บทที่ 8 ฮานาบาจิ สึบากิ กับแฟนคลับตัวยง

นานะกำลังนอนเล่นบนเตียงพลางดูการไลฟ์สตรีม 「สวัสดีผึ้งน้อยทุกคน~ สบายดีกันไหม? ฮานาบาจิ สึบากิเองนะ~」 คนที่กำลังส่ายหัวไปมาใช้พื้นที่ครึ่งหนึ่งของหน้าจอคือฮานาบาจิ สึบากิ สตรีมเมอร์คนโปรดของนานะ หน้าตาน่ารัก เสียงก็น่ารักสดใส และเรียกแฟนๆ ว่า「ผึ้งน้อย」 「วันนี้ก็มีความสุขที่ไอดอลของฉันยังสบายดี......」 เธอก้มกราบไปทางสมาร์ทโฟน นานะก็เป็นหนึ่งในผึ้งน้อยเหล่านั้น 「เธอชอบเด็กคนนั้นเหรอ?」 ชิโนะชะโงกมาดูสมาร์ทโฟน วันนี้เธอบังเอิญมาเล่นที่บ้านของนานะ 「ทุกคนเสียงโอเคไหม? พอดีไหมนะ~?」 ฮานาบาจิ สึบากิในหน้าจอเอียงคอน้อยๆ ชิโนะเอียงคอด้วยสีหน้าสงสัยเกือบจะพร้อมกัน 「......ภาพมันขยับได้ด้วย」 「เอ๊ะ ชิโนะจัง ดูเหมือนเธอจะไม่รู้จักนะ! นี่เรียกว่า VTuber เป็นสตรีมเมอร์ที่แสดงเป็นตัวละครไงล่ะ」 「หมายความว่าข้างในเป็นคนจริงๆ งั้นเหรอ?」 「ใช่ๆ แบบนั้นแหละ เป็นไง? น่ารักที่สุดในโลกเลยใช่ไหมล่ะ」 นานะจ้องมองหน้าจอด้วยตาเป็นประกาย บนหน้าจอสตรีมที่เขียนว่า「พูดคุยทั่วไป」 มีคอมเมนต์ไหลมาเรื่อยๆ ด้วยความเร็วพอประมาณ 「สวัสดี」「วันนี้ก็น่ารักนะ」「เวลาแห่งการเยียวยาจิตใจมาแล้ว!」「เป็นกำลังใจในการมีชีวิต」「น่ารัก」 ทุกคนชมรูปลักษณ์ของเธอ 「อิเฮะเฮะ ขอบคุณนะ」 คนข้างในกำลังเขินอาย 「นี่มันช่วงเวลาอะไรกัน」 「เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขสงบสูงสุดไงล่ะ......」 「เธอเป็นสตรีมเมอร์ที่มีชื่อเสียงสินะ」 การที่คนประมาณพันคนยอมเสียเวลาอันมีค่าในวันหยุดมาฟังการพูดคุยทั่วไป คงไม่ใช่แค่เพราะหน้าตาของเธอเท่านั้น แต่เพราะการพูดคุยของเธอมีเสน่ห์ด้วย ชิโนะพยักหน้าเข้าใจ 「เน่ ทุกคนฟังนะ? เมื่อวานสึบากิไปเดินเล่น แล้วโดนหมาเห่าล่ะ~」 เมื่อมีหัวข้อที่ไม่ได้ดีไม่ได้ร้ายแบบนี้ออกมา ช่องคอมเมนต์ประมาณครึ่งหนึ่งก็เต็มไปด้วยข้อความแบบตายตัวเช่น「แย่จังเลย」「เธอโอเคไหม?」 ส่วนอีกครึ่งที่เหลือเขียนแค่「ฮ่าๆๆ」 เท่านั้น นี่เรียกว่ามีเสน่ห์ในการพูดคุยงั้นเหรอ? 「พูดถึงเรื่องนี้แล้ว เมื่อเร็วๆ นี้ทุกคนดูอนิเมะอะไรกันบ้าง? อยากให้แนะนำสึบากิหน่อยนะ~」 เมื่อสึบากิโยนหัวข้อสนทนา ก็มีคนตอบกลับมาว่า「พบกันที่นี่ครั้งที่ n」「ดูเรื่องพบกันที่นี่ครั้งที่ n สิ!」「เสียงนางเอกเหมือนสึบากิจังเลย」「นึกว่าสึบาโกะเป็นนักพากย์ซะอีก」 และอื่นๆ พบกันที่นี่ครั้งที่ n เป็นผลงานรักโรแมนติกคอมเมดี้แนวย้อนเวลา และเป็นอนิเมะที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในซีซั่นนี้ 「อ๋อ ฉันดูอยู่นะ~」 เธอดูอยู่จริงๆ 「อืมๆ」「อ๋อเหรอ」「สนุกดีนะ」 ข้อความแบบตายตัวเต็มไปหมดในช่องคอมเมนต์ นี่เรียกว่ามีเสน่ห์ในการพูดคุยงั้นเหรอ? 「นี่มันพื้นที่อะไรกัน」 「เยี่ยมมากเลยใช่ไหมล่ะ......」 「ฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่」 「ไม่เข้าใจความดีงามของมันเหรอ..... ดูเหมือนว่าโลกนี้จะยังเร็วเกินไปสำหรับชิโนะจังนะ」 นานะทำหน้าภูมิใจ ในขณะที่ชิโนะเอียงคอสงสัย 「นานะไม่คอมเมนต์อะไรบ้างเหรอ?」 「เอ๊ะ?」 「ไม่เขียนคอมเมนต์อะไรเหมือนคนพวกนี้บ้างเหรอ?」 「ฉันเป็นพวกดูอย่างเดียว ไม่เป็นไรหรอก」 「แต่ถ้าเขียนไป เธอก็จะได้ถูกจดจำนะ」 ชิโนะชี้ไปที่หน้าจอ จริงๆ แล้วตอนนี้ฮานาบาจิ สึบากิกำลังอ่านคอมเมนต์พลางพูดว่า「คุณโกมิคุซุ ขอบคุณที่มาเสมอนะ♡」 ด้วยเสียงเย้ายวน ชื่ออะไรกันนั่น 「ความรู้สึกที่ชอบควรแสดงออกให้ชัดเจนนะ」 「ฉะ-ฉันไม่เป็นไรจริงๆ......」 นานะทำท่าเขินอายกระสับกระส่าย 「เข้าใจแล้ว」 ชิโนะพยักหน้า「หมายความว่าอยากให้ฉันคอมเมนต์แทนสินะ」 แล้วเธอก็หยิบสมาร์ทโฟนของนานะขึ้นมา 「เอ๊ะ! ไม่ๆๆ ทำไมล่ะ!」 「ฉันรู้สึกว่านานะตอนนี้เหมือนเด็กผู้หญิงเจ้าเล่ห์ที่มีคนที่ชอบแต่ตัดสินใจไม่ได้ เลยอยากให้เพื่อนช่วยผลักดันน่ะ」 「ฉันไม่ได้ทำตัวแบบนั้นนะ!!」 「ไว้ใจฉันเถอะ ฉันจะช่วยผลักดันเอง」 ชิโนะเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นซึ่งเป็นเรื่องแปลก มือของเธอไม่มีใครหยุดยั้งได้ เธอพิมพ์คอมเมนต์ด้วยความเร็วที่น่ากลัว 「ส่งแล้ว」 และเธอก็กดส่งก่อนที่นานะจะได้ห้ามเอาไว้ 「เร็วจัง!!」 แม้จะตกใจ นานะก็ค่อยๆ มองไปที่มือของชิโนะด้วยความหวาดกลัว「......แล้วเธอพิมพ์อะไรลงไปเหรอ?」 「นี่ไง」 ชิโนะชูสมาร์ทโฟนขึ้น มีข้อความยาวถูกพิมพ์ไว้ 「เธอคือดวงอาทิตย์ของฉัน ดวงอาทิตย์ที่ละลายหัวใจอันหนาวเหน็บของฉัน ตั้งแต่แรกเห็น หัวใจฉันก็หลงใหลในตัวเธอ (1/3)」 「ไม่ว่าวันฝนตกหรือวันที่มีพายุ ฉันรู้สึกว่าฉันสามารถพยายามเพื่อรอยยิ้มของเธอได้ ความรู้สึกที่พลุ่งพล่านในอกนี้คืออะไรกันนะ? ความรักหรือเปล่า? ฉันจะส่งความรู้สึกนี้ถึงเธอได้อย่างไร? ในท่ามกลาง 'พายุ' ของช่องคอมเมนต์ จะส่งถึงเธอไหมนะ? ขอให้ความรู้สึกนี้ส่งถึงเธอด้วยเถอะนะ (2/3)」 「---รักเธอ, สึบากิ (3/3)」 มันไม่ใช่แค่ข้อความยาว แต่เป็นบทกวีเลยทีเดียว 「เป็นไง?」 「แย่ที่สุด!!」 「บทกวีที่ฉันทุ่มสุดใจเลยนะ」 「ยาวเกินไปนะ!!」 「ฉันภูมิใจที่สร้างความประทับใจได้ไม่น้อยเลย」 「นั่นมันแค่ก่อกวนเฉยๆ!!」 「เพราะมันเป็นพายุไงล่ะ」 「ไม่ได้น่าชมเลยนะ!!」 