บทที่ 5 การทดสอบที่ร้านราเมนรสเผ็ด

นักเรียนหญิงสามคนกำลังเดินอยู่บนถนนในยามเย็น 「นี่ พวกเธอสองคน!」 นานะหันกลับมาขณะเดินและมองไปที่ชิโนะกับยูกะ「ได้ยินมาว่ามีร้านราเมนรสเผ็ดเปิดใหม่แถวนี้! รู้รึเปล่า?」 「ร้านราเมนรสเผ็ดเหรอ」 ยูกะพยักหน้าอย่างสนใจ ช่วงเวลานี้ก็พอดีรู้สึกหิวนิดๆ 「โอ๊ะ ยูกะจิ ดูเหมือนอยากจะกินราเมนเผ็ดๆ แล้วเหงื่อแตกนะ」 「ทำหน้าอะไรเนี่ย」 「ในเมื่อมาถึงแล้ว แวะไปกันไหม? การไปกินข้าวด้วยกันตอนกลับบ้านมันดูเหมือนนักเรียนหญิงสมัยใหม่ดีนะ!」 「ฉันว่านักเรียนหญิงสมัยใหม่ส่วนใหญ่ไม่ค่อยเข้าร้านราเมนนะ」 「แล้วไง จะไปไหม?」 「ก็ไม่เป็นไรหรอก」 「เย้!」 นานะดีใจ ยูกะเอียงคอสงสัยอยู่ข้างๆ 「ชิโนะล่ะว่าไง?」 「กระเทียมเยอะๆ」 「เดี๋ยวสิ ฉันไม่ได้ถามออร์เดอร์นะ!」 สุดท้ายทั้งสามคนก็ตกลงที่จะไปร้านราเมน พวกเธอไปถึงประมาณห้านาทีหลังจากนั้น พวกเธอยื่นมือไปที่ม่านร้านตามกลิ่นน้ำมันเล็กๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของร้านราเมน แล้วก้มเข้าไป 「ยินดีต้อนรับ!」 เสียงเจ้าของร้านที่เต็มไปด้วยพลังต้อนรับทั้งสามคน ใบหน้าดุดัน บนหัวมีผ้าพันศีรษะ นานะก้มศีรษะเล็กน้อยให้เจ้าของร้านพลางคิดว่าเขาดูเหมือนคนที่จะกอดอกและจ้องทุกครั้งที่ถ่ายรูป 「สามคนค่ะ!」 จากนั้นนานะก็ชูนิ้วสามนิ้วแล้วเดินไปที่เคาน์เตอร์ที่ลึกที่สุด นั่งลงอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วทั้งสามคนก็มองเมนู จะกินอะไรดี? 「—พวกแกทำไมถึงมานั่งล่ะ!!」 「!?」 ทั้งสามคนตกใจพร้อมกัน จู่ๆ ก็โดนดุ ทำไมกัน? เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นเจ้าของร้านที่กำลังเบิกตาโกรธ 「นี่ใช่เวลามากินข้าวที่ไหนกัน!! รีบไปเปลี่ยนเครื่องแบบเดี๋ยวนี้!」 เครื่องแบบ? เปลี่ยน? อะไรกัน ในขณะที่ทั้งสามคนมองหน้ากันด้วยความสงสัย เจ้าของร้านก็พูดต่อ 「พวกแกเป็นนักเรียนฝึกงานที่จะมาเริ่มวันนี้ไม่ใช่เหรอ!」 ดังนั้นทั้งสามคนจึงสวมเครื่องแบบ 「ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยล่ะ!!」 เสื้อเชิ้ตสีดำ กางเกงยีนส์ และผ้ากันเปื้อน เหมือนพี่สาวที่มักเห็นในร้านราเมนทั่วไป มันเข้ากับยูกะที่ชอบแต่งตัวลุยๆ เป็นปกติได้ดี แต่ถึงจะเข้ากันดีก็เถอะ 「ฉันไม่ได้มาทำงานนะ!!」 