บทที่ 14 ยางลบประเภทที่พูดคุยโดยตรงเข้าไปในหัวของฉัน

ในห้องเรียนชั้นปีที่สองของโรงเรียนโอริกามิที่บรรยากาศเงียบสงบ 「เหลือเวลาสิบนาที」 กำลังสอบอยู่ เสียงของครูทำให้กระดูกสันหลังของนานะแข็งไปหมด เหลือแค่สิบนาทีเนี่ยนะ? โกหกใช่มั้ย? เงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาแล้วยิ่งท้อใจ เวลาที่เหลือกำลังใกล้หมดลง （จะทำยังไงดี......ทำไม่ได้เลยสักข้อ......） ทันทีที่เริ่มตระหนักถึงเวลาที่เหลือ สมองที่กำลังมุ่งมั่นกับโจทย์ก็เต็มไปด้วยความวิตกกังวล คิดว่าคงจบแล้ว ทำไม่ได้แน่ๆ เป็นไปไม่ได้ นานะเลิกคิดตรงนี้แล้วจึงยอมแพ้ （ขอร้องค่ะ! พระเจ้า! ช่วยฉันด้วยค่ะ!） พึ่งพาเทพเจ้า （ยังไงด้วยสมองของฉันก็หลีกเลี่ยงคะแนนต่ำกว่าเกณฑ์ไม่ได้แล้ว） เลือกพึ่งพาผู้อื่นอย่างสิ้นเชิง ーผู้เล็กน้อยเอ้ย แต่มีเสียงหนึ่งที่ตอบสนองต่อความปรารถนาของนานะ ーผู้เล็กน้อยเอ้ย ได้ยินมั้ย （!? สะ เสียงนี้คือ...?） เสียงกระซิบดังก้องในหัวของนานะ มองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นใครรอบตัวนานะที่กำลังเล่นเกมกระซิบระหว่างสอบ เสียงนั้นกำลังพูดโดยตรงเข้าไปในสมองของนานะ ーมองลงข้างล่างสิ ผู้เล็กน้อยเอ้ย ตามที่ถูกบอก สายตาของนานะจึงมองลงไป สิ่งที่อยู่ตรงนั้นคือกระดาษคำตอบของการสอบที่เกือบจะยอมแพ้แล้ว ดินสอกด และอีกอย่างหนึ่ง ーสวัสดี ผู้เล็กน้อยเอ้ย ทันทีที่นานะจับสายตาได้ เสียงอ่อนโยนก็ดังขึ้นในหัว ราวกับกำลังพูดว่า「ใช่แล้ว ฉันเอง」 （เธอเป็นคนที่เรียกฉันเหรอ?） สิ่งที่อยู่บนโต๊ะ นั่นคือยางลบที่ใช้ไปแล้วบางส่วน ーถูกต้องแล้ว ผู้เล็กน้อยเอ้ย ฉันตอบสนองต่อการเรียกหาของเธอ......กำลังคิดว่าทำไมตัวเล็กจังงั้นสินะ? （รู้ได้ด้วยเหรอคะ） ーข้าคือเทพที่สิงสถิตในยางลบ การอ่านใจเป็นเรื่องง่ายดายเหมือนกินข้าวเช้า （สุดยอด） ーไม่มีสิ่งใดที่ข้าทำไม่ได้ （สมกับเป็นพระเจ้าจริงๆ） ーเพราะฉะนั้นจงเคารพข้าเถิด （แต่ว่าพระเจ้ายางลบมีธุระอะไรกับฉัน......） ーจงใช้ภาษาสุภาพ ผู้เล็กน้อยเอ้ย （...........） เพิ่งคิดอีกแล้วใช่มั้ยว่าตอนนี้ตัวข้าเล็กกว่าแท้ๆ? อยากรับความโกรธของเทพเจ้างั้นรึ? （ขอ ขอโทษค่ะ......） เมื่อถามใหม่ว่ามีธุระอะไร เทพที่สิงสถิตในยางลบจึงตอบ ーมีธุระอะไรเหรอ? เธอเป็นคนเรียกข้ามาไม่ใช่เหรอ อยากให้ช่วยใช่มั้ย? เทพที่สิงสถิตในยางลบถามนานะด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนกำลังชี้แจง ーความปรารถนาของเธอคืออะไร? （......!） นานะมองไม่เห็นร่างของเทพที่สิงสถิตในยางลบ มีเพียงยางลบที่คุ้นเคยกลิ้งอยู่บนโต๊ะเท่านั้น แต่ในขณะนี้ เฉพาะตอนนี้เท่านั้น นานะรู้สึกเหมือนมีสิ่งที่มองไม่เห็นกำลังยื่นมืออันอ่อนโยนและอบอุ่นมาให้ และนานะก็สัมผัสมือที่อ่อนโยนนั้นขณะที่บอกความปรารถนา （ทำให้ฉันเป็นเศรษฐีทีเถอะค่ะ!） ーหะ? （ทำให้ฉันเป็นเศรษฐีทีเถอะค่ะ!） ーไม่ใช่ว่าข้าไม่ได้ยินนะ （เอ๋ จะทำให้ความปรารถนาเป็นจริงใช่มั้ยคะ?） เป็นแบบนั้นไม่ใช่เหรอคะ นานะกดยางลบเบาๆ ーหยุดซะ เจ้าคนไร้มารยาท （จะทำให้ความปรารถนาเป็นจริงใช่มั้ยคะ?） ーเรื่องมันต้ิงไม่ใช่แบบนั้นสิ （ถึงจะบอกว่าไม่ใช่แบบนั้น......） ーเธอกำลังมีปัญหากับการสอบเลยขอความช่วยเหลือจากเทพเจ้าใช่มั้ย? ทำไมถึงอยากเป็นเศรษฐีล่ะ （เอ๋? แต่ถ้าเป็นเศรษฐีแล้วก็ไม่ต้องสนใจเรื่องสอบแล้วนี่） ーเป็นคนขยะที่น่าชื่นชมจริงๆ เทพที่สิงสถิตในยางลบเสียใจที่ยื่นมือไปช่วยคนแบบนี้ แม้แต่เทพเจ้าก็มีการสำนึกผิดได้ ーขอให้เปลี่ยนเป็นความปรารถนาอื่นเถอะ （โห~ เอาแต่ใจจังเลย......） ーอ๋า กล้าพูดแบบนั้นเลยเหรอ? ไม่เป็นไรเหรอ? ถ้าไม่เคารพมากเกินไปฉันจะหายไปจริงๆนะ? （เทพที่สิงสถิตในยางลบซึ่งมีหน้าที่ลบตัวอักษรกลับจะหายไปเอง นี่มันเรื่องอะไรกัน） ーลาก่อน ผู้เล็กน้อยเอ้ย （อ๊า! ขอโทษค่ะ! จะพูดความปรารถนาใหม่แล้วค่ะ ฟังหน่อยค่ะ!） ーรู้ตัวก็ดีแล้ว เสียงที่กำลังจะหายไปกลับมาแล้ว เทพที่สิงสถิตในยางลบมีนิสัยเหมือนผู้หญิงที่อยากให้สนใจและน่ารำคาญ （งั้น เอ่อ บอกคำตอบของข้อสอบให้หน่อยค่ะ! แบบนี้เป็นไงคะ?） เป็นความปรารถนาที่ปลอดภัย จริงๆ แล้วถ้าเทพเจ้าปรากฏตัวต่อหน้าก็อยากขออะไรที่ดีกว่านี้ นานะบ่นในใจ แต่เทพที่สิงสถิตในยางลบไม่ยืดหยุ่นเลยจึงไม่มีทางเลือก ーได้เลย งั้นอ่านโจทย์ทีละข้อให้ฟังสิ จะตอบให้ （เอ๋?） ーเป็นอะไรไป? เร็วเข้า อ่านโจทย์ให้ฟังสิ จะตอบให้ （ไม่ ก็ทำไมไม่ใช้ไอนั่น） ーไอนั่นอะไร （ถ้าเป็นพระเจ้าแล้วไม่สามารถใช้พลังแบบ......