บทที่ 15 เกมที่สนุกมากเกินไป เรื่องราวของนานะที่ไวต่อสปอยเลอร์มากเกินไป

หลังเลิกเรียนในห้องเรียนคหกรรมมีนักเรียนหญิงสามคน 「ชิโนะ เล่นไปถึงไหนแล้ว?」 「ถึงบอสตัวแรกแล้ว」 「อ่าๆ ตัวที่ฆ่าคนเล่นครั้งแรกใช่มั้ย」 「แล้วยูกะเล่นไปถึงไหนแล้วล่ะ」 ที่กำลังคุยกันอยู่คือยูกะกับชิโนะ พวกเธอกำลังพูดถึงเกมดาร์กแฟนตาซีที่เพิ่งออกจำหน่ายเมื่อเร็วๆ นี้ 「ฉันตอนนี้กำลังสำรวจอยู่ที่...」 「เดี๋ยว!」 นานะเข้าไปขัดจังหวะสองคนนั้น ด้วยท่าทีเร่งรีบราวกับว่า『ในห้องนี้......มีระเบิด......!』 「? ทำไมล่ะ」 「เอ่อ ยูกะจิ ชิโนะจัง......พวกเธอกำลังจะคุยเรื่องอะไรกัน......?」 「เอ๋? ก็ เรื่องเกมเอลเดนน่ะ——」 「เดี๋ยว!!」 「แล้ว มันทำไมเล่า......」 「อย่าพูดเรื่องนั้นต่อหน้าฉัน!!」 นานะกรีดร้องอย่างคนเป็นฮิสทีเรียขณะอุดหูทั้งสองข้าง 「อ๊ะ ขอโทษ เธอไม่ชอบเหรอ?」 「ไม่ใช่ ชอบต่างหาก」 「แล้วทำไมเล่า」 「ชอบมากจนอยากเล่นตอนนี้เลยก็ว่าได้ อยากเล่นจนทนไม่ไหว ซีรีส์ทั้งหมดฉันเล่นหมดแล้วด้วย」 「งั้นก็ไม่เห็นเป็นไร——」 「ไม่ได้!!」 แล้วนานะก็พูดว่า 「ฉันอยากเล่นโดยไม่รู้ข้อมูลล่วงหน้า!!」 วันที่เกมออกจำหน่ายคือหลังจากสอบจบ และยูกะกับชิโนะก็เล่นเพื่อผ่อนคลายเป็นหลัก แต่ต่างจากสองคนที่เรียนเก่งนั้น นานะยังต้องเรียนเสริมอยู่ ชิโนะเข้าใจสถานการณ์ของนานะและพยักหน้า 「หมายความว่าอยากให้หลีกเลี่ยงสปอยเลอร์ให้มากที่สุดจนกว่าจะได้เล่นใช่มั้ย」 「ใช่แล้ว!」 ชิโนะจัง สุดยอดเลย! นานะดวงตาเปล่งประกายทันที 「เอาเถอะ ถ้าเป็นแบบนั้นก็ช่วยไม่ได้」 ยูกะยักไหล่และตัดสินใจเปลี่ยนเรื่อง 「พูดถึงเรื่องนั้น เมื่อเร็วๆ นี้มีร้านกาแฟเปิดใหม่หน้าสถานีใช่มั้ย」 ชิโนะพยักหน้า 「ยูกะไปแล้วเหรอ?」 「อ๋อ ใช่ มีทาปิโอก้า——」 「เดี๋ยว!!」 นานะขัดจังหวะ 「อะไรอีกล่ะ」 ยูกะเอียงหัวงง นานะพูดด้วยท่าทีค่อนข้างเร่งรีบอีกครั้ง 「——นั่นไม่ใช่เรื่องเอลเดนใช่มั้ย......?」 「จะเป็นไปได้ไง」 ดาร์กแฟนตาซีจะมีทาปิโอก้าออกมาได้ยังไง 「ก็ไม่แน่นะ......! ครั้งนี้นักเขียนบทก็ใช้คนดังจากต่างประเทศด้วย! ฉันได้ข้อมูลล่วงหน้ามาว่าจะมีรสชาติที่แตกต่างจากเดิม!!」 「เธอคาดหวังสูงเกินไปแล้วนะ」 「ยังไงก็เปลี่ยนเรื่องก่อนเถอะ!!」 