มีการเข้าใจผิดอย่างร้ายแรง 「ไม่นึกว่าจะมีการฝึกงานแบบนี้ด้วย......... ตกใจจัง」 「เราน่าจะแก้ความเข้าใจผิดนี้ก่อนดีไหม?」 「เดี๋ยวก่อน! แต่ยูกะจิ ลองคิดดูดีๆ สิ?」 「อะไรล่ะ」 「พวกเรามาที่ร้านนี้เพื่อเหงื่อแตก—ใช่ไหมล่ะ?」 「ความหมายมันคนละอย่างกันเลย!!」 「แล้วก็น่าจะได้กินราเมนฟรีด้วย ก็ถือว่าคุ้มนะ」 「เธอนี่มันเต็มไปด้วยความโลภจริงๆ!」 「แล้วฉันก็เคยใฝ่ฝันอยากเป็นสาวประชาสัมพันธ์ร้านด้วยนะ......... อยากให้ผู้ชายมาตื้ออะ」 「เธอนี่มันเต็มไปด้วยกิเลสจริงๆ!」 ดูเหมือนว่าคงหวังอะไรจากนานะไม่ได้แล้ว ยูกะจึงขอความช่วยเหลือจากชิโนะ 「เธอช่วยพูดอะไรบ้างสิ」 「ตั้งตารออาหารพนักงานอยู่」 「บ้าเอ๊ย...... มีแต่ฉันเท่านั้นที่ปกติในกลุ่มนี้เหรอ......!」 ยูกะรู้สึกหดหู่ 「ว่าก็ว่านะ ยูกะจิ พูดแบบนี้ก็ยังไงอยู่ แต่ฉันว่าถึงพวกเราจะพูดอะไรไป เขาก็คงไม่ฟังพวกเราหรอก」 ขณะพูด นานะก็ชำเลืองมองไปที่เจ้าของร้าน 「โอ้ พวกแก ดูเหมือนพร้อมแล้วสินะ........」 สายตาที่มองมาที่ทั้งสามคนที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วนั้นดูดุดัน ไม่มีทีท่าว่าจะยอมฟังเรื่องราวเลย 「ก่อนอื่น ข้าจะถาม พวกแกเป็นใครกัน!」 「นานะค่ะ」 「ยูกะค่ะ」 「ชิโนะค่ะ」 「ผิด! ในร้านของข้า พวกแกไม่มีชื่อ!」 บรรยากาศที่จะทำให้การพูดคุยเข้าใจกันได้ดูไม่มีเลย 「ฟังให้ดี! ข้าไม่ตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอก ไม่ว่าจะหน้าตาดีหรือไม่ หรือลักษณะภายนอกใดๆ ก็ไม่เกี่ยว ข้าจะปฏิบัติกับพวกแกทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน! เพราะฉะนั้นข้าจะไม่เรียกพวกแกด้วยชื่อ! เข้าใจไหม!」 「แต่ถ้าไม่มีชื่อเรียก เราจะรู้ได้ยังไงว่าใครเป็นใครคะ」 ยูกะยกมือขึ้น เธอไม่สนใจเรื่องการไม่ถูกเรียกชื่อหรอก แต่รู้สึกว่าความยึดมั่นของเจ้าของร้านอาจเป็นอุปสรรคต่อการทำงาน 「ฮึ่ม ช่างเป็นมุมมองที่คมคายนัก」 ก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอ 「ก็ได้...... งั้นตั้งแต่นี้ไป ข้าจะเรียกพวกแกว่า ผมน้ำตาล ผมทอง และแว่นตา แล้วกัน」 สุดท้ายก็ตัดสินจากรูปลักษณ์ภายนอกนั่นแหละ ดูเหมือนว่าเขาจะตั้งชื่อให้นานะเป็นผมน้ำตาล ยูกะเป็นผมทอง และชิโนะเป็นแว่นตา 「รู้ไหมว่าทำไมข้าถึงใช้นโยบายการสอนที่เข้มงวดขนาดนี้...... เข้าใจไหม? ผมทอง」 「ไม่เข้าใจค่ะ」 「เพราะร้านของเราเป็นร้านราเมนรสเผ็ดไงล่ะ!!」 