บทที่ 12 โรงแรมร้างที่ไม่มีผีออกมา

นักเรียนหญิงมัธยมปลายสามคนกำลังเดินอยู่ในซากปรักหักพังยามค่ำคืน 「อุหวา......น่ากลัวจัง......」 นานะพึมพำด้วยเสียงสั่นขณะกำไฟฉายไว้ในมือ ซากปรักหักพังที่มาเยือนอยู่ในป่าที่มืดมิด เป็นโรงแรมร้างที่ไม่ได้ใช้งานมานานแล้ว ทุกครั้งที่นานะส่ายไฟฉายไปทางซ้ายขวาเพื่อส่องแสง กำแพงและพื้นที่เต็มไปด้วยลายเซ็นต์จะปรากฏขึ้นจากความมืด—ดูเหมือนว่าที่นี่จะถูกใช้เป็นที่รวมตัวของพวกอันธพาลในท้องถิ่นด้วย แต่ถึงอย่างนั้น ตอนนี้แม้แต่พวกอันธพาลคงไม่มาที่นี่แล้วด้วย 「ที่นี่คือสถานที่นั้นเหรอ......」 ยูกะพึมพำข้างๆ นานะ ทันทีที่พูดออกมา เธอก็ตระหนักถึงสถานการณ์ที่ตัวเองอยู่อีกครั้ง และรู้สึกหลังเซาะ ที่นี่ไม่ใช่แค่ซากปรักหักพังธรรมดา สถานที่หลอน สถานที่ที่มีรายงานการพบเห็นผี สถานที่ที่มักเกิดปรากฏการณ์ประหลาด สถานที่ที่คนในท้องถิ่นไม่เข้าใกล้ สามคนที่มาเยือนตอนนี้ คือสถานที่แบบนั้นพอดี 「เฮ้ย ชิโนะ อย่าได้ห่างจากพวกเราเด็ดขาดนะ」 ยูกะหันกลับมาพูด 「ถ้าหลงทางจะอันตรายมาก」 โรงแรมร้างที่ไม่ได้รับการดูแลมานานหลายปี ทุกที่มีของที่หมดหน้าที่แล้วถูกทิ้งไว้เต็มไปด้วยฝุ่น และพื้นก็พังทะลุเป็นหลุมอยู่บ้าง โรงแรมร้างไม่เพียงแต่เต็มไปด้วยปรากฏการณ์หลอน แต่ยังเต็มไปด้วยอันตรายทางกายภาพด้วย 「นั่นสินะ」 ระวังกันและกันนะ—ชิโนะพยักหน้าเบาๆ แล้วมองไปที่ยูกะ สีหน้าดูเคร่งเครียดกว่าปกติและเต็มไปด้วยความตึงเครียด ยูกะก็คงกลัวสถานการณ์นี้เหมือนกับนานะ 「ยู ยูกะจิ......เป็นไงบ้าง? ไม่กลัวเหรอ?」 「ฮะ ฮา.....? ไม่กลัวเลยสักนิด......」 แม้จะพูดแบบนั้น แต่ความกลัวก็ปิดบังไม่ได้ เสียงสั่น และมือที่ถือไฟฉายก็สั่นเช่นกัน 「ยูกะจิ สั่นอยู่นะ......อะไรเหรอ? กลัวเหรอ......?」 「ธะ เธอต่างหากที่กลัว......」 「ฉะ ฉันไม่กลัวหรอก......」 「ฉันก็ไม่กลัวเหมือนกัน—」 —กะตัง เสียงดังขัดจังหวะการสนทนาของทั้งสองคนในตอนนั้น 「「เกียาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!」」 ทั้งสองคนร้องลั่น 「ยู ยูยูยูยูยูยูยูยูยูยูยู ยูกะจิ! ได้ยินเสียงนั้นมั้ย......นี่ๆ! ได้ยินมั้ย?」 「จะ จะจะใจเย็นๆ นะนานะ! คงเป็นของอะไรตกลงมาแค่นั้นแหละ! ผีอะไรไม่มีอยู่จริงหรอก!」 「ชะ ใช่แล้ว! ผีอะไร ไม่มีอยู่จริง——」 —กะตัง 「「เกียาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!」」 เสียงกรีดร้องของทั้งสองคนก้องกังวานอีกครั้ง จนหนวกหู 「มันหนวกหูนะ」 ชิโนะจึงส่งเสียงบ่นเบาๆ จากข้างหลัง แต่คงไม่ไปถึงหูของทั้งสองคนที่กำลังกลัวอยู่ ที่จริงแล้วตอนนี้ทั้งสองคนยังคง「ฮะวะฮะวะ」น้ำตาคลอและสั่นสะเทือนอยู่เท่านั้น คงจะเสียใจที่มาที่นี่อย่างมาก (ทำไมถึงเป็นแบบนี้นะ) ที่จริงแล้วทำไมสามคนถึงต้องมาเหยียบเข้าไปในโรงแรมร้างแบบนี้กัน ชิโนะถอนหายใจเบาๆ ข้างหลังทั้งสองคนขณะย้อนคิดถึงเหตุการณ์ในวันนี้ เป็นเรื่องก่อนชั่วโมง HR ตอนเช้า ชิโนะจัง ชิโนะจัง! นานะเรียกโต๊ะของฉันอย่างไม่หยุดหย่อน 「มันหนวกหูนะ」 อะไร? ฉันเงยหน้าขึ้นมองพร้อมเอียงคอ นานะที่มีหน้าภาคภูมิใจยืนอยู่ตรงนั้น ทำหน้าอะไรเนี่ย 「อยากไปสถานที่หลอนดูมั้ย?」 