บทที่ 4 ผู้บุกเบิกสีขาวบริสุทธิ์

ในห้องเรียนคหกรรมหลังเลิกเรียน มีเด็กผู้หญิงสามคนอยู่ด้วยกัน 「เอาล่ะ! นี่คือคำถาม! หลังจากรูปนี้ผ่านไปห้าวินาที ฉันได้ทำอะไรพลาดไปกันแน่?」 ขณะยืนอยู่หน้าโต๊ะครู นานะชูสมาร์ทโฟนขึ้นตรงหน้าเพื่อนทั้งสอง สิ่งที่แสดงบนหน้าจอคือภาพเซลฟี่ธรรมดาๆ ภาพหนึ่ง นานะกำลังชูนิ้ววิกตอรี่พร้อมกับพูดว่า 「เย้!」 อยู่หน้าประตูโรงเรียนที่มีดอกซากุระบาน คงเป็นรูปที่ถ่ายเมื่อเช้านี้ ในภาพด้านหลัง มีนักเรียนหญิงที่เพิ่งเข้าเรียนใหม่กำลังหันมามองด้วยสายตาเหมือนกำลังมองสิ่งแปลกประหลาด ชิโนะและยูกะไม่เข้าใจจุดประสงค์ของรูปนี้ จึงมองหน้ากันแล้วเอียงคอพร้อมกับถามว่า「นี่มันอะไรกัน」 「ลองทายสิว่าฉันทำอะไรพลาดไปจากรูปนี้?」 「บอกให้ทายก็......มันก็ดูเป็นรูปธรรมดานะ」 「ใช่! แต่ในรูปนี้มีความลับสุดยอดซ่อนอยู่นะ!」 「หืม」 「ลองทายดูไหม?」 「ไม่เอาอ่ะ น่าเบื่อ」 「ยูกะจิ ผู้หญิงที่ไม่มีอารมณ์ขันไม่มีใครชอบหรอกนะ」 「ยังดีกว่าผู้หญิงที่น่ารำคาญนะ」 ยูกะถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายพลางจ้องมองรูปภาพ ถึงจะบ่นไปบ่นมาแต่ก็ยอมเล่นด้วยเพื่อฆ่าเวลา แต่พูดตามตรง รูปที่อยู่ตรงหน้าเธอก็ดูเหมือนแค่คนยืนชูนิ้ววิกตอรี่อยู่หน้าประตูโรงเรียนเท่านั้น 「......ทั้งๆ ที่ไม่ใช่นักเรียนใหม่แต่ไปถ่ายรูปที่หน้าประตูโรงเรียนคนเดียว นั่นคือสิ่งที่ทำพลาดหรอ?」 「ปู้ๆ! ผิดค่า!」 นานะพองแก้มพร้อมกับพูดว่า การถ่ายรูปหน้าประตูโรงเรียนไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรนะ! 「เอ่อ แบบนี้ถ้าไม่มีคำใบ้ก็ไม่รู้หรอก」 「ลองคิดอีกสักหน่อยไหม?」 ยูกะส่ายหน้าเบาๆ พูดตามตรงเธอไม่เข้าใจเลยสักนิด 「แล้ว คำตอบล่ะ?」 「โอ๊ย! เด็กสมัยนี้ก็แบบนี้แหละ! แค่แตะนิดเดียวก็อยากรู้คำตอบทันทีเลย!」 เธอก็เด็กสมัยนี้เหมือนกันนะ 「เอาล่ะ ชิโนะจัง เป็นไงบ้าง? รู้คำตอบหรือยัง? บอกหน่อยสิ? อืม?」 เธอก็เพิ่งถามหาคำตอบเหมือนกันนะ 「...........」 ชิโนะจ้องมองอย่างเขม็งผ่านแว่นตา ด้วยผลการเรียนอันดับหนึ่งของโรงเรียน ไอคิวที่วัดไม่ได้ สมองของเธอที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะมาตั้งแต่เด็ก เมื่อเริ่มคิดครั้งใด ทุกสิ่งรอบตัวก็จะหายไปจากสายตาของเธอ สมาธิอันน่าทึ่งของเธอถึงขนาดที่แม้นานะจะยืนรอทำหน้าจะจูบอยู่ข้างๆ เธอก็ยังไม่รู้ตัว 「ทำหน้าอะไรของเธอน่ะ」 เธอรู้ตัวนี่นา 「อ๊ะ...เอเฮะเฮะ...」 