บทที่ 18 การแก้แค้นของท่านจอมมาร

ในปราสาทจอมมารในโลกต่างมิติมีปีศาจอยู่สองตน 「แก้แค้น!!」 ผู้ที่นั่งบนบัลลังก์และทำหน้าบึ้งคือจอมมาร ข้าราชบริพารคุกเข่าลงพร้อมกับรู้สึกกังวลต่อท่าทีที่เห็นได้ชัดว่าท้อแท้ 「เกิดอะไรขึ้นครับท่านจอมมาร」 「ข้าต้องแก้แค้นพวกมนุษย์!!」 「แก้แค้น เหรอครับ」 「จะ เจ้าจำได้มั้ยที่ข้าไปโลกครั้งก่อน?」 「แน่นอนครับ ข้าวหน้าเนื้อที่ท่านเอากลับมาให้อร่อยมากเลยครับ」 「ไม่ใช่อันนั้น! ก่อนหน้านั้นอีก!」 「ก่อนหน้านั้นอีกหรือครับ ท่านจอมมาร หมายถึงตอนที่ท่านติดอยู่ในท่อระบายน้ำเหมือนแมวจรจัดใช่มั้ยครับ」 「เจ้าล้อข้าเล่นอยู่เหรอ!」 「ท่านขังตัวอยู่ในห้องส่วนตัวตั้งแต่วันที่กลับมาเป็นเวลานานเลยข้าจึงจำได้ดี」 「เดี๋ยวลงโทษซะหรอก!」 「แล้วเรื่องตอนนั้นมันทำไมเหรอครับ」 「เรื่องที่ถูกดูหมื่นข้ายังจำได้ดีเลย」 แม้ตอนนี้ยังจำเหตุการณ์ตอนนั้นได้อย่างชัดเจน ความอับอายที่ท้องติดอยู่ระหว่างกำแพงห้องเศรษฐศาสตร์ครัวกับทางเดิน ไม่สามารถขยับตัวได้ในขณะที่นักเรียนหญิงมัธยมปลายสามคนแกล้งตัวเองอย่างต่อเนื่อง 「โดยเฉพาะเด็กผู้หญิงชื่อชิโนะนั่น ข้าถูกดูหมิ่นอย่างมาก」 「ถะ, ถูกดูหมิ่นเหรอครับ!? ช่วยเจาะจงหน่อยได้ไหมครับ......?」 「อย่าโน้มตัวเข้ามาสิเจ้านี่」 น่าขยะแขยง จอมมารค้ำคางนั่งบนบัลลังก์พร้อมมองข้าราชบริพารอย่างเย็นชา 「เนื้อหาไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือข้าต้องแก้แค้นเด็กผู้หญิงนั่นไม่งั้นจะไม่หายโมโหแน่」 「อืม เข้าใจแล้ว......」 ข้าราชบริพารทำท่าครุ่นคิดขณะจ้องมองข้างๆ จอมมาร 「ขอโทษครับท่านจอมมาร มีเรื่องหนึ่งที่อยากถามได้มั้ยครับ」 「อะไร?」 「ถ้าความจำของข้าไม่ผิด ท่านจอมมาร ยังไปญี่ปุ่นบ่อยๆ แม้จะหลังจากถูกเด็กผู้หญิงคนนั้นดูหมิ่นใช่มั้ยครับ」 「อืม ใช่แล้ว」 จอมมารไม่เพียงแค่ไปร้านข้าวหน้าเนื้อเท่านั้น แต่ยังไปใช้เวลาว่างที่ญี่ปุ่นบ่อยๆ ด้วย 「แล้วทำไมถึงเพิ่งคิดจะแก้แค้นเอาตอนนี้ล่ะครับ」 「เจ้าน่ะ ไม่เคยมีเวลาที่นึกถึงความผิดพลาดตอนเด็กๆ แล้วรู้สึกอายเหรอ?」 