บทที่ 17 คนลักพาตัวกับชมรมวิจัยการทำอาหาร

เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วในโกดังที่มืดมิด 「คุคุคุ......ดูเหมือนจะไปได้ดีนะ เจ้าเด็กใหม่」 「ครับพี่ใหญ่ ลักพาตัวเด็กมาได้คนนึงตามแผนแล้วครับ」 ชายทั้งสองหัวเราะขณะมองหน้ากันด้วยใบหน้าที่สวมหน้ากากปิดบัง พี่ใหญ่กับเด็กใหม่ ทั้งคู่เป็นคู่หูอาชญากร วางแผนจะหาเด็กเพื่อเรียกค่าไถ่จากพ่อแม่ 「อื้อออ กลัวจัง ใครก็ได้ช่วยหนูด้วย......!」 และตอนนี้ เด็กใหม่เพิ่งพา「เด็ก」กลับมาได้ ดูเหมือนจะไปได้ดี 「เด็ก」ถูกมัดไว้กับเก้าอี้และตัวสั่นด้วยความกลัวโดยไม่เข้าใจสถานการณ์ 「ขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย เด็กใหม่」 「มีอะไรครับพี่ใหญ่」 ชายคนนั้นถามขณะจ้องมองเด็กที่เด็กใหม่พามา 「เด็กที่ลักพาตัวมานี่ใช่เด็กคนนี้มั้ย?」 「ครับ」 เด็กใหม่พยักหน้า 「ที่นี่ที่ไหนคะ? ฉันจะโดนทำอะไรกันคะ?」 ตรงหน้าทั้งสองคนมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติก ผมสีน้ำตาล สวมเครื่องแบบนักเรียน ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็ไม่ใช่รูปลักษณ์ที่จะเรียกว่าเด็กได้ หรือจะพูดให้ถูกก็คือเกือบจะเป็นผู้ใหญ่แล้ว 「นักเรียนมัธยมปลายนี่นา」 เป็นนักเรียนมัธยมปลาย 「ผมชอบนักเรียนมัธยมปลายครับ」 「อย่าพูดรสนิยมตัวเองสิเฮ้ย!」 「ว่าแต่เธอชื่อนานะน่ะครับ」 「ใครถามเรื่องนั้นวะ!」 「ผมก็ไม่ได้ถามนะครับ แต่เธอแนะนำตัวเองมาเลย」 「แปลกมากเลยนะเนี่ย」 คิดในใจว่าเด็กเล็กกว่านี้น่าจะเรียกค่าไถ่ได้ง่ายกว่า......ขณะมองดูนักเรียนมัธยมปลายที่ถูกลักพาตัวมา มือเท้าถูกมัด ร่างกายไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ 「อื้อออ มืดมากเลย มองไม่เห็นอะไรเลย」 และด้วยเหตุผลบางอย่างเธอยังถูกปิดตาด้วย ทำไมกัน? 「สั่งให้ปิดตาตอนไหนวะ?」 「นั่นเธอเอามาปิดเองครับ」 「บ้าไปแล้ว」 「พอผมขอให้ขึ้นรถ เธอก็พูดว่า『เหมือนรายการแกล้งคนเลย!』 แล้วก็ขึ้นรถมาเองด้วยครับ」 「นี่มันบ้าไปแล้ว!!」 「แต่ผมก็พาเธอมาได้สำเร็จแล้วครับพี่ใหญ่! เหลือแค่พี่ใหญ่เรียกค่าไถ่แล้วครับ!」 「เห้อ......ช่วยไม่ได้แล้วสิ」 คงจะต้องอดทนกับเด็กแปลกๆ คนนี้แล้วสิ ชายคนนั้นถอนหายใจขณะเอาปืนจ่อขมับของนานะ แล้วพูดด้วยเสียงเบา 「อย่าขยับนะ」 「กี๊ยาา! กลัว! ฉันจะโดนทำอะไรคะ?」 