อะไรเนี่ย อยู่ดีๆเกิดอะไรขึ้น? ฉันเอียงคอและจ้องมองอย่างเงียบๆ 「ฟุฟุฟุ ชิโนะจัง หน้าเหมือนจะพูดว่าอยู่ๆเกิดอะไรขึ้น เลยนะ!」 คงเพราะคบกันมานานแล้ว นานะจึงเข้าใจสิ่งที่ฉันอยากจะพูดจากท่าทางเพียงอย่างเดียว 「แน่นอนว่าฉันพูดแบบนี้ขึ้นมา ก็มีเหตุผลลึกๆ อยู่นะ」 「อืม」 「คิดว่าการสำรวจสถานที่หลอนอะไรแบบนั้นน่าจะสนุกดี」 「อืมม」 ลึกตรงไหน? 「งั้นวันนี้ชมรมวิจัยการทำอาหารจะไปสถานที่หลอนกัน!」 「ครั้งแรกที่ได้ยินเลย」 「ไม่เป็นไร! ยังไม่ได้บอกยูกะจิ เหมือนกัน!」 「ทั้งสองคนต้องเข้าร่วมแบบบังคับเลยนะ」 「เปลี่ยนเรื่องหน่อยนะ ชิโนะจัง เอ่อ มีสถานที่หลอนที่รู้จักมั้ย」 「แถมยังให้คนอื่นเลือกสถานที่ให้ด้วย」 「ถ้าเป็นไปได้อยากให้เป็นสถานที่ที่มีข่าวลือว่ามีผีออกมา! แล้วก็อยากให้เป็นที่ลับๆ ที่รายการหลอนยังไม่เคยไปถ่ายทำด้วย! อ้า แต่ที่ไปแล้วจะโดนสาปแน่ๆ แบบนั้นขอผ่านนะ!」 「เงื่อนไขเยอะจังเลย」 「เป็นไงบ้าง! มีมั้ย!!」 「อืมม......」 ฉันกอดอกและหลับตาลง ค้นหาในฐานข้อมูลในหัว คงเป็นเพราะใช้เวลาอ่านหนังสือเป็นประจำมั้ง เมื่อค้นหาด้วยคำว่า「สถานที่หลอน」ก็มีหลายที่ที่นึกออกในความทรงจำของฉัน อสังหาริมทรัพย์อุบัติเหตุ ซากปรักหักพัง เวทีของตำนานเมือง สถานที่แบบนั้นมีอยู่ทั่วประเทศญี่ปุ่น เมืองโอริกามิที่พวกเราอาศัยอยู่ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น—ไม่อยากเดินทางไกลเพื่อไปสถานที่หลอน เลยลองหาที่ใกล้ๆ ดู มีที่ไหนดีๆ มั้ยนะ 「โอ้ ชิโนะ นานะ ทำอะไรกันอยู่เนี่ย」 ยูกะมาแตะไหล่ฉันขณะที่ฉันกำลังคิดอยู่ 「......」 แต่ฉันที่ยุ่งอยู่กับการค้นหาความทรงจำจึงตอบด้วยความเงียบเท่านั้น แทนที่ฉัน นานะจึงอธิบายให้ฟัง 「จริงๆ แล้วพวกเราจะไปสถานที่หลอนกัน」 「เฮ้อ ไปที่ไหนล่ะ?」 「ตอนนี้กำลังให้ชิโนะจัง คิดหาที่ดีๆ ให้อยู่」 「อืมม」 「ยูกะจิ รู้จักที่ไหนน่าสนใจมั้ย?」 「ไม่รู้」 「อืมม งั้นเหรอ ทั้งสามคนก็ไปสถานที่หลอนเป็นครั้งแรก ที่ไม่อันตรายเกินไปน่าจะดีกว่าใช่มั้ย?」 「อ่า ใช่ ......สามคนที่ว่านี่ใคร?」 「ฉันกับชิโนะจัง แล้วก็ยูกะจิ」 「เอ๊ะ ฉันด้วยเหรอ」 นึกขึ้นได้แล้ว 「สถานที่หลอน มีที่ดีอยู่ที่หนึ่ง」 「สุดยอดเลย ชิโนะจัง! งั้นครั้งนี้ไปที่นั่นกันเลย!」 「เดี้ยวสิ ทำไมฉันต้องมาร่วมด้วยเนี่ย!」 ฉันพิมพ์ที่อยู่ของสถานที่หลอนที่ดึงมาจากก้นบึ้งความทรงจำลงในสมาร์ทโฟนของนานะ 「ที่นี่น่าจะทำให้พอใจได้」 「ว้าว! สมกับเป็นชิโนะจัง! ขอบคุณนะ!」 「ฉันไม่ไปหรอกนะ! ไม่ไปแน่นอน!」 แล้วตอนกลางคืนทั้งสามคนก็มาเจอกันที่สวนสาธารณะ 「เวรเอ๊ยยยยยยยยยยยยย!!」 ยูกะถูกนานะลากออกมาจากบ้าน แม้จะแสดงอาการไม่พอใจอย่างมาก แต่ยูกะก็แต่งตัวง่ายต่อการเคลื่อนไหวและเตรียมไฟฉายมาด้วย แม้จะทำหน้าไม่ชอบแต่บางทีอาจจะรอคอยอยู่ก็ได้? พวกเราคิดแบบนั้น 「ยูกะจิ ปากไม่ตรงกับใจจริงๆเลยนะ จริงๆ แล้วรอให้พวกเราชวนอยู่ใช่มั้ย?」 นานะชี้ให้เห็น 「โอร่า!!」 โป๊ะ! 「ปิ๊ยาาาา!」 