บทที่ 24 ไทม์พาและการฆ่าเวลา

ได้ยินว่าเมื่อเร็วๆ นี้คำว่าไทม์พากำลังเป็นที่นิยม ในยุคปัจจุบันที่เต็มไปด้วยความบันเทิงมากมาย คำนี้เกิดขึ้นเพราะเวลาที่จะใช้กับความบันเทิงแต่ละอย่างมีจำกัด ไทม์พาหมายถึงประสิทธิภาพของเวลา กล่าวคือการได้รับความพึงพอใจในเวลาอันสั้นเป็นสิ่งสำคัญ ในยุคปัจจุบัน การฆ่าเวลาไม่ใช่แค่การฆ่าเวลาอีกต่อไป มันกลายเป็นข้อมูลที่ต้องรับมือกันอย่างต่อเนื่อง การที่วิดีโอสั้นกำลังเป็นที่นิยมในปัจจุบันก็เป็นตัวอย่างหนึ่ง มีการแบ่งเนื้อหาที่ชัดเจนและอัดแน่นข้อมูลในเวลาสั้นๆ ซึ่งเป็นกระแสหลักในตอนนี้ ขอแค่พอใจในเวลาสั้นๆ ก็พอ มีคนดูภาพยนตร์ยาวๆ ด้วยความเร็ว 2 เท่าเพิ่มมากขึ้น ในวันหยุดวันหนึ่ง หลังจากได้ฟังเรื่องราวเหล่านั้นแล้ว ฉันก็พูดว่า [ ฉันเป็นคนหัวเก่า เลยไม่ค่อยเข้าใจเรื่องไทม์พานี่เอาซะเลยค่ะ คุณแอมนีเซีย ] [ อืมม ] [ ฉันคิดว่าความบันเทิงนั้นควรจะเป็นสิ่งที่เราค่อยๆ ลิ้มรสและเสพอย่างช้าๆ ไม่ใช่การกลืนกินอย่างรวดเร็วอย่างต่อเนื่อง คนยุคปัจจุบันกำลังเป็นโรคกระเพาะจากการบริโภคความบันเทิงมากเกินไป คุณไม่คิดอย่างนั้นเหรอคะ? ] [ นั่นสินะ ถ้าเป็นโรคกระเพาะก็ต้องกินยาแก้ท้องอืดสิ ] [ คุณแอมเนเซีย ] [ อะไรเหรอ?? ] [ อะไรเนี่ยนะ ? ที่ไหนกันเล่า ว่าแต่คุณกำลังทำอะไรอยู่ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ] [ นอนกลิ้งเกลือกอยู่บนเตียงฆ่าเวลาน่ะ ] [ ช่วยฟังฉันหน่อยสิ ] [ ก็ฟังอยู่นะ ] [ งั้นบอกได้ไหมว่าเราคุยเรื่องอะไรกันอยู่? ] [ ................ ] [ ................ ] [ ท้อง...ท้องอืด ] [ เรากำลังคุยเรื่องไทม์พากันอยู่ต่างหาก ] [ ใช่ๆ ไทม์พานี่เอง ใช่แล้ว ไทม์พานี่แหละ ฉันก็คิดว่ามันไม่ดีเหมือนกัน ] [ โอ้โห คุณแอมเนเซีย ดูเหมือนจะเข้าใจดีนะ ] [ ก็แน่สิ ] [ ขอถามหน่อยนะ คุณไม่ได้แค่พูดตามใช่ไหม? ไม่ได้แค่แกล้งทำเป็นเข้าใจใช่ไหม? ] [ แน่นอนอยู่แล้ว ] [ งั้นช่วยอธิบายความหมายของไทม์พาตรงนี้เดี๋ยวนี้ได้ไหม ] [ เอ่อ ] [ ถ้าอธิบายไม่ได้ ฉันจะเขียนหน้าคุณตรงนี้เลย ] [ ทำไมต้อง...? ] [ เพราะตอนนี้ฉันกำลังรู้สึกไวต่อคำว่าไทม์พามาก และฉันก็ไม่ยอมให้อภัยคนที่พูดคำนี้อย่างไม่รับผิดชอบด้วย ] [ แต่...อีกเดี๋ยวคุณซายะก็จะมาแล้วนะ ] [ ฮึฮึฮึ... หวังว่าคุณจะได้ไปเจอเธอด้วยใบหน้าที่สวยงามอยู่นะ ] [ ทำหน้าตาน่ากลัวจัง… ] [ เอาละ งั้นเชิญอธิบายความหมายของไทม์พาได้เลย ] [ เอ่อ… ] [ เชิญเลยๆ ] [ เอ่อ... ฉันก็คิดแบบนี้ตอนดูหนังครั้งก่อนเหมือนกัน? ] [ ค่ะ ] [ คือว่า... เพราะกังวลเรื่องไทม์พาเลยทำให้เกิดเรื่องใหญ่ขึ้น ] [ ค่ะ ] [ การย้อนเวลาดูเหมือนจะสะดวกดี แต่ถ้าเริ่มกังวลเรื่องไทม์พาก็ลำบากนะ ] [ หา? ] [ หืม? ] [ ขอถามหน่อยนะคะ คุณแอมนีเซีย คุณเข้าใจความหมายของไทม์พาจริงๆ ใช่ไหมคะ? ] [ แ-แน่นอนสิ ] [ งั้นลองบอกมาสิคะ ] [ ............ ] คุณแอมนีเซียพูดว่า [ ไท-ไทม์พาราด็อกซ์ ] [ ผิดค่ะ ] [ ............ ] [ ............ ] ● [ เฮ้อ? นี่มันอะไรกันเนี่ย ] ในวันหยุดวันหนึ่ง เรา คุณอิเรน่า และคุณแอมนีเซีย พวกเราสามคนมักจะมารวมตัวกันที่ห้องของคุณอิเรน่าในวันหยุดโดยไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ แค่นอนเล่นกันไปวันๆ จนกลายเป็นกิจวัตรประจำวัน วันนี้ก็เช่นกัน เรามาที่บ้านของคุณอิเรน่า [ โหดร้าย... แบบนี้ฉันคงแต่งงานไม่ได้แล้ว… ] [ ฮึ… ] เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้นกันแน่? บนใบหน้าของคุณแอมนีเซียมีรอยขีดเขียนอะไรบางอย่างที่ไม่เข้าใจ และข้างๆ นั้นคุณอิเรน่ากำลังเช็ดเหงื่อที่หน้าผากด้วยท่าทางพึงพอใจ ห้องรกระเกะระกะไปหมด เห็นได้ชัดว่าต้องมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นก่อนที่เราจะมาถึง [ เกิดอะไรขึ้นที่นี่คะ ] เราถามไป คุณแอมนีเซียตอบกลับมาว่า [ คุณอิเรน่าเคยพูดว่าเธอไม่ชอบงานที่ยัดข้อมูลมากเกินไปในคลิปวิดีโอสั้นๆ และไม่ชอบไทม์พา แต่ฉันไม่รู้ความหมายของไทม์พาเลยก็เลยแกล้งพูดเออออไปงั้น แต่ดูเหมือนคุณอิเรน่าจะไม่ชอบการตอบแบบส่งเดชแบบนั้น เลยโดนเขียนหน้าน่ะ ] [ ขอโทษนะคะ กรุณาอย่ายัดข้อมูลมากเกินไปในบทพูดเดียวได้ไหม ] [ เปลี่ยนเรื่องนะ คุณซายะรู้ความหมายของไทม์พาไหม? ] [ ไทม์พา? ] เราคิด [ อืมมม ] แล้วก็ตอบว่า [ พัทยา ในประเทศไทย ] [ ผิดค่ะ ] พร้อมกับเสียงเย็นชา เรารู้สึกถึงการตบบ่าเบาๆ เราหันกลับไป [ ........... ] [ ......... ] [ คุณอิเรน่า? เอ่อ ทำไมถือปากกาอยู่ล่ะ… ]