「คุคุคุ......」 「ปิดตาแล้วจะทำอะไรกับฉันกันแน่คะ!!」 นั่นมันเธอทำเองนี่นา 「......สมาร์ทโฟนมีใช่มั้ย? เอาออกมา」 「สมาร์ทโฟนของฉัน!」 「ใช่แล้ว......」 「อยากแลกเปลี่ยน LINE กันหรอคะ?」 「ไม่ใช่......」 「ชอบฉันหรอคะ?」 「ไม่ใช่เลย......」 「เอ๊ะ? จะทำยังไงดีนะ? ฉันไม่ค่อยชอบผู้ชายที่มาผูกมัดฉันเท่าไหร่นะ」 ความหมายของการผูกมัดคนละอย่างกันแล้ว นี่แค่ผูกไว้กับเก้าอี้เฉยๆ นี่นา แม้จะอยากจะเถียงกลับอะไรหลายอย่าง แต่เพราะรู้สึกเบื่อหน่าย ชายคนนั้นจึงค้นหากระเป๋าของนานะและดึงสมาร์ทโฟนออกมา จากนั้นก็ปลดเชือกที่มัดมือทั้งสองข้างของนานะและผ้าปิดตาออก 「เลิกแกล้งโง่ แล้วรีบโทรหาพ่อแม่ด้วยสมาร์ทโฟนนั่นซะ」 แล้วขณะที่ส่งสมาร์ทโฟนให้ เขาก็พูดด้วยเสียงที่เบาลงกว่าเดิม 「พวกเรามีธุระกับพ่อแม่ของเธอ......」 「เอ๊ะ? แต่แม่ของฉันเป็นแม่บ้านนะคะ?」 「ไม่ใช่เรื่องนั้น!」 「แล้วทำไมทั้งที่มีนักเรียนมัธยมปลายวัยใสอยู่ตรงหน้าแล้วยังจะไปจีบแม่อีกล่ะคะ!!」「ไม่ได้จีบ!」 「ไม่อยากเชื่อ! แย่ที่สุด!」 ปาบ! ฝ่ามือของนานะฟาดใส่แก้มของชายคนนั้น 「เฮ้ย ไอ้นี่มันคุยไม่รู้เรื่องเลยนะ!!」 อะไรกัน! ชายคนนั้นจ้องเด็กใหม่เขม็ง สายตาเขาเป็นเหมือนบอกว่าอย่าพาคนแบบนี้มาสิ 「อ๋า แต่ผมคิดว่าน่าจะพอไปได้นะครับ......」 เด็กใหม่ที่ไม่เสียใจแม้จะทำผิดพลาด เด็กยุคใหม่ก็งี้แหละ 「ยังไงก็เอาเด็กนั่นไปส่งที่เดิมก่อน」 「รับทราบครับ」 พวกผู้ชายตัดสินใจปล่อยนานะ ชายคนนั้นมองลงมาที่นานะอีกครั้ง 「เฮ้ย ฟังนะ เธอหมดประโยชน์แล้ว จะส่งกลับบ้านให้」 「เอ๊ะ? จบแล้วหรอคะ?」 「จริงด้วย เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ อย่าไปบอกใครนะ」 ถ้าถูกไปฟ้องพ่อแม่ทีหลังจะเป็นเรื่องยุ่งยากเอา 「ค่า! ไว้ใจฉันได้เลย! จะเก็บเป็นความลับนะคะ!」 「ถ้าไปบอก จะเป็นยังไง......รู้มั้ย?」 「ไม่เป็นไรค่ะ! ฉันเป็นเด็กที่ดูทีวีน่ะ」 ...... 「ไม่ใช่ พวกเราไม่ใช่สตาฟในทีวี—」 「รายการอะไรนะคะ? ที่แกล้งคนใช่มั้ยคะ!」 「......ไม่ใช่」 「ขอร้องเถอะค่า! จะไม่บอกใครเด็ดขาดเลย ขอแค่ชื่อรายการก็พอค่ะ!」 「......ก็บอกว่าเราไม่ใช่สตาฟ—」 「ขอร้องล่ะค่ะ!」 「......」 「ขอร้องค่ะ!」 「โมนิเตอริ่งครับ」 ชายคนนั้นโกหก วันต่อมา เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วโกดังที่มืดมิด 「คุคุคุ......