แล้วนานะก็เขินอาย ยูกะคิดว่า ถ้าจะเขินก็อย่าทำแต่แรกสิ 「ถ้าดูผ่านๆ รูปนี้ก็ดูเหมือนรูปน่าสงสารที่นานะยืนชูนิ้ววิกตอรี่อยู่หน้าประตูโรงเรียนโดยไม่สนใจนักเรียนใหม่นะ」 「ฉันเป็นคนน่าสงสารสินะ」 นานะถูกทำร้ายจิตใจอย่างง่ายดาย 「ถ้าคิดธรรมดาๆ ก็แค่รูปน่าอายนะ」 「ฉันเป็นคนน่าอายสินะ」 นานะถูกทำร้ายจนเกือบตายอย่างง่ายดาย 「บางทีสิ่งที่นานะพูดเมื่อกี้เกี่ยวกับ 「สิ่งที่ฉันทำพลาดหลังจากห้าวินาที」 อาจจะเป็นกุญแจไขปริศนาของรูปนี้ก็ได้นะ」 ชิโนะคาดเดา นั่นคือ คำตอบ—สิ่งที่นานะทำพลาดไม่ได้ปรากฏอยู่ในรูป นานะต้องการให้พวกเธอคาดเดาจากรูป และคำตอบอาจจะอยู่ตรงนั้น 「ใช่แล้ว! สมแล้วที่เป็นชิโนะจัง! อัจฉริยะ! แล้วไงต่อล่ะ? คำตอบคืออะไรนะ?」 สายตาเปี่ยมความคาดหวังจ่อมาที่ชิโนะจากระยะประชิด และแล้วอัจฉริยะก็ตอบ 「ไม่รู้สิ」 ชิโนะส่ายหน้าอย่างธรรมดา「ฉันเบื่อที่จะคิดแล้วล่ะ」 「โอ๊ย! เด็กสมัยนี้ก็แบบนี้แหละ! เบื่อง่ายจริงๆ เลย!」 「เมื่อกี้เธอพูดในมุมมองของใครกันแน่」 ยูกะถอนหายใจอย่างอ่อนใจ 「ช่างเถอะ ฉันก็เบื่อปริศนาแล้วเหมือนกัน เดี๋ยวจะบอกให้นะ!」 「เธอก็เบื่อเหมือนกันนี่นา......」 นานะเป็นเด็กยุคใหม่อย่างถึงที่สุด 「แต่จริงๆ แล้วชิโนะจังก็เกือบจะถูกแล้วนะ ถ้าตอบต่อไปอาจจะถูกก็ได้นะ!」 นานะพูดอย่างร่าเริงพลางเลื่อนหน้าจอสมาร์ทโฟน 「คำตอบอยู่ตรงนี้!」 บนหน้าจอปรากฏรูปภาพอีกภาพหนึ่ง 「นี่มัน.........」 ยูกะกลั้นหายใจ สิ่งที่อยู่ตรงนั้นคือภาพถ่ายจากมุมอื่น เป็นภาพซูมส่วนที่นานะทำพลาด หน้าจอเกือบทั้งหมดเป็นสีขาว ส่วนบนของหน้าจอที่พอจะเห็นได้คือรอยยับของกระโปรง กล่าวคือสิ่งที่ปกคลุมหน้าจอทั้งหมดคือชุดชั้นใน 「กางเกงในนี่นา」 หรือพูดอีกอย่างก็คือกางเกงใน มันคือกางเกงในล้วนๆ พูดให้ถูกต้องก็คือกางเกงในที่เปิดเผยเพราะกระโปรงพันขึ้นไป 「คำตอบคือ 「เพราะรีบออกจากบ้านตอนเช้า กางเกงในเลยพันกระโปรงขึ้นมา」 ค่ะ!」 นานะประกาศคำตอบด้วยท่าทีเหมือนยอมแพ้ชีวิต สิ่งที่ทำพลาดจากมุมที่ไม่สามารถเห็นได้จากรูปแรกที่นานะให้ดู นี่คือกลลวงทางการเล่าเรื่องอย่างแท้จริง 「หลังจากถ่ายรูปนี้ไปห้าวินาที น้องนักเรียนใหม่ที่อยู่ด้านหลังก็บอกฉัน........」 「อย่างนั้นเองนะ」 ยูกะพยักหน้าพลางคิดว่า แบบนี้ใครจะไปรู้ได้เล่า สายตาของเธอเหลือบไปที่กระโปรงของนานะในตอนนั้นเอง 「.............」 ยูกะเงียบหนัก「......แล้วทำไมตอนนี้กางเกงในยังโผล่อยู่ล่ะ?」 ปลายสายตาของยูกะคือกระโปรงของนานะที่พลิกขึ้น นี่คือกลลวงทางการเล่าเรื่องอย่างแท้จริง 「ตอนที่ฉันทำผิดพลาดโชว์ชุดชั้นในตั้งแต่เช้า ฉันก็คิดขึ้นมาได้น่ะ ถ้าเราไม่ยอมรับความผิดพลาด มันก็ไม่ใช่ความผิดพลาดไม่ใช่เหรอ?」 