「อ่า... ก็มีบ้างครับ」 「ก็ประมาณนั้นแหละ」 「เข้าใจแล้ว......」 ข้าราชบริพารคิดว่าถ้าเป็นเรื่องแค่นั้นก็ปล่อยผ่านไปเถอะ แต่เขารู้สึกขี้เกียจพูดจึงนิ่งเฉย 「ไม่ว่าอย่างไรข้าจะไปญี่ปุ่นวันนี้!」 เจ้าจงอยู่ดูบ้านซะ! จอมมารมอบหมายให้ข้าราชบริพารดูแลแทนเหมือนเช่นเคย 「ครับ! ตามบรรชา!」 ซ่าาาา! ข้าราชบริพารกางปีกอย่างไร้ประโยชน์และก้มหัวลง จอมมารนึกขึ้นได้ว่าพวกเมด บ่นว่าทุกครั้งที่จอมมารไปโลกขนปีกสกปรกของข้าราชบริพารจะกระจายไปทั่วห้องบัลลังก์ขอให้เลิกทำแบบนั้นเถอะ แต่เขารู้สึกขี้เกียจจึงทำเป็นไม่เห็น 「ขอโทษครับท่านจอมมาร」 ข้าราชบริพารเงยหน้ามองจากอีกฟากของขนปีกที่ร่วงหล่นลงมาเบาๆ 「ท่านพูดถึงการแก้แค้น แต่ท่านจะลงโทษพวกเด็กนั่นด้วยวิธีไหนครับ?」 「เป็นคำถามที่ดี!」จอมมารยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วตอบว่า 「จริงๆ แล้วข้าคิดวิธีสุดพิเศษไว้แล้ว」 จอมมารที่รีบไปถึงญี่ปุ่นได้จับตัวชิโนะที่กำลังกลับจากโรงเรียน เนื่องจากไม่ใช่การพบกันครั้งแรก เมื่อเรียกว่า「นี่เจ้า」เธอก็ตามมาง่ายๆ 「สวัสดีชมรมละคร」 ว่าแต่จอมมารยังถูกเข้าใจว่าเป็นชมรมละครอยู่ 「ไม่ใช่ ข้าคือจอมมาร」 「ยังแสดงเป็นจอมมารอยู่เหรอ」 「ไม่ใช่!」 ข้าเป็นจอมมารตัวจริงต่างหาก! 「แล้วชมรมละครที่แสดงเป็นจอมมารตัวจริงมีธุระอะไร?」 「......ฮึ่น ทำท่าดูหมิ่นแบบนั้นทำได้แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ!」 จอมมารพูด 「วันนี้ข้ามาเพื่อแก้แค้นเจ้า!」 「แก้แค้น?」 「ตั้งแต่นี้ไปข้าจะทำทุกสิ่งที่เจ้ากลัวให้หมด! แล้วจะให้ความน่ากลัวของข้าฝังลึกในร่างกายเจ้า......!」 「ทำสิ่งที่กลัว......?」 ไม่เข้าใจเลย ชิโนะเอียงหัวงงๆ 「คุคุคุ......สมองระดับเจ้าคงไม่เข้าใจหรอก......」 นี่คือวิธีสุดพิเศษที่จอมมารคิดขึ้นมา ทำให้ชิโนะได้รับประสบการณ์น่ากลัว ทำให้เธอรู้สึกอย่างแรงกล้าว่าจอมมารเป็นคู่ต่อสู้ที่น่ากลัว ทำให้ต่อต้านไม่ได้ และกลายเป็นลูกน้องของข้า (เป็นความคิดอันอัจฉริยะ......) หลงใหลในแผนการที่สมบูรณ์แบบเกินไป 「จงดูคริสตัลที่ข้าถืออยู่นี่」 จอมมารหยิบลูกแก้วใสออกมาพร้อมทำหน้าอวดอย่างไร้ประโยชน์ 「อะไร?」 