「เข้าใจแล้ว งั้นฉันจะเปลี่ยนเป็นคอมเมนต์อื่นให้」 ชิโนะเริ่มพิมพ์ 「รักสึบาโกะรักสึบาโกะรักสึบาโกะรักสึบาโกะทสึบะทสึบะทสึบะทสึบะสึบาโกะทสึบะสึบาโกะสึบาโกะสึบาโกะทสึบะสึบาโกะทสึบะสึบาโกะทสึบะทสึบะทสึบะทสึบะทสึบะสึบาโกะสึบาโกะ」 「นี่มันก่อกวนจริงๆแล้ว นะ!!」 「ไม่ดีเหรอ」 「ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง!」 「รักสึบาโกะรักสึบาโกะรักสึบาโกะรักสึบาโกะสึบาโกะสึบาโกะทสึบะทสึบะสึบาโกะทสึบะทสึบะสึบาโกะสึบาโกะสึบาโกะทสึบะทสึบะสึบาโกะสึบาโกะสึบาโกะสึบาโกะทสึบะสึบาโกะสึบาโกะสึบาโกะ」 「อย่าส่งซ้ำๆ นะ!!」 ชิโนะจัง ทำอะไรของเธอเนี่ย! 「อ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะ! คุณฮาจิ คอมเมนต์อะไรเนี่ย! ตลกจัง」 ฮาจิคือชื่อในโลกออนไลน์ของนานะ เธออ่านมันแล้ว 「! ชิ-ชิโนะจัง...........!」 「เธออ่านแล้วนะ」 「แต่มันก็ดูน่าขนลุกนิดๆ นะ อ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะ!」 「ชิ-ชิโนะจัง........!」 「ผู้หญิงคนนี้ไม่เห็นจะดีตรงไหนเลย」 「นั่นเป็นปฏิกิริยาปกตินะ!!」 ดูเหมือนว่าข้อความยาวที่ปรากฏขึ้นมาทันทีจะเป็นที่สะดุดตามาก ไม่เพียงแค่ฮานาบาจิ สึบากิเท่านั้น แต่ข้อความในช่องคอมเมนต์ก็เต็มไปด้วยปฏิกิริยาต่อคอมเมนต์ยาวของชิโนะ 「หา? น่าขนลุก......」「ไม่ไหวเลย」「พวกที่มาเขียนคอมเมนต์ยาวๆ เห็นแก่ตัวแบบนี้แหละที่ทำให้คนคิดว่าแฟนๆ เป็นพวกแปลกๆ ทั้งนั้น มันน่ารำคาญมากจริงๆ หยุดได้ไหม?」 พูดง่ายๆ คือมันวุ่นวายตามปกติ 「หวา จะทำยังไงดี......! บรรยากาศเริ่มแย่ลงแล้วนะ!」 「ทำไมพวกเขาถึงโกรธล่ะ?」 「แฟนๆ ที่ติดตาม VTuber ในระดับลึกๆ ส่วนใหญ่ในใจแล้วพยายามอย่างหนักที่จะให้ตัวเองเป็นที่จดจำ เลยมักจะอารมณ์เสียเวลามีคนพยายามแซงหน้าน่ะ」 「ฉันรู้ว่าไม่ควรพูดอะไรแบบนี้ แต่ฉันว่าเธอก็พอๆ กันนะ」 「ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันจะถูกมองว่าเป็นผู้ชมที่แย่ที่สุดเลยนะ!」 นานะกุมศีรษะพลางร้อง「ไม่นะ!」 「งั้นเรามาให้เงินเพื่อปรองดองกันเถอะ」 「แย่ที่สุด!!」 ในที่สุด เมื่อฮานาบาจิ สึบากิตอบกลับคอมเมนต์ที่ชิโนะส่งว่า「เอ้า ก็ตลกดีนะ ไม่เป็นไร」 ผู้ชมที่กำลังเดือดดาลก็สงบลงในระดับหนึ่ง ในช่องคอมเมนต์มีข้อความอย่าง「อืมๆ」「ใช่เลย」「รักเธอ」 ถูกส่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ชิโนะคิดว่าพวกนี้ก็ทำตัวเหมือนพวกก่อกวนเหมือนกันนี่แหละ แต่เมื่อนานะข้างๆ เปล่งเสียงประหลาดออกมาว่า「อ่า รักจัง...」 เธอจึงตัดสินใจเงียบไว้ 「สมแล้วที่ฉันชอบสึบาโกะ เธอสามารถทำให้ทุกคนสงบลงได้ด้วยคำพูดที่แสนฉลาดในยามที่มีปัญหาแบบนี้......」 「ฟังดูเหมือนคอมเมนต์ยาวๆ นะ」 「ฉันจะสนับสนุนเธอไปตลอดชีวิต....」 「งั้นมาเขียนคอมเมนต์ต่อไปกันเถอะ」 「ไม่ได้ๆ!」 นานะแย่งสมาร์ทโฟนจากชิโนะ「ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาก่อกวนไลฟ์สตรีมของสึบาโกะอีกแล้ว! ฉันจะปกป้องความสงบสุขของสึบาโกะเอง」 ฉันจะกลายเป็นผู้เฝ้าดูไร้ชื่อที่คอยดูแลการไลฟ์ของสึบาโกะ นานะตัดสินใจแน่วแน่หลังจากเห็นว่าการไลฟ์วุ่นวายเพราะคำพูดเพียงประโยคเดียวของชิโนะ 「เธอแน่ใจเหรอว่าแบบนั้นดีแล้ว?」 และชิโนะก็กระซิบเหมือนปีศาจ「เธอไม่อยากได้รับคำขอบคุณหรอกเหรอ? ไม่อยากให้เธออ่านชื่อเธอหรอกเหรอ? แค่คอยดูอยู่เงียบๆ พอแล้วเหรอ?」 「ฉ-ฉันไม่เป็นไรหรอก!」 「แต่ฉันมีวิธีที่จะทำให้เธอจำเธอได้แน่นอนอยู่นะ」 「......!!」 「อยากรู้ไหม?」 「......แค่บอกให้ฉันฟังเป็นข้อมูลก็ได้นะ?」 นานะเงี่ยหูฟัง ชิโนะพยักหน้า 「ให้เงินเธอไปเพื่อให้เธอจำเราได้สิ」 「เลวร้ายที่สุดเลย!!」 「แต่ถ้าไม่ทำแบบนั้น เธอก็จะไม่มีทางจำคนที่เธอไม่รู้จักทั้งหน้าตาและชื่อได้หรอกนะ」 「ฉ-ฉันแค่สนับสนุนสึบาโกะในฐานะแฟนที่บริสุทธิ์ใจเท่านั้นนะ! ฉันต่างจากแฟนคนอื่นๆ นิดหน่อย!」 「......และแฟนอีกพันคนที่กำลังมองหน้าจอนี้อยู่ก็คิดแบบเดียวกันสินะ」 ฮานาบาจิ สึบากิยังคงขยับไปมาอยู่ที่มุมหนึ่งของหน้าจอเหมือนเดิม ในขณะที่ชิโนะจ้องมอง เธอก็พูดด้วยเสียงออดอ้อนมาทางนี้ว่า「สึบากิน่ะ ช่วงนี้ไม่รู้ว่าอยากเล่นเกมอะไรดี กำลังลำบากใจอยู่เลย......ทุกคนมีเกมดีๆ แนะนำบ้างไหมนะ?」 「......?」 ชิโนะเอียงคอเล็กน้อยด้วยความสงสัย เสียงน่ารักราวกับตัวละครในอนิเมะ เสียงเหมือนกำลังเอาใจแมว อย่างน้อยก็เป็นเสียงประเภทที่ชิโนะไม่มีโอกาสได้ยินในชีวิตประจำวันของเธอเลย แต่ถึงอย่างนั้นก็ตาม 「......นานะ ฉันรู้สึกว่าเคยได้ยินเสียงของคนนี้ที่ไหนมาก่อน」 ชิโนะพูดพลางตั้งใจฟังอย่างละเอียด ในระหว่างนั้น ฮานาบาจิ สึบากิก็อ่านชื่อเกมที่ปรากฏในช่องคอมเมนต์พลางพูดคุยไปเรื่อยๆ เสียงที่ฉันรู้สึกว่าเคยได้ยินมาก่อน... ที่ไหนกันนะ? 「โอ้โห... ชิโนะจัง เธอเข้าใจแล้วสินะ สมแล้วที่เป็นเธอ」 วันนั้นเธอเต็มไปด้วยความสุขที่ได้พบเพื่อนร่วมอุดมการณ์「จริงๆ แล้ว หลังจากที่ฉันเริ่มฟังการไลฟ์ไปได้สักหนึ่งสัปดาห์ ฉันก็มีอาการแบบเดียวกันนี่แหละ เสียงของสึบาโกะ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนใช่ไหมล่ะ」 「ใช่」 「อยากรู้เหตุผลไหม?」 「อืม」 「ฮึฮึฮึ งั้นฉันจะบอกให้!」 