พลังของเทพเจ้าบอกคำตอบให้ได้เหรอคะ?） ーแบบนั้นทำไม่ได้ซักหน่อย （ทำไมคะ） ーเธอดูจะเชื่อในพลังของเทพเจ้ามากเกินไป เทพเจ้าไม่ได้รู้ทุกอย่างและทำทุกอย่างได้หรอก มีสิ่งที่ทำไม่ได้ด้วย เมื่อกี้บอกว่าทำทุกอย่างได้นี่...... นานะคิดในใจ ーอ๋า เอาแบบนั้นเหรอ? จะงอนแล้วนะ? ฮึ่น เทพที่สิงสถิตในยางลบงอนอย่างเห็นได้ชัด เล็กจัง เหมือนยางลบที่ใช้ไปแล้วเลย （ถ้าต้องอ่านโจทย์จริงๆ เวลาจะหมดเลยค่ะ ขอวิธีอื่นเถอะค่ะ） ーไม่มีทางเลือกแล้วสินะ ก็ได้ แล้ววิธีไหนดีล่ะ? （เอ่อ...... งั้นคุยกับเพื่อนด้วยเทเลพาธีได้มั้ยคะ?） ーเธอคิดว่าฉันเป็นใครกัน? ฉันเป็นเทพเจ้านะ เรื่องแบบนั้นง่ายเหมือนกินข้าวเช้า แล้วเทพที่สิงสถิตในยางลบก็เชื่อมต่อเทเลพาธีไปยังเพื่อนที่นานะระบุด้วยความง่ายดายเหมือนกับการเชิญเพื่อนร่วมกันใน SNS เข้าร่วมสนทนา พร้อมพึมพำว่า [ตอนนี้ตื่นอยู่มั้ยนะ] （เอ๋ อะไร เกิดอะไรขึ้น） ยูกะ หนึ่งในเพื่อนของนานะ （ยาฮู! ยูกะจิ） นานะอธิบายสถานการณ์คร่าวๆ ให้ยูกะที่สับสนฟัง นั่นแหละนั่นแหละ （ยังไงก็ตาม ยูกะจิ ทำข้อสอบเสร็จแล้วหรือยัง?） （เสร็จแล้วนะ） （ได้ไง!?） （ได้ไงอะไรเล่า...... ก็เป็นวิชาที่ถนัดนี่） ในกลุ่มคนที่รวมตัวกันในห้องเรียนคหกรรม คือสมาชิกชมรมวิจัยการทำอาหาร ยูกะมีเกรดดีเป็นอันดับสองรองจากชิโนะ พูดง่ายๆ ก็คือมีแค่นานะคนเดียวที่ติดตัวแดงตลอดปี （ถ้าอย่างนั้นคงคุยกันรู้เรื่องหน่อย บอกคำตอบข้อสอบให้หน่อยสิ?） （ไม่เอา） （ทำไม!?） （ต้องทำด้วยตัวเองถึงจะมีความหมายไง） คนเราไม่ควรดูแค่ภายนอก ยูกะแม้จะมีหน้าตาเหมือนเด็กเกเรแต่กลับเป็นคนจริงจัง ーใช่แล้ว การสอบต้องพยายามด้วยตัวเองถึงจะมีความหมาย เทพที่สิงสถิตในยางลบเข้ามาแทรกในจังหวะที่เหมาะสม ทั้งที่เรียกมาเพราะลำบากใจกับการสอบ กลับกลายเป็นผิดจุดประสงค์ไปเสียแล้ว （โถ่!! งั้นก็แค่เสียเวลาไปเปล่าๆ ใช่มั้ยคะ! ย้อนเวลากลับไปก่อนที่จะขอร้องเถอะค่ะ!） ーแบบนั้นก็ทำไม่ได้หน่อย เทพที่สิงสถิตในยางลบมีสิ่งที่ทำไม่ได้เยอะจัง （ทะ ทำยังไงดี...! ไม่มีทางออกแล้ว...!） นานะตกใจมาก สิ้นหวังที่แม้จะพึ่งพาเทพเจ้าแล้วยังผ่านแค่การสอบเดียวไม่ได้ และเมื่อเห็นเพื่อนเป็นแบบนั้น ยูกะก็เห็นใจเล็กน้อย （เอาเถอะ ครั้งนี้ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ครั้งหน้าพยายามใหม่ก็ได้ แล้วก็ทำข้อสอบไม่ได้แค่นั้นชีวิตก็ไม่ได้จบลงหรอก อย่าท้อไปเลย） （ยู ยูกะจิ......） （แต่ได้คะแนนมากกว่านี้แม้แค่หนึ่งคะแนนก็ดีกว่า และตอบให้ได้มากกว่านี้แม้แค่ข้อเดียวก็จะเป็นประโยชน์นะ คนที่ติดเกรดตัวประจำอย่างเธอ อาจารย์บางทีก็ให้คะแนนใจดีกว่าปกติด้วย） เพราะงั้นลองพยายามจนถึงที่สุดดูสิ ยูกะพูดเตือนใจอย่างอ่อนโยน （ยูกะจิ...!） ถึงมองไม่เห็นร่างกาย แต่นานะรู้สึกเหมือนยูกะกำลังผลักหลังเธอให้ไปข้างหน้า （แต่เวลาที่เหลือ...!） มองขึ้นไปที่นาฬิกา เวลาที่เหลือประมาณหนึ่งนาที ไม่มีเวลาเหลือให้อ่านโจทย์อย่างสบายใจแล้ว ความวิตกกังวลกลับมาปกคลุมหัวใจของนานะอีกครั้ง ーลืมไปแล้วเหรอ? ตอนนั้น เสียงอ่อนโยนพร้อมกับแสงสว่างเส้นหนึ่งลอยลงมา เทพที่สิงสถิตในยางลบ ーฉันมาที่นี่เพื่อทำให้ความปรารถนาของเธอเป็นจริง...... เพื่อตอบสนองเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเธอ เอาล่ะ บอกความปรารถนาของเธอมาสิ เทพที่สิงสถิตในยางลบจับมือนานะอย่างอ่อนโยนอีกครั้ง ข้างหลังมียูกะ ข้างหน้ามีเทพเจ้า （......นานะ） และข้างๆ ก็มีร่างของชิโนะ คงเป็นเทพที่สิงสถิตในยางลบเรียกมา （.....นานะ）ชิโนะพูดกับนานะ （หลังจากสอบเสร็จแล้วแบ่งไส้ดินสอให้หน่อยนะ）ชิโนะมาด้วยเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรเป็นพิเศษ （ทุกคน......!） ด้วยเพื่อนรักสองคนและเทพเจ้าหนึ่งองค์ ความปรารถนาของนานะจึงตัดสินใจแล้ว （พระเจ้า...! ขอร้องค่ะ!） ประสานมือ แล้วนานะก็อธิษฐาน ขอให้ฉันเติมช่องว่างที่เหลือได้เถอะ ーได้เลย และความปรารถนาก็เป็นจริง เหลือเวลาอีกไม่กี่สิบวินาที นานะหยิบปากกาขึ้นมาแล้วเขียนด้วยความเร็วอย่างน่าทึ่ง มันดูเหมือนกับการใช้ยางลบถูกระดาษคำตอบ หลังจากนั้นไม่กี่วัน กระดาษคำตอบของการสอบถูกส่งคืนมาให้นานะ ผลลัพธ์ก็คือติดตัวแดงตามปกติ 「เอ๋?」 เพราะเติมคำตอบทั้งหมดในเวลาไม่กี่สิบวินาที ทำให้ลายมือลอยเกินไปจนอ่านไม่ออกเลย มีข้อความเขียนด้วยปากกาแดงด้วยลายมือสวยๆ ว่า「ขอให้เขียนให้เรียบร้อยกว่านี้หน่อยนะ」 「..................」 อย่างไรก็ตาม นานะคิดว่าน่าจะซื้อยางลบก้อนใหม่ดีกว่า