บทที่ 7 เรื่องของจอมมารที่ติดกำแพง

จอมมารนั่งอยู่บนบัลลังก์ในต่างโลก 「องครักษ์! องครักษ์ๆ!」 จอมมารตะโกนเรียก โอดโอย และทันใดนั้นองครักษ์ก็บินลงมาเบื้องหน้าบัลลังก์พร้อมเสียงปีกกระพือดังพั่บๆ 「ค่ะ มีอะไรหรือ ท่านจอมมาร」 องครักษ์คุกเข่าลงมองจอมมารอย่างระมัดระวัง 「คุคุคุ......เจ้ามาแล้วสินะ องครักษ์」 จอมมารมองลงมาจากบัลลังก์「เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมข้าถึงเรียกเจ้ามาที่นี่วันนี้?」 「ข้าน้อยไม่อาจคาดเดาได้เลยค่ะ」 「ความจริงแล้ว ข้าวางแผนจะออกไปจากปราสาทจอมมาร อยากให้เจ้าช่วยเฝ้าให้หน่อย」 「เฝ้าปราสาทหรือค่ะ ไม่มีปัญหา แต่......ท่านจะไปที่ไหนหรือ?」 「ไปรุกรานโลกมนุษย์!!」 จอมมารกอดอกอย่างภาคภูมิ 「รุกรานโลกมนุษย์ หรือคะ」 องครักษ์พูดกับร่องอกของตัวเอง 「คุคุคุ......ถึงเวลาแล้วที่ข้าจะยึดครองต่างโลกไว้ในมือ...... ระหว่างที่ข้าไปรุกราน ข้าอยากให้เจ้าดูแลปราสาทจอมมาร เจ้าทำได้หรือไม่?」 「ได้แน่นอนค่ะ!」 องครักษ์กางปีกอย่างไม่จำเป็นและก้มศีรษะ แล้วเงยหน้าขึ้นทันที「แต่ท่านจอมมาร ขออนุญาตถามสักหนึ่งคำถามได้หรือเปล่า」 「อะไรกัน? พูดมา」 「รู้สึกว่าเราเคยมีบทสนทนาแบบนี้เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว......」 「............」 จอมมารหันหน้าไปทางอื่น 「และก็รู้สึกว่าท่านกลับมาพร้อมน้ำตา......」 「............」 จอมมารปิดหู 「หลังจากนั้นท่านก็ขังตัวเองในห้องนอนสามวัน พวกเมดก็มาบ่นกับข้าว่าลำบากมาก......」 「............」 จอมมารพองแก้ม 「ท่านจอมมาร」 「ไม่รู้ไม่ชี้」 「อะไรนะ?」 「ข้าไม่รู้เรื่องอะไรแบบนั้นหรอก ข้ายังไม่เคยไปโลกมนุษย์สักครั้งเลย」 จอมมารลบความทรงจำที่ไม่พึงประสงค์ออกจากความทรงจำ 「อย่างไรก็ตาม ในฐานะองครักษ์ ข้าน้อยเป็นห่วงว่าท่านจอมมารจะพ่ายแพ้ต่อมนุษย์พวกนั้น」 「โอ้โห......องครักษ์เอ๋ย เจ้าสงสัยในพลังของข้าหรือ?」 จอมมารยิ้มอย่างมีชัย「เจ้าคิดว่าข้าจะบุกรุกโลกมนุษย์โดยไม่มีแผนการอะไรเลย—นั่นใช่สิ่งที่เจ้าต้องการจะบอกใช่ไหม?」 「........!」 คำถามโง่ๆ ไม่มีทางที่จอมมารจะออกไปโดยไม่คิดอะไรเลย เหมือนแค่จะบอกว่า「เดี๋ยวไปร้านสะดวกซื้อแป๊บนึง」 นั่นไม่ใช่สิ่งที่จอมมารจะทำ 「หมายความว่าท่านมีแผนการอยู่แล้ว......!」 สมแล้วที่เป็นท่านจอมมาร! 「แน่นอนอยู่แล้ว ข้ากำลังจะไปรุกรานโลกมนุษย์นะ? จะไม่มีแผนการได้อย่างไร」 「แล้วท่านวางแผนจะใช้วิธีการแบบไหนหรือคะ?」 「ฮึฮึฮึ......