「อย่าพูดเหมือนนักการเมืองสกปรกสิ」 ยูกะหรี่ตาแล้วแทงใจดำ คิดในใจว่า เธอกำลังพูดอะไรของเธอเนี่ย ส่วนนานะยังคงทำตัวอย่างองอาจ ทั้งๆ ที่โชว์อยู่แท้ๆ 「ตราบใดที่ฉันไม่ยอมรับชุดชั้นในที่โผล่นี่ การที่กระโปรงพลิกขึ้นก็จะไม่ใช่เรื่องแปลกไม่ใช่เหรอ? คิดว่าไง?」 「ฉันว่านี่มันความคิดที่โง่เปล่าๆ นะ」 「เสียมารยามนะ!」 「งั้นเหรอ」 「สิ่งที่โผล่มาให้เห็นมีแค่ชุดชั้นในเท่านั้นนะ」 「อย่ามาทำเป็นหน้าด้านสิ.........」 เธอตกตะลึงจนถอนหายใจยังไม่ออก「แล้วกระโปรงนั่น บางทีเธออาจจะปล่อยให้เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เช้าเลยหรือเปล่า?」 พวกเธอเป็นคนแปลกชัดๆ 「อะฮ่าฮ่า! ยูกะจิ ความคิดเธอลามกจังนะ ไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอก」 「ก็คงแบบนั้นแหละ」 「ฉันพลิกมันขึ้นใหม่หลังเลิกเรียนต่างหาก........」 「นั่นยิ่งแปลกกว่าเดิมอีกนะ!」 ยูกะรู้สึกเหนื่อยหน่ายกับพฤติกรรมของเพื่อนตัวเองอย่างที่สุด นานะส่ายหัวให้กับเพื่อนที่ไม่เข้าใจ ช่างน่าเสียดายจริงๆ 「ฟังนะ ยูกะจิ ไม่ว่ายุคไหนสมัยไหน เยาวชนที่พยายามบุกเบิกยุคใหม่มักจะถูกโจมตีเสมอ เหมือนกับสำนวนที่ว่า 'หลักที่โผล่ขึ้นมาย่อมถูกตี' ทุกครั้งที่มีคนพยายามทำอะไรใหม่ๆ ก็มักจะเกิดการปะทะกับคนที่ยึดติดกับสิ่งเก่าๆ」 เหมือนกับในยุคกลางที่คนที่กล่าวถึงทฤษฎีที่ว่าโลกโคจรรอบดวงอาทิตย์จะถูกชี้นิ้วว่าเป็นคนประหลาด คนที่ขว้างก้อนหินใส่สิ่งที่มวลชนในยุคสมัยหนึ่งเรียกว่า「ปกติ」 มักจะถูกปฏิบัติเหมือนเป็นคนแปลกแยกจากวงสังคมเสมอ แต่ยุคสมัยเป็นสิ่งที่เคลื่อนไหวไปเรื่อยๆ และเมื่อคนที่แปลกแยกจากสังคมเพิ่มขึ้นทีละคน สองคน ในที่สุดคนที่เคยแปลกแยกเหล่านั้นก็จะกลายเป็นบรรทัดฐานใหม่ ผู้คนได้ส่งต่อไม้ผลัดไปยังคนรุ่นถัดไปด้วยวิธีนี้ 「ดังนั้น ยูกะจิจะเป็นไงบ้างล่ะ」 นานะวางมือบนไหล่ของยูกะ ดวงตาของเธอเปล่งประกาย 「................」 ยูกะจ้องตอบสายตาอันร้อนแรงของเพื่อน และคิดอย่างเรียบง่าย ไม่ จะเป็นไงบ้างล่ะ หมายความว่าอะไร? 「อ๊ะ บางทีเธออาจจะอายเพราะเป็นครั้งแรกใช่ไหม? ไม่ต้องกังวลนะ! ฉันก็เคยเป็นแบบนั้นตอนแรกเหมือนกัน!」 มือของนานะยื่นเข้าไปหากระโปรงของยูกะอย่างรวดเร็ว 「เฮ้ย เดี๋ย-」 อย่ามาแตะนะ! 「เอาเถอะยูกะจิ! อย่าอายสิ! มาสร้างประวัติศาสตร์ด้วยกันกับฉันเถอะ!」 「เธอจะมาทำให้ชีวิตมัธยมของฉันเสื่อมเสียหรือไง!」 「ถ้าเราสองคนสกปรกด้วยกัน มันก็จะไม่น่าอายไงล่ะ! นะ!」 「อย่ามาลากฉันเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยนะ!」 「ขอละ! อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวนะ! ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันจะกลายเป็นหญิงโรคจิตที่โชว์ชุดชั้นในต่อหน้านักเรียนใหม่ตั้งแต่เช้านะ!」 ไม่เอา ไม่เอา ไม่เอา ไม่เอา! นานะงอแงไม่ยอมหยุด คงเป็นที่โจษจันกันในหมู่นักเรียนปีหนึ่งไปแล้วว่าเธอเป็นรุ่นพี่ที่สร้างความตกใจให้กับนักเรียนใหม่ที่เพิ่งผ่านประตูโรงเรียนมาด้วยความประหม่าในหลายๆ ความหมาย ถ้าเรื่องนี้กลายเป็นหัวข้อสนทนาให้นักเรียนใหม่ได้สนิทกัน มันจะแย่เกินไป นานะร้องไห้ 「ไม่เอา! ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันจะถูกนักเรียนใหม่ที่ฉันไม่รู้จักชื่อพวกนั้นทำให้สกปรกนะ!」 「มันก็ช่วยไม่ได้แล้วนี่! ทำไปแล้วก็ทำไปแล้ว! ยอมรับมันซะ!」 「ดีเหรอ? ยูกะจิ! ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ยูกะจิก็จะกลายเป็นเพื่อนของรุ่นพี่ไร้ยางอายที่โชว์ชุดชั้นในต่อหน้านักเรียนใหม่นะ!」 「อ๋อ จริงด้วย」 พอถูกพูดแบบนั้นก็เห็นด้วย「งั้นตั้งแต่วันนี้ฉันจะเว้นระยะห่างจากเธอละ บาย」 「ไม่เอาาาาาาาาาาาาาา!」 นานะเกาะแน่น เสียงกรีดร้องแบบที่มักได้ยินบ่อยๆ ในแผนกขนมของห้างสรรพสินค้าในวันหยุดดังก้องไปทั่วห้องคหกรรม ยูกะทนความดื้อรั้นไม่ไหวจึงส่งสัญญาณตาไปที่ชิโนะ (ช่วยด้วยชิโนะ!) แล้วขอความช่วยเหลือด้วยสายตา ชิโนะส่งสายตาจริงจังกลับมา (ยูกะ ว่าแต่เล่นมอนฮันรึยังอะ?) ชิโนะเป็นผู้หญิงที่อ่านสถานการณ์ไม่ออกอย่างน่าสิ้นหวัง ยูกะจ้องเขม็งราวกับจะบอกว่ารีบมาช่วยเร็วๆ สิ ชิโนะจึงลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจ 「นานะ นานะ........」 และ ชิโนะกระซิบ 「ฉันว่าเธอมีตัวเลือกที่จะถอดกระโปรงออกเลยก็ได้นะ」 เธอเป็นปีศาจหรือไง? 「........! จ-จริงด้วย......! ถ้ายูกะจิถอดกระโปรงออกมาโชว์ เหตุการณ์ที่ฉันบังเอิญเผยกางเกงในออกมาก็จะดูไม่มีอิมแพคเท่า—นั่นสินะ!」 การโยนเหตุการณ์ที่ช็อกหลังจากเหตุการณ์ที่ช็อกอยู่แล้ว จะทำให้ทุกอย่างคลุมเครือไปเอง นี่เป็นภาพที่เห็นได้บ่อยในรายการข่าวช่วงเที่ยงหรือข่าวออนไลน์ 「ถอดเสื้อผ้าเพื่อฉันหน่อย! ยูกะจิ! ตามตัวอักษรเลยนะ!」 ความหวังสุดท้ายอยู่ที่เพื่อนรักเท่านั้น ตอนนี้นานะกอดรอบเอวของยูกะไว้แล้ว 「เงียบไปเลยยยยยยยยยย! หยุดเดี๋ยวนี้นะะะะะะะะะะะะะะ!」 ยูกะทุ่มสุดแรงเกิดเพื่อดึงนานะออก ขณะที่มองภาพนั้นอยู่ ชิโนะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่เคยถ่ายเซลฟี่เลย เดือนเมษายนที่ดอกซากุระบาน ฤดูกาลแห่งการพบเจอใหม่ๆ การท้าทายใหม่ๆ ก็เป็นสิ่งที่ต้องระมัดระวัง 「เย้」 ว่าแล้วชิโนะก็ทำสัญลักษณ์พีซใส่สมาร์ทโฟนแล้วแตะหน้าจอทันที 「ขอร้องละยูกะจี้-------!」 「เงียบไปแล้วปล่อยฉันนะะะะะะะะะะะะ!」 สิ่งที่ได้ออกมาคือภาพถ่ายหนึ่งใบที่นานะกำลังก่อเรื่องวุ่นวายพอดี