ชิโนะมองเข้าไปโดยไม่มีข้อสงสัยใดๆ จอมมารถาม 「สิ่งที่เจ้ากลัวคืออะไร?」 「สิ่งที่กลัว......」 ขณะมองหน้าชิโนะที่พึมพำ จอมมารประกาศชัยชนะในใจ ลูกแก้วใส นั่นคือสิ่งที่ยืมมาจากห้องของเพื่อนในปราสาทจอมมาร มีผลทำให้แสดงตัวหนังสือของสิ่งที่คนที่มองเข้าไปกำลังคิดอยู่ ในปราสาทจอมมารใช้สำหรับการสอบสวนหรือเรื่องความรักเป็นหลัก คริสตัลที่ส่องหน้าชิโนะค่อยๆ แสดงตัวหนังสือ『หนังสยองขวัญ』บนผิวหน้า หนังสยองขวัญคืออะไร? ช่างเถอะ! 「ข้าจะพาเจ้าไปดูหนังสยองขวัญ!」 ปรึบ! จอมมารโบกเสื้อคลุมและประกาศกร้าว 「ดีเหรอ?」ชิโนะพูดด้วยสีหน้าตกใจ 「ฉันไม่อยากไปคนเดียวเลยช่วยได้มากเลย」 「ฟุฮาฮาฮาฮาฮา! แน่นอนว่าได้! ตั้งแต่นี้ไปเจ้าจะได้รับประสบการณ์ความกลัวอันยิ่งใหญ่! จะร้องไห้ก็สายเกินไปแล้ว!」 แล้วจอมมารก็หัวเราะเสียงดังพร้อมมุ่งหน้าไปโรงภาพยนตร์พร้อมกับชิโนะ และเข้าไปดู 「มุแง้」 ร้องไห้แล้ว จอมมารไม่มีความต้านทานต่อภาพน่ากลัวเลย ทั้งๆ ที่เป็นจอมมารแท้ๆ (ฮึก...... แต่จะแสดงความกลัวต่อหน้าเด็กผู้หญิงคนนี้ไม่ได้......!) ขณะออกจากโรงภาพยนตร์ จอมมารพยายามทำท่าเท่ 「จะ, เจ้า เป็นอย่างไรบ้าง? กลัวใช่ไหมล่ะ? ฟุ, ฟุฮาฮาฮา......」 「ค่อนข้างเร้าใจดี」 เร้าใจคืออะไรเนี่ย 「ตะ, แต่เจ้า เรื่องหลอกเด็กระดับนี้ก็กลัวแล้วเหรอ」กลัวมากเลยด้วย 「จำไว้ให้ดีว่าถ้าเจ้าดูถูกข้าจะต้องไปดูหนังสยองขวัญอีก ส่วนข้าจะดูกี่ครั้งก็ได้ล่ะนะ? ฟุฮาฮาฮาฮา!」 หลังจากนั้นจอมมารก็หยิบคริสตัลออกจากอกอีกครั้ง 「เอาล่ะ จงมองดูสิ่งนี้เหมือนเมื่อกี้」 「? เอ๊ะ」 「ข้าจะถามใหม่ สิ่งที่เจ้ากลัวคืออะไร?」 「............」 ในแผนของจอมมาร หากคริสตัลแสดงชื่อ『จอมมาร』ออกมาก็จะถือว่าภารกิจสำเร็จ หลังจากได้รับประสบการณ์น่ากลัวขนาดนี้ ความกลัวต่อจอมมารก็ต้องฝังลึกแน่ๆ ต้องใช่แน่ๆ จอมมารยืนยัน 『อาหารแปลกๆ』 เขียนคนละเรื่องกับเมื่อกี้เลย 「ทำไมกัน!」 「อาหารแปลกๆ น่ากลัวรองจากหนังสยองขวัญ」 「เฮ้อ......! ยังไม่พอที่จะทำให้กลัวข้าเหรอเนี่ย......!」 