มันก็คือ」 เมื่อองครักษ์ถาม จอมมารลุกขึ้นจากบัลลังก์และสะบัดผ้าคลุม และหลังจากทำท่าขึงขังแล้ว จอมมารก็พูดว่า 「ข้าจะไปด้วยตัวเองนั่นแหละ......」 「ไปด้วยตัวเอง......หรือคะ......?」 มันเป็นแผนการที่ธรรมดามากเมื่อเทียบกับท่าทางขึงขังนั้น ฟังผิดหรือเปล่านะ? 「ไปรุกรานด้วยตัวเองนั่นแหละ......」 ไม่ได้ฟังผิด จอมมารถึงกับทำหน้าเหมือนจะบอกว่า「ข้าอัจฉริยะไหมล่ะ?」 「เอ่อ เข้าใจแล้ว......」 「ฮึฮึฮึ เจ้าคงตกใจมากจนพูดไม่ออกสินะ」 「ก็ใช่」 (ตกใจเพราะมันธรรมดาเกินไป) 「ถ้าจะรุกรานก็ต้องไปโจมตีด้วยตัวเองสิ ที่ครั้งก่อนเป็นแบบนั้นก็เพราะไม่มีข้าในฐานะจอมมารไปด้วย พูดได้ว่าการรุกรานโลกมนุษย์ครั้งนี้ก็คือการแก้แค้นครั้งก่อนด้วย」 「หืม? ครั้งก่อน? หมายความว่าท่านมีความทรงจำที่เคยไปโลกมนุษย์—」 「ไม่รู้」 「ท่านจอมมาร?」 「ข้าไม่รู้เรื่องแบบนั้นหรอก」 จอมมารหันหลังให้กับเรื่องที่ไม่พึงประสงค์อีกครั้ง หลังจากนั้นประมาณห้านาที จอมมารก็ลงมายังโลกมนุษย์อีกครั้ง และแล้วจอมมารก็มาถึงโลกมนุษย์ สถานที่คือโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง ตรงหน้าคือห้องคหกรรม 「คุคุคุ......」 จอมมารยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ขณะสำรวจสถานการณ์รอบตัว ร่างกายขยับไม่ได้ ไม่รู้ทำไมถึงอยู่ในท่าโน้มตัวไปข้างหน้า และรู้สึกเหมือนบริเวณรอบท้องถูกกดทับอยู่ 「............」 ลองสัมผัสดู มองลงไปข้างล่าง จอมมารมั่นใจแล้ว 「ติดกำแพงซะแล้ว......」 ติดอยู่ในกำแพง คงมีความผิดพลาดบางอย่างตอนเคลื่อนย้าย เพราะจอมมารถูกส่งมาที่ตำแหน่งของกำแพง ทำให้ร่างท่อนบนยื่นเข้าไปในห้องคหกรรม ส่วนท่อนล่างโผล่ออกมาทางระเบียงในรูปแบบที่แปลกประหลาด พูดให้ชัดๆ คือท่าทางดูโง่เง่าอย่างถึงที่สุด 「อู้ว์......แย่แล้ว......ถ้ามีใครมาเห็นข้าในสภาพนี้——」 「ว้าว! นี่ อะไรเนี่ย นี่มันสภาพอะไรกัน?」 จอมมารหันไปมองด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงร้อง นักเรียนหญิงคนหนึ่งกำลังจ้องมองมาที่จอมมารด้วยดวงตากลมโต นานะ หนึ่งในสมาชิกชมรมค้นคว้าการทำอาหาร 「เป็นอะไรรึเปล่า? มีอะไรเกิดขึ้นหรือ? พุ่งชนกำแพงแบบอะโครแบตหรือไง?」 ไม่ได้! ข้าไม่อาจปล่อยให้ถูกจับได้ในสภาพแบบนี้......! 「อ อย่าเข้ามา! เจ้า อย่าเข้ามาใกล้ข้า!」 「หา? อะไรนะ?」 ตึกๆๆๆ นานะเดินเข้ามาใกล้จอมมาร 「เข้ามาใกล้แล้วนี่......!」 