นานะพูดอย่างทำท่าสำคัญ「เหตุผลที่เสียงของสึบาโกะฟังดูคุ้นหู นั่นก็คือ--」 「คือ?」 「--ชิโนะจังก็กลายเป็นผึ้งแล้วนั่นเอง!」 ผึ้ง คือชื่อเรียกแฟนคลับของฮานาบาจิ สึบากิ「เมื่อกลายเป็นผึ้งแล้ว ระยะห่างในใจระหว่างสึบาโกะกับฉันก็จะใกล้ชิดกันมากขึ้น จนรู้สึกเหมือนกำลังฟังเพื่อนพูดอยู่ นั่นเลยทำให้เกิดความรู้สึกเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนไงล่ะ」 「คงไม่ใช่หรอก」 ไม่ใช่แบบนั้นที่ฉันอยากจะพูดถึงหรอก 「ยินดีต้อนรับสู่ด้านนี้......」 「ไม่ใช่แน่นอน」 「อ้อ แล้วถ้าเป็นการไลฟ์ของสึบาโกะ ฉันแนะนำ ASMR นะ! เวลานอนไม่หลับแล้วฟัง จะยิ่งตื่นเต้นจนนอนไม่หลับใหญ่เลย」 「เธอตื่นเต้นเวลาเพื่อนกระซิบใส่หูเหรอ?」 「ใช่ เพราะฉันมีจุดอ่อนตรงหู」 「ฟู้ว์」 「อ๊ะ อ๊ะ ลมหายใจ......」 นานะมีจุดอ่อนตรงหู 「งั้นเหรอ......」 ชิโนะถอยหลังอย่างเห็นได้ชัด 「เป่าลมใส่แล้วอย่าถอยสิ!!」 เสียงของฮานาบาจิ สึบากิ—รู้สึกเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน แต่เมื่อไหร่ ที่ไหนกันนะ? แม้จะสงสัยอยู่ แต่ชิโนะก็ไม่สามารถหาคำตอบได้ด้วยตัวเอง 「ฟู้ว์」 「อ๊ะ อ๊ะ......」 「......」 「อย่าถอยไปสิ!!」 ยูกะเพื่อนของเธอจะรู้อะไรบางอย่างไหม? ในความคิดของชิโนะ ภาพใบหน้าของเพื่อนที่ดูภายนอกแล้วไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นคนมีสามัญสำนึกพอสมควร ผ่านเข้ามาในหัว คนที่แสดงเป็นฮานาบาจิ สึบากิคือยูกะ สึบากิ:「ทุกคนคะ! ขอบคุณที่มารวมตัวกันวันนี้นะคะ♡」 ไม่มีใครรู้ความจริงนี้ แม้แต่ชิโนะเอง ทั้งเสียงหวานๆ และรอยยิ้มน่ารักที่เธอแสดงในฐานะฮานาบาจิ สึบากิ เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยแสดงให้เห็นในชีวิตประจำวัน แม้แต่กับเพื่อนหรือพ่อแม่ ตอนนี้เธอกำลังขยิบตาบนหน้าจอไลฟ์เป็นการให้บริการพิเศษพร้อมกับคำอำลา แต่ในชีวิตประจำวันเธอแทบไม่เคยหลับตาข้างเดียวเลย นอกจากตอนที่มีฝุ่นเข้าตาเท่านั้น 「ขอบคุณที่เหนื่อย!」「โอสึบาจิ~」「ขอบคุณสำหรับวันนี้」「โอสึบาจิ~」「รักเธอนะ!」「โอสึบาจิ~!」「โอสึบาจิ」「โอสึบาจิ」 ช่องคอมเมนต์เต็มไปด้วยเสียงขอบคุณเธอ อนึ่ง คำประหลาด「โอสึบาจิ」 นั้นเป็นคำอำลาที่แฟนๆ คิดขึ้นมา สึบากิ:「อืม บายบาย」 อนึ่ง เพราะมันดูเชยนิดๆ ยูกะจึงเมินมันทุกครั้ง แต่เมื่อเธอเมิน ก็มีผู้ชมบางส่วนถามอย่างน่ารำคาญว่า「ทำไมไม่พูดโอสึบาจิล่ะ?」 ดังนั้นในสถานการณ์แบบนี้ เธอมักจะเข้าไปใกล้ไมค์และกระซิบ สึบากิ:「พรุ่งนี้จะทำหูของทุกคนให้สะอาดเยอะๆ นะ......♡」 ทำหูให้สะอาด นี่คือรหัสลับที่หมายถึง 'จะไลฟ์ ASMR ที่มีเนื้อหาค่อนข้างสองแง่สองง่าม' การกระซิบหรือทำ ASMR ทำให้แฟนๆ ส่วนใหญ่พูดได้แค่「อ๊ะ อ๊ะ」 เท่านั้น จึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับยูกะ ขณะที่เป่าลมใส่ไมค์ ในใจเธอคิดว่า 'โลกนี้ช่างหลอกง่ายเสียจริง' เธอเลียหูไปด้วย เลียสังคมไปด้วย คนใกล้ชิดคิดว่าเธอเป็นคนมีสามัญสำนึกพอสมควร แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลย สึบากิ:「งั้น บายบาย」 หลังจากกล่าวคำอำลาด้วยเสียงหวานอีกครั้ง ยูกะก็ปิดการไลฟ์ เวลาที่เธอแสดงเป็นฮานาบาจิ สึบากิจบลงแล้ว 「......ฮือ」 ขณะเอนหลังพิงเก้าอี้ เธอมองดูเพดานด้วยความพึงพอใจ —วันนี้ฉันก็สุดยอดเหมือนเดิม เธอทำหน้าราวกับกำลังคิดแบบนั้น —การได้รับความสนใจในเน็ตมันสุดยอดจริงๆ! เธอทำหน้าราวกับกำลังคิดแบบนั้นด้วย ช่อง VTuber ที่เธอเริ่มขึ้นตามกระแสเมื่อหลายปีก่อนด้วยความสนุกสนาน ตอนนี้มีผู้ติดตามแล้วหนึ่งแสนคน แม้จะเป็นการไลฟ์ที่แค่คุยเรื่อยเปื่อย แต่ทุกครั้งก็มีคนเกือบพันคนติดตามช่องของเธอ ในวงการ VTuber ผู้ติดตามระดับท็อปมีจำนวนหลายล้านคนอย่างง่ายดาย เมื่อเทียบกับโลกแบบนั้น ช่องที่ยูกะดำเนินการอยู่อาจจะยังเล็กอยู่ แต่ตัวเธอเองก็พอใจกับสถานการณ์ปัจจุบัน ต่างจากสตรีมเมอร์ยอดนิยมคนอื่นๆ ที่ทำการไลฟ์เป็นอาชีพหลัก เธอยังเป็นนักเรียนมัธยมปลาย แม้จะเลียสังคมและหูในวันหยุดและตอนกลางคืน แต่ตอนกลางวันเธอยังต้องไปโรงเรียน ยิ่งมีชื่อเสียงมากเท่าไหร่ ความเสี่ยงที่ตัวตนจะถูกเปิดเผยก็ยิ่งสูงขึ้น—ถ้าเป็นแบบนั้น สถานการณ์ปัจจุบันที่ไม่ได้ไม่มีชื่อเสียงแต่ก็ไม่ได้ดังระเบิดจึงเป็นสถานการณ์ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับเธอ 「......อืม」 สมาร์ทโฟนสั่นทันทีหลังจากจบการไลฟ์ บนหน้าจอที่สว่างขึ้นแสดงชื่อของชิโนะ เพื่อนที่เรียนโรงเรียนเดียวกัน ดูเหมือนจะมีข้อความ LINE เข้ามา 「จากชิโนะเหรอ......แปลกนะ เรื่องอะไรกัน?」 ยูกะเอียงคอขณะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา 「ดูนี่สิ」 ข้อความที่เพื่อน—ชิโนะส่งมามีแค่สามตัวอักษร และตามมาด้วยรูปภาพหนึ่งใบ หลังจากโหลดสักครู่ ภาพก็แสดงขึ้นมา 「......!」 ทันใดนั้นเลือดก็แทบจะไหลออกจากร่างกายจนหมด รูปภาพที่ส่งมาคือ VTuber ที่เลียนแบบนางฟ้าดอกไม้ ร่างแยกของเธอเอง มันคือภาพยืนของฮานาบาจิ สึบากิ 「ยูกะ รู้จักเด็กคนนี้มั้ย?」 