ผลลัพธ์คือนานะโดนเตะก้น ดีที่ไม่เป็นอะไรมาก 「แล้วสถานที่หลอนนั่นเป็นที่ยังไงเนี่ย」 ยูกะถามฉันพร้อมถอนหายใจ「รีบทำให้จบๆ ไปเถอะ」 「ประมาณนี้แหละ」 ฉันเอาบันทึกที่พิมพ์ไว้ในสมาร์ทโฟนให้ยูกะดู 『โรงแรมร้าง』 โรงแรมแห่งหนึ่งในเมืองโอริกามิ เปิดให้บริการจนถึงช่วงทศวรรษ 1980 แต่ต้องปิดตัวลงด้วยเหตุผลบางอย่าง ผู้จัดการหายตัวไปด้วยเหตุผลบางอย่าง ตั้งแต่นั้นมาก็ถูกทิ้งไว้โดยไม่มีการรื้อถอน ตั้งแต่ยังเปิดให้บริการอยู่ก็มีรายงานปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติมากมาย มีข่าวลือว่าเกิดเหตุกระโดดตึกฆ่าตัวตายหรือไม่เกิดก็ไม่แน่ชัด รายละเอียดไม่ค่อยชัดเจน แต่อย่างไรก็ตามก็ค่อนข้างมีชื่อเสียงในฐานะสถานที่หลอน เท่านี้ เป็นไงบ้าง? 「รู้สึกเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาแล้วเนอะ สถานที่หลอนแบบนี้」 ก็มีอยู่ทั่วประเทศนั่นแหละ ยูกะพูด 「อย่าไปหาความหลากหลายในสถานที่หลอนเลย」 「ก็รายการหลอนหรือวิดีโอต่างๆ ก็เป็นแบบเดิมๆ ทุกครั้งอยู่แล้ว」 นานะพูดขณะลูบก้น ใช่เลย 「ไม่รู้เรื่องอะไรหรอก แต่รู้แค่ว่าพวกเธอดูถูกสถานที่หลอนไปแล้ว」 「อ้อ โรงแรมร้างนี้ คนในท้องถิ่นกลัวไม่กล้าเข้าใกล้ด้วย」 「อะไรเนี่ย! แปลว่าน่ากลัวมากๆ สินะ ความคาดหวังเพิ่มขึ้นแล้ว!」 โอ้! นานะตาเปล่งประกาย ยูกะที่อยู่ข้างๆ เอียงคอ 「แต่สถานที่หลอนนั่นอยู่ในเมืองโอริกามิใช่มั้ย?」 「ใช่」「อืม」 เมืองโอริกามิเป็นถิ่นกำเนิดของพวกเรา 「งั้นพวกเราก็เป็นคนในท้องถิ่นด้วยใช่มั้ย?」 「ไปกันเถอะ ชิโนะจัง」「ไปเลย」 「อย่าเมินกันสิเฮ้ย!」 ยังไงก็ตาม ทั้งสามคนออกเดินทางไปยังโรงแรมร้าง โรงแรมร้างที่ลือกันอยู่ห่างจากจุดนัดพบประมาณสิบนาที 「ใกล้บ้านมากเลยนะเนี่ย」 ฉันกับนานะเมินการแซวของยูกะและส่องไฟฉายไปที่อาคาร โรงแรมร้างที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ในป่าที่ไร้ซึ่งแสงไฟ มีหน้าต่างเรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบ และทางเข้าขนาดใหญ่อ้าปากรออยู่ แน่นอนว่าไม่มีไฟส่อง ไม่มีคนด้วย ทุกครั้งที่เราส่ายไฟฉาย เงาก็เคลื่อนไหว ดูเหมือนว่ามีสิ่งที่ไม่รู้จักตัวตนอยู่ข้างในเลย 「ดูน่าขนลุกนิดๆ นะ......」 สีหน้าของนานะที่พึมพำออกมาดูเครียดๆ บางทีเธออาจจะเสียใจที่มาถึงที่นี่ด้วยความคิดเล่นๆ แล้วก็ได้ 「ถ้าจะถอยตัวก็ตอนนี้แหละ」 ยูกะเขี่ยๆ พร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ราวกับเข้าใจสิ่งที่นานะคิดอยู่ 「ยู ยูกะจิ ต่างหากที่ถ้าจะถอยตัวก็ตอนนี้แหละ! ฉันไม่กลัวเลยนะ」 「หา? ฉันก็ไม่กลัวเหมือนกันนะ ที่แบบนี้ฉันเดินเล่น สบายๆเลย」 「เหรอ~? แต่ทำไมขาถึงสั่นๆ อยู่เนี่ย」 「โอร่า!!」 โป๊ะ! 「ปิ๊ยาาาา!」 「ครั้งต่อไปถ้าเธอมาพูดจาดูถูก จะแยกก้นออกเป็นสองซีกเลย......」 「ก้นมันแยกเป็นสองอยู่แล้วนะ!?」「ไม่ใช่แยกตามแนวตั้ง แยกตามแนวนอนต่างหาก」 「ยูกะจิ เป็นปีศาจหรือยังไงเนี่ย?」 「ช่างเถอะ แต่ตอนเข้าโรงแรมเธอต้องเดินหน้าสุด ต่อไปฉัน สุดท้ายชิโนะ」 「ฉันไม่อยากให้คนที่จ้องก้นฉันอยู่เดินตามหลังนะ!!! ให้ยูกะจิ เดินหน้าสุดสิ」 「ไม่ ไม่ได้」 「เอ๊ะ? ทำไม? หรือว่ากลัวเหรอ」 「โอร่า!!」 โป๊ะ! 「ปิ๊ยาาาา!」 แม้จะอยู่หน้าโรงแรมร้าง ทั้งสองคนก็ยังแสดงท่าทีเหมือนเดิม 「ชิโนะจัง ยูกะจิจ้องก้นฉันเขม็งเลยอะ!!」 