มันคนละความหมายกันนะ 「ถามอีกครั้ง พวกแกเป็นใครกัน!!」 「ผมน้ำตาลค่ะ」 「ผมทองค่ะ」 「แว่นตาค่ะ」 「ดีมาก!!」 เจ้าของร้านพยักหน้าอย่างพึงพอใจ 「อ่อ เอ่อ เจ้าของร้านคะ」 นานะเอียงคอถาม「พวกเราต้องทำอะไรบ้างเหรอคะ?」 「ฮึ่ม คำถามที่ดีนะ」 ก็แค่คำถามธรรมดาเท่านั้นเอง 「ก่อนอื่นข้าขอบอกไว้เลยว่า ข้าไม่มีความตั้งใจจะปฏิบัติกับพวกแกซึ่งเป็นนักเรียนฝึกงานเป็นพิเศษแต่อย่างใด」 เจ้าของร้านประกาศ「พวกแกเพิ่งเข้ามาในร้านเป็นพนักงานใหม่! จะให้งานทันทีได้ยังไงกัน!」 กรอบๆๆ เจ้าของร้านรีบปิดม่านเหล็กลงอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ประกาศ 「พวกแกต้องผ่านการทดสอบ! จนกว่าจะเป็นพนักงานเต็มตัว ร้านจะไม่เปิดและพวกแกก็กลับไม่ได้!!」 ดูเหมือนว่าหนทางกว่าจะได้กินราเมนรสเผ็ดยังอีกยาวไกล 「การทดสอบแรกคือนี่!」 ตึง! วัตถุดิบทุกชนิดในร้านถูกจัดวางเรียงในครัว ชาชู ต้นหอม ตับ หัวหอม และอื่นๆ ที่รู้จัก 「พวกแกสามคนลองทำข้าวผัดให้ข้าดูซิ!」 เจ้าของร้านนั่งเก้าอี้ที่มุมครัวพร้อมกับกอดอก 「ทำไมต้องทำข้าวผัดด้วยล่ะ?」 ยูกะเอียงคอสงสัย 「........!」 ข้างๆ กันนั้น นานะตาโตด้วยความตกใจ「เขาให้พวกเราทำข้าวผัดซึ่งเป็นพื้นฐานของการทำอาหารเพื่อวัดความสามารถของพวกเรา! เจ้าของร้านช่างเจ๋งจริงๆ......」 「ไม่มีทางที่เขาจะคิดลึกขนาดนั้นหรอก」 「ยูกะจิ ชิโนะจัง มาทำข้าวผัดที่เยี่ยมที่สุดกันเถอะ?」 「นี่มันเปลี่ยนจุดประสงค์ไปแล้วนะ」 พวกเรามาที่ร้านเพื่อกินราเมนไม่ใช่เหรอ ยูกะรู้สึกเหนื่อยใจ ชิโนะตบไหล่เธอเบาๆ เพื่อปลอบ 「ยูกะ」 「อะไร」 「เรื่องชิมฝากฉันเถอะ」 「เธอนี่คิดแต่เรื่องกินอย่างเดียวเลยนะ!」 อย่างไรก็ตาม ทั้งสามคนเริ่มร่วมมือกันทำอาหาร 「ถ้าทำให้ข้าพูดว่า 'อร่อย' ได้ก็ถือว่าผ่าน! แต่ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำให้ข้าพูดแบบนั้นหรอกนะ...... รู้ไหมว่าทำไม ผมทอง!」 