้หรือ?」 「เป็นพนักงานพาร์ทไทม์ค่ะ」 「จงทำอาหารที่จะทำให้ข้าพอใจ ไม่เช่นนั้น......คงรู้สินะ?」 อาหารที่ทำให้พอใจนี่หมายความว่าไงคะ 「จะสั่งอะไรดีคะ?」 「ที่นี่เป็นร้านข้าวหน้าเนื้อใช่มั้ย? งั้น......คงรู้สินะ?」 「ข้าวหน้าเนื้อนะคะ」ยูกิโกะพยักหน้าขณะเขียนใบสั่ง「ขนาดจะเอาแบบไหนคะ?」 「ข้าคือจอมมาร และตอนนี้ข้าหิว นั่นหมายความว่า......คงรู้สินะ?」 「จะทำขนาดใหญ่พิเศษให้นะคะ」 ค่ะๆ ยูกิโกะเทน้ำใส่แก้วแล้ววางไว้ 「ว่าแต่เจ้า ข้าวหน้าเนื้อคืออาหารแบบไหนกัน? ในต่างโลกที่ข้าอยู่ไม่มีอาหารแบบนี้」 「เห้อ......」 ตอนนี้ในร้านมีแค่ยูกิโกะคนเดียว ไม่มีลูกค้าคนอื่น ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเล่นบทบาทจอมมารต่อไปในเมื่อไม่มีใครดู แต่ก็ตัดสินใจอธิบายง่ายๆ ข้าวหน้าเนื้อคืออาหารที่ทำจากเนื้อวัวต้มกับหัวหอมด้วยซอสโซยุราดบนข้าวขาว มีต้นกำเนิดจากญี่ปุ่นในยุคเมจิ เชื่อว่าพัฒนามาจากหม้อไฟเนื้อวัว 「โอ้......เข้าใจแล้ว เป็นอาหารเฉพาะของโลกนี้งั้นหรือ ไม่แปลกที่ข้าไม่เคยเห็นหรือได้ยินมาก่อนเลย」 「เห้อ......」 แต่พูดภาษาญี่ปุ่นได้นี่นา การแซวแบบนี้เธอเก็บไว้ในใจ 「อ้อ ข้าเปิดเวทมนตร์แปลภาษาตลอดเวลาเพื่อให้สื่อสารกับพวกเจ้าได้」 「อ๋อ งั้นหรือคะ」 「......เอาล่ะ ไม่ต้องสนใจเรื่องข้าแล้ว รีบเอาข้าวหน้าเนื้อมาเร็วๆ!」 「ขอโทษค่ะ」 แต่ที่ถามมาก็คุณนี่นา... ยูกิโกะบ่นในใจขณะกลับไปที่ครัว แปลกจริงๆ แต่ถ้าไม่ทำอะไรที่เป็นการรบกวนก็ยังพอรับได้อยู่ เธอบอกตัวเองแล้วทำข้าวหน้าเนื้อต่อ ที่ทำก็เพียงแค่ตักข้าวแล้ววางเนื้อข้างบน ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีก็กลับมาหาจอมมาร 「......!」 ความเร็วนี้คืออะไรกัน......! เจ้าเป็นนักเวทย์หรือ......」 「ค่ะ......ก็ประมาณนั้น」 「นักปรุงอาหารที่ใช้เวทมนตร์ได้หรือ......ข้าอยากได้เป็นลูกน้องจัง」 จอมมารกับข้าวหน้าเนื้อ นี่คือการพบกันครั้งแรก 「แล้วจะกินยังไงกัน?」 「ใช้ตะเกียบค่ะ」 「ตะเกียบคืออะไรกัน? สอนวิธีใช้ให้ข้าหน่อย」 「เห้อ」 หลังจากที่ยูกิโกะสอนวิธีใช้ตะเกียบแล้ว จอมมารก็เริ่มตักข้าวหน้าเนื้อกิน 「—!?」 