ขณะที่ลูบๆ นานะที่มาร้องไห้ให้ ฉันก็เงยหน้าขึ้นมองโรงแรมร้างอีกครั้ง อาคารที่มีรูปร่างเหมือนกล่องสี่เหลี่ยม ลักษณะที่ปรากฏอยู่ในความมืดมิดนั้นน่าขนลุกมาก แต่นั่นก็ช่างเถอะ ฉันรู้สึกแปลกๆ อย่างหนึ่งขึ้นมา ฉันหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาแล้วค้นหาโรงแรมร้างในเมืองโอริกามิในเน็ต ดูรูปภาพ แล้วเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง อืมๆ ฉันมั่นใจแล้ว ー มาผิดที่ การที่พึ่งความจำแล้วพิมพ์ที่อยู่ลงในสมาร์ทโฟนของนานะเป็นความผิดพลาด ดูเหมือนจะพิมพ์ผิด สถานที่ที่มีโรงแรมร้างจริงๆ อยู่ทางตรงข้ามเลย ดูดีๆ แล้วที่นี่เป็นคนละที่กันเลย แล้วที่นี่ที่ไหนเนี่ย อะไรเนี่ย ดูเหมือนจะเป็นที่พักที่เคยใช้สมัยก่อน แต่ไม่ใช่สถานที่หลอน เป็นแค่ซากปรักหักพังธรรมดา 「ดูกี่ครั้งก็ยังเป็นอาคารที่มีบรรยากาศดีนะ......เดี๋ยวผีก็จะออกมาแล้ว」 คงไม่มีผีออกมาหรอก เพราะไม่ใช่สถานที่หลอนนี่นา 「สถานที่ที่เกิดเหตุกระโดดตึกฆ่าตัวตาย......ชิโนะก็เพิ่งพูดไปเมื่อกี้ใช่มั้ย สถานที่ที่น่ากลัวจริงๆ......」 ข้างๆ ยูกะที่สั่นๆ ฉันส่องไฟฉายไปที่หลังคา สองชั้น นี่คงกระโดดแล้วไม่ตายหรอก 「เอาล่ะ ยูกะจิ ชิโนะจัง! งั้นไปสำรวจสถานที่หลอนกันเถอะ!」 อ๊ะ จะทำยังไงดี ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ทั้งสองคนจะเข้าไปในที่ที่ไม่มีอะไรเลย ต้องหยุดก่อนที่จะเข้าไป...... 「เอ่อ ทั้งสองคน」 ฉันเรียกหยุดหลังของทั้งสองคนที่เริ่มเดินเคียงข้างกัน ยูกะกับนานะหันกลับมา ฉันลังเลว่าจะบอกยังไงดี สุดท้ายก็เสนอว่า「เลิกเข้าไปในนี้ดีมั้ย?」 นานะแปลกใจ 「......! ชิโนะจัง เตือนขึ้นมาเนี่ยนะ......! ที่นี่น่ากลัวจริงๆ สินะ......」 ไม่ใช่แบบนั้นนะ 「แต่ไม่เป็นไรหรอก ชิโนะจัง!」 นานะวิ่งมาหาฉันแล้วพูดว่า「ถ้าสามคนอยู่ด้วยกัน ไม่ว่าที่ไหนก็ไม่น่ากลัว!」 ไม่ใช่แบบนั้นจริงๆ นะ 「เอ่อ」 「เอาล่ะ ชิโนะจัง! ไปกันเถอะ! ทุกคนมาผ่านสถานที่หลอนไปด้วยกัน!」 「ไม่ใช่」 ยูกะก็พูดอะไรสักอย่างสิ 「ชิโนะ ไม่เป็นไรหรอก ถ้ามีอะไรฉันจะปกป้องเธอเอง」 ไม่ คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก 「มาถึงแล้วจะหนีไม่ได้หรอก สามคนรีบจัดการให้เสร็จกันเถอะ」 ทำไมถึงมีความกล้าหาญในที่ๆ แปลกๆ กันเนี่ย? 「เอาล่ะ ไปกันเถอะ ยูกะจิ ชิโนะจัง!」「อ่า ใช่แล้ว」 ทั้งสองคนที่เพิ่งจะผลักดันให้อีกฝ่ายเดินหน้าสุดด้วยการพูดว่า 「เชิญเลย เชิญเลย」 สุดท้ายก็เดินเคียงข้างกันอย่างเป็นมิตรแล้วก้าวเข้าไปในซากปรักหักพัง อ๊ะ จะทำยังไงดี ที่นี่ไม่ใช่สถานที่หลอนหรืออะไรเลย ฉันคิด (ช่างเถอะ) แม้จะคิดแบบนั้น แต่ก็เกียจคร้านที่จะคิดต่อ เลยตัดสินใจตามหลังทั้งสองคนเข้าไปด้วย 「「ปี๊ยาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!」」 แล้วเสียงกรีดร้องก็ก้องไปทั่วโรงแรมร้าง ทั้งสองคนตกใจกับเสียงที่ดังขึ้นมาไม่รู้จากไหน พากันพูดว่า 「หวาๆๆ」 ด้วยความกลัว แม้จะมีความกล้าหาญ แต่พอเข้ามาข้างในแล้วทั้งสองคนก็กลายเป็นคนไร้ประโยชน์ทันที 「ไม่เป็นไร แค่ของตกลงมาเท่านั้น」 ฉันส่องไฟฉายไปทางที่มีเสียงพร้อมถอนหายใจ 「ชิ ชิโนะจัง......! สมแล้วล่ะ เย็นชาดี」 「ค่ะ」 เพราะที่นี่ไม่ใช่สถานที่หลอนนี่นา แค่ซากโรงแรมเก่าเท่านั้นเอง แต่สำหรับนานะพวกเขาดูจะไม่ใช่แบบนั้น 「ยู ยูกะจิ ชิโนะจัง......! ดูนี่สิ!」 