แต่อาหารแปลกๆ คืออะไรเนี่ย? ช่างเถอะ! ด้วยความหงุดหงิดหน่อยๆ จอมมารโบกเสื้อคลุมและพูด 「งั้นข้าจะพาเจ้าไปกินอาหารแปลกๆ! จะให้เจ้าได้ลิ้มรสความกลัวที่ไม่ใช่ของโลกนี้! เตรียมตัวไว้ซะ!」 「น่าตื่นเต้น」 ชิโนะตบมือตอบรับ หลังจากนั้นทั้งสองก็ไปสัมผัสสิ่งที่ชิโนะกลัวทีละอย่างตามลำดับ เริ่มต้นด้วยอาหารแปลกๆ 「อ, อะไรเนี่ย...... นี่คือ......」 สิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าจอมมารคือแมลงน้ำ 「ทั้งๆ ที่เป็นจอมมารแต่กลับกินอาหารแบบนี้ไม่ได้เหรอ?」 「ข้าในปราสาทจอมมารกินแต่อาหารชั้นสูงเท่านั้น」 「ทั้งๆ ที่เป็นจอมมารเนี่ยนะ......」 「อะ, อึก! แล้วก็ไม่ต้องพูดเรื่องไร้สาระแล้ว รีบกินซะ!」 「กลัวเลยยังเตรียมใจไม่พร้อมกิน」 「ทะ, ทำไมข้าต้องกินก่อนด้วย......! ไม่เอา!」 「กลัวเลยยังเตรียมใจไม่พร้อมกิน」 「ทำไมพูดประโยคเดิมซ้ำๆล่ะ?」 「กลัวเลยยังเตรียมใจไม่พร้อมกิน」 「เจ้าตั้งใจจะพูดประโยคเดิมซ้ำๆ จนกว่าข้าจะกินเหรอ!?」 「กลัวเลยยังเตรียมใจไม่พร้อมกิน」 ชิโนะเหมือนกลายเป็น NPC ไปแล้ว 「อะ, อืมม......」 「นี่ค่ะ อ้าามมม」 ชิโนะหยิบแมลงน้ำย่างด้วยตะเกียบแล้วค่อยๆ เอาไปใส่ปากจอมมาร 「อะ, อืมมมม......!」 กินแล้ว 「มุแง้」 ร้องไห้แล้ว ที่ไปต่อไปคือบนสะพานที่ค่อนข้างยาว คริสตัลแสดงคำว่า「บันจี้จัมป์」 「เจ้า ไอ้บันจี้จัมป์คืออะไร?」 「ไปกูเกิลเอาสิ」 「กูเกิลคืออะไร?」 ขณะที่ทั้งสองคุยกันอยู่ พนักงานต่างชาติที่ร่าเริงและคล่องแคล่วใส่อุปกรณ์นิรภัยให้ทั้งสองคน 「Okay?」พนักงานต่างชาติตบไหล่จอมมาร 「อะไร? ทำไมเจ้าถึงเป็นกันเองนัก」 「3, 2, 1...... GO!」 「เอ๋? ไม่ เจ้าจะทำอะไร หยุดเดี๋ยว กรี๊ดดดดดดดดดด!」 และตกลงไป 「มุแง้」 ร้องไห้ขณะกลับมา 「น่าตื่นเต้น」 ชิโนะบินกลับมาตามปกติ สิ่งต่อไปที่คริสตัลแสดงคือ「มันจู」 ทั้งสองไปซื้อมันจูจากร้านสะดวกซื้อตามทาง 「หวานดี」 「อือ」 「แล้วมันน่ากลัวตรงไหน?」 「ไปกูเกิลเอา」 「แล้วกูเกิลมันคืออะไรเล่า?」 