ดูเหมือนจะลักพาตัวมาได้สำเร็จนะ เด็กใหม่」 「ครับ ลักพาตัวเด็กมาได้หนึ่งคนตามแผนแล้วครับ」 ในโกดังเดียวกัน ผู้ชายทั้งสองสวมหน้ากากมองหน้ากันและหัวเราะ 「การลักพาตัว การเลือกเป้าหมายเป็นเรื่องยากที่สุด ต้องรอจังหวะที่อยู่คนเดียว แล้วเข้าไปพูดด้วย พาตัวมาโดยไม่ให้ส่งเสียงดัง」 「ใช่แล้วครับพี่ใหญ่」 「นายนี่เก่งจริงๆ ลักพาตัวมาได้ถึงสองคนในเวลาแค่ไม่กี่วัน」 「ขอบคุณสำหรับคำชมครับ」 「แล้วจากนั้น ขอถามอย่างหนึ่งได้มั้ย?」 「มีอะไรครับ?」 ชายคนนั้นจ้องมองเด็กผู้หญิงที่เด็กใหม่ลักพาตัวมา 「......」 ผมสีทอง ใส่เครื่องแบบ มองยังไงก็เป็นนักเรียนมัธยมปลาย ไม่ การที่เป็นนักเรียนมัธยมปลายนั่นไม่สำคัญแล้ว 「หา? มองอะไรอยู่วะ เฮ้ย」 ปัญหาคือทัศนคติของเด็กผู้หญิงที่พาตัวมา นั่งบนเก้าอี้พับขาแล้วจ้องมองมาด้วยสายตาแสดงความไม่พอใจ ชายคนนั้นถอนหายใจแล้วจ้องมองเด็กใหม่ 「น่ากลัวจัง!!」 「จะว่าไปแล้วผมชื่อโคกะครับ」 「ไม่ได้ถาม!!」 น่ากลัว ถ้าเข้าไปใกล้คงโดนต่อยแน่ ชายคนนั้นหวาดกลัว 「ชั้นไม่ถูกกับเด็กแนวแยงกี้เลย!!」 「สมัยเรียนเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ」 ขณะที่ทั้งสองคุยกัน ยูกะก็แสดงอาการหงุดหงิดและ「ฉันมีนัดต่อไปนะ?」พูดพร้อมจ้องมาและกอดอก ทั้งขาและแขน แสดงความหงุดหงิดด้วยท่าทางร่างกาย 「แล้วทำไมไม่มัดล่ะ」 「พยายามมัดแล้วโดนต่อยครับ」 「แล้วพาตัวมาได้ยังไง」 「บอกว่าโมนิเตอริ่งครับ」 「โกหกแบบนั้นก็เลยพาตามมาได้......」 「แต่ว่าพาตัวมาได้แล้วก็มีปัญหาหนึ่งอย่างครับ」 「อืม」 「เธอเรียกร้องให้เจอซาโต้ ทาเครุครับ」 「จะไปมีซาโต้ ทาเครุได้ไง」 พวกเราเป็นแค่พวกลักพาตัวธรรมดานะ 「ยังไงก็ตาม คราวนี้ก็ทำได้สมบูรณ์แบบจนถึงขั้นพาตัวมาแล้วครับพี่ใหญ่! เหลือแค่พี่ใหญ่เรียกค่าไถ่แล้วครับ!」 เด็กใหม่มองด้วยสายตาคาดหวัง แม้จะเป็นคู่ต่อสู้ที่ค่อนข้างลำบาก แต่ถ้าลักพาตัวมาแล้ว สิ่งที่ต้องทำมีอย่างเดียว ชายคนนั้นเอาปืนจ่อที่ขมับของยูกะและเปล่งเสียงต่ำ 「คุคุคุ......รู้มั้ยว่านี่คืออะไร?」 「ปืนลมนี่นา」 「......」 「......」 ใช่แล้ว นี่คือปืนลม ชายคนนั้นทำเป็นไม่ได้ยิน 「......โอ้! ไม่ต่อต้านพวกเราดีกว่านะ? ชีวิตของเธออยู่ในมือของพวกเรา」 「เดี๋ยวสินั่นมันปืนลมชัดๆ」 「ถ้าไม่ฟังคำสั่ง......