「ไม่รู้ค่ะ」 「เพราะร้านของเราเป็นร้านราเมนรสเผ็ดไงล่ะ!!」 ก็บอกแล้วไงว่ามันคนละความหมายกัน 「เอาละ ทำข้าวผัดมาแล้วแสดงฝีมือของพวกแกให้ข้าดูซิ!」 พวกเธอทำ 「อร่อย」 เขาก็พูด 「ง่ายเกินไปแล้วนะคนนี้」 ยูกะมองเจ้าของร้านที่กำลังสั่นพร้อมช้อนในมือด้วยสายตาเย็นชา อย่างไรก็ตาม พวกเธอผ่านการทดสอบ 「เย่! เราทำได้แล้วนะ ยูกะจิ ชิโนะจัง!」 「ก็เพราะฉันช่วยชิมนั่นแหละ」 ชิโนะพูดพลางเคี้ยวข้าวผัดที่เหลืออยู่ สำหรับทั้งสามคนที่เป็นสมาชิกชมรมวิจัยอาหาร การทำข้าวผัดอร่อยๆ เป็นเรื่องง่ายเหมือนกินข้าวเช้า 「........ไ-ไม่นะ เดี๋ยวก่อน ข้ายังไม่ได้ยอมรับพวกแกหรอกนะ ฮึกๆ」 「อย่าพูดตอนกินสิ」 หลังจากถูกยูกะเตือนและดื่มน้ำเข้าไป เจ้าของร้านก็มองทั้งสามคนอีกครั้ง 「ฟังนะพวกแก! อย่าเหลิงเพราะแค่ทำข้าวผัดระดับนี้ได้! ข้ายังไม่ยอมรับว่าพวกแกเป็นพนักงานเต็มตัวหรอกนะ!」 「แต่คุณบอกว่าอร่อยไปแล้วนี่คะ」 「ไม่ได้พูด!!」 「ก็พูดไปแล้วนี่—」 「ไม่ได้พูด!!」 「แต่คุณกินหมดแล้วนี่—」 「เงียบ!!」 「...........」 「ว่าแต่ขอสูตรข้าวผัดนี้ได้ไหม」 「สรุปว่ามันก็อร่อยนี่นา!!!」 「ใช้คำสุภาพด้วยนะไอ้เจ้านี่!!」 หลังจากที่พวกเขาทะเลาะกันไปมา นานะก็สอนสูตรให้และพวกเขาก็ผ่านการทดสอบ นี่คือเรื่องราวลับเบื้องหลังการกำเนิดของข้าวผัดซึ่งเป็นเมนูเด่นของร้านราเมนรสเผ็ดแห่งนี้ และการทดสอบสุดท้ายที่รอยูกะและเพื่อนๆ อยู่หลังจากผ่านการทดสอบแรก 「เดี๋ยวสิ อันที่สองก็จบแล้วเหรอ!!」 「ใช้คำสุภาพด้วยนะไอ้เจ้านี่!」 การทดสอบสุดท้ายคือการสะเด็ดน้ำเส้น 「นี่คืองานที่สำคัญที่สุดในร้านของเรา!! พวกเจ้าต้องเชี่ยวชาญการสะเด็ดน้ำเส้นให้สมบูรณ์แบบ!!! เข้าใจไหม!!」 การสะเด็ดน้ำเส้นนี่ใครๆ ก็ทำได้ไม่ใช่เหรอ? ในขณะที่ทั้งสามคนมองหน้ากัน เจ้าของร้านก็ยืนอยู่หน้าหม้อที่กำลังต้มเส้นเดือดปุดๆ 「ฟังให้ดีนะ! ดูให้ดีๆ พวกแก!!」 แล้วเจ้าของร้านก็ดึงอุปกรณ์สะเด็ดน้ำเส้นออกจากหม้อ 「เคียะะะะะะะะะะะะะะะะะ!!」 ปกติแล้วอุปกรณ์สะเด็ดน้ำเส้นเรียกว่าเทโบะ 「หนวกหู」 ในขณะที่ยูกะทำหน้าบึ้ง เจ้าของร้านก็เทเส้นลงในชามที่มีน้ำซุปรออยู่ จากนั้นก็ราดน้ำซุปลงไปให้เข้ากันแล้วใส่เครื่องลงไปก็เสร็จสมบูรณ์ 「นี่แหละราเมนรสเผ็ดของเรา!!」 