นานะส่องแสงไฟไปที่ประตู「นี่มัน......ห้องอะไรเนี่ยนะ?」 ตรงนั้นมีตัวเลข เขียนว่า 103 ยูกะเอามือประคองคางแล้วครุ่นคิด 「นี่คือ......ตัวเลขอะไรกันนะ......?」 เบอร์ห้องสิ 「ไม่รู้เหมือนกัน บางทีอาจเป็นรหัสลับอะไรสักอย่าง」 เบอร์ห้องน่ะ 「ยังไงก็เปิดดูก่อนเถอะ」 ยูกะเอามือจับที่ประตูแล้วเปิด เสียงเอี๊ยดๆ ที่ฟังดูเหมือนจริงดังขึ้นขณะที่ห้องข้างในเผยออกมา 「......!? นี่ นี่คือ!」 นานะมองเข้าไปข้างในแล้วตกตะลึง ห้องประมาณหกเสื่อน ไม่กว้างมากแต่ก็ไม่แคบเกินไป สายตาจับจ้องไปที่ตรงกลางห้อง 「ทำไมถึงมีเก้าอี้อยู่ในที่แบบนี้......」 .......... ไม่นะ เก้าอี้ก็ต้องมีอยู่แล้วสิ เพราะที่นี่เป็นที่พักนี่นา 「ไม่ใช่แค่เก้าอี้」ยูกะส่องไฟฉายเข้าไปข้างใน「ดูสิ มุมห้องมีเตียง แล้วก็มีโต๊ะด้วย」 ห้องธรรมดาเลย 「น่าสงสัยจัง......」 「อ่า......」 พวกเธอมาอยู่ได้ยังไงกันเนี่ย? ฉันแทรกเสียงเบาๆ จากข้างๆ ใส่ยูกะกับนานะที่ดูเหมือนจะลืมแม้แต่เหตุผลที่มาที่นี่จนน่าสงสาร การสำรวจยังคงดำเนินต่อไป 「กี๊ยาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!」 เสียงกรีดร้องอย่างกะทันหัน「ดูสิ ทั้งสองคน! ห้องนี้!」 นานะส่องไฟฉายเข้าไปในห้องอื่น เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ฉันกับยูกะมองเข้าไป 「เอ้ย โกหกน่า......!」 เหมือนกับนานะ ยูกะก็ตกตะลึงเช่นกัน แล้วก็พูดว่า 「ห้องอื่นๆ ก็มี......เก้าอี้แบบเดียวกัน......!」 ก็มีสิ ก็ต้องมีสิ เพราะที่นี่เป็นที่พักนี่นา 「กะ เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย......! เหมือนกับว่ามีห้องเหมือนกันหลายๆ ห้อง......!」 โง่รึเปล่า? ทั้งสองคนมาที่นี่แล้วกลายเป็นคนโง่รึเปล่า? 「ฮึ่ม......บรรยากาศแปลกๆ ......หัวจะปวดเลย」 คิดว่าปวดอยู่แล้วนะ ยังไงเราก็เดินกันต่อไป 「แปลกนะ......」 แล้วก็เป็นเวลาที่เราขึ้นไปชั้นสอง ยูกะหยุดเดินแล้วทำหน้าคิดหนัก 「? เป็นอะไรไปเหรอ ยูกะจิ」 นานะเอียงหัวขณะส่องไฟฉายไปตามทางเดิน ข้างหลังเธอ ฉันหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาแล้วค้นหาที่อยู่ของตำแหน่งปัจจุบัน ที่ขึ้นมาคือโรงแรมเล็กๆ ที่เปิดดำเนินการจนถึงเมื่อสองสามปีก่อน แน่นอนว่าไม่ใช่สถานที่ที่ถูกลือว่าเป็นจุดผีสิง 「ห้องไหนๆ ที่เราดูมาสภาพดีเกินไป」 「จริงด้วย...... ถ้าเป็นซากปรักหักพังจริงๆ น่าจะทรุดโทรมกว่านี้นะ」 ว่าแต่เหตุผลที่โรงแรมนี้ล้มละลายก็คือการจัดการที่ไม่ดี เรื่องง่ายๆ เลย เพราะไม่มีลูกค้าเลยต้องปิดตัวลง เลยเหลือไว้ในสภาพสะอาดแบบนี้ 「นี่ เจ้าของโรงแรมนี้หายตัวไปใช่มั้ย?」 「ชิโนะ พูดไว้นะ」 นั่นมันเรื่องของโรงแรมอื่นนะ 「บางที...... อาจจะเจอเรื่องสิ่งลี้ลับ...... อะไรทำนองนั้นก็ได้ใช่มั้ย?」「!! ยูกะจิ หมายความว่า—」 「เจ้าของหายตัวไป โรงแรมก็เลยต้องปิดตัวลง...... โรงแรมถูกทิ้งไว้ในสภาพที่พร้อมเปิดดำเนินการได้ตลอดเวลา บางทีอาจเป็นเพราะเหตุผลแบบนั้นก็ได้ใช่มั้ย?」 