ความตกใจเหมือนถูกฟ้าผ่าเข้าใส่จอมมารในตอนนั้น อร่อย อร่อยเกินไปแล้ว 「ซากสัตว์ที่เคี่ยวจนเข้าเนื้อกำลังดี! อร่อยมาก」 แต่จอมมารรีวิวอาหารได้แย่มาก ยูกิโกะก็เงียบอีกครั้งกับความเห็นที่แปลกๆ แต่ก็ยังดีกว่าลูกค้าที่มาสร้างความรำคาญ 「ยูกิโกะ! นี่ยูกิโกะ! คิดดูใหม่เถอะ!」 ดีกว่าลูกค้าที่มาสร้างความรำคาญ ประตูอัตโนมัติของร้านข้าวหน้าเนื้อไม่ปฏิเสธลูกค้าคนไหน แม้แต่อดีตแฟนที่เพิ่งเลิกกันไป— 「ทาเคชิ......!」 ใบหน้าของยูกิโกะเกร็งขึ้นโดยสัญชาตญาณ ทาเคชิ อดีตแฟน เข้ามาอาศัยอยู่ที่บ้านของยูกิโกะแต่ไม่หางานประจำทำ ทุกครั้งที่ขอเงินจากยูกิโกะก็เอาไปเล่นปาจิงโกะจนหมดแล้วกลับมา เขาเป็นคนไม่คิดหน้าคิดหลังและขาดความรับผิดชอบ พูดว่าจะเป็นนักดนตรีชื่อดังแต่ซื้อกีตาร์มาได้ไม่นานก็เบื่อ พูดว่าจะเป็นนักวาดการ์ตูนแต่ซื้อแท็บเล็ตมาได้ไม่นานก็เบื่อ ยูกิโกะหมดความอดทนและไล่เขาออกจากอพาร์ตเมนต์เมื่อเดือนที่แล้ว 「ฉันบอกแล้วว่าไม่อยากเจอหน้าคุณอีก......! ออกไปเลย!」 「อย่าพูดแบบนั้นสิ ยูกิโกะ! ฉันต้องมีแค่เธอคนเดียว......!」「โกหก! พูดแบบนั้น! ที่จริงแล้วปาจิงโกะสำคัญกว่าฉันใช่มั้ย!」 「ไม่ใช่! กูรักมึง! มากกว่าใครในโลกนี้!」 「นี่เจ้า? ออปชั่นไข่ดิบคืออะไรกัน?」 ・・・・・・・・・ ยูกิโกะส่งไข่ดิบให้จอมมาร 「ที่ว่ารักฉันเนี่ยโกหกสินะ! สิ่งที่คุณมองเห็นไม่ใช่ตัวฉัน แต่เป็นเงินที่ฉันมีต่างหาก!」 「ไม่ใช่! สิ่งที่ฉันรักมีแค่เธอ คนเดียว!」 「โกหกทั้งนั้น! ฉันจะไม่หลงเชื่ออีกแล้ว! รีบออกไปเลย!」 「นี่เจ้า? ไข่ดิบมันไม่แตกอะ?」 ……………。 ยูกิโกะเลยตอกไข่ดิบให้แทน 「หวา เหลืองจัดเลยเนาะ」จอมมารคนไข่ให้เข้ากัน ข้างๆ นั้นทาเคชิก้มหน้าลง 「ไม่มีทางเลยเหรอ......ที่จะกลับมาคบกันใหม่......」 「แน่นอนสิ! อย่าให้ฉันต้องพูดหลายรอบ!」 「นี่เจ้าๆ? อันนี้เทลงบนข้าวหน้าเนื้อได้เลยใช่มั้ย?」 「ใช่ค่ะ」 「เข้าใจแล้ว」จอมมารเทไข่ลงไป ข้างๆ นั้นทาเคชิค่อยๆ เงยหน้าขึ้น 「งั้นเหรอ......ไม่มีทางที่จะกลับมาคบกันใหม่กับฉัน......」 สีหน้าที่ยอมแพ้ ทาเคชิทำหน้าเศร้าราวกับยอมแพ้ทั้งการคืนดีกับคนรักและชีวิตของตัวเอง ขณะที่มือกำมีดไว้แน่น— 「ทา ทาเคชิ......!」 