เขาวางมันลง 「อร่อย」 ชิโนะกิน เสียงดูดเส้นซู่ซ่าชวนให้น้ำลายไหล ดูน่าอร่อย อยากกิน .............. สองคนมองหน้ากัน 「ยูกะจิ เธอเข้าใจไหมว่าการสะเด็ดน้ำเส้นเมื่อกี้มันพิเศษตรงไหน?」 「ไม่อ่ะ ฉันไม่เข้าใจเลย ไม่เข้าใจจริงๆ」 นานะชำเลืองมองไปที่เจ้าของร้าน 「เจ้าของร้านคะ~ ขอร้องล่ะค่ะ~ ช่วยทำให้ดูอีกครั้งได้ไหมคะ?」 นานะทำเสียงหวานอ้อนวอน 「ฮึ่ม......ช่วยไม่ได้สินะ」 เจ้าของร้านโยนเส้นเพิ่มลงในหม้อ 「เคียะะะะะะะะะะะะะะะะะ!!」 เขาทำ 「ว้าว! ขอบคุณมากค่ะ!」 ราเมนรสเผ็ดถูกวางลงตรงหน้านานะ 「เป็นไง? ดูตั้งสองรอบแล้ว คงเข้าใจแล้วใช่ไหม」 เจ้าของร้านถามในขณะที่นานะรีบซดเส้นอย่างมีความสุข ยูกะส่ายหัวแล้วตอบ 「เอ่อ... เทคนิคของเจ้าของร้านเก่งเกินไป ฉันยังไม่เข้าใจเลยค่ะ」 「เคียะะะะะะะะะะะะะะะะะ!!」 เขาทำ 「คนนี้หลงคำชมง่ายเกินไปแล้ว」 พูดถึงแล้ว พวกเธอนึกขึ้นได้ว่าวันนี้มาที่นี่เพื่อกินราเมน ยูกะและเพื่อนๆ นั่งเรียงกันที่เคาน์เตอร์ ซดเส้นไปพลางนึกถึงสิ่งที่พวกเธอลืมไปเพราะการทดสอบแปลกๆ ที่ถูกมอบหมายอย่างกะทันหัน เหงื่อไหลลงมาตามแก้ม อาจเป็นเพราะไอร้อนจากชามหรือน้ำซุปรสเผ็ด แต่ถึงอย่างนั้นมือที่ซดเส้นก็ไม่หยุด ความรู้สึกพึงพอใจเติมเต็มท้องของพวกเธอ 「ถ้าดูตั้งสามรอบก็คงจำได้แล้วล่ะ......」 เจ้าของร้านพยักหน้าอย่างพอใจขณะมองทั้งสามคน「เดี๋ยวจะเปิดร้านแล้ว พวกแกทำงานให้ดีๆ!」 ตอนที่ทั้งสามคนกินราเมนเสร็จ เจ้าของร้านก็เปิดม่านเหล็กที่ปิดอยู่ ที่รออยู่หลังม่านเหล็กคือคนสามคน 「อ้ะ」 คนที่ร้องออกมาคือนักเรียนมัธยมในชุดนักเรียน พวกเขามีทรงผมและการแต่งตัวที่ดูโดดเด่นเล็กน้อย และทำหน้าเบื่อหน่ายอย่างเห็นได้ชัดทันทีที่เห็นเจ้าของร้าน 「พวกหนู」 「มาฝึกงาน」 「รอมานานแล้วนะคะ」 ตั้งแต่วันนี้ขอฝากตัวด้วยนะคะ ทั้งสามคนโค้งคำนับ นักเรียนฝึกงาน นานะและเพื่อนๆ มองหน้ากัน พูดถึงเรื่องนี้ ที่จริงแล้วพวกเขาถูกให้ทำการทดสอบแปลกๆ ก็เพราะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นนักเรียนฝึกงานนี่นา 「............!」 เจ้าของร้านค่อยๆ หันกลับมามองนานะและเพื่อนทั้งสองคน จากนั้นก็เบิกตากว้าง และพูดว่า 「——พวกแกเป็นใครเนี่ยยยย!」