บทที่ 1 เนื้อจะอร่อยขึ้นเมื่อถูกทุบ

ในห้องคหกรรมมีเด็กผู้หญิงสามคนอยู่ 「นี่ พวกเธอเคยได้ยินไหมว่าเนื้อจะนุ่มขึ้นถ้าโดนทุบ?」 หนึ่งในนั้น นานะ พูดด้วยใบหน้าจริงจังอย่างที่สุด 「เพราะงั้น วันนี้ฉันเลยอยากจะลองสัมผัสความรู้สึกของเนื้อที่โดนทุบดูบ้าง พวกเธอว่าไง」 พูดอะไรของยัยนี่เนี่ย 「บ้าไปแล้วเหรอ?」 ดังนั้นยูกะจึงพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา 「ฟุฟุฟุ ยูกะจิ ที่เธอจะล้อเลียนฉันได้ก็แค่นี้แหละ! ระหว่างผู้หญิงแข็งกระด้าง กับผู้หญิงอ่อนนุ่ม ถึงจะเป็นผู้หญิงเหมือนกัน แต่คนที่อ่อนนุ่มกว่าย่อมต้องป๊อปกว่าอยู่แล้ว!」 「มันก็แล้วแต่เวลาและสถานการณ์ไม่ใช่เหรอ」 「เอาเถอะ เรื่องหยุมหยิมช่างมัน! เอาเป็นว่าทุบฉันทีสิยูกะจิ」 「เธอขอให้เพื่อนทำเรื่องอะไรแบบนี้เนี่ย」 「เอ๋! ขอร้องล่ะทุบฉันที ทุบฉันที! ฉันอยากจะป๊อปอ่า!」 「เรื่องแค่นี้จะทำให้ป๊อปปูล่าร์ได้ยังไงกัน!」 ยูกะตอกกลับ มีข้อมูลหรือหลักฐานอะไรแบบนั้นด้วยเหรอ? ยูกะส่ายหัวให้กับข้อเสนอของนานะอย่างไม่เห็นด้วย แต่นานะกลับยืดอกอย่างภาคภูมิใจ 「ฟุฟุฟุ อ่อนหัดจริงนะยูกะจิ รีเสิร์ชยังไม่พอเลยนะเนี่ย คิดว่าฉันพูดเรื่องแบบนั้นออกมาเหรอ?」 「เคยคิดก่อนพูดสักครั้งไหมเนี่ย?」 「ถ้าอย่างนั้น ก่อนอื่นเชิญดูกราฟนี้เลยค่ะ」 ครืด ครืด ครืด นานะลากไวท์บอร์ดมาจากไหนก็ไม่รู้ 『ถูกทุบแล้วเป็นอย่างไรบ้าง?』 ใต้หัวข้อนั้นมีกราฟวงกลมอยู่ นานะสวมแว่นตาพลางใช้ไม้ชี้เคาะเบาๆ พร้อมกับพูดด้วยท่าทีมั่นใจ 「เอ่อ ผลสำรวจเป็นดังที่เห็นค่ะ นุ่มขึ้น 80 เปอร์เซ็นต์ รู้สึกหดหู่แต่สุดท้ายก็นุ่มขึ้น 10 เปอร์เซ็นต์ อื่นๆ แต่ก็มีเรื่องนู้นเรื่องนี้จนนุ่มขึ้นอีก 10 เปอร์เซ็นต์ที่เหลือ」 ผลลัพธ์ที่ดูสุดโต่งเกินไปถูกบันทึกไว้ที่นั่น ยูกะพยักหน้าหงึกๆ 「อืม」 ขณะที่คิดว่ามันเหมือนรายการขายของทางทีวีตอนกลางวันวันธรรมดาเลย 「สุดท้ายมันก็นุ่มขึ้นหมดเลยนี่นา」 「ใช่แล้ว! อาจารย์ยูกะช่างสังเกตจริงๆ!」 「ใครเป็นอาจารย์กัน」 「เนื้อคนเราน่ะ......พอโดนทุบแล้วมันจะนุ่มขึ้นนะ คุณยายของฉันก็ดีใจเวลาฉันทุบไหล่ให้」 「นั่นมันแค่หายเมื่อยไหล่ไม่ใช่เหรอ......?」 「ว่าแต่ คิดว่าทำยังไงถึงจะทำให้ไหล่นุ่มลงอย่างมีประสิทธิภาพคะ? เชิญอาจารย์ยูกะค่ะ」 「ก็แปะแผ่นแก้ปวดสิ」 「ถูกต้อง! การทุบเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดค่ะ!」 