สิ่งต่อไปที่คริสตัลแสดงคือ『เจ็ตคอสเตอร์』 มุ่งหน้าไปสวนสนุก ทั้งสองมองดูเจ็ตคอสเตอร์ที่วิ่งบนรางด้วยความเร็วสุดโหดใต้แสงแดดที่ส่องแสงระยิบระยับ ตกลง คดเคี้ยว และหมุนวนไปมา 「โฮโฮ นี่คือเจ็ตคอสเตอร์นั่นเหรอ?」 จอมมารทำหน้าภูมิใจ 「นี่เจ้า แค่นี้ก็กลัวแล้วเหรอ? ฟุฮาฮา!」 「ดูกระตือรือร้นดี」 「เจ้าคิดว่าข้าเป็นใคร ข้าเป็นผู้หญิงที่เคยผ่านบันจี้จัมป์มาแล้วนะ? แค่วิ่งบนรางที่วางไว้แล้ว ของเล่น แบบนี้จะน่ากลัวได้ยังไง」 「อืม」 「ฟุฮาฮา! แค่นี้ นอนหลับก็ยังได้! ดูให้ดี!」 นั่งแล้ว 「กรี๊ดดดดดดดดดด!」 กรีดร้องแล้ว 「มุแง้」 แล้วก็ร้องไห้ ข้างๆ ปฏิกิริยาของจอมมารที่คาดเดาได้ ชิโนะพึมพำว่า「น่าตื่นเต้น」 สิ่งที่ชิโนะกลัวมีอีกหลากหลาย เช่น『ยูกะตอนตื่นนอน』 「ฟุฮาฮาฮาฮา! เจ้าคือยูกะตอนตื่นนอนสินะ! อรุณสวัสดิ์!」 「หา? อะไรแกวะ」 「มุแง้」 เช่น『อาหารแมงป่อง』 「เมื่อกี้ก็ทำแล้วไม่ใช่เหรอ! ไม่เห็นบอกเลยว่าจะมีอาหารแปลกๆมาอีก!!」 「เอ้านี่ อ้ามมม」 「มึแง้」 เช่น「คาราโอเกะ」 「มึแง้」 จอมมารได้เผชิญหน้ากับความกลัวทุกอย่างของชิโนะ จนถึงจุดที่ไม่รู้แล้วว่าตัวเองต้องการทำอะไรกันแน่ 「ตะ, ต่อไปคืออะไร......」 ขณะที่ร่างกายบอบช้ำ จอมมารจ้องมองคริสตัล สิ่งที่ปรากฏขึ้นมาเป็นเพียงคำเดียว 『จอมมาร』 「จอมมาร......?」 จอมมารคืออะไร? เอียงหัวคิดหลายวินาที 「ข้าเองนี่นา......」 「วันนี้ได้ทำประสบการณ์ที่รู้สึกอายที่จะทำคนเดียวเสร็จไปเกือบหมดแล้ว ขอบคุณนะ」 พร้อมหันหลังให้แสงตะวันดิน ยิ้มเบาๆ ความรู้สึกที่ไม่เข้าใจเองก็พลุ่งขึ้นมา จอมมารหัวเราะ 「ฟุฮาฮาฮาฮา! ข้าเป็นจอมมารนะ แค่นี้ไม่มีอะไรยากเลย!」 「ใช่แล้ว」 「เจ้าก็รู้ความน่ากลัวของข้าแล้วสินะ อย่าได้ดูถูกกันนะ! ข้าคือสัญลักษณ์แห่งความหวาดกลัว จอมมารนะ!」

「อือ」 「อืม! งั้นข้าจะกลับแล้วล่ะ」 ด้วยความรู้สึกสำเร็จอันลึกลับ จอมมารกวัดเสื้อคลุม 「ใช่ ลาก่อน」ขณะโบกมือให้จอมมารที่จากไป ชิโนะพูดต่อ「วันนี้ค่อนข้างเอ็กไซติ้งเลยนะ」 「อืม......แล้วเอ็กไซติ้งคืออะไร?」 