「หลังฆ่าเธอแล้ว......ฉันก็จะตายตาม...!」 「อร่อยมาก」 ข้างๆ จอมมารที่กำลังลิ้มรสข้าวหน้าเนื้อครั้งแรกในชีวิตที่ราดไข่ดิบให้เนื้อสัมผัสนุ่มลื่น กำลังมีละครรักแสนเศร้าแสดงอยู่ 「ขอร้องทาเคชิ......! คิดใหม่เถอะ! ถ้าตอนนี้ฉันจะไม่เรียกตำรวจ......!」 「หนวกหูๆ! ถ้าเธอจะหนีไปจากฉัน ก็มีแต่ต้องทำแบบนี้!」 「นี่เจ้า? ขิงแดงนี่ใช้เท่าไหร่ก็ได้ใช่มั้ย?」 「เฮ้ยแก! เสียงดังตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว! ตอนนี้คนเขากำลังคุยเรื่องสำคัญกันอยู่นะ!」 ปลายมีดที่ทาเคชิถืออยู่หันไปทางจอมมาร คงจะอดโกรธไม่ได้กับความไม่รู้อ่านบรรยากาศมากเกินไป แต่สำหรับจอมมารแล้ว อาวุธของมนุษย์ก็เหมือนของเล่นเด็กๆ 「ของแบบนั้นจะทำอะไรข้าได้ที่ไหน ขิงแดงใช้เท่าไหร่ก็ได้ใช่มั้ย? ว่ายังไงล่ะ?」 จอมมารถามขณะเบี่ยงเบนเรื่องไปง่ายๆ 「เอ่อ อืม......ได้ ได้ค่ะ แต่......」 ยูกิโกะงงกับจอมมารที่ทำตัวสงบเกินไป 「โฮโฮ้ ได้งั้นเหรอ งั้นจะใส่เยอะๆ เลย」ฟุฮาฮาฮา จอมมารหัวเราะอย่างชั่วร้ายขณะทำให้ข้าวหน้าเนื้อแดงเข้ม สมกับเป็นจอมมาร 「ยัย ยัยนี่......!」 การสนทนาที่เดินหน้าต่อไปโดยทิ้งเขาไว้ข้างหลังทำให้ทาเคชิโมโหจัด สูญเสียความสงบและเลือดขึ้นหน้า ทาเคชิกำมีดแน่นแล้วแทงไปที่อกของจอมมาร 「เจ้าจะมาขัดจังหวะการรับประทานอาหารของข้าเหรอ? หนอย」 ปาบ จอมมารใช้ตะเกียบที่เพิ่งเรียนรู้คีบมีดไว้โดยยังคงสีหน้าเฉย 「เหะ?」 เป็นไปไม่ได้ ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ตะเกียบไม่มีทางหยุดมีดได้—ทาเคชิจ้องมองจากตะเกียบไปข้างหน้าด้วยหน้าตาเซ่อ รู้สึกเหมือนจอมมารยิ้ม หลังจากนั้นไม่นานมีดก็หักจากโคน กรั๊ง เสียงโลหะดังก้อง ทาเคชิถือมีดที่เหลือแต่ด้ามด้วยมือที่สั่นสะเทือน—สิ่งนี้ไม่สามารถทำหน้าที่เป็นอาวุธได้อีกต่อไป