เมื่อนั้นหัวของเธอจะระเบิดออกมา......」 「ปืนลมทำให้หัวระเบิดไม่ได้หรอกนะ」 「เอาล่ะ ส่งสมาร์ทโฟนให้พวกเรา ตอนนี้จะติดต่อพ่อแม่ของเธอและเรียกค่าไถ่」 「ฉันไม่มีพ่อแม่」 「เอ๊ะ? อ่า ขอโทษ」 「โกหกหรอกน่า」 「......ไ, ไอ้เจ้านี่! อย่ามาล้อเล่นกับพวกเรานะ!」 「เปลี่ยนเรื่องหน่อย เมื่อไหร่จะจบ? หลังจากนี้ฉันมีธุระจริงๆ 」 「คุคุคุ......เธอจะกลับได้หรือไม่ขึ้นอยู่กับพ่อแม่ เอาล่ะ เอาสมาร์ทโฟนออกมา!」 「ไม่ล่ะ」 「ดูเหมือนจะไม่ยอมเอาออกมาจริงๆ นะ งั้นจะแย่งมาเอง!」 ช่างเถอะ ให้เป็นไงก็เป็น มือของชายคนนั้นเอื้อมไปที่เบลเซอร์ของยูกะ 「อย่าแตะ」 โดนเตะ 「ขอโทษครับ」 ขอโทษ ยูกะเหยียบไหล่ของชายที่กุมเป้าหว่างขาและนั่งยองๆ 「แล้ว? เมื่อไหร่จะปล่อยกลับ?」 「ขอโทษครับ จะปล่อยกลับเดี๋ยวนี้เลย......」 อย่าไปขัดใจเด็กแนวแยงกี้เด็ดขาด ชายคนนั้นจดจำไว้แน่นอนพร้อมกับความเจ็บปวดที่เป้าหว่างขา วันต่อมา เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วโกดังที่มืดมิด 「คุคุคุ......นักเรียนมัธยมปลายผู้หญิงอีกแล้ว......」 ครั้งที่สามแล้วก็ไม่ค่อยแปลกใจ ความรู้สึกประมาณว่า อ่า ก็นักเรียนมัธยมปลายผู้หญิงอีกแล้วสิ 「โอ้ แต่ครั้งนี้ก็ทำได้ดีกว่าเคยเลยครับพี่ใหญ่」 เด็กใหม่ที่มั่นใจในตัวเอง ต่างจากครั้งก่อนและครั้งก่อนหน้านั้น เด็กผู้หญิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงหน้าดูจริงจังจากรูปลักษณ์ ตอนพาตัวมาก็ไม่เล่นตลกหรือสู้รน 「ครั้งนี้ได้ค่าไถ่แน่นอนครับ」 「คุคุคุ......ในที่สุดก็ถึงเวลาแสดงความสามารถที่แท้จริงแล้วสินะ」 ชายคนนั้นหัวเราะขณะมองเด็กผู้หญิง ผมยาวสีดำปนน้ำเงิน สวมแว่นตา บรรยากาศเรียบร้อย 「ว่าแต่เด็กใหม่」 「ครับ」 「เด็กคนนี้ชื่ออะไร?」 「ชื่อชิโนะครับ」 「อืม ชิโนะจัง เหรอ ชื่อดีนะ」 「พี่ใหญ่?」 「เด็กใส่แว่นนี่ดีนะ......」 「ทำไมพี่ใหญ่พูดแบบนี้ขึ้นมาล่ะครับ」 「ชอบเด็กแบบหัวหน้าห้องที่เป็นคนมั่นคงน่ะ」 「สมัยเรียนเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ」 「โอ้ย ไม่ได้ ไม่ได้ ไม่ใช่เวลาคุยเรื่องไม่เป็นเรื่องแล้ว รีบเริ่มงานของพวกเรากันเถอะ」 การลักพาตัวคือการแข่งขันกับเวลา ต้องติดต่อก่อนที่พ่อแม่จะแจ้งความ และต้องตอกย้ำไม่ให้ติดต่อตำรวจ ชายคนนั้นหยิบปืนออกมา 「คุคุคุ......