ไม่มีทางหรอก 「...... ยูกะจิ เฉียบคมจัง! เป็นไปได้นะเรื่องนี้......」 ว่าแต่เจ้าของโรงแรมนี้ยังอยู่ดี ตอนนี้เปิดร้านข้าวหน้าเนื้ออยู่นะ เขียนไว้ในเน็ตเลย 「ดูเหมือนว่าพวกเราจะเข้าไปติดอยู่ในที่ที่ไม่ธรรมดาซะแล้ว......」 แค่โรงแรมที่ไม่มีคนนิยมเลยต้องปิดตัวลงเฉยๆ นะ 「นั่นสินะ」 เพราะการแทรกทุกเรื่องมันเหนื่อย เลยพยักหน้าตอบรับไปจากข้างหลัง 「อ่า」 ไม่นานหลังจากนั้น ฉันสังเกตเห็นว่ามีขยะติดอยู่ที่กระโปรงของนานะที่เดินอยู่ข้างหน้า อาจจะเป็นของที่ติดมาตอนถูกยูกะเตะก็ได้ เอาออกให้เธอดีกว่า 「!!」 ทันทีหลังจากนั้น สันหลังของนานะตึงขึ้น 「เพิ่งมีใครมาแตะตัวฉัน!」 「ขอโทษนะ ฉันเอง」 「ไม่ใช่ ไม่ใช่ชิโนะจัง!」 「ไม่ เป็นฉันเองนะ」 「ไม่ใช่! ไม่ใช่แบบที่ชิโนะจัง แตะ......!」 「เธอพูดอะไรเนี่ย」 「เฮ้ย...... นั่นมันไม่ใช่ว่า......!」ยูกะตกใจ「ผีมาแตะเธอ...... งั้นเหรอ?」 เลยบอกว่าเป็นฉันไง ขณะที่ฉันหรี่ตา นานะก็พยักหน้าหลายครั้งข้างๆ ฉัน 「แต่ทำไมถึงมาแตะตัวฉันล่ะ......」 เพราะมีขยะติดอยู่ไง 「บางทีผีอาจจะเล็งเธอไว้ก็ได้」 หยุดเถอะ 「เอ๊ะ...... มะ, ไม่เอาแล้ว...... หมายความว่าฉันน่าดึงดูดจนแม้แต่ผีก็อยากจับก้นเลยเหรอ?」 หยุดจริงๆ เถอะ 「ระวังไว้นะ ถ้าประมาทอาจโดนสิงก็ได้」 「อะ, อืม......」 พวกเราเริ่มเดินต่อไปอีกครั้ง แล้วหลังจากนั้นห้านาที 「อะ, อืออออ......อือ......」 โดนสิงแล้ว 「เฮ้ย ตั้งสติดีๆ นะ นานะ! นานะ!」 ยูกะเรียกขณะเขย่าไหล่ของนานะ 「อืออออออ......อือออ......!」แต่นานะก็แค่ครางด้วยความเจ็บปวด ไม่มีท่าทีจะตอบสนองต่อคำพูด .......... ไม่หรอก 「เรื่องแบบนี้ไม่มีทางหรอก」 ฉันส่ายหน้าในที่นั้น พลังแห่งความคิดของคนเรานั้นแรงมาก แม้แต่ยาหวัดที่แพทย์ให้มาโดยบอกว่าเป็นยาแรงๆ แต่จริงๆ แล้วเป็นแค่วิตามิน ก็อาจหายได้เพราะพลังแห่งคำพูด เรียกว่าเอฟเฟกต์พลาซีโบ

ฉันเคยได้ยินมาว่าปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติก็เป็นแบบเดียวกัน อาจเกิดจากการหลงผิดคิดว่าเป็นเหตุการณ์แปลกประหลาดเพราะอิทธิพลของความคิดที่หลงผิด ตั้งแต่มาถึงที่นี่ คนสองคนนี้ก็คงเข้าใจผิดไปหมดเพราะสถานการณ์แบบเดียวกันนี้ เลยเมินไปเฉยๆ แต่ว่า 「อืออออออ......ฉะ, ฉันไม่ใช่นานะ......! อย่าแตะ!」 เรื่องแบบนี้ไม่มีทางหรอก 「เฮ้ย......! ถูกวิญญาณร้ายสิงแล้ว......!」 เหมือนกับได้ดูชะตากรรมของไอดอลที่ตกอับมาเที่ยวจุดผีสิงเลย 「จะทำยังไงนานะถึงจะกลับมาเป็นปกติ......!」 「ตบๆ ดูก็น่าจะหายนะ」 「วิธีแบบเครื่องใช้ไฟฟ้าเก่าๆ แบบนั้นจะหายได้ไงกัน!」 โดนด่าซะแล้ว ในที่สุด เพราะนานะโดนวิญญาณร้ายสิงหรืออะไรซักอย่าง การท่องเที่ยวจุดผีสิงจึงต้องหยุดชั่วคราว เหมือนกับรายการหรือวิดีโอเรื่องผีสมัยก่อนที่เคยทำกัน เราจึงตัดสินใจทำพิธีไล่ผีด่วนๆ เพื่อช่วยเหลือเด็กผู้หญิงที่น่าสงสารที่โดนสิง 「ตั้งสติดีๆ นะนานะ!」 「อืออ......อือ......! ฉันไม่ใช่นานะ......!」 แม้จะรู้สึกเบื่อกับพล็อตที่เคยเห็นมาแล้วหลายครั้ง ฉันก็ยังตามพวกนานะไป หลังจากนั้นที่ที่เราไปคือศาลเจ้าใกล้ๆ 「อะไรนะ? มาทำอะไรกลางดึกแบบนี้?」 