「เอาล่ะ ถ้าเสียอาวุธไปแล้วก็คงทำอะไรไม่ได้แล้ว ถ้าจะทะเลาะกันเรื่องรักใคร่ก็ไปทำที่อื่นเถอะ」 ทิ้งทาเคชิที่ยืนตัวแข็งไว้เบื้องหลัง จอมมารกินข้าวหน้าเนื้อที่เต็มไปด้วยขิงแดงที่เหลืออยู่จนหมดจาน 「พอใจแล้ว......」 ชามพิเศษใหญ่ทำให้ท้องของจอมมารอิ่มเอิบอย่างเต็มที่ จอมมารลุกขึ้นยืน ยูกิโกะโค้งคำนับเธออย่างลึกซึ้ง ไม่ใช่ในฐานะพนักงาน แต่ในฐานะคนที่ได้รับการช่วยชีวิต 「ขะ ขอบคุณมากค่ะ......!」 「ฮึ่ม」 จอมมารเหยียดตัวแล้วหันหลังเดินออกไป 「จะมาอีก รสชาติดีมาก」 จอมมารที่มาจากต่างโลกเพื่อรุกรานโลกนี้ การช่วยเหลือคนอื่นไม่ใช่สไตล์ของเธอ ครั้งนี้ก็แค่ไล่แมลงวันที่มาขัดจังหวะการรับประทานอาหารเท่านั้น ไม่มีเหตุผลที่จะต้องรับคำขอบคุณ แถมยังทำท่าเท่เกินไปจนอายอีกด้วย เพราะฉะนั้นถ้าเป็นไปได้อยากจะออกไปแบบนี้เลย อย่าเรียกกันเลย 「เอ่อ......!」 ถูกเรียก 「......อะไรกัน?」 จอมมารหันกลับมาอย่างไม่เต็มใจ ยูกิโกะพูดด้วยท่าทีเสียใจจากใจจริง 「......ค่าอาหาร ยังไม่ได้รับเลยค่ะค่ะ」 กินฟรี 「......」 「......」 「ฮึ่ม」 แล้วจอมมารก็เดินออกไปอีกครั้ง 「เอ่อ ค่าอาหาร...」 「ลาก่อน」 「ค่าอาหาร...!」 「คงไม่ได้เจอกันอีกแล้วล่ะ」 「กินแล้วหนี......!」 แล้วจอมมารก็เดินออกจากร้านข้าวหน้าเนื้อด้วยหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ เป็นเหตุการณ์ในบ่ายวันธรรมดา 「เดี๋ยวนะ พอมีเวลาไหม」 ถูกชายสองคนในเครื่องแบบสีน้ำเงินตบไหล่ทันทีที่ออกจากร้าน เมื่อจอมมารขมวดคิ้วอย่างรำคาญว่าอะไรกันเนี่ย ชายทั้งสองก็ไม่เปลี่ยนสีหน้า 「พวกเราเป็นตำรวจน่ะ」พูดพร้อมกับยกสมุดบัตรขึ้นให้ดู ตำรวจ? 「ได้รับแจ้งว่ามีผู้หญิงแต่งคอสเพลย์น่าสงสัยพาเด็กๆ ในละแวกนี้เดินไปมา」「แน่ใจว่าเป็นเธอแน่ๆ」 ชายในเครื่องแบบสีน้ำเงินสองคนยืนขวางหน้าจอมมาร เหงื่อออกทั้งตัว 「อะ อะไรกัน......」 「ไม่ๆ โกหกไม่ได้หรอก」「แล้วก็เธอเพิ่งกินแล้วไม่จ่ายเงินใช่มั้ย พวกพี่ชาย เห็นอยู่เต็มตาเลย」 「ไม่ เอ่อ--」 「หรือว่าติดเป็นนิสัยเหรอ?」「แล้วก็ชุดนี้อะไรเนี่ย ฉูดฉาดมากเลยนะ...」 「เอ่อ--」 「เอาล่ะ ไปสถานีก่อนเถอะ จะได้คุยกัน」「เขาใหญ่ขนาดนี้จะขึ้นรถได้มั้ยเนี่ย......」 「เอ่อ--」 「เอาล่ะ ไปกันเถอะ--」「เขาใหญ่จังแฮะ......」 「ไ ไม่เอาอ่าาาาาาาาาาาาาาาาา!」 ด้วยเหตุนี้ จอมมารที่มาจากต่างโลกจึงถูกตำรวจจับตัวไป นี่ก็เป็นอีกเหตุการณ์หนึ่งในบ่ายวันธรรมดาเช่นกัน