「ช่วยไม่ได้นะ......」 ยูกะยักไหล่อีกครั้ง 「พูดถึงเรื่องนี้แล้ว เมื่อวานฉันเดินเล่นแล้วเจอ——」 「เดี๋ยว!!」 「......เอ๋ อะไร?」 「เกมใหม่นี้เป็นโอเพ่นเวิลด์ใช่มั้ย?」 เรื่องที่ทำให้นึกถึงโอเพ่นเวิลด์เป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับนานะ 「อืม... งั้นไม่พูดอะไรเลยดีกว่า」 「เดี๋ยว!!」 「........」 「ที่เธอคิดจะเงียบนี่หมายความว่ามีตัวละครที่เงียบๆ อยู่ในเกมใช่มั้ย......?」 「..........」 「อ๊าาาา!!! มีจริงๆ ด้วย! ยูกะจิ สปอยกันซะได้ แย่ที่สุดเลย!」 「เธอนี่ไม่ว่าฉันจะพูดอะไรก็เอามาเชื่อมโยงกันหมดเลยนะ!!」 「อ๊า! โกรธแล้ว! ยูกะจิ หงุดหงิดกว่าปกติ! ......หมายความว่าเนื้อหาของเกมดาร์กแฟนตาซีที่สิ่งเรียกว่าตายบ่อยจนทำให้หงุดหงิดนิดหน่อยใช่มั้ย? เกมใหม่นี้ก็ยากพอสมควรเลยใช่มั้ย? นี่มันสปอยทางอ้อมนี่นา!」 「ว่าแต่ตัวละครเงียบๆ มีจริงๆ นะ」 「กี๊ยาาาาาาาาาาาาาาา! โดยสปอยแล้ว! ชิโนะจัง! ยูกะจิ คนขี้สปอยอ่า!」 แง้! นานะร้องไห้เข้าหา 「โอ๋ๆ」 「อืออ...... ชิโนะจัง ใจดีจัง......」 「โอ๋ๆ」 ชิโนะลูบนานะอย่างอ่อนโยนเหมือนแม่ แล้วก็โกหก 「ว่าแต่ในเกมใหม่ยังมีตัวละครแบบนี้ด้วยนะ」 「กี๊ยาาาาาาาาาาาา!」 นานะร้องไห้แล้วถอยออกไป นานะที่ถูกทุกสิ่งที่เชื่อใจหักหลังวิ่งออกจากห้องเรียนคหกรรม 「แง้! สองคนนี่ใจร้ายมาก! ไม่สนใจแล้ว!!」 หลังจากนั้นไม่นานนานะก็เดินทางกลับบ้าน เธอหยิบสมาร์ทโฟนออกมาขณะรอไฟแดง การเปิด SNS โดยไม่รู้ตัวกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของเธอไปแล้ว ——ในเทรนด์มีตัวอักษรเกมใหม่ปรากฏอยู่ 「เมี๊ยวววววววววววว!」 เธอกรีดร้อง แล้วก็ถอนการติดตั้งแอป SNS ทันที ถึงขั้นนี้แล้ว ทุกสิ่งที่เข้าตาก็ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับเกมใหม่หมด อย่างตอนพวกป้าๆ ที่คุยกันหน้าสถานี 「นี่ ได้ยินมั้ยคะ คุณนาย」「ค่ะ แน่นอน หมาจรจัดช่วงนี้มันป่วนมากใช่มั้ยคะ? น่ากลัวจังเนอะ......」 ——นั่นมันเรื่องเอลเดนหรือเปล่า? ตัวอย่างเช่น ซาลารี่แมนที่บริเวณสูบบุหรี่ 「อาหารจานกุ้งที่กินเมื่อวานอร่อยมากเลย」「คนที่ชอบกุ้งไม่มีคนไหนเป็นคนเลวหรอก」 ——เรื่องเอลเดนหรือเปล่า? ตัวอย่างเช่น โฆษณาข้างถนน 『ดูซิ ข้างหน้านั้นมีร้านขนมปัง』 ——อ๊าาาาา ว่าเป็นเรื่องเอลเดน แน่ๆ! ทุกสิ่งที่เข้าตาดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับเกมหมดแล้ว แต่ถ้าหลับตาก็จะคิดไปว่า「พูดถึงเรื่องนี้ ในภาคก่อนๆ ก็มีตัวละครตาบอดออกมา... สงสัยว่าในภาคนี้จะมีมั้ยนะ...」พอคิดแบบนี้แล้วก็ไม่ได้เรื่องไปหมด ในที่สุดพอถึงบ้านก็เหนื่อยล้าไปหมดแล้ว เห็นได้ชัดว่าถ้าไม่หาอะไรมาเบี่ยงเบนความสนใจ ความทุกข์ทรมานนี้ก็จะดำเนินต่อไป 「อ๋ อ่า...... ไปดูสตรีมของสึบาโกะดีกว่า...... เวลาแบบนี้ต้องให้สึบาโกะมาเยียวยาจิตใจ......」 นานะเปิดแอปในสมาร์ทโฟน 『งั้นวันนี้เราจะเล่นเอลเดน——』 「กี๊ยาาาาาาาาาาาา!」 เธอล้มจากเก้าอี้ ไม่มีทางรอด ในที่สุดนรกของนานะก็ดำเนินต่อไปจนถึงวันที่เรียนเสริมจบ 「ฟู่ฟู่ฟู่」 หลังจากนั้นหลายวัน——ช่วงที่เรียนเสริมจบแล้ว นานะที่มีรอยคล้ำใต้ตาปรากฏตัวในห้องเรียนตอนเช้า 「โอ้ เรียนเสริมดูจะหนักหน่วงเลยนะ เหนื่อยหน่อยนะ」ยูกะโบกมือต้อนรับ 「อ๊ะ ยูกะจิ หรือว่าเธอคิดว่าฉันเป็นแบบนี้เพราะเรียนเสริมเหรอ?」 「ไม่ใช่เหรอ?」 「ไม่ใช่เลย!」 แล้วนานะก็กระซิบข้างหู 「——ฉันเล่นเอลเดนจนดึกน่ะ......」 หล่อนนี่เป็นคนไร้ประโยชน์จริงๆ ยูกะหลับตาแล้วคิดอย่างง่ายๆ แค่นั้น 「......เอาล่ะ ถ้าเล่นเกมได้แล้วก็ดีแล้ว」 เมื่อเร็วๆ นี้เธอแปลกๆ พอสมควรเลย ยูกะยิ้มขึ้นมา แล้วก็เอียงหัวด้วย 「แล้วไง? ตอนนี้เล่นไปถึงไหนแล้ว?」 「อืม! เอ่อ เมื่อวานเล่นได้นิดหน่อยเท่านั้นแหละ เพิ่งได้ไอเทมจากแม่มดมา——」 「อ๋อ ยังอยู่ตอนต้นๆ เลยนะ แต่แม่มดคนนั้นน่ารักจริงๆ——」 「กี๊ยาาาาาาาาาาาาาาาา!」 「เอ๊ะ คราวนี้เป็นอะไรอีก」 ยูกะอุดหูทั้งสองข้างแล้วหลับตาอย่างรำคาญ นานะตกใจแล้วพูดว่า 「ฉันแค่เล่าเรื่องที่เจอแม่มด แต่เธอกลับใช้คำว่าน่ารัก นั่นหมายความว่าแม่มดคนนั้นยังจะมีบทบาทต่อไปอีกใช่มั้ย? หรือว่าจะกลายเป็นตัวละครหลักเลยด้วย!!!」 「......」 「อ๊า! ยูกะจิ ไม่ปฏิเสธ นั่นแสดงว่าใช่แล้ว! ว้า! สปอยนี่นา! ยูกะจิ แย่ที่สุด!」 「ขอบอกเพิ่มเติมว่าแม่มดจะยังออกมาต่อไปนะ」 「กี๊ยาาาาาาาาาาาาาาา!」 ในที่สุดนรกของนานะก็ดำเนินต่อไปด้วยเหตุผลต่างๆ จนกว่าจะเล่นเกมจบ