เธอชื่อชิโนะจัง ใช่มั้ย?」 「ค่ะ」 「เสียงก็น่ารักด้วย......」 「พี่ใหญ่?」 เกิดอะไรขึ้นครับ? เด็กใหม่ถามด้วยความตกใจ 「กั๊ก......! เธอจะมาหลอกชั้นเหรอ! ยัยผู้หญิงปีศาจ......」 「พี่ใหญ่นั่นแหละที่ถูกหลอกเองครับ」 「เงียบซะ! ฟังนะเด็กใหม่ เฝ้าดูเงียบๆ ดูฝีมือการทำงานของชั้น!」 และในขณะที่เด็กใหม่เฝ้าดู ชายคนนั้นก็ชักปืนขึ้นมาอีกครั้ง 「คุคุคุ......ชิโนะจัง」 「อะไร」 「เอาสมาร์ทโฟนออกมา」 「ทำไม」 「ทำไมเหรอ? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ดูหน้าแล้วยังไม่รู้จุดประสงค์อีกเหรอ?」 「ใส่หน้ากากเลยมองไม่เห็นน่ะ」 「พวกชั่นเป็นโจรลักพาตัว......」 「อืม」 「จะเรียกค่าไถ่จากพ่อแม่ของเธอ รีบเอาสมาร์ทโฟนออกมา!」 「เข้าใจแล้ว」 「แล้วเล่น LINE มั้ย?」 「พี่ใหญ่?」 ทำอะไรอยู่ครับ เด็กใหม่ขัดจังหวะ 「รอก่อนเด็กใหม่ ตอนนี้กำลังดีอยู่」「ไม่ใช่เรื่องกำลังดีหรือไม่ดีครับ」 「ไม่เล่น LINE」 「จริงเหรอ? น่าเสียดาย」「ไม่ครับ เธอปฏิเสธแบบอ้อมๆน่ะครับพี่ใหญ่」 「ไม่รู้เบอร์ติดต่อครอบครัวด้วย」 「จริงเหรอ? เอาล่ะ เปลี่ยนเรื่อง มีแฟนมั้ย?」「พี่ใหญ่?」 「ไม่มี」 「คนอื่นบอกว่าชั้นหน้าคล้ายซาโต เค็น คิดว่าไง?」「พี่ใหญ่?」 「ใส่หน้ากากเลยมองไม่เห็น」 「แบบนี้ล่ะ ว่าไง」「ทำไมถอดหน้ากากล่ะครับพี่ใหญ่」 「ไม่คล้าย」 ไม่คล้ายเลยจริงๆ 「กั๊ก...ตัวประกันครั้งนี้ใจแข็งพอสมควรนะ......」 「พี่ใหญ่ไม่สนใจผมเลยเหรอนเนี่ย」 เด็กใหม่หรี่ตาและถอนหายใจ เสียงไซเรนดังขึ้นมาจากไหนไม่รู้ในเวลาเกือบจะพร้อมกัน 「......เฮ้ย เด็กใหม่ นั่นเสียงไซเรนรถตำรวจใช่มั้ย?」 「ดูเหมือนจะใช่ครับ......」 「ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ใช่มั้ย?」 「ผมก็รู้สึกแบบนั้นครับ......」 「อย่าบอกนะว่า......! ถูกตามมาเหรอ......!!」 「ไ, ไม่หรอกครับ! ผมทำงานสมบูรณ์แบบเหมือนเดิมครับ」 「แล้วทำไม——!」 ชายคนนั้นสับสน 「ฉันแจ้งความ」 ชิโนะยกสมาร์ทโฟนขึ้นมาพร้อมพูด 「ตั้งแต่ถูกจับขึ้นรถ ก็คิดว่าเป็นการลักพาตัว」 รถตำรวจที่พุ่งเข้ามาเป็นของตำรวจที่ระบุตำแหน่งของพวกชายเหล่านั้นได้แล้ว พวกเขาตกอยู่ในกำมือของชิโนะตั้งแต่วินาทีที่จับตาเธอแล้ว 「เ, เป็นคนมั่นคงจริงๆ นะเนี่ย——」 ยอมรับความพ่ายแพ้และก้มหน้าลงทั้งชายคนนั้นและเด็กใหม่ ทั้งคู่ถูกจับตามปกติ