จอมมารหันกลับมาพร้อมเอียงหัว ชิโนะตอบอย่างกระชับ 「ไปกูเกิลเอา」 「ดังนั้นวันนี้ข้าจึงได้ทำประสบการณ์น่ากลัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า」 ฟุฮาฮาฮาฮาฮา! จอมมารที่กลับมาถึงปราสาทจอมมารนั่งลงบนบัลลังก์และเล่าความทรงจำในวันนี้ให้ข้าราชบริพารฟัง「อย่างไรก็ตาม ข้าก็เป็นจอมมารนี่นา? ไม่มีอะไรน่ากลัวเลย ทุกอย่างดูเหมือนเป็นแค่เกมเด็กๆเท่านั้น」 แม้ว่าจะรู้สึกว่าเต็มไปด้วยความทรงจำขมขื่น อย่างการกระโดดจากที่สูงหรือกินแมงป่องกับแมงป่อง แต่จอมมารก็เลือกไม่พูดถึงสิ่งที่ไม่อยากและทำหน้าภูมิใจ และข้าราชบริพารที่ฟังเรื่องราวของจอมมารก็แสดงสีหน้าอบอุ่น 「ดีแล้วครับ ท่านจอมมาร」 「อะไรของเจ้า ทำหน้าตาแบบนั้น」 「ดีใจที่ได้มีเพื่อนวัยเดียวกันครับ」 「หา? เจ้าฟังที่ข้าพูดอยู่รึเปล่า? ข้าได้ปลูกฝังความหวาดกลัวชั้นเยี่ยมให้มันไปแล้วนะ」 「โฮ่ะๆๆ ตามนั้นเลยครับ」 「เอาเถอะ......」 จอมมารถอนหายใจตอบสายตาอบอุ่นเหมือนมองหลานสาว แล้วค้ำคางมองย้อนคิดถึงวันนี้ แต่แรกเริ่มทำไมถึงได้อยากให้ชิโนะรู้สึกถึงประสบการความน่ากลัวกัน? รู้สึกเหมือนมีจุดประสงค์ใหญ่โตอะไรสักอย่าง แต่ก็เหมือนไม่มี จอมมารคิดอยู่ครู่หนึ่ง (ช่างมันเถอะ!) คิดไปห้าวินาทีแล้วรู้สึกเซ็งเลยตัดสินใจลืมเสียเลย 「ว่าแล้วมีขนมมันจูด้วย อยากกินมั้ย?」 「ขอบคุณครับ」 นักเรียนหญิงมัธยมปลายสองคนเดินไปตามทางไปโรงเรียน 「ฟุฟุฟุฟุฟุ」 ชิโนะยิ้มทันทีทั้งที่ไม่ได้มีเรื่องตลกอะไร ยูกะงงแล้วเอียงหัว 「เป็นอะไรไปชิโนะ? ดูอารมณ์ดีนะ」 「เห็นแบบนั้นเหรอ? ฟุฟุฟุฟุฟุ」 「ถ้าทำท่าแบบนี้แล้วอารมณ์ไม่ดี มันก็น่ากลัวแปลกๆ ขอให้อารมณ์ดีเถอะ」 「จริงๆ แล้วเมื่อวาน มีเรื่องดีเกิดขึ้นน่ะ」 「อ้อ」 「อยากฟังมั้ย?」 「ดูเหมือนอยากเล่าด้วยสิ」 「เจอคนที่จะเอาประสบการณ์น่ากลัวไปใส่ให้ได้ง่ายๆ」 「อ้อ」 「รีแอคชั่นค่อนข้างดี เมื่อวานเลยค่อนข้างสมบูรณ์แบบเลย」 「งั้นเหรอ」 「ต่อไปจะให้ประสบการณ์น่ากลัวแบบไหนดีนะ」 ฟุฟุฟุฟุฟุ ชิโนะหัวเราะโดยไม่แสดงสีหน้าขณะเดินไปยังโรงเรียนที่รอชีวิตประจำวันปกติอยู่ 「ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ดีแล้วที่เธอดูมีความสุขดี......」