นานะเป็นเด็กที่ไม่ค่อยฟังคนอื่นพูด 「ว้าว สุดยอด นี่มันอะไรกัน? ทำยังไงถึงเข้าไปติดในกำแพงได้ล่ะ? ติดเข้าไปสวยมากเลยนะ?」 「อ อย่าแตะต้องข้า! อย่าแตะต้องผิวของข้า เจ้าคนไร้มารยาท!!」 「หืม?」 นานะลูบท้องจอมมารเบาๆ「ว้าว นุ่มมากเลย~」 「แตะแล้วนี่......!」 นานะยังคงเป็นเด็กที่ไม่ฟังคำพูดของคนอื่น 「แต่จริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้นถึงได้กลายเป็นแบบนี้ล่ะ?」 「ข้าไม่มีอะไรจะพูดกับเจ้าหรอก」 「อย่าพูดแบบนั้นสิ เล่าให้ฟังหน่อย เอ้า!」 「เฮี้ย!」 จอมมารเป็นคนบ้าจั๊กจี้ที่สีข้าง 「เอาเป็นว่าค่อยถามเรื่องราวทีหลังก็ได้ ตอนนี้ต้องช่วยให้คุณออกมาจากกำแพงก่อนนะ!」 「......! ข้าไม่ต้องการความสงสารจากมนุษย์อย่างเจ้า! ปล่อยข้าไว้แบบนี้แหละ!」 「ไม่เป็นไร! ไว้ใจฉันเถอะ! ถึงจะดูแบบนี้ แต่ฉันเป็นคนแข็งแรงในหมู่ผู้หญิงนะ! จะดึงออกมาให้เร็วๆ เลย!」 「ไม่ ข้าบอกว่าไม่เป็นไรแล้วไง! หยุดเถอะ! อย่าแตะต้องข้า!!」 「เตรียมตัวนะ? หนึ่ง สอง! เฮ้!」 นานะออกแรงดึงอย่างเต็มที่ 「......อืม!」 แล้วนานะก็ปล่อยมือ 「คงไม่ไหวล่ะ!!」 มันเป็นไปไม่ได้จริงๆ 「อะไรกันเนี่ย!!」 และจอมมารก็โกรธขึ้นมาทันที 「ถึงข้าจะบอกว่าไม่ต้องช่วย แต่ลึกๆ ก็หวังอยู่นะ!!! ยอมแพ้เร็วเกินไปแล้ว!!」 「เหมือนคนที่ปากบอกไม่เอาแต่ใจอยากได้นั่นแหละ!」 「เสียงดังน่ารำคาญ!!」 จอมมารทำแก้มป่องและงอนแบบ 'ช่างมันเถอะ' นานะเอียงคอสงสัย 「จริงสิ ฉันยังไม่ได้ถามชื่อเลยนะ?」 「ข้าไม่มีชื่อที่จะบอกกับเจ้าหรอก」 จอมมารหันหน้าไปทางอื่น 「งั้นเหรอ......」 นานะพยักหน้าพลางมองจอมมาร「แต่ฉันก็พอจะเดาได้ว่าคุณเป็นใครมาจากไหน ไม่ต้องบอกชื่อตอนนี้ก็ได้!」 「อะไรกัน...!」 ข้าไม่ได้แนะนำตัวนี่นา เธอรู้ว่าข้าเป็นจอมมารจากต่างโลกงั้นหรือ? ขณะที่จ้องมองด้วยความตกใจ นานะก็ตอบกลับมาด้วยรอยยิ้ม 「คุณเป็นคนจากชมรมละครใช่ไหมล่ะ?」 「เปล่านะ ไม่ใช่?」 「งั้นรอแป๊บนะคุณคนจากชมรมละคร!」 「บอกว่าไม่ใช่ไง? ข้าไม่ได้อยู่ชมรมละครนะ?」 「ฉันจะไปเรียกคนมาช่วยนะ!」 นานะเดินออกไป 「พามาแล้วนะ!」 เธอกลับมาแล้ว 「หวัดดี」 ยูกะถูกนานะจูงมือมาด้วยท่าทางที่ดูเหมือนจะรำคาญ เธอเป็นสมาชิกของชมรมค้นคว้าการทำอาหารเช่นเดียวกับนานะ 「โห ติดกำแพงจริงๆ ด้วย」 เป็นปฏิกิริยาที่ค่อนข้างเฉยชา 「เห็นไหม? เป็นอย่างที่ฉันบอกใช่ไหมล่ะ?」 นานะลูบเขาของจอมมาร 「เครื่องแต่งกายเจ๋งจัง เขาพวกนี้ด้วย」 ยูกะลูบเขาของจอมมาร 「แต่งตัวเป็นอะไรกันนะ?」 「จอมมารมั้ง?」 