คนที่ออกมาตอบเสียงเรียกของเราคือป้าบาทหลวง ยูกะอธิบายสถานการณ์อย่างละเอียดและสุภาพ ว่าไปเที่ยวโรงแรมร้างที่เป็นจุดผีสิงด้วยความสนุกสนาน แล้วก็โดนสิง 「พวกเธอไปที่......จุดผีสิงที่ว่ากันนั่นเหรอ!」 ก็บอกไปแล้วไง ป้าบาทหลวงพาเราเข้าไปข้างในแล้วเทศนา「โรงแรมร้างนั่นเป็นที่รวมตัวของวิญญาณ! ไม่ใช่ที่ที่จะไปเล่นๆ กันนะ!」 แต่เราไม่ได้ไปที่นั่นนะ ไปคนละที่เลย 「อืออออออ......อือ......!」 และนานะก็ยังคงครางต่อไป ป้าบาทหลวงมองเธอแล้วถอนหายใจ 「นี่มันอาการหนักแล้วนะ......! เป็นเรื่องใหญ่แล้ว! ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ พวกเธอจะเป็นอันตราย!」 「ถ้าปล่อยไว้จะเป็นยังไง」 「ตาย!」 「พูดใหญ่โตเลยนะ」 「เฮ้ย ชิโนะ! เงียบๆ หน่อย」 ยูกะรีบปิดปากฉันไว้ หล่อนเป็นนักต้มตุ๋น ไม่ควรเชื่อถือ ต้องไม่คบหาด้วยเด็ดขาด คำพูดทั้งหมดของฉันถูกมือของยูกะแปลงเป็นเสียง「อืมอืม อืมอืม」ที่ไม่เป็นคำพูด 「จะทำยังไงดี? ต้องทำพิธีไล่ผีทันที......พวกเธอมีเงินมั้ย?」 「เงินฉันจ่ายเอง รักษาเธอเร็วๆเลย」 「อืมอืม」 ยูกะห่อเงิน 3 หมื่นเยนเป็นค่าไล่ผีให้ป้า 「ขอบคุณมาก เฮ่ะๆ」 「อืมอืม」ยายแก่สกปรก 「ช่วยรักษานานะให้หายด้วย...!」 ยูกะก้มหัวลงอย่างอ้อนวอน ฉันก็ถูกบังคับให้ก้มหัวไปด้วย 「ไว้ใจได้เลย ให้ยายแก่คนนี้จัดการเอง」 ป้าที่ทำท่าสง่าผ่าเผยโดยไม่จำเป็น เธอเริ่มเตรียมการไล่ผีให้นานะทันที พวกเราถูกพาไปที่ห้องโถงด้านในของศาลเจ้า ป้าให้นานะนั่งตรงกลาง แล้วสั่งให้เรานั่งอยู่มุมห้อง เราเข้าไปนั่งที่มุมห้องตามที่บอก จะใช้วิธีไล่ผีแบบไหนกันนะ 「อืออออออ......อือ......!」 ตรงกลางห้อง นานะหมอบลงแล้วครางเสียงแหบแห้ง 「เธอคือนานะจัง ใช่มั้ย......」 ป้าพูดด้วยเสียงอ่อนโยนแล้วนั่งลงข้างหน้านานะ แล้ววางมือบนไหล่เธอ 「คา!!」 ปาบ! ตบแรงๆ 「คา!!」 ปาบ! ตบอีก ・・・・・・・・・・・.。 「นี่ๆ ยูกะ เธอตบรัวๆเลยนะ」 「ชู่! ชิโนะ」 「เธอรักษาด้วยวิธีเหมือนเครื่องใช้ไฟฟ้าเก่าๆ นะ」 「เงียบๆ หน่อย」 โดนด่าซะแล้ว หลังจากนั้นป้าก็ตบนานะไปมาหลายครั้ง ฉันมองดูว่าแบบนี้จะหายได้จริงเหรอ 「เอ๊ะ? ฉันทำอะไรอยู่เนี่ย——」 「คา!!」 ปาบ! 「เจ็บบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!」 หายแล้วนี่ ฉันรีบวิ่งไปหานานะทันที 「นานะอยู่ในระดับเดียวกับเครื่องใช้ไฟฟ้าเก่าๆ เลยนะ」 「ทำไมฉันถูกด่าทันทีแบบนี้เนี่ย!」 อย่างไรก็ตาม นานะก็กลับมาเป็นปกติแล้ว ฉันกับยูกะก็โล่งใจที่เธอกลับมาเป็นเหมือนเดิม 「ดีแล้ว......เมื่อกี้คิดว่าจะเป็นยังไงกันเนี่ย......」 ยูกะร้องไห้ บางทีแผลในใจที่เงิน 3 หมื่นเยนถูกป้าแย่งไปอาจจะยังไม่หายดี เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? นานะตาโต ฉันจึงตัดสินใจอธิบายสถานการณ์แทนยูกะที่กำลังร้องไห้อยู่ จะเริ่มอธิบายจากตรงไหนดีนะ 「ตอนที่กำลังสำรวจโรงแรมร้าง นานะโดนผีสิง」 「อืม」 「แล้วยูกะก็พานานะมาที่นี่ให้ไล่ผี」 「อืม」 「ยิ่งไปกว่านั้น โรงแรมที่ไปกันครั้งนี้ไม่ได้มีผีสิงอะไรหรอกนะ」 「อืม......เอ๊ะ?」 