เบื้องหลังข้อความที่เขียนมา เธอรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ชิโนะกำลังเอียงคอด้วยหน้าไร้อารมณ์ —ยิ่งมีชื่อเสียงมากเท่าไหร่ ความเสี่ยงที่ตัวตนจะถูกเปิดเผยก็ยิ่งสูงขึ้น พูดอีกนัยหนึ่ง ตราบใดที่ยังคงทำกิจกรรมต่อไป แม้จะน้อย แต่ก็ยังต้องเผชิญกับความเสี่ยงที่ตัวตนจะถูกเปิดเผยอยู่เสมอ เหงื่อไหลออกจากร่างกายทั้งหมดของยูกะ หากคนที่ส่งมาเป็นเพื่อนธรรมดาก็ยังพอทน แต่นี่คือชิโนะที่เป็นอัจฉริยะ คนที่ไม่ค่อยรู้ว่ากำลังคิดอะไร และเป็นคนที่ทำตามใจตัวเองมากเกินไป (นี่มัน มะ......หมายความว่ายังไง?) ถูกสงสัยอยู่? หรือไม่ถูกสงสัย? ยูกะคิดขณะที่นิ้วกำลังสั่นบนหน้าจอสมาร์ทโฟน แค่สงสัยธรรมดาว่า「รู้สึกเคยได้ยินเสียงน่ะ แต่ที่ไหนนะ?」 เท่านั้น? หรือว่ารู้ทุกอย่างแล้วแต่กระซิบว่า「รู้สึกเคยได้ยินเสียงน่ะ แต่ที่ไหนนะ? (แปลความหมาย: เสียงนี้ มันเธอไม่ใช่เหรอ......?)」 จริงๆ แล้วไม่สามารถตัดความเป็นไปได้ทั้งสองแบบทิ้งได้ จึงทำให้หัวของยูกะสับสน ในความสับสน การกระทำต่างๆ ที่เธอทำในฐานะฮานาบาจิ สึบากิมาตลอดก็วิ่งผ่านไปมาเหมือนภาพย้อนหลัง —ชอบ ชอบ......ชอบมากๆ......♡ —ไม่ได้ วันนี้จะไม่ให้นอนนะ......♡ —ฮา ฮา...♡...... อา......ชอบจัง......♡ ถ้าถูกจับได้ก็ต้องตายแน่ 「เสียงของฮานาบาจิ สึบากิ รู้สึกเคยได้ยินมาก่อน」 เพื่อให้ยูกะที่กำลังจะตายได้รับความเสียหายเพิ่มเติม ชิโนะส่งข้อความเพิ่มเติมมา 「นึกไม่ออกว่าได้ยินที่ไหน เธอคิดว่าที่ไหน?」 ถามว่าที่ไหน ไม่สามารถบอกได้ว่า「จริงๆแล้ว แล้วเธอได้ยินเสียงฮานาบาจิ สึบากิอาทิตย์ละห้าวันนะ」 หลังจากนั้น สิ่งที่ยูกะพิมพ์ลงในสมาร์ทโฟนด้วยนิ้วที่สั่นคือ เพียงสี่ตัวอักษร 「ไม่รู้จัก」 ไม่ว่าจะถูกสงสัยหรือไม่ก็ตาม ไม่มีคำตอบอื่นที่จะพิมพ์ได้นอกจากนี้ หากถูกสงสัย ชิโนะก็คงจะไล่ถามต่อ แต่ถ้าแค่ถามธรรมดา คำตอบเท่านี้ก็น่าจะพอใจแล้ว ชิโนะจะแสดงปฏิกิริยาอย่างไรนะ ยูกะจ้องมองหน้าจอด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังรอฟังคำประกาศโทษประหารชีวิต การตอบกลับมาถึงในไม่กี่วินาทีต่อมา 「อืม」 ...... ไม่ได้......ถูกสงสัย...... 「แบบไหนกันแน่......?」 ไม่ค่อยเข้าใจเจตนาของการตอบกลับ ในที่สุดยูกะก็จ้องมองหน้าจอสักพัก แล้วก็โยนสมาร์ทโฟนทิ้ง 「อ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!」 เธอทรมานตัวเองกับความเป็นไปได้ที่เพื่อนอาจจะได้เห็นการไลฟ์สตรีมที่น่าอายมากมายที่เธอทำมา แต่ก็เป็นอย่างนั้นแหละ แม้จะทรมานตัวเองในวันนั้น แต่วันรุ่งขึ้นเธอก็ยังคงทำการไลฟ์สตรีมเนื้อหาที่ไม่เหมาะสมต่อไป 「ทุกคน รักพวกเธอมากนะ......」 ยูกะเป็นช่างฝีมือแท้ๆ และหลังจากจบการไลฟ์สตรีมเธอก็ทรมานตัวเองอีกครั้ง 「อ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!」 ตรงนั้นมีร่างของนักเรียนมัธยมปลายหญิงที่อารมณ์เสียเพราะ LINE ธรรมดาๆ ของเพื่อนคนหนึ่งอยู่ สัปดาห์ผ่านไปและถึงเช้าวันจันทร์ มีร่างของยูกะที่เดินไปตามทางไปโรงเรียนด้วยท่าทางเซื่องซึม ในที่สุดเธอก็นอนไม่หลับเลยตลอดสุดสัปดาห์ 「จะทำให้ทุกคนผ่อนคลายนะ♡」 แม้จะพูดแบบนั้นในการไลฟ์สตรีม แต่ตัวเธอเองกลับไม่สงบเลย เพราะกังวลตลอดเวลาว่าเพื่อนจะได้ยินหรือไม่ เพราะมีจิตสำนึกในการเป็นมืออาชีพสูง จึงไม่เคยเปิดเผยความกังวลในการไลฟ์สตรีม แต่ในใจกลับกังวลมากเกินไป เมื่อมองดูคอมเมนต์ที่ว่า「อา หัวใจเต้นแรง......」 ก็ 「ใช่แล้ว...... สึบากิก็รู้สึกเหมือนกันนะ......♡」 พูดแบบนั้นแต่กลับรู้สึกตื่นเต้นในความหมายอื่น นี่มันเป็นการเล่นแบบใหม่เหรอ? ไม่รู้แล้วว่าจะไปเจอชิโนะด้วยหน้าตาแบบไหน รู้สึกเหมือนแฟนหนุ่มที่กำลังกลับจากที่นัดกับคนอื่นเลย 「มอร์-นิ่ง」 ทันใดนั้นก็มีคนมาตบไหล่ระหว่างทางเดิน 「ฮิ๊ก!」 หันกลับไปด้วยความตกใจ ชิโนะยืนตรงยกมือข้างหนึ่งขึ้นเล็กน้อย ชิโนะนี่นา สิ่งที่แลกเปลี่ยนกันใน LINE เมื่อสุดสัปดาห์ผุดขึ้นมาในสมอง หัวใจเต้นเร็วขึ้น 「โอ้ โอ๋...... ชิโนะเหรอ」 ชิโนะที่อยู่ตรงหน้ายังคงเป็นคนที่ไม่ค่อยรู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่เหมือนเดิม 「มอร์-นิ่ง」 แล้วคำที่เพิ่งพูดไปนั้นก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน 「อะไรของเธอ」 「การทักทายตอนเช้า」 ดูเหมือนจะต้องการพูดว่า กู๊ดมอร์นิ่ง 「อา อ๋อ หมายถึงสวัสดีตอนเช้าเหรอ」 ยูกะพยักหน้าอย่างเขินๆ「......สวัสดีตอนเช้า」 「ใช่แล้ว ยูกะน่ะ」 「ฮึ?」 「มีอะไรเหรอ?」 「......มีอะไรเหรอ?」 「วันนี้ดูแปลกไปจากปกตินะ」 จ้อง ชิโนะมองยูกะที่สูงกว่าเล็กน้อยจากระยะใกล้ด้วยสายตาเงยหน้า ดวงตาไร้อารมณ์จ้องมองยูกะ ท่าทางนั้นเหมือนแฟนสาวที่สังเกตเห็นว่าแฟนหนุ่มไปมีใครมา ถ้าเธอมากระซิบข้างหูว่า「เมื่อวานสนุกมั้ย?」 ก็คงต้องตายแล้ว 「ระ เหรอ...... ฉันคิดว่าก็ปกตินะ」 「จริงเหรอ? แต่ดูแปลกๆ ดูง่วงนิดหน่อย」 「อา อ๋อ...... เมื่อสุดสัปดาห์มีเรื่องหน่อยเลยนอนไม่หลับ」 ส่วนใหญ่ก็เพราะเธอนั่นแหละ 「ต้องนอนให้เพียงพอนะ」 「......นั่นสิเนอะ」 ที่นอนไม่หลับส่วนใหญ่ก็เพราะเธอนั่นแหละ! ยูกะระงับความรู้สึกที่อยากจะตอบโต้ไว้ แล้วใช้ความคิด เธอรู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย (ไม่ถามเรื่องฮานาบาชิ สึบากิเหรอ...?) เธอเตรียมตัวไว้ว่าจะถูกถามอีกครั้งทันทีที่เปิดปาก แต่ชิโนะที่อยู่ตรงหน้าไม่แสดงท่าทีแบบนั้นเลย ยังคงเป็นแบบเดิมที่ทำตามใจตัวเอง 「? อะไร?」 จากท่าทางที่เอียงหัวเมื่อถูกยูกะจ้องมอง ดูเหมือนจะไม่ได้จำเรื่องฮานาบาชิ สึบากิเลยแม้แต่นิดเดียว สงสัยว่าเธอไม่ได้สงสัยว่ายูกะกับฮานาบาชิ สึบากิเป็นคนเดียวกันจริงๆ หรือเปล่า คิดดู ยับยั้งไว้ก่อน (ไม่ว่าจะยังไง ควรจะยับยั้งไว้ก่อนดีกว่า) หลังจากนั้นก็ลงมือทันที 「......เอ่อ เรื่อง VTuber ที่เธอถามเมื่อวันเสาร์น่ะ」 ยูกะที่ได้สติกลับมาระดับหนึ่งแล้วพูดอย่างเสแสร้ง「ฉันลองหาข้อมูลดูตลอดวันเสาร์อาทิตย์ แต่ไม่รู้เลย ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย ไม่รู้ว่าเหมือนใครตรงไหน」 เธอเน้นย้ำอย่างหนักว่าไม่เคยได้ยิน เหมือนกำลังแก้ตัวว่า จริงๆ แล้วไม่เคยได้ยินจริงๆ ขอร้องอย่าสงสัยเลย มันเป็นแค่ความรู้สึกเท่านั้น (......แบบนี้เป็นไงบ้าง?) ถ้าพูดขนาดนี้แล้วคงไม่ถูกสงสัยอีกแล้วสินะ ยูกะรอการตอบสนองของชิโนะด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังสวดมนต์ ในขณะที่ชิโนะ 「............」 เงียบต่อคำพูดของยูกะ เงียบอยู่ประมาณห้าวินาที แล้วจ้องมองยูกะตรงๆ แล้วพูดว่า 「ฮืม」 (ฮืมเนี่ยคืออะไร!) ช่วงเงียบนั่นคืออะไร ความสงบที่เพิ่งได้กลับคืนมาก็หายไปไหนอีกแล้ว ยูกะตื่นตระหนก 「ฟุฟุฟุ」 แล้วทำไมชิโนะถึงเริ่มหัวเราะขึ้นมาล่ะ (ยัยนี่... ทำไมถึงหัวเราะ! สงสัยรู้ตัวแล้วสินะ...!) (แค่ถามดูเฉยๆ ไม่คิดว่าจะไปหาให้จริงจังขนาดนี้เลย) ความคิดของทั้งสองคนไม่ตรงกันเลย (อา ไม่ได้แล้ว รู้ตัวแน่ๆ แถมมองฉันตลอด คงคิดว่าทรงผมคล้ายฮานาบาชิ สึบากิหน่อยๆแน่) (จริงจังเหมือนเดิมเลยนะ) (แต่ยังอยู่ในขั้นถูกสงสัยเท่านั้น... ยังไม่ถูกจับได้...!) ทั้งสองคนจ้องมองหน้ากันตรงๆ (ฉันก็ควรคิดดูอีกสักหน่อยแล้ว) (ต้องไม่ให้ถูกจับได้เด็ดขาด...!) ความคิดของทั้งสองคนผิดเพี้ยนกันไปไกลมาก หลังจากมาถึงโรงเรียน ชิโนะก็เริ่มดูวิดีโอของฮานาบาชิ สึบากิ 「ฮ่า!......♡」 เสียงหายใจที่ค่อนข้างลามกก้องกังวานไปทั่วมุมห้องเรียน 「อ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!」 ยูกะได้รับความเสียหายร้ายแรงในเวลาเดียวกันนั้นเอง 「เป็นอะไรไป ยูกะ」 「มาถึงห้องเรียนแล้วทำอะไรของเธอเนี่ย!!」 ยูกะแย่งสมาร์ทโฟนจากชิโนะ「ฟุฟุ... หูเธอ สวยขึ้นนิดหน่อยแล้วนะ」 แล้วปิดวิดีโอตอนที่ฮานาบาชิ สึบากิกำลังส่งเสียงแบบลามก ยูกะจ้องมองด้วยความโกรธว่าอย่าฟังของแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นสิ 「ไม่เป็นไร นักเรียนยังมาไม่กี่คนเอง」

ยังมีเวลาก่อนจะเริ่มเรียน นักเรียนในห้องเรียนมีประมาณหนึ่งในสิบเท่านั้น ชิโนะคงตัดสินใจว่าถึงจะถูกได้ยินก็ไม่มีปัญหา 「อย่างแรกเลย การฟังวิดีโอต่อหน้าคนอื่นมันรบกวนคนรอบข้าง เลิกทำดีกว่า」 ยูกะพูดในสิ่งที่ค่อนข้างสมเหตุสมผล 「ขอโทษค่ะ」 เป็นเด็กแบบที่ถูกดุแล้วขอโทษตรงๆ 「เข้าใจแล้วก็ดี」 ยูกะคืนสมาร์ทโฟนให้ชิโนะ ความเงียบกลับคืนสู่ห้องเรียน สองสามนาทีต่อมา 「สู้ๆ นะ♡ สู้ๆ นะ♡」 เสียงกระซิบของฮานาบาชิ สึบากิก้องกังวานไปทั่วห้องเรียน 「โอราาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!」 ยูกะแย่งสมาร์ทโฟนจากชิโนะอีกครั้ง 「นี่อะไรของเธอเนี่ย! ตั้งใจทำอะไรกันแน่!」 การขอโทษเมื่อกี้เป็นอะไรไปแล้ว 「ฉันขอโทษแล้ว แต่ไม่ได้บอกว่าจะไม่ทำต่อซักหน่อยนี่」 ชิโนะพูดด้วยสีหน้าเฉียบขาด 「อย่ามาเล่นคำกับฉันนะ!!」 แล้วถ้าจะฟังก็ใส่หูฟังซะ!! ยูกะพูดในสิ่งที่สมเหตุสมผลอีกครั้ง 「มีวิธีนี้ด้วยเหรอ」 โอ้ ชิโนะรู้สึกประทับใจขณะที่หยิบหูฟังออกมาจากกระเป๋า 「เห้อ......」 ในที่สุดก็จะเงียบแล้ว ยูกะถอนหายใจโล่งอกขณะที่คืนสมาร์ทโฟนให้ชิโนะแล้วไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง สองสามนาทีต่อมา 「จูรุ......!!! ซึซึซึซึซึซึซึซึซึซึซึ......!!」 เสียงเหมือนท่อระบายน้ำก้องกังวานมาจากมุมห้องเรียน เสียงอะไรเนี่ย ห้องเรียนเริ่มส่ายสะเทือน ยูกะถามชิโนะ 「......ฟังอะไรอยู่เนี่ย?」 「ASMR」 「ก็บอกว่าอย่าฟังผ่านลำโพงไง!!」 「ตอนนี้เป็นช่วงที่เลียหูอยู่」 「ไม่ต้องบอกหรอก!!」 หรือว่าเพราะเป็นคนที่สตรีมเองถึงรู้ ยูกะรู้ด้วยว่าหลังจากนี้จะพูดว่า「ไม่ต้องอดทดก็ได้นะ......」 แล้วก็เลียอีก เลยยึดสมาร์ทโฟนจากชิโนะแล้วปิดแอปเงียบๆ 「อย่างน้อยก็ใส่หูฟังซะ」 「ขอโทษค่ะ」 ขณะที่ขอโทษอย่างตรงไปตรงมา ชิโนะก็แก้ตัวอย่างหนึ่ง 「ใส่ไปครั้งหนึ่งแล้ว แต่ถอดออกมาแล้ว」 「......ทำไมล่ะ?」 「เพราะถูกเลียหูทันทีเลยรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ」 「............」 สวบ ไม่สบายใจ——ยูกะรู้สึกเหมือนมีอะไรแทงเข้าที่หน้าอก 「แล้วทำไมคนนี้ถึงตื่นเต้นกับการเลียหูคนอื่นเนี่ย」 「......」 สวบ 「เป็นเพราะตัณหาหรือเปล่านะ」 「......」 สวบ 「แล้วฉันก็นึกภาพที่สตรีมเมอร์คนนี้เลียอุปกรณ์ไม่ได้เลย」 「...........」 สวบ ยูกะที่ถูกแทงทะลุหน้าอกหลายครั้งด้วยมุมมองที่เป็นกลางล้มลง 「เป็นอะไรไปยูกะ」 「ไม่เป็นอะไร...」 ASMR ยังคงเป็นแนวที่เฉพาะกลุ่ม คนทั่วไปเข้าใจไม่ได้ก็ไม่แปลก ยูกะที่ถูกแฟนๆ ล้อมรอบทุกวันและได้ยินคำชมเชยอย่าง「น่ารัก」「รักมาก」 จนเข้าใจผิดไป ได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างเงียบๆ จากคนทั่วไปคนหนึ่ง ยูกะพูดขณะที่คืนสมาร์ทโฟนให้ชิโนะด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผล 「ยังไงก็ การฟัง ASMR ก็เอาไว้ก่อน ลองฟังสตรีมเกมธรรมดาดูมั้ย......?」 「สตรีมเกม?」 อะไรเนี่ย 「ฮานาบาชิ สึบากิ เมื่อเร็วๆ นี้ก็สตรีมเกมซีรีส์ Soul บ่อยๆ ใช่มั้ยล่ะ」 「จริงเหรอ?」 ชิโนะเปิดแอปแล้วดูช่องของฮานาบาชิ สึบากิ ฮานาบาชิ สึบากิไม่ได้เลียหูแฟนๆ ตลอดเวลา ในบรรดาภาพย่อที่เรียงรายอยู่นั้น มีชื่อเกมยอดนิยมที่ยูกะเพิ่งพูดถึงจริงๆ อืม ชิโนะพยักหน้า แล้วจ้องมองยูกะ 「รู้ดีจังนะ」 ตกใจ 「......ตะ, ตอนค้นหาในวันเสาร์อาทิตย์ก็ได้ดูสตรีมนิดหน่อยน่ะ」 「อ่อ」 หน้าของชิโนะที่พยักหน้ายังคงไร้อารมณ์เหมือนเดิม อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ชิโนะคงจะไม่ฟังสตรีมที่น่าอับอายด้วยเสียงดังแล้ว ยูกะรู้สึกโล่งใจแล้วกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง สองสามนาทีต่อมา 「ยู, ยูกะจิ, ยูกะจิ!! แย่แล้ว!!」 ปัง! เสียงที่ทุบโต๊ะของยูกะด้วยมือทั้งสองข้างแล้วโน้มตัวเข้ามาคือเพื่อนสนิทนานะ ดูเหมือนจะมาโรงเรียนช้ากว่าทั้งสองคน 「......เป็นอะไร?」 ยูกะเอียงหัวพร้อมกับมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง ยังมีเวลาก่อนเริ่มเรียนอยู่ แต่นานะดูเหมือนจะรีบร้อนอยู่ 「เกิดอะไรขึ้นเหรอ?」 นานะตอบยูกะที่ถามด้วยหน้าตาจริงจัง 「ชิโนะจัง กำลังดูเว็บไซต์ลามกในโรงเรียน」 「หา?」 อะไรนะ? 「ชิโนะจัง!!」 「อืม」 「ที่โรงเรียน!!」 「อืม」 「กำลังดูเว็บไซต์ลามก!!」 「หา?」 แม้จะแยกฟังก็ยังไม่เข้าใจความหมาย เธอกำลังพูดอะไรอยู่เนี่ย? 「มานี่เร็ว!!」 ยูกะลุกขึ้นยืนโดยถูกนานะจูงมือ แล้วถูกลากไปใกล้ๆ ที่นั่งของชิโนะ 「ฮา.........」 ตรงนั้นมีชิโนะที่อ้าปากค้างเหมือนคนโง่แล้วแข็งทื่อนิ่งอยู่ 「หน้าอะไรเนี่ย」 เห็นเป็นครั้งแรกเลย 「ตั้งแต่เมื่อกี้ก็เป็นแบบนั้นตลอด」 นานะพูดขณะที่ดึงเครื่องแบบของยูกะ 「ยิ่งไปกว่านั้น ยูกะจิ ลองดูหน้าจอสมาร์ทโฟนของชิโนะจัง สิ!」 「หน้าจอ......?」 ที่ปลายสายตาของชิโนะที่แข็งทื่อมีสมาร์ทโฟน ดูเหมือนจะจ้องมองหน้าจอเดียวกันตลอดเวลา เธอดูอะไรอยู่กันนะ? ยูกะตามสายตาของชิโนะไป สิ่งที่อยู่ตรงนั้นคือหน้าจอสีชมพูโดยรวม เข้มข้น♡ ผ่อนคลาย♡ สมองละลาย♡ พร้อมกับฟอนต์กลมๆ มี VTuber หลายคนที่แก้มแดงและเปิดเผยผิวกายในลักษณะที่น่าอับอายเรียงรายอยู่ ภาพย่อที่ตั้งใจทำลายความชอบทางเพศของเยาวชนทั่วประเทศ 「ดูยังไงก็เป็นเว็บไซต์ลามก......」 นานะร้องไห้ซึกซื่อว่าชิโนะจัง เสียความบริสุทธิ์แล้ว...... 「......」 ข้างๆ นั้นยูกะปิดปากนิ่ง นี่เป็นผลเสียจากการฟังสตรีมเนื้อหาแบบนั้นมาตลอด YouTube มีระบบที่ AI จะตัดสินใจอัตโนมัติตามความชอบแล้วแสดงวิดีโอแนะนำให้กับแต่ละบัญชี หากเล่นแต่เนื้อหาที่น่าอับอายก็เป็นธรรมดาที่เนื้อหาแบบนั้นจะขึ้นมาในวิดีโอแนะนำ พูดง่ายๆ ก็เหมือนกับที่ YouTube พูดว่า「นี่ไง...... เธอชอบแบบนี้ใช่มั้ย......」 วิดีโอแนะนำส่วนใหญ่ที่แสดงในบัญชีของชิโนะเป็นเนื้อหาที่ใกล้เคียงกับขีดจำกัดการควบคุมแล้ว ไม่เพียงแค่ฮานาบาชิ สึบากิ แต่ยังมี VTuber เลียหูทุกประเภทเรียงรายกันอยู่ บัญชีของชิโนะกลายเป็นสนามแข่งขันชิกเก้นเรซที่ลามกไปแล้ว 「แย่แล้วสิ」 ชิโนะถอนหายใจขณะจ้องมองสมาร์ทโฟน ในที่สุดประวัติการรับชมในบัญชีของชิโนะก็ถูกรีเซ็ตโดยมือของยูกะ (ต่อไปควรจะทำภาพย่อให้มันดูดีๆ หน่อยแล้ว......) ยูกะได้ตระหนักถึงความเสี่ยงของเนื้อหาสตรีมของตัวเองอีกครั้ง 「ขอบคุณที่ลบประวัติให้นะ ยูกะ」 「โอ้」 「รีเซ็ตแล้วก็ฟังอีกครั้งได้แล้วใช่มั้ย」 「หยุดเลย!!」 จะให้ชิโนะรู้ตัวไม่ได้ วันหนึ่งของยูกะที่เริ่มต้นอย่างวุ่นวายเต็มไปด้วยความรู้สึกมุ่งมั่น หรือควรจะพูดว่าหากถูกจับได้ก็จะใช้ชีวิตปกติไม่ได้ เลยต้องพยายามอย่างเต็มที่ ตัวอย่างเช่น ช่วงพักเรียน 「มาดูสตรีมกันเถอะ」 เมื่อชิโนะหยิบสมาร์ทโฟนออกมา 「ชิ, ชิโนะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ!!」 ยูกะรีบบินมาขัดขวางทันที 「เมื่อ, เมื่อวานดูอนิเมะมั้ย? เป็นอนิเมะที่ฮิตที่สุดในซีซั่นนี้เลย 「ที่นี่เจอกันครั้งที่ n」 เป็นเรื่องลูปนะ--」 ตัวอย่างเช่น ตอนเดินในทางเดิน 「รู้สึกเหมือนจะนึกอะไรออก」 เมื่อชิโนะหยุดยืนอยู่เฉยๆ 「โอราาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!」 ยูกะโอบไหล่ชิโนะจากด้านหลัง 「ไป, ไปด้วยกันเถอะชิโนะ ว่าแต่ชิโนะ ตัดผมมาเหรอ? เอ๋ ไม่ได้ตัด? อ๋อ ฉันก็คิดแบบนั้นแหละ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!」 ตัวอย่างเช่น ช่วงพักกลางวัน 「............」 เมื่อชิโนะมุ่งหน้าไปห้องน้ำ 「อุราาาาาาาาาาาาาาาาาา!!」 ยูกะตามมาแบบปกติ 「เข้าด้วยกันเถอะ」 「โน」 ถูกไล่ออกมาซะงั้น 「............」 ยังไงก็ตาม ยูกะจะเข้าไปขัดขวางทุกครั้งที่ชิโนะจะทำอะไร พูดคุยอย่างต่อเนื่องไม่ให้เวลาคิด แม้จะเคยชินกับการพูดต่อเนื่องในฐานะ VTuber แต่การเกาะติดชิโนะที่มีปฏิกิริยาน้อยแบบข้างเดียวตั้งแต่เช้าจรดเย็นก็ค่อนข้างหนักพอสมควร 「อ่าฮะ♡ เหนียวเหนอะหนะไปหมดเลยนะ......♡」 แม้จะหนัก แต่หากประมาทสักนิดก็จะเริ่มเล่น ASMR สตรีมทันที จึงไม่มีช่องว่างให้ประมาท 「หยุดเดี๋ยวนี้ เลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!」 ผลลัพธ์คือ ตั้งแต่เช้าจรดเย็น 「อ้ากกกกกกกกกกกกกก!!」 ยูกะต้องตะโกนไปเรื่อยๆ ทุกครั้งที่มีอะไรเกิดขึ้น หลังเลิกเรียน 「แฮ่ก แฮ่ก......」 เมื่อกระดิ่งสิ้นสุดวันหนึ่งดังขึ้น แรงกายของยูกะก็หมดแล้ว ความเหนื่อยล้าที่ทนไม่ไหว แม้แต่กำลังใจที่จะเริ่มสตรีมหลังกลับบ้านก็ไม่เหลือแล้ว แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกสำเร็จครั้งใหญ่ก็เต็มอกของยูกะ 「ทำได้แล้ว......」 จากการขัดขวางอย่างต่อเนื่อง สามารถปล้นโอกาสที่ชิโนะจะใช้สมองไปได้เกือบหมด รู้สึกว่าทำไปมากไปหน่อย แต่ถ้าทำขนาดนี้แล้วก็ไม่น่าจะมีเวลาว่างคิดเรื่องฮานาบาชิ สึบากิ ก็ไม่น่าจะนึกออกว่าเคยได้ยินเสียงของฮานาบาชิ สึบากิที่ไหนมาก่อน ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว! 「นึกออกแล้ว」 「............」 ขณะที่คิดแบบนั้นอยู่ ชิโนะนักเรียนหญิงมัธยมปลายคนนี้กลับนึกออก 「นึก......นึกออกแล้วเหรอ นึกอะไรออก?」 ยูกะถามด้วยเสียงสั่น เรื่องนั้นเหรอ? ไม่นะ เรื่องนั้นเหรอ? 「ว่าได้ยินเสียงของฮานาบาชิ สึบากิที่ไหนมาก่อน」 เรื่องนั้นจริงๆ...... 「ไม่ใช่ เอ่อ อืม......」 จะทำยังไงดี ดูเหมือนจะถูกจับได้แล้ว เหงื่อเย็นไหลออกมาจากทั่วร่างกายของยูกะ ชิโนะยิ้มอยู่ 「ดูเหมือนฉันจะคิดเยอะเกินไปว่าเสียงของฮานาบาชิ สึบากิเหมือนกับเสียงของใคร」 คำตอบค่อนข้างง่ายนะ ง่ายแค่ไหน ตัวจริงก็อยู่ตรงหน้าหนือก็คือยูกะนี่เอง (ถ้าถูกไปบอกต่อจริงๆ ชีวิตในโรงเรียนจะจบเลย) ต้องปิดปากไม่ให้ไปบอกใครได้ 「เอ๋? เรื่องอะไรเหรอ? ทำไมสองคนมองหน้ากัน แล้วพูดเรื่องอะไรกันอยู่เหรอ?」 นานะโผล่มาระหว่างสองคนในตอนนั้น 「อ๋อ นานะ ดีเลย เธอก็ฟังด้วย จริงๆ แล้ว--」 「หยุดเดี๋ยวนี้เลยยยยยยย!!」 บังคับร่างกายที่เหนื่อยล้าให้เคลื่อนไหว ยูกะจับชิโนะจากด้านหลัง แขนข้างหนึ่งโอบไหล่ราวกับกอด อีกข้างปิดปากชิโนะ เหมือนโจรปล้น 「งึมงำๆๆๆ」 พูดอะไรอยู่ใต้มือของยูกะ 「เอ๋? อะไรนะ? ชิโนะจัง ไม่ได้ยินเลย?」 อืม? นานะเงี่ยหูฟัง 「งึมงำๆๆๆ」 「ชิโนะจัง?」 「งึมงำๆๆๆ」 ขณะที่พูดกันอยู่ ยูกะเอาปากเข้าใกล้หูของชิโนะจากด้านหลัง! ชิโนะคงรู้แล้วว่ายูกะกับฮานาบาชิ สึบากิเป็นคนเดียวกัน ดังนั้น 「สิ่งที่เธอเพิงรู้ตอนนี้ ช่วยอย่าไปบอกใครได้มั้ย?」 กระซิบข้างหู เน้นย้ำ 「ขอร้องอย่าไปบอกใครเลย......」 「งืมงำ」 พยักหน้า 「ดี」 สำเร็จแล้ว 「จริงๆ แล้วนะ นานะ เรื่องฮานาบาชิ สึบากิน่ะ--」 「ไม่ใช่แบบนี้สิเฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!」 หักหลังภายในหนึ่งวินาที 「ฉันไม่ได้รู้ใหม่ แค่นึกออกเท่านั้น」 「อย่ามาเล่นคำกับฉันนะ!!」 ยูกะเน้นย้ำอีกครั้งให้อย่าไปพูด แต่ชิโนะส่ายหน้า 「สิ่งที่อยู่ในหัวควรจะเอาออกมาเป็นคำพูดอย่างเหมาะสม」 「แม้จะพูดเหมือนคำคมก็จะไม่ให้เธอพูดเด็ดขาด!!」 ยูกะปิดปากอีกครั้งอย่างบังคับ 「ชิ, ชิโนะจัง......!」 ในขณะเดียวกัน นานะกลับรู้สึกประทับใจกับคำพูดของชิโนะโดยไม่รู้ตัว สิ่งที่อยู่ในหัวควรจะเอาออกมาเป็นคำพูดอย่างเหมาะสม-- ความทรงจำตอนดูการสตรีมของฮานาบาชิ สึบากิผุดขึ้นมาในสมองของนานะ ฮานาบาชิ 『ฟุฟุ......♡ ต่อไปจะเป็นหูข้างไหนดีนะ......♡』 「อ๊ะ...... สุดยอด......」 .......... ไม่ใช่ตอนที่แอบฟังคนเดียว แต่เป็นตอนที่ดูการสตรีมของฮานาบาชิ สึบากิกับชิโนะสองคน-- 「ไม่อยากได้รับความขอบคุณเหรอ? ไม่อยากให้อ่านชื่อเหรอ? แค่เฝ้าดูจากเงามืดก็พอแล้วเหรอ?」 「ไม่, ไม่เป็นไร!」 นานะส่ายหน้าต่อชิโนะที่กระซิบเหมือนปีศาจ ความรู้สึกที่อยากเชียร์เป็นสิ่งที่ต้องเก็บไว้ในใจ จะเป็นผู้เฝ้าดูนิรนามที่คอยดูแลการสตรีมของฮานาบาชิ สึบากิ เพราะสาบานในใจแบบนั้น นานะจึงไม่เคยพิมพ์คอมเมนต์เลย แต่จริงๆ แล้วอยากจะพูดว่าชอบมากเหมือนผู้ชมคนอื่นๆ อยากจะบอกว่าขอบคุณที่ให้กำลังใจเสมอ บางทีชิโนะอาจจะสังเกตเห็นความรู้สึกที่คุกรุ่นอยู่ในใจของนานะก็ได้-- 「หยุดเถอะ ยูกะจิ!」 นานะกอดยูกะจากด้านหลังแล้วดึงเธอออกจากชิโนะ 「!? ปล่อย ปล่อยฉันนะ นานะ!」 ในแง่ของรูปร่างยูกะจะมีข้อได้เปรียบกว่า แต่ในสภาพที่เหนื่อยล้าแบบนี้ ยูกะไม่มีแรงพอที่จะหลุดพ้นจากการจับกุมของนานะ 「......อึก!」 ยูกะแสดงความหงุดหงิดออกมาทางหน้า นานะพูดจากด้านหลังด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังตักเตือน 「ชิโนะจัง อยากจะพูดว่า 「ถ้ามีคนที่เชียร์อยู่ก็ต้องพูดออกมาให้ชัดเจน」 ใช่มั้ย!」 ใช่มั้ยชิโนะจัง! นานะจ้องมองชิโนะด้วยสายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง ชิโนะตอบ 「? ไม่ค่อยเข้าใจว่าพูดเรื่องอะไร」 ............ เข้าใจแล้ว! 「ดูเหมือนจะเป็นคนละเรื่องแฮะ!」 「อะไรเนี่ย!!」 