「อ๋อ! ใช่เลย! เป็นคุณจอมมารนี่เอง」 「แต่จะต้องพุ่งชนแบบไหนถึงจะติดกำแพงได้แบบนี้กัน」 「กำแพงนี้บอกเล่าถึงความเข้มข้นของกิจกรรมชมรมละครเลย......」 「แต่ในชมรมละครมีคนแบบนี้ด้วยเหรอ?」 「อืมม แต่พอแต่งคอสเพลย์แล้ว ทุกคนก็หน้าเหมือนๆ กันหมดไม่ใช่เหรอ?」 「มีอคติมากไปแล้วนะ」 「แล้วพวกเจ้าจะเลิกลูบเขาข้าไปพร้อมๆ กับคุยกันได้หรือยัง?」 จอมมารถูกลูบเขาตลอดระหว่างที่พวกเธอคุยกัน 「อ๋อ ขอโทษ มันอยู่ในตำแหน่งที่พอดีมือน่ะ」 「ช่างไร้มารยาท! พวกเจ้าคิดว่าข้าเป็นใครกัน!」 「โอ้ เหมือนจอมมารจริงๆ ด้วย แสดงได้เข้าบทมากเลยนะ」 「เลิกตบหัวข้าได้แล้ว!!」 「แล้วนานะ ฉันแค่ต้องช่วยดึงเขาออกมาใช่ไหม?」 「ใช่แล้ว~」 นานะพยักหน้าพลางลูบเขาจอมมาร 「หยุดลูบๆ เลย!!」 ทั้งสองคนจับมือของจอมมารที่กำลังดิ้นพล่านคนละข้าง 「งั้น ไปล่ะนะ」 ยูกะส่งสัญญาณตาให้นานะ「หนึ่ง สอง!」 พวกเธอดึงแรงๆ 「อ่า ไม่ไหวแฮะ」 มันเป็นไปไม่ได้จริงๆ 「เร็วเกินไปไหม!!」 จอมมารโกรธอีกครั้ง「เร็วเกินไปแล้ว!! พยายามน้อยกว่าครั้งก่อนอีกนะ! พยายามอีกหน่อยสิ!! ข้าตั้งความหวังไว้นิดหน่อยเชียวนะ!!」 「แต่ดูแค่แวบเดียวก็รู้แล้วว่ามันติดแน่นมาก แค่ดึงอย่างเดียวไม่น่าจะได้ผลหรอก」 「มาพูดเรื่องพื้นฐานตอนนี้เนี่ยนะ!!」 กำแพงถูกเจาะเป็นรูตามรูปท้องของจอมมารอย่างสวยงาม ถ้าดึงออกมาก้นก็จะติด ถ้าไม่ขยายรูที่กำแพงให้กว้างขึ้น คงไม่มีทางดึงออกมาได้ 「ถ้าอ้วนกว่านี้อีกนิด ก็น่าจะดึงออกมาได้นะ」 「ก็คนชมรมละครรูปร่างดีนี่นา~」 「ไม่ใช่ชมรมละครนะ!!」 จอมมารแค้นใจ บ่นออกมาจากกำแพง 「พวกเจ้าเป็นอะไรกันแน่—กรี้ด!」 「กรี้ด?」 ยูกะเอียงคอ「เป็นอะไรขึ้นมา?」 「เสียงเซ็กซี่ดีนะ」 ในสายตาของนานะที่สังเกตอยู่ จอมมารดูเหมือนจะมีแก้มแดงเล็กน้อย เมื่อเอียงคอถามว่าเป็นอะไร จอมมารก็ร้อง「ฮิ ฮี้...!」 พร้อมกับพูดว่า 「มี มีใครบางคนกำลังลูบต้นขาข้าอยู่...!」 「อย่างนั้นเองเหรอ」 เซ็กซี่จังนะ 「อย่าแค่พยักหน้า มาช่วยข้าด้วยสิ!!」 ไม่ใช่แค่ 'อย่างนั้นเองเหรอ' นะ!! 「เรียกร้องเยอะจังเลยนะ......」 ยูกะถอนหายใจพลางยักไหล่แล้วเดินออกไปที่ระเบียง 「จับตัวคนร้ายได้แล้ว」 เธอกลับมาพร้อมกับนักเรียนหญิงอีกคน 「กู๊เท่น มอร์เก้น」 คนที่ยกมือขึ้นทักทายจอมมารคือชิโนะ หนึ่งในสมาชิกหญิงของชมรมค้นคว้าการทำอาหาร และเป็นคนที่กำลังลูบต้นขาอยู่นั่นเอง 「ทำไมเจ้าถึงแตะต้นขาข้าล่ะ!」 「ตอนนี้ชมรมศิลปะกำลังวางผลงานเรียงอยู่ในระเบียงน่ะ」 「หืม」 「ก็คิดว่าเป็นอันนั้นน่ะ」 「จะมีผลงานที่มีมิติแบบนี้ได้ยังไงกัน!!」 