「ฟังที่พูดบ้างสิยะ!」 「ยังไงซะเนื้อโดนทุบแล้วจะนุ่มขึ้น - นี่เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วค่ะอาจารย์ยูกะ」 ครืด ครืด ครืด นานะเก็บไวท์บอร์ดพร้อมกับถอดแว่นตา 「ด้วยเหตุนี้ เมื่อประโยชน์ของการถูกทุบได้รับการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์แล้ว ยูกะจิ เธอจะทุบฉันใช่ไหม?」 「ฉันไม่ชอบความรุนแรง ไม่เอาด้วยหรอก」 ยูกะส่ายหัว แต่นานะค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้แล้วจับมือยูกะ ท่าทางเหมือนสาวสวยกำลังยั่วยวน 「ถ้าจะทำก็ขอเป็นใต้เสื้อผ้าได้ไหม......•」 และคำพูดนั้นก็เป็นพวกมาโซคิสม์เต็มตัว 「ถ้าโดนทุบตรงที่เห็นชัดๆ เดี๋ยวจะโดนเข้าใจผิดว่าเป็น DV......•・・」 「ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต่อย!!」 「แล้วก็ตรงท้องน้อยก็ไม่อยากให้ทุบเท่าไหร่ ฉันค่อนข้างมีจุดอ่อนน่ะ แล้วก็หลังด้วยนะ เพราะว่าเป็นจุดอ่อนเหมือนกัน แล้วก็แถวๆ ก้นก็ไม่ได้นะ เพราะว่าตรงนี้ก็เป็นจุดอ่อนเหมือนกัน」 「เรื่องมากจริง!!」 แถมยังมีแต่จุดอ่อนเต็มไปหมดเลยไม่ใช่เรอะ 「เมื่อคำนึงถึงเรื่องทั้งหมดแล้ว เชิญเลยค่ะ!」 นานะเอียงตัวเล็กน้อย หันหน้าไปทางยูกะแล้วหลับตาลง ทำไมถึงหลับตากันนะ 「อื้อ」 แล้วทำไมถึงทำปากจู๋ด้วยล่ะ ทำไมยัยนี่ถึงทำท่ารอจูบอยู่ได้? ยูกะรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาจริงๆ และผลจากความหงุดหงิดนั้น เธอก็ไม่ได้ทุบหรือจูบอะไรทั้งนั้น ก็เป็นเรื่องธรรมดา 「ทำให้ผู้หญิงต้องอับอายแบบนี้•••••・・ยูกะจิใจร้ายที่สุด!」

「ฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันนะ」 「กับยูกะจิคงไม่ไหวแล้วล่ะนะ」 เฮ้อ ผิดหวังจัง ให้ตายสิ นานะส่ายหัวพลางยักไหล่ 「ขอร้องล่ะชิโนะจัง! มาแทนยูกะจิที!」 ชิโนะที่กำลังอ่านหนังสืออยู่มุมห้องคหกรรมเงยหน้าขึ้น 「สรุปก็คือให้ทุบนานะสินะ」 ชิโนะปิดหนังสือที่อ่านอยู่ดังปัง 『คู่มือซ่อมรถยนต์』 ยูกะคิดว่ามาอ่านอะไรแบบนี้ที่นี่กันนะ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา 「อื้อ! ขอร้องล่ะ ลองทำดูที!」 「เข้าใจแล้วล่ะ」 พรึ่บ ชิโนะเข้าไปใกล้หูนานะแล้วกระซิบ 「ยัยบ้า ไอคิวคงมีแค่หลักหน่วยล่ะมั้ง ในหัวคงมีแต่ซาฟารีปาร์ค」 「ไม่ใช่การทุบแบบนั้นซะหน่อย!」 「ทุบมันไม่ได้หมายความว่าแบบนี้เหรอ」 「ไม่ใช่สิ แบบทางกายภาพน่ะ! เข้าใจใช่ไหม? แบบนี้ไง」 นานะใช้กำปั้นทุบเบาๆ ที่ท้องของชิโนะ เป็นหมัดที่นุ่มนิ่มจนแทบจะได้ยินเสียง ฟุนิ ฟุนิ 「อย่างนี้นี่เอง」 และจากการกระทำนั้น ชิโนะก็เข้าใจทุกอย่าง เฉลียวฉลาด มีไหวพริบ อย่างครบชุดยากินิคุ คำพูดเหล่านั้นคงไม่เกินจริงหากจะบอกว่ามีไว้เพื่อชิโนะโดยเฉพาะ และเมื่อเข้าใจแล้ว ชิโนะก็ลงมือทันที 「แบบนี้?」 เพี๊ยะ! ฝ่ามือของชิโนะฟาดเข้าที่แก้มของนานะอย่างจัง 「อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก」 ชิโนะไม่รู้จักออมแรง 「ชิโนะจัง ผิดไปหน่อยนะ!」 「ขอโทษค่ะ」 การยอมรับผิดและขอโทษในทันที นี่ก็เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้ชิโนะเป็นอัจฉริยะ 「แต่ว่าแก้มมันนุ่มขึ้นหน่อยๆ ด้วยล่ะ...！」 แก้มที่แสบร้อน นานะลูบแก้มเพื่อระงับความเจ็บปวด แต่ก็แอบประทับใจเล็กน้อย 「หรือว่าถ้าโดนทุบมากกว่านี้... ...ร่างกายนุ่มนิ่มก็จะเป็นของฉัน... ...？」 แล้วนานะก็สมองไม่ดี 「ฉันเห็นอนาคตที่ร่างกายแกจะพังยับเยินก่อนที่จะนุ่มนิ่มอีกนะ」 ยูกะถอนหายใจ 「ขอร้องล่ะชิโนะจัง! ช่วยสร้างเครื่องที่สามารถทุบเนื้อทั้งตัวได้อย่างมีประสิทธิภาพให้หน่อยสิ... ...！」 「บ้าเหรอ」 จะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไงกัน ยูกะเขกหัวนานะเบาๆ สองวันต่อมา 「สร้างเสร็จแล้วล่ะ」 ชิโนะนำเครื่องที่สามารถทุบเนื้อได้อย่างมีประสิทธิภาพมาด้วย อนึ่ง หน้าตาของมันคือไอรอนเมเดน ยูกะคิดว่าพวกนี้มันบ้ากันทั้งคู่เลย 「สุดยอด! หน้าตาก็น่ารักด้วย!」 รสนิยมความงามเพี้ยนไปแล้วรึไง? 「หึหึ จริงๆ แล้วฉันใส่ใจกับรูปลักษณ์ภายนอกที่สุดเลยนะ」 รสนิยมความงามเพี้ยนไปแล้วรึไง? 「งั้นรีบใช้เลยนะ!」 นานะเข้าไปในเครื่องทำให้นุ่ม 「ฉันจะเป็นสาวน้อยร่างกายนุ่มนิ่มให้ได้.....」 วันนั้นเต็มไปด้วยความหวัง ไอรอนเมเดนเป็นเครื่องทรมานที่ใช้ในยุคกลางของยุโรป เป็นเครื่องมือเหล็กรูปทรงคล้ายตุ๊กตาโคเคชิขนาดใหญ่ที่สามารถเปิดปิดได้ และข้างในสามารถบรรจุคนได้ ในยุคกลาง หนามแหลมจะงอกออกมาจากทุกทิศทางเข้าสู่ช่องว่างภายในนี้ และเมื่อปิดไอรอนเมเดนลง คนข้างในจะถูกแทงทั่วร่างและได้รับความเจ็บปวดทรมาน เครื่องทำให้นุ่มที่ชิโนะเตรียมมานั้น แทนที่จะเป็นหนามแหลม กลับมีลูกกลิ้งติดตั้งอยู่ทั่วทุกทิศทาง เมื่อเปิดสวิตช์ ลูกกลิ้งแต่ละอันจะเคลื่อนไหวไปมาซ้ำๆ และทุบตีทั่วร่างกายด้วยแรงพอสมควร พูดง่ายๆ ก็คือมันเป็นแค่เครื่องนวดขนาดใหญ่เท่านั้นเอง ยูกะคิด 「ว่าแต่แบบนี้มองไม่เห็นหน้าเลยนี่นา」 ยูกะเคาะๆ ที่ส่วนใบหน้าของไอรอนเมเดน จากข้างในมีเสียงสบายๆ ดังออกมาว่า 「สุดยอดเลย!」 「ไม่เป็นไร」 ชิโนะเปิดส่วนใบหน้าออก ดูเหมือนว่ามันจะเป็นแบบเปิดปิดได้ 「เปิดได้ด้วยเหรอ」 「ก็อยากเห็นหน้าตอนโดนทุบนี่นา」 「เธอนี่มันน่ากลัวจริงๆ... ...」 ในขณะเดียวกัน นานะที่ถูกเก็บเข้าไปในเครื่องทำให้นุ่มก็ทำหน้าคาดหวัง 「เฮะเฮะเฮะ... ...」 แล้ว และเพื่อทำให้นานะพอใจมากยิ่งขึ้น ชิโนะก็กดสวิตช์เครื่อง ณ ปราสาทจอมมารต่างโลก มีปิศาจสองตนอยู่ 「ผู้ช่วย ผู้ช่วย! อยู่รึเปล่า?」 คนหนึ่งคือจอมมารหนุ่มที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ มีรูปร่างหน้าตาคล้ายเด็กสาว 「พ่ะย่ะค่ะ! อยู่ตรงนี้」 และอีกคนหนึ่งคือสุภาพบุรุษวัยกลางคนมีปีก เป็นผู้ช่วย พรึ่บ! เป็นผู้ช่วยกางปีกออกอย่างไม่จำเป็นแล้วคุกเข่าลงเบื้องหน้าบัลลังก์ จอมมารนึกขึ้นได้ว่าเคยมีคำร้องเรียนจากเมดในปราสาทว่าถ้าขนนกของเป็นผู้ช่วยร่วงเกลื่อนกลาดจะทำความสะอาดยาก อยากให้ช่วยห้ามที แต่เพราะมันน่ารำคาญ จอมมารจึงปัดไปว่า 「ช่างมันเถอะ ไว้คราวหน้าแล้วกัน」 เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน จอมมารเริ่มพูด 「ข้าจะไปต่างโลกแป๊บนึง ฝากเฝ้าปราสาทหน่อยได้ไหม?」 「ถึงท่านจะพูดด้วยอารมณ์เหมือนจะไปร้านสะดวกซื้อก็เถอะครับ」 จู่ๆ ท่านพูดอะไรออกมาครับ, ผู้ช่วยกล่าว 「คือข้าน่ะ สนใจเรื่องโลกอื่นมาตั้งนานแล้ว ช่วงนี้ก็เลยลองค้นคว้าดูหลายอย่าง」 「ขอรับ」 「แล้วข้าก็เจอวิธีที่จะยึดครองสติของมนุษย์ในต่างโลกได้ชั่วคราวด้วยล่ะ!」 「สมกับเป็นท่านจอมมารจริงๆ ครับ」 「ในฐานะจอมมาร ข้าคิดว่าควรจะตั้งเป้าที่จะรุกรานไปยังโลกอื่นด้วย」 「หมายถึงเวิลด์ไวด์สินะครับ」 「อืม!」 เวิลด์ไวด์มันคืออะไรกัน? จอมมารนึกขึ้นได้ว่าเมื่อเร็วๆ นี้ ได้รับคำร้องเรียนจากเหล่าผู้บริหารหญิงว่า 「ผู้ช่วยชอบใช้คำทับศัพท์แทรกในบทสนทนา น่ารำคาญ ช่วยตักเตือนให้หน่อย」 •・・・・・・・・・・ ช่างมันเถอะ ไว้คราวหน้าแล้วกัน 「แต่การที่ท่านคิดจะรุกรานโลกอื่นได้นี่ ช่างสมกับเป็นท่านจอมมาร ช่างมีวิสัยทัศน์สูงส่งยิ่งนัก」 「ใช่ไหมล่ะ? ชมอีกก็ได้นะ」 「ว่าแต่ท่านจอมมารครับ ต่างโลกที่ว่านั่นเป็นสถานที่แบบไหนหรือครับ」 「อืม ถามได้ดีมาก!」 จอมมารพยักหน้าอย่างลึกซึ้งแล้วนั่งไขว่ห้าง 「กล่าวกันว่า ต่างโลกที่ข้ากำลังจะไปนั้น ดูเหมือนจะถูกเรียกว่า โลก」 「โลก หรือครับ」 เป็นผู้ช่วยพูดกับต้นขาของตน 「อืม! ที่โลกน่ะ ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าพลังเวทมนตร์อยู่เลย ดูเหมือนว่าจะมีแต่มนุษย์ธรรมดาเท่านั้น」 「เป็นโลกแค่นั้นเองหรือครับ ถ้าเช่นนั้น ด้วยฝีมือของท่านจอมมารแล้ว คงสามารถยึดครองได้โดยใช้เวลาไม่ถึงวันเป็นแน่」 「ฟุฮะฮะฮะฮะ! ไม่ผิดแน่ คงเป็นเช่นนั้นล่ะ」 จอมมารพยักหน้า เต็มไปด้วยความมั่นใจ แต่กระนั้น ก็ไม่ได้ตั้งใจจะยึดครองให้เสร็จภายในวันเดียว 「อย่างไรก็ตาม วันนี้เป็นครั้งแรกด้วย เอาเป็นว่าข้าคิดว่าจะไปลาดตระเวนดูก่อนก็แล้วกัน」 「อย่างนี้นี่เอง... ...! สมกับเป็นท่านจอมมาร รอบคอบจริงๆ ครับ」 ผู้ช่วยเป็นพวกเยสแมน 「ด้วยเหตุนี้ ระหว่างที่ข้ากลับมาจากการลาดตระเวน เจ้าก็จงปฏิบัติหน้าที่แทนจอมมารไปก่อน」 「พ่ะย่ะค่ะ! จะทำตามรับสั่งของท่านจอมมารทุกประการ」 พรึ่บ! เป็นผู้ช่วยทำขนนกร่วงเกลื่อนกลาดแล้วจากไป 「คุคุคุ... ... ดูเหมือนว่าเรื่องน่าสนุกกำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้แล้วสินะ... ...」 ขณะพึมพำอยู่คนเดียว จอมมารก็ร่ายคาถาตรงนั้น ต่างโลก โลก ผู้ที่จอมมารได้ยึดครองสติหลังจากนั้น คือเด็กสาวมัธยมปลายคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในเมืองโอริคามิโจ เมืองที่ไม่ใช่ทั้งชนบทและไม่ใช่เมืองใหญ่ ในประเทศหมู่เกาะญี่ปุ่นซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของโลกนั้น ชื่อของเธอคือนานะ เป็นเด็กสาวมัธยมปลายธรรมดาๆ ที่ใฝ่ฝันถึงเนื้อนุ่มๆ (......อะไรกัน? ร่างกาย ขยับไม่ได้ งั้นรึ... ...) ตอนที่ยึดครองสติ ความรู้สึกผิดปกติแรกที่สัมผัสได้คือสิ่งนั้น ทั้งสองมือ สองเท้าขยับไม่ได้ ราวกับกลายเป็นหิน หรือราวกับถูกกดทับจากด้านบน อยู่ในท่าตรงนิ่ง (ล้มเหลวรึ... ... ไม่สิ คาถาของข้าน่าจะสมบูรณ์แบบแล้วนี่นา... ... ...) ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จอมมารเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย ที่นั่นมีนักเรียนหญิงสองคน ซึ่งดูเหมือนจะอายุราวๆ สิบกลางๆ 「เปิดสวิตช์แล้วนะ ข้างในเป็นยังไงบ้าง?」 คนหนึ่งเป็นนักเรียนหญิงผมสีทองมัดรวบไว้ด้านหลังศีรษะ สวมชุดนักเรียนแบบไม่เรียบร้อย ทำให้ดูเหมือนไม่ค่อยเอาจริงเอาจัง 「อีกแป๊บนึงก็จะเริ่มทำงานแล้ว」 อีกคนเป็นนักเรียนผมดำสวมแว่น สายตามองมาทางนี้ แต่ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เป็นพิเศษ จอมมารไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ แต่คิดว่าก่อนอื่นต้องทำให้สองคนนี้ยอมจำนนเสียก่อน 「คุคุคุ......... พวกเจ้า จงคุกเข่าลงต่อหน้าข้า.......!」 ในขณะที่กำลังจะยื่นมือออกไป ก็นึกขึ้นได้ว่าทั้งสองมือสองเท้าไม่สามารถขยับได้เลย จอมมารมีความจำระดับนก 「.........เอ่อ ร่างกายของข้าตอนนี้เป็นอย่างไรกัน.........?」 เธอมองลงไปข้างล่าง ทันใดนั้น—ก้อง! เสียงหนักๆ ดังก้องไปทั่ว อะไรกัน อะไรกัน เกิดอะไรขึ้น จอมมารตกใจวุ่นวาย แต่ร่างกายยังคงขยับไม่ได้ ในขณะที่กำลังส่ายหน้าไปมา เธอก็สังเกตเห็นว่าตัวเองถูกขังอยู่ในกล่องเหล็ก 「.........ข้าเข้าใจแล้ว พวกเจ้ารู้ว่าข้าจะมายึดครองสติ เลยจับข้าขังไว้ก่อนสินะ? คุคุคุ...ช่างเป็นมนุษย์ที่เล่ห์เหลี่ยมจัด」 「ชิโนะ เธอให้นานะกินอะไรแปลกๆรึเปล่า?」 「นานะแปลกมาตั้งแต่แรกแล้ว」 ยูกะกับชิโนะเมินเฉยต่อการเปลี่ยนแปลงของนานะอย่างง่ายดาย จอมมารรวบรวมพลังทั้งหมดในร่างกาย 「คุคุคุ......ดูเหมือนว่าถึงเวลาที่ข้าจะแสดงพลังที่แท้จริงแล้วสินะ......! เตรียมตัวให้ดี พวกมนุษย์! ฮาาาาาาาาาา!」 แต่พลังที่แท้จริงของจอมมารไม่ได้ถูกปลดปล่อยออกมา กึก กึก กึก เครื่องจักรเริ่มทุบที่ไหล่ เอว ต้นขา น่อง และฝ่าเท้าของจอมมาร 「อ-อะไรกันนี่.........! ฮึก หยุด.........! พวกเจ้า! นี่มันอะไรกันนะ!」 ความเจ็บปวดจากอีกมิติโจมตีจอมมาร 「ดูเจ็บมากเลย」 「เป็นของวิเศษที่ช่วยคลายความเมื่อยล้าทั่วร่างกาย」 ก็แค่เครื่องนวดธรรมดานี่เอง... ยูกะพึมพำ ในระหว่างนั้น ความทรมานราวกับนรกก็โจมตีจอมมารที่ยึดครองร่างของนานะ ทุกครั้งที่พยายามดิ้นหนีจากความเจ็บปวด เครื่องจักรก็จะทุบตีไม่ปรานีเพื่อซ้ำเติม 「อ๊ะ อะ.........! ฮะวะ.........!」 กึก กึก กึก กึก การวิจัยที่ทำเป็นก้าวแรกของการรุกรานต่างโลก สิ่งที่รออยู่เบื้องหน้าคือความทรมานที่ไม่มีวันสิ้นสุด 「เปี๊ยะอาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!」 เสียงกรีดร้องของจอมมารก้องไปทั่วห้องคหกรรม และแล้วการรุกรานต่างโลกครั้งแรกของจอมมารก็จบลงด้วยความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับทางประวัติศาสตร์ วันรุ่งขึ้น 「ไม่รู้ทำไมแต่ความเมื่อยล้าในร่างกายหายไปหมดเลย!」 เอเฮะเฮะ นานะอารมณ์ดี หลังจากนั้นไม่นาน ยูกะก็เดินผ่านประตูห้องคหกรรมเข้ามา 「ดีแล้วไง」 ดูเหมือนนานะจะจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่ถูกใส่ในเครื่องทำให้เนื้อนุ่ม แต่ยูกะคิดว่า ยังไงยายนี่ก็แปลกอยู่แล้ว ไม่สนก็ได้ ไม่ต้องสนใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ถ้าคิดมากเกินไปจะเหนื่อย 「มาแล้วนี่เอง」 ชิโนะเงยหน้าขึ้นเมื่อสังเกตเห็นทั้งสองคน ดูเหมือนเธอจะมาถึงก่อนนานะและยูกะ วันนี้เธอกำลังอ่านหนังสือการ์ตูนเกี่ยวกับแมลง ......ไม่ต้องสนใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ 「แต่ทั้งๆ ที่เมื่อวานโดนทุบไปตั้งเยอะ แต่ทำไมร่างกายไม่นุ่มขึ้นเลยนะ」 อืมม นานะเอียงคอสงสัย ไม่ว่าจะแตะที่ท้อง ต้นขา หรือที่ไหน ก็ไม่รู้สึกว่านุ่มขึ้นเลย ทำไมกันนะ? 「แปลกจัง......ในแบบสอบถามบอกว่าถ้าโดนทุบแล้วจะนุ่มขึ้นนี่นา」 「นั่นข้อมูลจากที่ไหนเนี่ย」 เมื่อยูกะถาม นานะก็รีบวิ่งไปที่ไวท์บอร์ด กรอดๆๆ 「ข้อมูลจากที่นี่ไง!」 ปัง! เธอตบแผนภูมิวงกลมแบบลวกๆ 『หลังจากโดนทุบแล้วเป็นอย่างไรบ้าง?』 คำตอบสำหรับคำถามนี้คือ นุ่มขึ้น 80 เปอร์เซ็นต์ รู้สึกเศร้าแต่สุดท้ายก็นุ่มขึ้น 10 เปอร์เซ็นต์ อื่นๆ แต่ยังไงๆ ก็นุ่มขึ้น อีก 10 เปอร์เซ็นต์ และอื่นๆ เป็นสิ่งที่พวกเขาเห็นเมื่อวานนี้ 「นี่นานะคิดเองไม่ใช่เหรอ」 「อืม ไม่ใช่นะ~」 ยูกะคิดว่ามันเป็นแค่สิ่งที่นานะคิดขึ้นมาตามอารมณ์ แต่นานะส่ายหน้าเบาๆ แล้วชูสมาร์ทโฟนขึ้นมาเหมือนกับอินโร่ พร้อมพูดว่า 「นี่ไง!」 