ข้างหลังยูกะที่ตะโกนเสียงดัง นานะแลบลิ้นออกมาแบบ「เอะเฮะเฮะ」 「เอ่อ ฉันนึกว่าเธอสังเกตเห็นฉันเลย......」 มีหลายอย่างที่อยากจะพูดเกี่ยวกับว่าเหตุการณ์ตอนนี้จะไปเป็นแบบนั้นได้ยังไง แต่ตอนนี้ยูกะบิดตัวในอ้อมแขนของนานะก่อน ถ้าเข้าใจผิดก็ปล่อยฉันได้มั้ย? 「ยูกะจิ กอดแล้วรู้สึกดีนะ......」 「ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!」 แต่นานะกลับหลับตาลงพร้อมพูดว่า「กลิ่นก็หอมด้วย--」 อาจจะไม่ได้ยินเสียงของยูกะเลยก็ได้ และการที่หลุดพ้นจากการจับกุมไม่ได้ ก็หมายความว่าไม่มีทางที่จะหยุดคำพูดของชิโนะได้เลย 「ฉันนึกออกแล้วว่าเคยได้ยินเสียงของฮานาบาชิ สึบากิที่ไหน」 ชิโนะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เหมือนเดิม จบแล้ว-- ยูกะคิดอย่างง่ายๆ ขณะที่ถูกนานะกอดอยู่ วันเวลาที่กระซิบ 「รักนะๆ♡」 กับไมโครโฟนเฉพาะผ่านเข้ามาในหัวเหมือนภาพชีวิตก่อนตาย วันเวลาเหล่านั้นไม่มีทางกลับไปได้อีกแล้ว พอกลับบ้านจะทำให้วิดีโอทั้งหมดเป็นส่วนตัวหมด แล้วพรุ่งนี้เป็นต้นไปจะพยายามสตรีมให้สุขภาพดีกว่านี้-- ลาก่อนทุกคน...... 「ที่นึกออกได้ก็เพราะยูกะ」 ชิโนะพูดขณะมองยูกะที่เกือบจะหมดสติ เพราะยูกะ หรือว่าตัวเธอเองแท้ๆ ยูกะไม่มีแรงที่จะดิ้นรนอีกแล้ว ยืนนิ่งอยู่ที่นั่น 「ยูกะจิ เปลี่ยนแชมพูเหรอ?」 「ไม่ได้เปลี่ยน」 「เอ๊? แต่กลิ่นหอมนะ?」 ขณะที่นานะดมกลิ่นที่ต้นคอ ยูกะรอฟังคำพูดของชิโนะที่เหมือนการประกาศโทษประหารชีวิต ห้าวินาทีต่อมา 「ฮานาบาชิ สึบากิคือ ยูกะ」 ด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจน ชิโนะมองยูกะแล้วพูด ใช่แล้ว ตัวตนที่แท้จริงของฮานาบาชิ สึบากิคือนักเรียนมัธยมปลายธรรมดาคนหนึ่ง ยูกะ-- 「--ที่พูดถึงตัวละครหญิงในอนิเมะมีเสียงคล้ายกัน」 ............ ? 「อะไรนะ?」 พูดอะไร? ยูกะเงี่ยหูฟัง อีกครั้ง 「ที่นี่เราเจอกันครั้งที่ n」 「หา?」 「เสียงของฮานาบาชิ สึบากิ คล้ายกับตัวละครหญิงในอนิเมะเรื่องนั้น」 ที่นี่เราเจอกันครั้งที่ n เป็นผลงานรอมคอมแนวไทม์ลีป และเป็นผลงานที่ได้รับความสนใจมากที่สุดในซีซั่นนี้ และเสียงของตัวละครหญิงก็คล้ายกับฮานาบาชิ สึบากิ 「ฉันคิดไม่ออกมาตลอดว่าเคยได้ยินเสียงนั้นที่ไหน แต่เพราะยูกะคุยกับฉันตลอดทั้งวันนี้ ฉันเลยนึกออก」 ยูกะจำได้ขณะมองชิโนะที่ยิ้มเบาๆ แล้วพูดว่าขอบคุณ จริงๆ แล้ววันนี้ ในระหว่างที่ยูกะพูดคุยกับชิโนะ ยูกะได้พูดถึงเรื่อง 「ที่นี่เราเจอกันครั้งที่ n」 หลายครั้ง 「......」 นั่นหมายความว่า ชิโนะแค่เปรียบเทียบเสียงของฮานาบาชิ สึบากิกับเสียงของตัวละครหญิงในอนิเมะอยู่ตลอด เสียงของยูกะไม่ได้เกี่ยวข้องด้วยเลยแม้แต่นิดเดียว เรื่องที่ว่าตัวตนของเธอในฐานะฮานาบาชิ สึบากิถูกเปิดโปง-- ทั้งหมดก็เป็นแค่ความเข้าใจผิดของยูกะเอง อ่าฮ่า อ่าฮ่า เป็นแบบนั้นเหรอ ยูกะเข้าใจคนเดียว แล้วก็พูดว่า 「อะไรกันเนี่ย!!」 ถ้าไม่ถูกจับได้ก็ยังสตรีมต่อได้ วันรุ่งขึ้นยูกะก็ยืนหน้าจอในฐานะฮานาบาชิ สึบากิตามปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น 「จริงๆ แล้วสึบากิเนี่ย เมื่อเร็วๆ นี้เกือบจะโดนจับได้ว่าเป็นใครแล้วเลย--」 ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวันก่อนในการสตรีมโดยผสมเรื่องปลอมเข้าไปบ้างจนกลายเป็นว่าเธอทำใจได้แล้ว (แค่นี้คงยังไม่ถูกจับได้หรอกนะ......) เธอคิดว่าการเล่นกับขอบเขตระหว่างจะถูกจับได้หรือไม่ถูกจับได้อาจจะเป็นความสนุกอย่างหนึ่งด้วย รู้สึกตื่นเต้นนิดๆ แม้จะทำท่าเป็นคนปกติ แต่ยูกะก็ไม่ค่อยฉลาดซักเท่าไหร่ การสตรีมตอนกลางคืนในที่สุดก็ใช้เวลายาวนาน 「งั้นวันนี้พอแค่นี้นะ อ่านซูเปอร์แชทแล้วจบเลย--」 การคุยเปล่าจบลงเมื่อวันที่เปลี่ยนไป เธอตัดสินใจปิดการสตรีมหลังจากขอบคุณผู้ชมที่ส่งซูเปอร์แชทในการสตรีมทีละคน ซึ่งซูเปอร์แชทคือคอมเมนต์ที่มีเงินสดแนบมาด้วย เรียกอีกอย่างว่าฟังก์ชันการให้ทิป พูดง่ายๆ ก็เหมือนเงินค่าขนมเลย ฮานาบาชิ สึบากิอ่านชื่อทีละคน แตกต่างจากสตรีมเมอร์ระดับท็อป จำนวนผู้ชมที่ส่งซูเปอร์แชทให้สึบากิไม่ได้มากนัก ฮานาบาชิ สึบากิจำชื่อของทุกคนได้ คนที่ส่งเสมอ คนที่ส่งเป็นครั้งคราว เธอแสดงความคิดเห็นกับแต่ละคนทีละประโยค สื่อความหมายโดยนัยว่า「ฉันจำได้หมดนะ」 วันนั้นมีซูเปอร์แชทจากผู้ชมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ชื่อผู้ใช้คือฮาชิ ฮานาบาชิ สึบากิจ้องมองชื่อนั้นแล้วยิ้ม จำได้ เป็นเด็กที่ส่งคอมเมนต์ให้หลายครั้งเมื่อไม่กี่วันก่อน 「คุณฮาชิ ที่ส่งข้อความยาวๆ ให้เมื่อวันก่อนใช่มั้ย? ขอบคุณสำหรับซูเปอร์แชทนะ!」 เมื่อวันก่อนที่ส่งคอมเมนต์แบบแสปมมาเธอเลยรู้สึกงง แต่ครั้งนี้เป็นข้อความที่สุภาพและนุ่มนวลมาก 「ขอบคุณที่ให้กำลังใจเสมอ」 「จะคอยเชียร์ต่อไปตลอดนะ」 「รักมากนะคะ」 ที่เขียนไว้คือคำพูดอบอุ่นมากมายที่มีต่อฮานาบาชิ สึบากิ เขาคิดแบบนี้เกี่ยวกับเธอมาตลอดหรือเปล่านะ --สิ่งที่อยู่ในหัวควรจะพูดออกมาให้ชัดเจน เป็นคำพูดตรงไปตรงมาที่เหมือนจะทำตามคำพูดดีๆ ของชิโนะอย่างแท้จริง คุณฮาชิ เป็นคนแบบไหนกันนะ? ขณะอ่านคอมเมนต์ออกเสียง ยูกะผ่อนคลายใบหน้าด้วยความรักจากคนที่เธอไม่รู้จักหน้าตา