「เหตุผลที่ฉันกำลังจับเขาของคุณอยู่ตอนนี้ก็เพราะเหตุผลเดียวกัน」 「หยุดเลยนะ!!」 「ฉันกำลังชมว่ามันสวยเหมือนงานศิลปะนะ」 「เอ๊ะ? จริงเหรอ?」 จอมมารที่ใจอ่อนง่ายๆ เมื่อได้รับคำชม ดีใจทันที ข้างๆ กันนั้น นานะกับยูกะกำลังอธิบายสถานการณ์ให้ชิโนะฟัง ชิโนะเป็นคนที่ฟังนิดเดียวก็เข้าใจทั้งหมด เธอพยักหน้ารับฟังคำอธิบายของทั้งสอง แล้วพูดว่า「สรุปก็คือ จอมมารจากต่างโลกบังเอิญติดกำแพงตอนที่กำลังเคลื่อนย้ายมาที่นี่สินะ」 และเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด ช่างสมกับที่เป็นอัจฉริยะ 「ฉันเข้าใจสถานการณ์แล้ว จะช่วยดึงออกจากกำแพงให้เอง」 「........!」 จอมมารเบิกตากว้าง แม้แต่สองคนช่วยกันยังดึงออกไม่ได้ แล้วเธอจะทำยังไงกัน? ชิโนะบอกอย่างเย็นชา นั่นคือความคิดของอัจฉริยะ เธอบอกว่า 「เจาะกำแพงตามรูปทรงก้นของเขากันเถอะ」 ช่างเรียบง่าย!!! 「ข้อเสนอธรรมดามากเลยนะ!!」 「ฉันขี้เกียจคิดอะไรมากน่ะ」 「ช่างตรงไปตรงมาจริงๆ!」 「ถ้าตกลงกันแล้ว ก็ทำกันเลยดีกว่า」 「เดะ เดี๋ยวก่อน! คิดใหม่เถอะ! ถ้าเจ้าขยายรูแล้ว เจ้าต้องอุดมันกลับด้วยนะ!」 「ไม่เป็นไร ฉันคิดวิธีอุดรูไว้แล้ว จับเขาไว้นะ นานะ ยูกะ」 ชิโนะส่งสัญญาณตาให้ทั้งสอง พวกเธอเข้าใจกันดี ทั้งสองพยักหน้าให้กัน ทันใดนั้น ทั้งสองก็คว้าสีข้างของจอมมารไว้ 「เฮี้ย—」 จอมมารสะดุ้งโหยง「อ อะไรๆๆๆๆๆๆๆๆ พวกเจ้าจะทำอะไรน่ะ! หยุด หยุดเดี๋ยวนี้!」 จอมมารมีจุดอ่อนที่สีข้างมาก 「อย่าขยับนะ」

ชิโนะพูดอย่างเย็นชาขณะเตรียมสว่าน「ถ้าขยับ ร่างกายส่วนบนกับส่วนล่างอาจจะต้องแยกจากกันตลอดกาลก็ได้นะ」 「ทำไมเจ้าถึงพกสว่านมาด้วยล่ะ!!」 「งานอดิเรก」 งานอดิเรกแบบไหนกัน! จอมมารแอบคิดในใจพลางดิ้นไปมา แต่แน่นอนว่าเขาไม่สามารถขยับตัวได้ และไม่มีทางหนีจากสว่านได้ 「อย่าดิ้นสิ」 「อยู่นิ่งๆ นะ~」 จอมมารถูกจับสีข้างไว้จากทั้งสองด้าน 「เฮี้ย, อ๊ะ......」 ยิ่งพยายามหนี แรงที่กดที่สีข้างก็ยิ่งแรงขึ้น ผลก็คือ สีข้างยิ่งรู้สึกจั๊กจี้มากขึ้น สิ่งที่รอจอมมารอยู่คือเวลาอันยาวนานเหมือนนรก 「เฮี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!」 เสียงกรีดร้องดังก้องพร้อมกับเสียงแหลมของสว่าน นับจากวันนั้นเป็นต้นมา รอยประหลาดที่เกิดขึ้นบนผนังห้องคหกรรมเป็นที่รู้จักในหมู่นักเรียนบางกลุ่มในชื่อ「ก้นของจอมมาร」 แต่มีนักเรียนน้อยมากที่รู้ว่าผลงานชิ้นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร