บทที่ 3 อาการผีอำในยามดึก

คืนหนึ่งในยามดึก นานะตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน 「......อืม?」 ปกติแล้วเธอแทบไม่เคยตื่นกลางดึกแบบนี้เลย อาจจะเพราะเหนื่อยสินะ นานะจ้องมองเพดานด้วยความคิดที่ยังไม่ปลอดโปร่ง ห้องนอนที่คุ้นเคยกลับดูแตกต่างจากทุกวัน อาจเป็นเพราะความมืดกระมัง มันแตกต่างตรงไหนกันนะ ในที่สุด นานะก็รับรู้ถึงความผิดปกติที่อยู่ตรงขอบสายตา ——มีอยู่ ขณะที่ยังคงจ้องมองเพดานตรงๆ นานะมั่นใจในสิ่งที่เธอรู้สึก ข้างเตียงพอดี ในพื้นที่ที่ควรจะว่างเปล่า เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีใครบางคนยืนอยู่และกำลังจ้องมองมาที่เธอ (อ๊ะ นี่มัน... หรือว่า...) แม้จะไม่เคยประสบด้วยตัวเองมาก่อนในชีวิต แต่เธอเคยได้ยินเรื่องนี้มา ลางสังหรณ์แล่นผ่านสมอง เหงื่อผุดออกมาทั่วร่าง 「ฟุฟุฟุฟุ...」 แล้วเสียงหัวเราะของผู้หญิงก็ดังขึ้นข้างหูของนานะ ร่างกายของเธอไม่สามารถขยับได้ราวกับถูกมัดด้วยเชือกอย่างแน่นหนา นานะทำได้เพียงฟังเสียงกระซิบของสิ่งที่อยู่ข้างๆ เธอ (อ๊ะ นี่มันใช่แล้ว...!) ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ในตอนนี้นานะมั่นใจในสถานการณ์ที่เธอกำลังเผชิญอยู่ ไม่ผิดแน่ นี่คือ— 「เอเอสเอ็มอาร์...」 「ฟุฟุ— เอ๋?」 อะไรนะ? 「เอเอสเอ็มอาร์!」 นานะหันหน้าไปทางผีอย่างฉับพลัน ผีสะดุ้งตกใจ เอเอสเอ็มอาร์ คือความรู้สึกสบายที่เกิดจากการกระตุ้นทางการได้ยินและประสาทสัมผัสอื่นๆ โดยทั่วไปหมายถึงปฏิกิริยาที่รู้สึกขนลุกซู่เมื่อได้ฟังเสียงการทำอาหารหรือเสียงบีบสไลม์ผ่านหูฟังคุณภาพสูง 「เมื่อเร็วๆ นี้ เสียงกระซิบของคนก็ถูกเรียกว่าเอเอสเอ็มอาร์ด้วยนะคะ」 「อย่าง...นั้นเหรอ? ฉันไม่ค่อยเข้าใจ...」 เพราะเป็นผี จึงไม่ค่อยทันเทรนด์ยุคใหม่ 「ฉันคิดว่าถ้าติดอะไรแบบนี้แล้วจะเลิกไม่ได้แน่ๆ เลยพยายามอดทนมาตลอด แต่ไม่คิดว่าจะถูกผีบังคับให้เล่นเอเอสเอ็มอาร์แบบนี้」 「เล่น...เหรอ? ไม่นะ ฉันไม่ได้ตั้งใจมายืนข้างเตียงเธอด้วยจุดประสงค์แบบนั้น...」 「มันดีทีเดียวเลยนะคะ」 「ฉันไม่ดีใจเลย...」 「ฉันรู้สึกขนลุกซู่ไปหมด」 「หยุดเถอะ...」 เหตุผลที่ผีมายืนข้างหมอนของนานะในคืนนี้ก็เพียงแค่ต้องการทำให้คนกลัวในฐานะผีเท่านั้น ไม่มีเจตนาจะทำให้รู้สึกขนลุกในความหมายอื่นแต่อย่างใด อย่างไรก็ตาม นานะไม่สนใจเรื่องราวฝั่งผีเหล่านี้เลยสักนิด 「แต่ตอนนี้ร่างกายฉันกำลังถูกผีอำอยู่นะ! นี่มันต้องเป็นเพราะคุณกำลังจะทำอะไรแบบนั้นแน่ๆ เลยใช่ไหมคะ!」 「ไม่ใช่ค่ะ เอ่อ......ไม่ใช่......ไม่ใช่อย่างนั้น」 ผีเริ่มอ่อนแอลงเรื่อยๆ นานะ:「แต่ตอนนี้ร่างกายฉันขยับไม่ได้นะคะ?」 「ฉันทำให้คนถูกผีอำไม่ได้หรอกค่ะ......」 นานะ:「อ๊ะ ขอโทษค่ะ นี่มันเป็นเพราะฉันมัดตัวเองนี่นา」 ขณะที่ลุกขึ้นนั่ง นานะก็แก้เชือกที่มัดร่างกายของตัวเองอยู่ เป็นการอำตัวเอง 「คุณทำอะไรอยู่เนี่ย...?」 น่ากลัว...... นานะ:「เมื่อเร็วๆ นี้ฉันนอนไม่ค่อยหลับติดต่อกันหลายคืน แถมยังนอนดิ้นหนักมากด้วย เลยคิดว่าจะควบคุมตัวเองหน่อย ก็เลยลองมัดตัวเองด้วยเชือกดู」 「อย่างนั้นเองหรอ......」 สรุปง่ายๆ คือนานะมีวงจรความคิดที่ผิดปกติเกินไปหน่อย ผลก็คือผีรู้สึกถอยห่างอย่างง่ายๆ นานะ:「แล้วพี่สาวชื่ออะไรเหรอ?」 「เอ่อ คือ......」 ผีลังเล「ฉันชื่อมาโดกะค่ะ......」 นานะ:「เป็นผีนี่นา เรียกพี่ยูโกะดีกว่า!」 「เอ่อ ไม่ใช่นะ......ฉันชื่อมาโดกะ......」 นานะ:「ยินดีที่ได้รู้จักนะ! พี่ยูโกะ!」 「ฉันชื่อมาโดกะ......」 นานะเป็นนักเรียนหญิงม.ปลายประเภทที่ไม่ค่อยฟังคนอื่นพูด นานะ:「ว่าแต่ พี่ยูโกะไม่อยากจะครองโลกด้วยเสียงกระซิบบ้างเหรอ?」 「ไม่......ไม่คิดอย่างนั้นหรอก......」 นานะ:「ใช่ไหมล่ะ คิดเหมือนกันใช่ไหม!?」 「ไม่คิดเลย」 ไม่เป็นไร นานะ:「ไม่เป็นไรค่ะ! ไว้ใจฉันเถอะ!」 「ไม่ฟังฉันเลยสักนิด」 นานะเป็นนักเรียนหญิงม.ปลายประเภทที่ไม่ค่อยฟังคนอื่นพูด นานะ:「ไว้ใจฉันเถอะ! ฉันจะทำให้พี่ยูโกะเป็นราชินีแห่งรัตติกาลเอง!」 「พูดแบบนั้น」 และแล้วการฝึกเอเอสเอ็มอาร์จากใจโดยนานะและยูโกะก็เริ่มต้นขึ้น แต่ถึงจะเรียกว่าการฝึกเอเอสเอ็มอาร์ ทั้งสองคนก็ไม่รู้ว่าควรทำอะไร จึงเปิดแอพวิดีโอขึ้นมาก่อน 「นี่มันอะไรกัน」 ยูโกะใช้ภาษาสุภาพจนติดเป็นนิสัยแล้ว บนหน้าจอปรากฏภาพวาดของเด็กผู้หญิงที่กำลังขยับไปมาอยู่ทางด้านขวาของข้อความที่เขียนว่า「กำลังไลฟ์ ASMR>」 นานะ:「เด็กคนนี้คือฮานาบาจิ สึบากิจัง ที่ฉันเป็นแฟนคลับ! เธอเป็น VTuber นะ」 「วีทูบะ」 ผีถามว่านั่นคืออะไร นานะรู้สึกขี้เกียจที่จะอธิบายตั้งแต่ต้น จึงตัดสินใจอธิบายอย่างคร่าวๆ นานะ:「ก็พูดง่ายๆ คือเหมือนกับผู้ไลฟ์กำลังแสดงเป็นตัวละครในอนิเมะอะไรประมาณนั้นมั้ง」 ขอบอกเพิ่มเติมว่า ฮานาบาจิ สึบากิ ผู้ไลฟ์ที่นานะชอบฟังบ่อยๆ มีเซ็ตติ้งว่าเป็นนางฟ้าดอกไม้ และมาเป็นผู้ไลฟ์เสมือนจริงเพื่อเรียนรู้สังคมมนุษย์ ห้ามแซวว่าถ้าอยากเรียนรู้สังคมมนุษย์ก็ควรไปทำงานบริษัทธรรมดาๆซะสิ นะ 「เข้าใจแล้ว......?」 ถึงแม้จะตีความอย่างคร่าวๆ ว่ามันก็เหมือนกับการใส่ชุดมาสคอต แต่ยูโกะก็ยังไม่ค่อยเข้าใจและเอียงคอสงสัย「เอ่อ แต่...ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ?」 นานะ:「อะไรเหรอ?」 「ข้างหลังภาพนางฟ้าดอกไม้นี้มีคนจริงๆ อยู่ใช่ไหม......」 นานะ:「ใช่แล้ว」 「มันดูบ้าบอ ไปหน่อยไหม?」 นานะ:「จะไฝว้เหรอ?」 「ขอโทษค่ะ」 ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ไม่ควรแตะต้อง นานะ:「ฟังนะ? ตอนดูผู้ไลฟ์เสมือนจริง เราต้องไม่คิดถึงคนจริงๆ ที่อยู่หลังภาพวาด」 「หมายความว่าหลบหนีจากความเป็นจริงงั้นเหรอคะ?」 นานะ:「ไม่ใช่ๆ แค่ว่าการไม่มองมันสนุกกว่าก็เลยทำแบบนั้นเท่านั้นเอง」 ยูโกะคิดว่านั่นก็เท่ากับการหลบหนีจากความเป็นจริงนั่นแหละ แต่เพราะกลัวจะโดนดุอีก จึงเงียบเสียงไป นานะ:「เอาล่ะ ลองดูไลฟ์ของสึบะโกะด้วยกันแล้วเรียนรู้ไปพร้อมกันไหม? พี่ยูโกะ!」 「สึบะโกะ?」 นานะ:「เป็นชื่อเล่นของฮานาบาจิ สึบากิจัง ไง!」 「ไม่ได้เป็นเพื่อนกันแต่เรียกชื่อเล่นก็ได้เหรอ?」 นานะ:「จะไฝว้เหรอ?」 「ขอโทษค่ะ」 และแล้วการฝึกของนานะและยูโกะก็เริ่มต้นขึ้น แม้จะเริ่มต้นแล้ว แต่ทั้งสองคนก็ยังไม่เข้าใจว่าเอเอสเอ็มอาร์คืออะไรกันแน่ ดังนั้นเนื้อหาหลักของการฝึกจึงกลายเป็นการที่นานะพูดซ้ำคำพูดของฮานาบาจิ สึบากิ ที่เธอชื่นชมอย่างสุดหัวใจ ตัวอย่างเช่น เมื่อฮานาบาจิ สึบากิพูดกระซิบจากหน้าจอว่า 「ขอบคุณที่เหนื่อยวันนี้นะ...♡」 ยูโกะก็จะกระซิบคำเดียวกันให้นานะฟัง ทั้งๆ ที่เป็นผี เมื่อสึบากิกระซิบว่า 「ผ่อนคลายให้สบายนะ......」 ยูโกะก็จะส่งคำพูดปนลมหายใจไปที่ข้างหูของนานะเช่นกัน หลายครั้งที่ยูโกะคิดว่า 「ฉันกำลังทำอะไรอยู่กันแน่......」 แต่ทุกครั้งเธอก็จะมองหน้าของฮานาบาจิ สึบากิที่กำลังขยับไปมาอยู่บนหน้าจอและพยายามอดทน ฮานาบาจิ สึบากิ ผู้ไลฟ์เสมือนจริง มีผู้ติดตามประมาณหนึ่งแสนคน—เมื่อเทียบกับสึบะโกะที่กำลังเป่าลมหายใจใส่ไมค์ 「ฟู~♡」 ให้กับคนจำนวนมากที่มองไม่เห็นอยู่หลังหน้าจอ สถานการณ์ของยูโกะยังดูน่ารักกว่า 「ฟู~」 เมื่อยูโกะเป่าลมหายใจ 「เฮี้ย!」 นานะที่อยู่ตรงหน้าสะดุ้งสั่น ต่างจากฮานาบาจิ สึบากิ (หรือคนข้างใน) ที่กำลังพูดกับไมค์คนเดียวในห้อง พวกเธอสามารถเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่ายได้โดยตรง ทำให้รู้สึกถึงความสำเร็จได้ทันที (รู้สึกสนุกขึ้นมาแล้วสิ...) ไม่เพียงแต่เท่านั้น ยูโกะเริ่มรู้สึกถึงความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ต่อปฏิกิริยาของนานะ อาชีพในฝัน ยูโกะเป็นผีประเภทที่เหมาะกับการทำให้คนรู้สึกขนลุกด้วยการกระซิบมากกว่าการทำให้ตกใจ หลังจากจับจุดได้แล้ว เทคนิคการกระซิบของยูโกะก็พัฒนาขึ้นอย่างน่าทึ่ง เมื่อฮานาบาจิ สึบากิกระซิบจากหน้าจอว่า 「จะดูดน้ำหวานแล้วนะ...♡」 ในทันใดนั้นยูโกะก็ 「จะดูดวิญญาณแล้วนะ...♡」 เธอเพิ่มการดัดแปลงเล็กน้อย เยี่ยมยอด 「ว้าว สุด......」 นานะรู้สึกขนลุกในหลายๆ ความหมายกับยูโกะที่พัฒนาขึ้นอย่างน่ากลัว 「ทุกครั้งที่ถูกกระซิบข้างหู ฉันรู้สึกเหมือนสมองกำลังจะโง่ลงเลย......」 「โง่ไปเลยสิ...♡」 「อ๊ะ อ๊ะ......」 ที่นี่มีแต่คนโง่ หลังจากฝึกไปประมาณหนึ่งชั่วโมง ความสามารถของยูโกะก็เปลี่ยนเป็นของจริง อาจกล่าวได้ว่าเธอได้ดูดเทคนิคของฮานาบาจิ สึบากิและพัฒนาจากงานเล็กๆ เป็นอาชีพใหญ่ 「ฉันไม่มีอะไรจะสอนเธออีกแล้วล่ะ...ยูโกะจัง!」 นานะพยักหน้าด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม เธอยืนยัน นี่คือยุคของเอเอสเอ็มอาร์วิญญาณ 「ค่ะ...! ขอบคุณมากค่ะ อาจารย์! หนูจะพยายามให้เต็มที่จากนี้ไปค่ะ!」 ยูโกะทำความเคารพอย่างนอบน้อม เธอผ่านการใช้ภาษาสุภาพไปแล้วและตกลงมาอยู่ในตำแหน่งเหมือนลูกน้องไปแล้ว 「พยายามเข้านะ...ยูโกะจัง จะต้องครองโลกเอเอสเอ็มอาร์ได้แน่นอน!」 「ค่ะ! โปรดคอยดูผลงานของหนูจากนี้ไปด้วยนะคะ!」 ทั้งสองคนที่อยู่ในอารมณ์ที่เข้าใจยากจ้องมองกันด้วยบรรยากาศเหมือนการอำลาที่ซาบซึ้ง น้ำตาคลอ และเนื่องจากเป็นผีจึงไม่สามารถกอดกันได้ พวกเธอจึงโบกมือให้กันและจากลา 「แค้นนี้ยังไม่จบ~♡」 ยูโกะกระซิบคำสุดท้ายตอนจากลา 「ว้าว สุด......」 นานะรู้สึกขนลุก สิ่งที่เหลืออยู่หลังจากยูโกะจากไปคือความรู้สึกดีที่บรรยายไม่ถูกและความรู้สึกสำเร็จอันยิ่งใหญ่ 「เฮ้อ ทำเรื่องดีๆ ไปแล้วสินะ......」 เธอสามารถพัฒนายูโกะจากผีธรรมดาให้กลายเป็นผีที่ทำให้คนรู้สึกขนลุกได้ นานะพอใจมากกับผลลัพธ์ที่เห็นได้ชัด ต่อจากนี้ยูโกะจังจะกลายเป็นผีแบบไหนนะ? ขณะที่กำลังคิดในหัว นานะก็กลับเข้าไปในผ้าห่มอีกครั้งหลังจากผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง พอกลับเข้าไปแล้วก็นึกขึ้นได้ จะมีคนที่กลัวเมื่อถูกผีกระซิบข้างหูว่า 「แค้นนี้ยังไม่จบ~♡」 จริงๆ หรือเปล่านะ บางทีเธออาจจะใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงพานำยูโกะไปในทิศทางที่ไม่เข้าใจก็ได้ เมื่อได้อยู่คนเดียวและใจเย็นลง นานะก็รู้ความจริง 「ช่างมันเถอะ」 ถึงจะรู้แล้วแต่ก็ขี้เกียจคิด นานะจึงเลิกคิด นานะหลบเลี่ยงเรื่องที่ไม่สะดวกใจและนอนหลับไปพร้อมกับฟังคำพูดของฮานาบาจิ สึบากิที่ว่า 「ราตรีสวัสดิ์...♡」 คืนนั้นเธอหลับสบายเหมือนตาย หลังจากนั้นไม่นาน ในเมืองโอริอุเอะที่นานะและเพื่อนๆ อาศัยอยู่ มีข่าวลือว่ามีผีที่มีความต้องการไม่ได้รับการตอบสนองคอยมากระซิบว่า 「แค้นนี้ยังไม่จบ~♡」ทุกคืน แต่นานะทำเป็นไม่ได้ยิน