「ดูดีๆ แล้วที่อยู่ผิดด้วย」 「ชิโนะจัง」 「หมายความว่านานะแค่ไปป่วยธรรมดาๆ ที่ซากปรักหักพังธรรมดาๆ ที่ไม่มีอะไรเลย แล้วก็ยูกะยังถวายเงิน 3 หมื่นเยนให้นักต้มตุ๋นธรรมดาๆ ด้วย」 「ชิโนะจัง? เมื่อกี้เธอพูดอะไรเหลือเชื่อไปเปล่า? ชิโนะจัง!」 「วันนี้ทำให้ฉันรู้สึกถึงพลังของการคิดฝังใจอีกครั้งจริงๆ」 「ชิโนะจัง! ยูกะจิ ล้มแล้ว! ยูกะจิ!!」 นานะตะโกน 「ต้องไล่ผีอีกแล้วเหรอ!」 นักต้มตุ๋นบินมา 「ถึงไม่รู้เรื่องอะไรแต่ไม่เอาแล้ว!!」 หลังจากปฏิเสธอย่างเด็ดขาด นานะก็อุ้มยูกะออกจากศาลเจ้าไป เรื่องเล่าเสริมก็คือ ยูกะได้เงิน 3 หมื่นเยนคืนมาอย่างครบถ้วนในภายหลัง 「เอาคืนมาได้ยังไง」 เมื่อฉันถาม ยูกะตอบแค่ว่า「แหกก้นแล้ว」 เข้าใจแล้ว 「นั่นมันทำร้ายผู้สูงอายุนะ」 「ก็ต้องล้อเล่น แน่อยู่แล้วสิ」 ยูกะพูดแล้วหัวเราะ แล้วผลักไหล่ฉันเบาๆ หลายวันต่อมา 「อ๊ะ......ไม่คิดเลยว่าจะไม่ใช่สถานที่หลอน......」 หลังจากได้ฟังความจริงเกี่ยวกับโรงแรมร้างจากฉันอีกครั้ง นานะก็ห้อยหัวลงอย่างหดหู่ ขอโทษที่ทำให้คาดหวังนะ 「ไม่หรอก ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรหรอก......」นานะแก้มแดงเล็กน้อยแล้วหันหน้าหนีฉัน「แต่ที่ไม่ใช่สถานที่หลอนอะไรเลย พวกเรากลัวเกินไปหน่อยนะ......」 「มองจากข้างนอกแล้วสนุกดีนะ」 「โถ่! ทำไมไม่ห้ามพวกเราล่ะ ชิโนะจัง」 มู่ๆ นานะทำหน้าบึ้ง น่าเสียดายจัง 「ฉันพยายามแก้ไขหลายครั้งแล้วนะ」 แต่ไม่มีใครฟังเลย ฉันถอนหายใจ「แต่ทั้งนานะและยูกะไม่เคยสงสัยเลยว่าที่นั่นเป็นสถานที่หลอนจริงไหม」 พลังของการคิดฝังใจนั้นน่าเกรงขามจริงๆ 「อืม 『ที่นี่เป็นสถานที่หลอน!』 ถ้าคิดแบบนั้นแล้วไป สิ่งที่ไม่มีอะไรก็จะดูน่ากลัวขึ้นมาได้นะ」 แค่รู้สึกไม่สบายก็จะคิดว่าถูกผีสิงไปแล้ว นานะยักไหล่เหมือนจะปกป้องตัวเองในอดีต 「เป็นแบบนั้นจริงเหรอ」 「เป็นแบบนั้นจริงๆ นะ เอาละ ดูนี่สิ」 นานะพูดพร้อมชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ดูเหมือนว่าเมื่อไปโรงแรมร้างที่ไม่ใช่สถานที่หลอนอะไรเลย พวกเธอได้ถ่ายวิดีโอไว้ด้วย นำมาตัดเป็นวิดีโอสั้นๆ ประมาณสิบนาทีแล้วอัปโหลดในบัญชีของชมรมวิจัยการทำอาหาร ชื่อเรื่องก็เป็น「ไปโรงแรมร้างมาแล้ว!」แบบธรรมดาๆ ที่ใครๆ ก็ใช้ และยอดวิวก็พอสมควร ใต้วิดีโอ ตรงที่นานะชี้ไป มีคอมเมนต์จากคนที่ดูวิดีโอเขียนไว้ 「สุดยอด! ไม่เคยเห็นวิดีโอผีที่สมจริงขนาดนี้มาก่อน!」 「น่ากลัวมากจนหลังเย็นเฉียบเลย! แล้วนานะจัง หลังจากนั้นเป็นไงบ้าง? จริงๆ แล้วฉันก็เป็นคนที่เรียกว่า 「ถูกผีสิงง่าย」 เหมือนกัน แต่เมื่อดูอาการของนานะจัง แล้ว เห็นลางของวิญญาณร้ายที่แรงมากเลย เป็นห่วงมาก......」 『2:55 เห็นเงาผู้ชายนะ!』 『ตรง 6:21 ไม่ได้ยินเสียง「ช่วยด้วย......」เหรอ?』 『แนะนำใส่หูฟัง! 4:11 เสียงผู้หญิง!』 และอื่นๆ อีกมากมาย ......... ขอย้ำอีกครั้งว่า ซากปรักหักพังที่พวกเราไปนั้นไม่ใช่สถานที่หลอนอะไรเลย และไม่มีข่าวลือเรื่องผีด้วย แน่นอนว่าปรากฏการณ์หรือเสียงที่มีคนคอมเมนต์มา พวกเราก็ไม่ได้ยืนยันว่าได้ยินหรือเห็น แต่ว่า นานะถอนหายใจขณะมองคอมเมนต์แล้วพูดว่า 「การคิดฝังใจมันสุดจริงๆ นะ......」 ฉันพยักหน้าอย่างแรง เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งเลย