มีวิดีโอกำลังเล่นอยู่ 『นี่คือแบบสอบถามที่เราทำกับคนที่โดนทุบ』 เป็นวิดีโอที่ทำเหมือนรายการข่าว ในยุคที่คนห่างไกลจากทีวี ช่องที่มีแนวคิดว่าจะเรียนรู้ผ่านวิดีโอมีอยู่มากมาย ผู้หญิงที่ดูจริงจังบนหน้าจอกำลังชี้ไปที่กราฟซึ่งเหมือนกับที่นานะเตรียมไว้ทุกประการ พร้อมพูดอย่างราบเรียบ 『อย่างที่เห็น เมื่อถูกวิจารณ์ คนมักจะมีแนวโน้มที่จะอ่อนลง』 และอื่นๆ 「เห็นไหม?」 「นั่นแหละเหตุผลที่เนื้อเมื่อถูกทุบแล้วจะนุ่มขึ้น」 นานะทำหน้าภูมิใจที่แสดงหลักฐานได้ แต่โดยพื้นฐานแล้ว นานะเป็นผู้ใช้สมองน้อยที่มักจะดูแค่ช่วงแรกของวิดีโอเท่านั้น วิดีโอยังมีต่อ 『—ทีนี้ เรามาฟังเสียงจริงของคนที่ถูกวิจารณ์กันดีกว่า』 ฉากเปลี่ยนไป ใบหน้าเคร่งขรึมของสตรีมเมอร์ชายปรากฏขึ้น 「หืม?」 ดูคุ้นๆ ยูกะคิด เป็นสตรีมเมอร์ที่เคยพูดอะไรไม่เหมาะสมระหว่างไลฟ์สดเมื่อหลายเดือนก่อนจนเกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์ 『ผมคิดว่ามันเป็นเพราะสิ่งที่ผมพูดออกไปโดยไม่ทันคิดระหว่างไลฟ์ ก็สมควรแล้วที่จะถูกวิจารณ์ ตอนนี้ผมระมัดระวังคำพูดและการกระทำมากขึ้น และกำลังพยายามเรียกความไว้วางใจที่สูญเสียไปกลับคืนมา』 ฉากเปลี่ยนอีกครั้ง คราวนี้เป็นไวรัลไลฟ์เวอร์ ที่เมื่อประมาณหนึ่งเดือนก่อนเคยไลฟ์สตรีมเกมโดยไม่ได้รับอนุญาตจนเกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์ 『ตอนนี้ดิฉันระมัดระวังที่จะขออนุญาตก่อนไลฟ์สตรีมทุกครั้ง.......』 พร้อมกับเสียงสะอื้น ภาพวาดก็แสดงสีหน้าเศร้าและส่ายไปมา มีคอมเมนต์ว่า "อย่าร้องไห้นะ" และเงินบริจาคถูกส่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง จากนั้นหน้าจอก็กลับไปที่ผู้หญิงที่ดูจริงจังอีกครั้ง 『อย่างที่เห็น ก่อนและหลังถูกวิจารณ์บนอินเทอร์เน็ต การตอบสนองแตกต่างกัน และท่าทีจะอ่อนลง』 จบวิดีโอ 「....................」 เมื่อถูกวิจารณ์ จะอ่อนลง ท่าที ............ ทั้งสามคนตกอยู่ในความเงียบอันหนักอึ้ง ยูกะมองนานะ ซึ่งเบือนหน้าหนีอย่างอึดอัด ยูกะมองชิโนะ เบื้องหลังใบหน้าเย็นชาแบบปกติของเธอมีความรู้สึกเหนื่อยหน่ายอยู่เล็กน้อย 「บอกเธอไปเลย ชิโนะ」 ชิโนะพยักหน้าเบาๆ ตึกๆๆ เธอเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของนานะ 「ยัยโง่ ดูเหมือนจะมีไอคิวแค่หลักเดียว ในหัวมีแต่สวนสัตว์ซาฟารี」 แม้จะกระซิบแล้ว แต่นิสัยของนานะก็ไม่ได้อ่อนลงแต่อย่างใด